İslam Kozmografyası

This tremendous activity of Medresetü'z-Zehrâ is proceeding in a silent, noiseless, unostentatious, modest, yet tremendous way, just like the Divine and tremendous spreading in spring on the surface of the earth. Human beings, by nature impatient, do not consider the Divine laws ruling the world, and wish for every matter to be resolved at the time they desire; they skip the duties of the smaller circles and jump directly to the larger ones. The true believers, whose seeds have been sown and who have reached the time of sprouting, raised by the Risale-i Nur, will, God willing, soon become exemplary models of adherence for the Islamic world and display the light of guidance. On behalf of the Nur students of Ankara University Abdullah • • • This is a letter written by a great scholar and a man of heart who has been granted the great blessing of spreading the Lights in Ankara, to the Master. The one of sincerity, light, perfection, and guidance, the great mujahid Bediüzzaman, From the moment you entered the arena of struggle and examination for the sake of Allah, until now, you have tirelessly, day and night, in the presence of Truth and the people, defended and preserved the rights of Allah and the rights of the servants. With your unique power of knowledge, perfection, light, and guidance, you have worked with extraordinary effort and devotion in extremely difficult circumstances. Angels, spheres, the Throne, the Footstool, the Tablet, the Pen, the earth, the heavens, the world of creation, humans and jinn, and all the people outside, as well as Muslims and this humble servant, are eternal and perpetual witnesses who testify: "I bear witness that there is none worthy of worship except Allah until the end of time."

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Isparta Hayati ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

Look at the folly of the ignorant and the deluded and the foolishness of philosophy, and you will sense the power of the Creator's that Preserved Tablet and the wisdom and the divine will's that all-seeing book's reflection in things, its opposite, its example; heavens forbid, they have named it "nature," and blinded themselves. Indeed, with the inscription of the Manifest Imam, that is, with the decree and pattern of destiny, the divine power writes, creates, and stirs the atoms in the chain of existence, each being a verse, on the pages of the model book called "The Tablet of Annihilation and Confirmation," creating the creation, moving the atoms. Thus, the movement of atoms is a striving, an action, in their transition from the world of the unseen to the world of testimony and from knowledge to power, through that inscription, that tracing. But the Tablet of Annihilation and Confirmation is a changing book and an erasing and writing board within the domain of the Preserved Tablet of the Great, which is fixed and eternal, in the possible realm, that is, in things that are always subject to death and life, body and destruction; the reality of time is that. Yes, just as everything has a reality, the reality of what we call time, the mighty river flowing in the universe, is the page and ink of the inscription of power on the Tablet of Annihilation and Confirmation. 1 "None knows the unseen except Allah." SECOND QUESTION: Where is the place of resurrection? The answer: 2 "Knowledge is with Allah." The supreme wisdom shown by the Creator Almighty in everything, even to the extent of indicating with signs that the earth's sphere is not moving in a wild, chaotic circle of the mighty wind. Perhaps it is revolving around something important and drawing the encompassing circle of the great place, showing it. And it is circling around a great center, transferring its spiritual fruits to it, so that in the future, in that center, it will be displayed before the people's assembly.

Mektubat ·1929 ·Onuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.11

Look at the folly of the ignorant and the deluded and the foolishness of philosophy, and you will sense the power of the Creator's that Preserved Tablet and the wisdom and the divine will's that all-seeing book's reflection in things, its opposite, its example; heavens forbid, they have named it "nature," and blinded themselves. Indeed, with the inscription of the Manifest Imam, that is, with the decree and pattern of destiny, the divine power writes, creates, and stirs the atoms in the chain of existence, each being a verse, on the pages of the model book called "The Tablet of Annihilation and Confirmation," creating the world of things. Thus, the movement of atoms is a striving, an action, in their transition from the world of the unseen to the world of witness and from knowledge to power through that inscription and that tracing. But the Tablet of Annihilation and Confirmation is a changing book and an erasing and writing board within the domain of the Preserved Tablet of the Great, which is fixed and eternal, in the realm of the possible, that is, in things that are always subject to death and life, body and destruction; it is the reality of time. Yes, just as everything has a reality, the reality of time, which is a mighty river flowing in the universe, is the page and ink of the inscription of power on the Tablet of Annihilation and Confirmation. 1 "None knows the unseen except Allah." SECOND QUESTION: Where is the place of resurrection? The answer: 2 "Knowledge is with Allah." The supreme wisdom shown by the Creator Almighty in everything, even to the extent of indicating with signs that the Earth's sphere is not moving in a wild, chaotic circle drawn by a mighty wind. Perhaps it is revolving around something important and drawing the encompassing circle of the great place, showing it. And it is circling around a great center, transferring its spiritual fruits to it, so that in the future, in that center, it will be displayed before the people's assembly.

Mektubat ·1929 ·Onuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.11

Both the Preserved Tablet and the world of forms have two witnesses and two small samples and two points, the human memory and imagination powers, which are as small as a lentil, yet without any confusion, with perfect order, the writing of as much information as a great library within them definitely proves that the world of forms, the greater and grander examples of these two powers, are written with wisdom and will, with the pen of destiny and power, and that it is a hundred times impossible for chance and blind forces and deaf nature and aimless, purposeless causes to be involved in any way, and it is certainly known with certainty that it is the page of the All-Wise, Almighty's pen of destiny and wisdom. Glory be to Thee, we have no knowledge except what Thou hast taught us; indeed, Thou art the All-Knowing, the Wise.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

At the end of "Huve Nuktesi," this passage will be written. I saw that the world of images is an endless series of photographs, and each photograph simultaneously captures countless worldly events without any confusion. It is a vast and immense spiritual cinema, displaying the transient and vanishing states and conditions and the fruits of temporary lives before the spectators, and also showing the eternal happiness of the dwellers of Paradise to the blessed souls of the hereafter, displaying their worldly adventures and old memories on plates, as a very large camera. Both the Preserved Tablet and the world of images are two witnesses and two small samples and two points. The human mind's power of memory and imagination, though as small as a mustard seed, can hold as much as a great library, with perfect order and without confusion. This clearly proves that the world of images and the Preserved Tablet are the greatest and most perfect examples of these two powers. It is written with wisdom and will, with the pen of destiny and power, far above the elements of air and water, especially the water of the sperm and the element of earth. It is absolutely impossible, in any way, that it was written by chance and blind forces, deaf nature, or aimless causes. It is certainly known with certainty that it is the page of the Almighty, the All-Wise, whose pen is destiny and wisdom. (Its refutation is not printed for now.) Glory be to Thee, we have no knowledge except what Thou hast taught us. Indeed, Thou art the All-Knowing, the All-Wise. Your brother Said Nursî • • •

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 202 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

First Proof: Muhammad upon whom be peace and blessings. Second: Indeed, the whole universe with its dust: 1 Consider the lines of the creations, for indeed from the highest of the angels to you are letters. The book of the world's pages is the dimensions of the boundless, The lines of the events of the age are the traces of the innumerable. Printed in the real platform of the preserved tablet, The condensed words of meaning are every existing being in the world. Tahsin 2 And in every thing there is a sign indicating that it is one. Third: It is the Qur'an. 3 If there were in them gods besides Allah, they would have been corrupted. This is an absolute proof of unity. Indeed, the Sura Ikhlas rejects all forms of polytheism. And it proclaims the seven levels of unity to the universe. 4 Say: He is unique, this is an indication of the unity of witnesses. 5 That is: There is no witness with the gaze of truth except Him. 6 Allah is One. This refers to the unity of divinity. 7 That is: There is none worshipped except Him.

Suâat ·Mektup 43 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

First Proof: Muhammad upon whom be peace and blessings. Second: Indeed, the whole universe with its dust: 1 Consider the lines of the creations, for indeed from the highest of the angels to you are messages. The book of the world's pages is the dimensions of the boundless. The lines of the events of the age are the traces of the innumerable. Printed in the real platform of the preserved tablet, The condensed words of meaning are every existing being in the world. Tahsin 2 And in every thing there is a sign indicating that it is one. Third: It is the Qur'an. 3 If there were in them gods besides Allah, they would have been corrupted. This is an absolute proof of unity. Indeed, the Sura Ikhlas rejects all forms of polytheism. And it proclaims the seven levels of unity to the universe. 4 Say: He is unique, this is an indication of the unity of witnesses. 5 That is: There is no witness according to the view of truth except Him. 6 Allah is One. This refers to the unity of divinity. 7 That is: There is none worshipped except Him.

Suâat ·Suaat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

In every calamity, there is a degree of blessing. O one who suffers calamity! A blessing is hidden within the calamity. Pay attention and you will see it. Just as everything has a certain degree of heat, every calamity has a certain degree of blessing. Think of the greater one. See the degree of the blessing in the small thing and give much thanks to Allah. Otherwise, if you resist with stubbornness and sigh with "Oh, oh," it will swell instead. It swells and becomes terrifying. If you worry, it will multiply from one to two. What is in the heart turns into a true reality. From that reality, you learn, then return, begin again, and strike your heart. • • • Do not appear great, for you will become small. O one with a double eye and a proud head! You should know this measure: For every person, in the society of mankind, in the social building, there is a window called a "level" to see and be seen. If the window's level of value is high, he will act with arrogance and reach out. If the window's level of humility is low, he will act with humility and bow down. For the perfected ones, smallness is the measure of greatness. For the flawed ones, greatness is the measure of smallness. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Holy See Chancery Office Head of the Chancery No: 232247 Vatican, February 22, 1951 Dear Sir, The beautiful work written in the calligraphic style named Zülfikar has been presented to His Holiness the Pope through the Vatican representative office in Istanbul. I am instructed to convey to you that His Holiness is very pleased with your kind gesture and wishes to pray for the blessings of God upon you. On this occasion, I extend my regards to you, dear sir. Signature Head of Vatican Chancery • • •

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 59 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

This truth has also been proven and explained in Risaletü'n-Nur, so we conclude here with this brief reference. Our traveler, having experienced the spiritual grace and the ecstasy of unity from these five truths, translates his perception and feeling into words for his heart: Look at the pages of the book of the universe, The golden thread of power, see what has been depicted. Not a single point remains hidden from the eyes of the seekers, As if the verses of God have been written with light. Know also: The pages of the book of the world are the boundless dimensions, The lines and events of eternity are the enduring traces. It is a written framework on the preserved tablet of truth, A condensed expression of meaning, encompassing every being in the world. Listen also: Go, say: "There is none worthy of worship except Allah," and whoever wishes will follow the path, and whoever wishes will be guided, and whoever wishes will be saved. Indeed; and in everything there is a sign indicating that it is One. Saying "Yes, yes," with both their hearts and souls.

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

FIRST NOTE First of all: with the change of the representational appearances while preserving the beautiful meanings and ideal identities. The paragraph states: When an existing being departs from the body, it apparently goes to the earth and the lower world; however, the meanings it expressed remain and are preserved. Its ideal identity, form, and essence remain in the world of ideals and in the preserved prototypes of the world of ideals, and in the preservative powers of those prototypes. Thus, it loses its physical form and gains a spiritual and intellectual body. For example, just as a certain arrangement and order is given to the typeset letters in a printing press to print a page, and that page, in turn, transfers its form and identity to the printed pages and spreads its meaning to many minds, after which the arrangement and order of the typeset letters is changed because it is no longer needed, and because other pages need to be printed. Similarly, these worldly beings, especially the living ones, are given an order and a form by the divine pen of destiny; in the spring page, power creates them, and by expressing their beautiful meanings, their forms and identities pass into the book of the unseen world, like the world of ideals. Therefore, wisdom demands that this form should change, so that the new spring page can be written, and they too can express their meanings. SECOND NOTE Secondly: with the production of the hidden truths and the woven patterns of the tablet. This paragraph indicates: Each thing, whether individual or universal, after departing from the body, especially if it is living, leaves behind its forms on the model tablet of the book of the world of ideals, in the number of its life appearances, and from these forms, the meaningful and the so-called predestined life performances are written, and it becomes a place of contemplation for spirituality.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dorduncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

The secret of wisdom behind the distinction of Islam from Christianity and other religions is this: The foundation of Islam is pure monotheism; it does not grant real influence to intermediaries or means, nor does it assign value based on creation or rank. Christianity, on the other hand, because it accepts the idea of "filth" (sonship), assigns value to intermediaries and means, and does not break the pride of lineage. In effect, it gives a kind of divine authority to its saints and great ones. They have fallen into the verse: "They took their rabbis and priests as lords besides Allah." That is why the highest worldly figures among Christians, while preserving their pride and lineage, become pious individuals like former American President Wilson. In Islam, which is purely monotheistic, those who are at the highest worldly level must either abandon their pride and lineage or reduce their religious devotion to some extent. Therefore, some of them fall away, perhaps even becoming non-believers. SIXTH QUESTION To those who exaggerate in negative nationalism and the idea of tribalism, we say: Firstly: This world, especially our country, has been exposed to many migrations and changes since ancient times. After the center of Islamic governance was established here, many from other nations have entered and settled within it like moths drawn to a flame. If the Preserved Tablet were now opened, only the true tribes could be distinguished from one another. Therefore, basing a movement and support on the idea of true tribalism is meaningless and very harmful. That is why one of the leaders of negative nationalism and tribalism, who is very indifferent to religion, was forced to say: "If language and religion are the same, then the nation is one."

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Exactly so, and to Allah belongs the highest example. The Originator, the Wise, and the Merciful, and the Provider, activates the universe factory with the motive of choice of mercy, wisdom, and providence. Each transient body becomes the core of many enduring bodies, relates to the purposes of the Divine, exposes it to the affairs of the Sublime, takes its ink from the pen of destiny, and becomes a shuttle in the weaving of power. And for many lofty purposes and great cares that we do not know, He activates the universe with His own power. He turns the smallest particles into a crowd, the beings into a multitude, the animals into a flood, the travelers into a host, makes the universe speak, silently speaks His signs into it, and writes them upon it. And He has made the earthly creatures, in terms of lordship, the air as a kind of throne for His command and will, the light element as another throne for His knowledge and wisdom, the water as yet another throne for His generosity and mercy, and the earth as a sort of throne for His protection and revival; He moves three of those thrones over the earthly creatures. Certainly know that the brilliant high truth shown in these Five Allusions and Five Indications is visible with the light of the Qur'an and can be possessed with the strength of faith. Otherwise, instead of that enduring truth, a very terrible darkness passes over. For the people of deviation, the world is full of separations and sorrows and is covered with sins. The universe becomes for them a spiritual hell. Everything for them is surrounded by a momentary body and an infinite sin. All past and future darknesses of sin fill it; only for a brief moment of the present can they find a sorrowful light and body. But with the secret of the Qur'an and the light of faith, from eternity to eternity, a light of body becomes visible, relates to them, and with it they secure eternal happiness.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dorduncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Yes, the solar system, called "manzume-i şemsiye," consists of twelve planets along with our sphere, which are very different in size and position, and their speeds of movement are very diverse. Despite this, they move with perfect order and wisdom, with perfect balance, and without even a second's deviation, all connected by a divine law known as the law of gravity, that is, their obedience to their leader, which demonstrates a great degree of divine power and the unity of the Lord. Because this divine command, which rotates and employs those unconscious, huge masses with ultimate order and balance, in different shapes, different distances, and different movements, how much power and wisdom does it prove? Imagine if even the tiniest amount of chance were involved in this great and heavy task; it would cause such an explosion that it would scatter the universe. Because if even a minute of chance were to intervene, it would cause them to deviate from their axis, leading to collisions with others. You can imagine how terrible a collision with spheres a thousand times larger than the Earth would be. We leave the wonders of the solar system, that is, the twelve planets, which are the servants and fruits of the sun, to the divine science of the environment, and we only look at the Earth, where we live. We see that our planet, in a manner that demonstrates the greatness of the Lord's awe and the majesty of the divine sovereignty, as well as the perfection of mercy and wisdom, is made to travel around the sun in a long journey and voyage for a great service, as stated in the First Letter, by the command of the Lord. It is filled with the wonders of divine creation and given the status of a moving dwelling, like a divine ship, for the worshiping servant of Allah. And like a clock with hands that tell time and calculation, the zodiac is also attached to it with precise calculations and great wisdom, and the zodiac is given different journeys and voyages in other places. Indeed, these blessed conditions of our planet are a testimony in the power of the Earth's sphere.

Sözler ·1921 ·Otuz Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

FOURTH REMIZ As we have said in many places, just as a sultan has various titles and attributes such as caliph, judge, and commander, so too does the Lord of the Universe have innumerable manifestations of His Beautiful Names, which cannot be measured or counted. The diversity and conflicts among creatures arise from the diversity of these manifestations. Therefore, every being that possesses beauty and perfection, by nature desires to see and display its beauty and perfection. For this reason, these various names, which are eternal and infinite, desire to manifest themselves eternally in the Most Holy Essence. They wish to see their embroidery. They wish to see the reflection of their own beauty and perfection in mirrors. They wish to renew the great book of the universe and the various letters of existence, to write anew with new meaning, to write thousands of letters on a single page, and to present each letter before the eye of the Holy and Named Essence, while also displaying and teaching it to the gaze of all sentient beings. Consider this truthful verse, which points to this truth: The pages of the Book of the universe are adorned with letters of the unseen, Each letter and word is an individual of the boundless. It is written in the true Tablet of the Preserved, Every being in the world is a meaningful and composed word. Consider the lines of creation, for indeed they are letters from the Most High to you. 1

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dorduncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Notice Here are the general signs of the Creator's body; the detailed ones will be mentioned in the three books. If you say: "I want the general statement of the signs of unity here," I say: The signs of unity are so numerous and widespread that they are sufficient without mentioning them in this book. Here is the proof of the unity of the Creator, which is hidden in the meaning of the verse: "If there were in them gods besides Allah, they would have been ruined." This is a guiding light for this path. Yes, independence is the essential attribute of divinity and a necessary consequence. Observation The similarities and interconnections among the signs and phenomena in the universe are so intertwined and interdependent that they respond to each other's needs, organize themselves, and revolve around a single point and axis of order. This points to the Creator's unity and perhaps even to the oneness of the Eternal Sovereign. Yes, the designer and creator of a machine is one. "And in everything there is a sign that it is one." The dimensions of the universe are the pages of the Book of the world, The lines of the eternal universe are countless signs. The printed design on the real preserved tablet, Every existing being is a condensed word of meaning. The meaning of "countless" and "boundless" in Hoca Tahsin's words is relative; it is not the true meaning of infinity.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 130 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

It is a saying of Hafız Ali. My very beloved and respected Master; I have received the extraordinary and hidden miracles of Hazrat Sheikh Geylani, may his noble secret be sanctified. I was astonished and began to think. Not long after, a button was turned at the Nur electric factory where I was working, a lamp lit up, and some light came. I began to see things. I am writing this very thing. Any mistakes and shortcomings are this poor Ali's. Yes, Master, just as the Light of the World (peace and blessings be upon him) is the core of the tree of creation, the prophets and messengers are the branches of this blessed tree, and from the beginning to the end of each branch, there is a definite connection and they are always connected to each other. Because of this secret, Hazrat Adam, may Allah purify him, when he smelled and felt the light of Muhammad (peace and blessings be upon him), said: "O Lord, there is a flicker on my forehead, what is it?" The Almighty replied: "It is the recitation of the light of Muhammad (peace and blessings be upon him)." Exactly as the previous books show, with the description of the Shah of Levlaki, the world's cause, and the news of his companions, it is evident that a single book will contain the knowledge of the first and the last, encompassing the spirit of the universe and all the beauties of the universe, which would manifest in their own nature and evolve, just as the rising of the sun was expected after the darkness. Indeed, this sacred and clear Furqan, which is the clear index of the book of the universe, descended from the Throne of the Most High and from the highest rank of every name. Its root is from the Throne of the Most High, its body is in the chest of the Light of the World (peace and blessings be upon him), and its branches reach every part of the earth. In every page and every section of the book of the universe, the words of Allah, the words of the Noble Messenger (peace and blessings be upon him), and the words of the Quran are all interrelated, pointing to each other and confirming each other's rulings. This is similar to the fact that Hazrat Sheikh (may his secret be sanctified) was granted the secret of the Light of the World, the names and attributes of the Light of the World, and the mercy of the Creator, as revealed by the Almighty. After eight centuries, he saw and confirmed a servant of the Quran who coincided with him, which is the truth and the reality of truth. Yes, Hazrat Sheikh

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 177 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Yes, for example, if a few points were placed on a white paper, they would get mixed up; and a man, performing various tasks at the same time, would become confused; and a small brain, when burdened with many loads, would be crushed beneath them; and a tongue and an ear, with multiple words coming and going at the same time, would lose their order and become confused. Yet I have clearly seen with certain knowledge that, with the key and compass of (هُوَ) "Hüve," while traveling mentally in the element of air, each part, even each particle, can have thousands of different points, letters, and words placed within it or placed there, yet without confusion and without losing its order; and although it performs many different tasks separately, it does so without any confusion; and although many heavy loads are placed on that particle and that atom, it carries them without any weakness, without falling behind, and in an orderly manner; and thousands of different words, in different styles and meanings, come into and go out of that small ear and tongue with perfect order, entering the small ear and exiting the very fine tongue without any confusion or damage; and each particle and each particle, while performing these amazing tasks, moves freely, attractively, in the language of the heart and the testimony and language of the mentioned truth, saying "La ilaha illa Hu" and "Qul Huwallahu ahad," and within the stormy, thunderous, lightning, and sky-rumbling waves of air, its order and tasks are never disturbed or confused, and one task never interferes with another; I have clearly witnessed this with certain knowledge. Therefore, each particle and each part in the air must have infinite wisdom, infinite knowledge, will, infinite power, strength, and absolute mastery over all particles, in order to be able to perform these tasks. But this is impossible and absurd in the number of particles. Not even the devil can imagine it. Therefore, this page of air, with certain knowledge, clear knowledge, and knowledge-based certainty, is the page of the Almighty's infinite, non-ending knowledge and wisdom, written by the pen of power and destiny, and it is a changing page of the Preserved Tablet of the world.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Behold, in that wondrous activity in which the forms (shu'unat) are engaged, they are rapidly driven along with existence, transformation, and change, and continuously sent from the world of manifestation to the world of concealment. And beneath the movements of those forms, the created beings are perpetually agitated, in a constant motion and commotion, and they scatter to the ears of the heedless the sounds of decay and ruin, and to the hearing of the guided, the sounds of remembrance and praise. Based on this secret, each existing thing leaves behind in its body meanings, qualities, and states that are enduring supports for the enduring forms of the Necessarily Existing (Wâjib al-Wujûd), and thus they proceed. Moreover, that existing thing, during the entire span of its life, leaves behind a detailed body that represents its external form in the intellectual spheres such as the Explicit Imam, the Explicit Book, and the Preserved Tablet, which are titles of eternal knowledge, and thus they proceed. Therefore, every transient being leaves behind a body, and acquires and bestows thousands of enduring bodies. For example, just as some ordinary materials are thrown into a miraculous factory machine; they burn within it and seemingly perish, yet in the distillations of that factory, many precious chemical substances and dyes are produced. Moreover, with its power and steam, the wheels of that factory turn; some parts contribute to weaving cloth, some to printing books, and some to manufacturing other precious things like sugar, and so on. Therefore, the burning and apparent destruction of those ordinary materials result in the emergence of thousands of things. Therefore, an ordinary body departs, and leaves behind the inheritance of many noble bodies. In this state, is it said of that ordinary material, "What a pity!"? Is there a complaint that "Why didn't the factory owner have mercy on it, let it burn; he destroyed those lovely materials"? Is there a complaint?

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dorduncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

In summary, the answer I gave from the perspective of the science of esoteric knowledge is as follows: It has been reported in a noble hadith that, "Sometimes calamities descend; when they come, charity is placed in front of them and they are turned back."1 This hadith reveals the secret that decrees (qadar) sometimes occur with certain conditions and then recede. Thus, the scholars of esoteric knowledge conclude that decree is not absolute, but rather that it is sometimes contingent upon certain conditions, and when those conditions do not occur, the event does not occur either. However, that event is written as a decree in the book of Mahv-Isbat, which is a kind of register of the Eternal Book (Levh-i Ezelî).2 Very rarely does esoteric knowledge reach the Eternal Book; most of the time it does not reach there. Based on this secret, the news given during the recent holy month of Ramadan and the Eid al-Adha, and at other times, either through intuition or esoteric knowledge, did not occur because they could not find the conditions that were required for them to happen, and thus they did not accuse those who gave the news. Because it was decreed, but since the condition did not come, it did not occur. Yes, the pure prayer of the majority of the Ahl al-Sunna and the Community for the removal of innovations in the holy month of Ramadan was an important condition and cause. Unfortunately, innovations entered the mosques during the holy month of Ramadan, thus preventing the acceptance of prayers and the granting of divine grace. Just as charity repels calamity according to the secret of the previous hadith, the pure prayer of the majority also attracts general divine grace. Since the power of attraction did not manifest, the spiritual openings were not given.

Lem'alar ·1932 ·On Altinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Because the Qur’an comes from the Throne of the Most High and the Name of the Most High, and because each Name comes from its own highest rank, as stated and proved in the Twelfth Word, the Qur’an: • is the speech of Allah in the sense of being the Lord of all worlds; • is the command of Allah in the title of being the God of all beings; • is an address in the name of the Creator of all heavens and earth; • is a dialogue in the aspect of absolute lordship; • is an eternal sermon in the account of the universal sovereignty of the Sublime; • is a book of divine compassion, a register of divine attention, from the point of view of the encompassing and all-embracing mercy; • is a collection of communications, sometimes with hidden meanings, in the dignity of the majesty of Divinity; • is a sacred book, wise and profound, descending from the encompassing essence of the Most High Name and surveying and examining all the surroundings of the Throne of the Most High. And this is the secret: the title of "Speech of Allah" has been given to the Qur’an with the perfection of worth and is still given. After the Qur’an, the books and scrolls of the other prophets come in a lower degree. The rest of the infinite divine words, even a part of them, are partial dialogues, appearing in the form of inspirations, with partial titles, specific manifestations, partial names, specific lordships, specific sovereignties, and specific mercies. The inspirations of angels, humans, and animals differ greatly in their generality and specificity.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Kuran Nedir Tarifi Nasildir ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

SECOND PART AND TETIMME-I DESCRIPTION: Since the Qur’an comes from the Great Throne and the Great Name, and from the highest rank of each Name, as stated and proven in the Twelfth Word, the Qur’an is: • the speech of Allah as the Lord of all worlds; • the command of Allah under the title of God of all beings; • an address under the name of the Creator of all heavens and earth; • a conversation from the perspective of absolute lordship; • an eternal sermon from the perspective of the universal sovereignty of Subhânahu; • a book of divine compassion, a register of divine attention from the perspective of the encompassing and all-embracing mercy; • a collection of divine communication, sometimes containing ciphers at the beginning, under the dignity and majesty of Divinity; • a sacred book, descended from the encompassing environment of the Great Name, observing and inspecting all the inhabitants of the Great Throne, and full of wisdom and eloquence. And this is the secret: the title of "Speech of Allah" has been given to the Qur’an with the utmost excellence and is still given. After the Qur’an, the books and scrolls of other prophets come in lesser degrees. As for the other infinite divine words, some of them, even in a special respect, are forms of communication through inspiration, appearing in partial titles, specific manifestations, partial names, unique lordships, specific sovereignties, and particular mercies. The inspirations of angels, humans, and animals differ greatly in their generality and specificity.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

SECOND PART AND TETIMME-I DESCRIPTION: Since the Qur’an comes from the Great Throne and the Great Name, and from the highest rank of each Name, as stated and proven in the Twelfth Word, the Qur’an is: • the speech of Allah as the Lord of all worlds; • the command of Allah under the title of God of all beings; • an address under the name of the Creator of all heavens and earth; • a conversation from the perspective of absolute lordship; • an eternal sermon from the perspective of the universal sovereignty of Subhanahu; • a book of divine compassion, a register of divine attention from the perspective of the encompassing and all-embracing mercy; • a collection of divine communication, sometimes containing ciphers at the beginning, under the dignity and majesty of Divinity; • a sacred book, descended from the Great Name, observing and inspecting all the inhabitants of the Great Throne, and full of wisdom. And this is the secret: the title "Speech of Allah" has been given to the Qur’an with the utmost excellence and is still given. After the Qur’an, the books and scrolls of other prophets are of lesser rank. As for the other infinite divine words, some of them, with a special consideration, a partial title, a specific manifestation, a partial name, a special lordship, a specific sovereignty, and a particular mercy, appear as inspirations in the form of partial conversations. The inspirations of angels, humans, and animals differ greatly in their generality and specificity.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Someone: A fragment of the spiritual light, in the form of knowledge, is inscribed in the brain of a man whose memory is as small as a fingernail. Ninety books' worth of words are written in his head. And in three months, by spending three hours each day, he has only managed to complete that small part of the pages of his memory. The same man, in his eighty years of life, has seen, heard, and been moved by, and found pleasing, meanings, words, forms, and sounds. All of these are written and arranged in the pages of that fingernail-sized memory, so that at any time he can access them, and he sees that the entire contents of a large library are present and systematically written and arranged there. Indeed, this fingernail-sized memory must have an expanse like the ocean of the Indian Ocean, a light as encompassing as the sun, a spiritual radiance, and pages as vast as the surface of the earth. Otherwise, this state could not exist. But since this is impossible and infinitely improbable, it is certainly and certainly a sacred testimony that this tiny fingernail-sized memory, which is a page of the Preserved Tablet of the Absolutely All-Knowing, the Lord of destiny and power, is a divine manifestation of the knowledge, wisdom, and power of the Almighty, and that in the human brain, a fragment of the Preserved Tablet is created. Another small and tiny example of this is electricity. A man examines the strange condition of an electric lamp. He sees that the particles and materials in the hundred switches, centers, iron and wire lines are inert, unconscious, and motionless. Yet, with only a very small contact, the darkness filling ten kilometers disappears immediately, and in half a second, a light fills the space. The sudden disappearance of visible darkness and the emergence of visible light as bright as that darkness is certainly not an illusion. Or those inert, unconscious particles, carrying an immeasurable power and light within themselves, suddenly stretch their hands over a hundred kilometers, remove the darkness, clean it, and fill it with light. This is something that even if all the devils and the godless, the materialists, gathered together, they could not possibly accept as a philosophical theory. FOOTNOTE Or the one who rules over the entire universe and

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 83 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Fourth aspect: In these five lines, Hazret-i Sheikh assures one of his disciples for the future, saying "Say and do not fear," meaning "Do not fear, speak your words." You will go east and west; you will enter many trials and evils, yet you will remain protected in a manner surpassing the ordinary causes. Indeed, the person within this service of the Qur'an went eastward in chains. And again, in a strange manner, he was chained in the west of Asia for nineteen years. As Hazret-i Sheikh said, he visited many cities. His struggle was through words. By the command "Say and do not fear," without fear, he did as Hazret-i Sheikh said. Despite falling into twenty trials and grievous hardships over twenty years, he remained protected as Hazret-i Sheikh said, through a hidden protection. Moreover, beyond the ordinary, he received extraordinary care in a foreign land to such an extent that a treatise was written solely about the measure of that care. As Hazret-i Gavs said, we see with our own eyes the meaning of the phrase "protected by the eye of attention." Fifth aspect: Our master himself says: "When I was eight or nine years old, the entire district and its surroundings were seeking help from a person of the Nakshî order, known by the name Gavs-i Hizan. I, however, contrary to my relatives and the general populace, would say 'Yâ Gavs-i Geylânî.' If something as insignificant as a walnut were to disappear from my hand in childhood, I would say, 'Yâ Sheikh! I offer you a Fatiha, you will find this thing for me.' It is amazing, and I swear that Hazret-i Sheikh came to my aid many times through his trust and prayers.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

If he is in the East or the West, help him whenever he walks in any city. With the science of ciphers, the meaning is: "The disciple of Gaws, Said el-Kurdî, was imprisoned in Russia and remained in the northern East of Asia and was expelled to the West of Asia by the hands of the people of Bid'a. During the time he was forced to travel through many lands due to escaping from Siberia, I have helped him and supported him with the power and strength of the Divine. Yes, the one he refers to as the disciple of Gaws, Said (r.a.), remained for three years in the northern East of Asia under harsh conditions and fled a distance of three to four months, thus visiting many cities and being preserved as Gaws said." So, O reciter of my verse, recite it and do not fear, for indeed you are protected by the eye of divine care. With the science of ciphers, the meaning is: "Badiuzzaman Molla Said," as he is known by name, says to his disciple who reads his letters: "Recite my verse, that is, my writings which show my profession, my path, and my struggles. In other words, the meaning of my verse is your treatises, your Words, and your Letters." "Recite it and do not fear." "Begin your struggle with these Words in 1332 (Hijri). You are protected by divine care." Yes, "reciter" with the science of ciphers refers to "Molla Said," and "verse" refers to the Risale-i Nur. And with the letter "mim," it refers both to the Letters and to the "Words of Said el-Kurdî." "Words" means the Words. "Recite it and do not fear" refers to 1332 (Hijri). That date is the beginning of the struggle. At that time, the struggle began with the publication of the Tafsir of the Signs of Permission.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Epilogue The Almighty has created man with boundless weakness and infinite poverty in order to display His boundless power and infinite mercy. He has formed man in such a way that he is like a machine, capable of receiving pain in countless ways and pleasure in countless ways. And in this human machine, there are a hundred instruments. Each has its own pain, its own pleasure, its own duty, and its own reward. Indeed, all the divine names that manifest in the greater world, the human being, as a lesser world, also contains the general essence of those names. In this way, beneficial commands such as health, well-being, and pleasure cause the machine to perform its duties in many ways, and man becomes like a factory of gratitude. Similarly, through calamities, diseases, sorrows, and other distressing and motivating malfunctions, the other wheels of that machine are set in motion, stirred up, and the source of human weakness, frailty, and poverty is activated. Not with one tongue, but perhaps with the tongue of each organ, a plea and a cry for help is made. It seems that through these malfunctions, man becomes a moving pen, signing thousands of letters separately, writing his destiny on the page of life or the tablet of destiny, creating a declaration of the divine names, and turning into a hymn of praise and a poem of glory, thus fulfilling his natural duty.

Lem'alar ·1932 ·Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Epilogue The Almighty has created man with boundless weakness and infinite poverty in order to display His boundless power and infinite mercy. He has formed man in such a way that he is like a machine, capable of receiving pain in countless ways and pleasure in countless ways. And in this human machine, there are a hundred instruments. Each has its own pain, its own pleasure, its own duty, and its own reward. Indeed, all the divine names that manifest in the greater world, the human being, as a lesser world, also contains the general essence of those names. In this way, beneficial commands such as health, well-being, and pleasure cause the machine to perform its duties in many ways, and man becomes like a factory of gratitude. Similarly, through calamities, diseases, sorrows, and other distressing and motivating malfunctions, the other wheels of that machine are set in motion, stirred up, and the source of human weakness, frailty, and poverty is activated. Not with one tongue, but perhaps with the tongue of each organ, a plea and a cry for help is made. It seems that through these malfunctions, man becomes a moving pen, signing thousands of letters separately, writing his destiny on the page of life or the tablet of destiny, creating a declaration of the divine names, and turning into a hymn of praise and a poem of glory, thus fulfilling his natural duty.

Lem'alar ·1932 ·Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

FOOTNOTE: Yes, the subtle imaginations, the order of all things from the unseen world, the actual past and the future generations, are subject to the rules and writing of the Imam al-Mubin, who is a title of divine knowledge and command. Similarly, the present time and the world of witness, in the creation and management of things, are subject to the power and will of God, which is expressed in the Book al-Mubin. The time of the Creator, whose reality is the model tablet (Levh-i Mahfûz), is a meaningful movement arising from writing and drawing the words of power in the tablet.

Sözler ·1921 ·Otuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

O you of noble understanding! The Qur'an, the miraculous and eloquent Book, declares the truths through examples and analogies. Because the pure truths of the divine sphere can only be represented and approached in the possible world through examples. The possible and needy human, by observing examples within the realm of possibility, contemplates the affairs and conditions of the necessary realm above it. O you of noble understanding! Everything is called "mulk" in its interior and "melekût" in its exterior. In this respect, the human and the heart are to each other both a container and the contained. Because, in terms of "mulk," the human is a container for the heart, and in terms of "melekût," it is the contained. This principle also applies to the "Arsh" (the Throne) and the "kevn" (the cosmos). For example: The Arsh is the manifestation and mixture of the states of Zahir (manifest), Batin (hidden), Evvel (first), and Ahir (last). In this state, by the name of Zahir, the Arsh becomes "mulk," and the cosmos becomes "melekût." By the name of Batin, the Arsh becomes "melekût," and the cosmos becomes "mulk." Therefore, when viewed from the perspective of the name Zahir, the Arsh is the container and the cosmos is the contained. When viewed from the perspective of the name Batin, the Arsh is the contained and the cosmos is the container. Similarly, by the name of Evvel, the Arsh includes the beginning of the cosmos, as indicated by the verse: "And His Throne was over the water." And by the name of Ahir, the Arsh includes the end of the cosmos, as indicated by the noble hadith: "The ceiling of Paradise is the Throne of the Most Merciful." Therefore, the Arsh is such a state that, by receiving portions from these four names, it encompasses the right and left, the top and bottom of the cosmos and the body.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Hubab ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Önceki Ayet: İsra 57 ← İsra Suresi → İsra 59: Sonraki Ayet Meali: 58- Ne kadar ülke varsa hepsini kıyamet gününden önce ya helâk edecek veya en çetin bir şekilde azaplandıracağız. Bu, Kitap'ta (levh-i mahfuz'da) yazılıdır. '''Kur'an'daki Yeri: 15. Cüz, 286. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·İsra 58 0.19

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/levh-i-mahfuz#1 Müellif: YUSUF ŞEVKİ YAVUZ LEVH-i MAHFÛZ Müellif: YUSUF ŞEVKİ YAVUZ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2003 Erişim Tarihi: 04.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/levh-i-mahfuz YUSUF ŞEVKİ YAVUZ, "LEVH-i MAHFÛZ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/levh-i-mahfuz (04.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte “yazı yazmaya uygun yassı ve düzgün yüzey” anlamındaki levh ile “korunmuş” mânasındaki mahfûz kelimelerinden oluşan levh-i mahfûz “üzerine yazı yazılan, silinmekten ve değişikliğe uğramaktan korunmuş düzgün satıh” demektir. Levh-i mahfûz terkibi, Kur’an’ın çok şerefli ve değerli olduğu ve levh-i mahfûzda bulunduğu ifade edilen bir sûrede geçer (el-Burûc 85/21-22). Kur’ân-ı Kerîm’de levh-i mahfûz yerine “kitâb” (el-En‘âm 6/38; Kāf 50/4), “kitâb mübîn” (Yûnus 10/61; Sebe’ 34/3), “kitâb meknûn” (el-Vâkıa 56/78), “kitâb mestûr” (el-İsrâ 17/58; el-Ahzâb 33/6), “ümmü’l-kitâb” (er-Ra‘d 13/39; ez-Zuhruf 43/4) terkipleri de kullanılır. Zira müfessirlere göre Kur’an’da bunlarla kastedilen şey levh-i mahfûzdur (İbnü’l-Cevzî, V, 450; VI, 189, 481; Fahreddin er-Râzî, XXIX, 237). Bu tür âyetlerin genel muhtevasından anlaşıldığı üzere kâinatta meydana gelecek bütün varlık ve olaylar bu kitapta yazılmıştır. Gökte ve yerde küçük büyük ne varsa, insanların ecelleri, fertlerin ve milletlerin başına gelecek musibetlerin tamamı Allah’ın ilminde yer almış ve levh-i mahfûz denilen bir kütüğe kaydedilmiştir. Hadis literatüründe levh-i mahfûz terkibine rastlanmamışsa da levh kelimesinin geçtiği hadisten başka ( Müsned , IV, 430-431) daha çok kader konusuyla bağlantılı olarak “kitâb” kavramının bu mânada kullanıldığı görülmektedir ( Wensinck, el-Muʿcem , “ktb” md.). Bu tür hadis rivayetlerinde âlem henüz yaratılmadan tabiatla, ayrıca şuurlu şuursuz canlılarla ilgili her şeyin takdir edilip planlandığı ve bir kitapta kaydedildiği ifade edilmektedir. İslâm âlimleri levh-i mahfûzun keyfiyeti hakkında farklı görüşler ileri sürmüşlerdir. 1. Levh-i mahfûz gayb âlemine ait bir husus olup mahiyeti bilinmemektedir. Tasvirine ilişkin rivayetler asılsız ve felsefî teorilere bağlı yorumlar anlamsızdır. Sadece onun bütün nesne ve olayların ilâhî kalemle yazıldığına, Allah’ın tabii ve içtimaî kanunlarını ihtiva eden bir kitap olduğuna inanmak gerekir. Râgıb el-İsfahânî ile Selefiyye âlimleri bu görüştedir (İbn Kayyim el-Cevziyye, s. 39-41; Şerḥu’l-ʿAḳīdeti’ṭ-Ṭaḥâviyye , s. 159; Reşîd Rızâ, VII, 394-395, 471-472). 2. Levh-i mahfûz Allah ile melekleri arasında bir vasıtadır. Yedinci kat göğün üstünde olup arşta ve İsrâfil’in gözleri önünde bulunur. İçinde bütün nesne ve olayların bilgisi ayrıntılı olarak yazılmıştır. Allah bir şeyi yaratmayı dilediği zaman bu, levh-i mahfûz aracılığıyla İsrâfil’e intikal eder ve gerçekleşmesi için Cibrîl’e emir verilir. İbn Abbas’a atfedilen rivayetlere dayanan bu görüş Ehl-i sünnet çoğunluğuna aittir (Makdisî, I, 161-164; Gazzâlî, s. 212; Kurtubî, XIX, 198; İbn Kesîr, I, 14). 3. Levh-i mahfûz en büyük feleğe ait küllî nefistir. Bilginin âlimin zihninde ortaya çıkışı gibi varlık ve olaylar da levh-i mahfûzda zuhur eder. İbn Sînâ gibi bazı İslâm filozofları bu görüşü benimser (Gazzâlî, s. 212; İbn Teymiyye, IV, 255). Sünnî kelâmcılar, kıyametin kopması için İsrâfil’in sûra ilk defa üflemesinin ardından helâk olmayacak nesneler arasında levh-i mahfûzun da bulunduğunu kabul eder (Ebû Azbe, s. 24). Gayb âlemine ilişkin bir konu olması dolayısıyla levh-i mahfûz hakkında benimsenecek görüş âyetlere ve sahih hadislere dayanmalıdır. Bu sebeple levh-i mahfûzun, Selefiyye âlimlerinin belirttiği gibi mahiyeti bilinmeyen ve ilâhî ilmi ihtiva eden bir kitap olduğu şeklindeki görüşün kabul edilmesi isabetli görünmektedir

TDV İslâm Ansiklopedisi ·LEVH-i MAHFÛZ 0.17

…
İmam-ı Mübin, kader defteri ise Kitab-ı Mübin, kudret defteridir. #İmam-ı Mübinin imlası ile yani kaderin hükmüyle ve düsturuyla kudret-i İlahiye, icad-ı eşyada her biri birer âyet olan silsile-i mevcudatı Levh-i Mahv-İspat denilen zamanın sahife-i misaliyesinde yazıyor, icad ediyor, zerratı tahrik ediyor. Demek harekât-ı zerrat; o kitabetten, o istinsahtan mevcudat, âlem-i gaybdan âlem-i şehadete ve ilimden kudrete geçmelerinde bir ihtizazdır, bir harekâttır. #Levh-i Mahv-İspat ise sabit ve daim olan Levh-i Mahfuz-u A’zam’ın daire-i mümkinatta, yani mevt ve hayata, vücud ve fenaya daima mazhar olan eşyada mütebeddil bir defteri ve yazar bozar bir tahtasıdır ki hakikat-i zaman odur. Evet, her şeyin bir hakikati olduğu gibi zaman dediğimiz, kâinatta cereyan eden bir nehr-i azîmin hakikati dahi Levh-i Mahv-İspattaki kitabet-i kudretin sahifesi ve mürekkebi hükmündedir. #Demek, küre-i arz bir çekirdek ve meydan-ı haşir, içindekilerle beraber bir ağaçtır, bir sümbüldür ve bir mahzendir. Bu Risalede Geçen Halk Dili İfadeler #Ehl-i gaflet ve dalalet ve felsefenin ahmaklığına bak ki kudret-i Fâtıranın o levh-i mahfuzunu ve hikmet ve irade-i Rabbaniyenin o basîrane kitabının eşyadaki cilvesini, aksini, misalini hissetmişler; hâşâ tabiat namıyla tesmiye etmişler, körletmişler. Bu Risalede Geçen Edebi ve Dikkat Çekici İfadeler Bu Risalede Bahsi Geçen Şahıslar, Eserleri ve Eserlerinden Alıntılar Bu Risalede Bahsi Geçen Yerler # Şam: Demek, yirmi beş bin seneye karib bir daire-i muhitanın içinde, rivayete binaen Şam-ı Şerif kıtası bir çekirdek hükmünde olarak o daireyi dolduracak bir meydan-ı haşir bast edilecektir. Bu Risalede Bahsi Geçen Hadiseler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler/Kategoriler * Mektubat: 10. Mektup'un içinde olduğu büyük kitap * 10. Mektup'ta Geçen Ayetler Listesi * İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin: Allah'ın ilminin unvanları olup bu risalede bahis geçer * Zaman: Bu risalede zamanın hakikatinin Levh-i Mahv-İspat olduğu geçer. * Levh-i Mahv-İspat: Bu risalede zamanın hakikatinin Levh-i Mahv-İspat olduğu geçer. * Levh-i Mahfuz: Bu risalede bahsi geçer. * Haşir: Bu risalenin 2. sorusunda haşir meydanının yeri bahsi geçer. Önceki Risale: Dokuzuncu Mektup ← Mektubat → On Birinci Mektup: Sonraki Risale Kaynakça

Nurpedia ·Onuncu Mektup 0.16

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/ars--tasavvuf#1 Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ ARŞ Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1991 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/ars--tasavvuf SÜLEYMAN ULUDAĞ, "ARŞ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/ars--tasavvuf (02.04.2026). Kopyalama metni Arş kelimesinin tasavvuf literatüründe geniş bir kullanım alanı vardır. Bir mânaya göre bir varlık mertebesi olup nesneler âleminin (âlem-i halk) başlangıcıdır, “Rahmân arşa istivâ etti” (Tâhâ 20/5) âyetinde bu mânaya işaret edilmiştir. Arşı kürsî takip eder. Diğer bir anlama göre arş, Allah’ın zuhûr ve tecelli edeceği bir “tenezzül mahalli”dir (müstevâ). Meselâ “fasl ve kazâ arşı” bir mazhardır, bir başka deyişle Allah’ın haşr günü fasl ve kazâ (yargılama ve karara bağlama) için tecelli edeceği bir yerdir. Arş, daha alttaki varlık mertebelerine göre ihata ve mülk mânasına gelen bir sıfat olarak da düşünülür ve bu anlamda rahmânın arşının bütün varlıkları kuşattığı kabul edilir. Genel olarak Allah’tan başka bütün varlıklara Allah’ın arşı (arşullah) denildiği gibi özel olarak Allah isminin mazharı olan insana da bu isim verilir. Sûfîler, yerlere ve göklere sığmayan Allah’ın mümin kulunun kalbine sığdığını ifade eden bir hadîs-i kudsî naklederler. İnsân-ı kâmilin kalbi yer ve gökten daha geniştir. Öyleyse Allah arşa istivâ ettiği gibi mümin kulunun kalbine de istivâ eder, yani orada isim ve sıfatlarıyla tecelli eder. Bu durumda “kalb Allah’ın arşı, gönül çalabın tahtı” haline geldiğinden bütün ilâhî isimlerin mazharı olan insân-ı kâmile el-arşü’l-mahdûd denir. “Hû” zamirine (arşuhû, bk. Hûd 11/7) izâfe edilen arşa tasavvuf dilinde arşü’l-hüviyyet denir. Arş hayatın kaynağı olan su üzerinde olduğu için (bk. el-Enbiyâ 21/30) ona arşü’l-hayât da denilmiştir. Ayrıca nefs-i nâtıkaya (bk. NEFİS ) arşü’r-rûh , levh-i mahfûza arşü’l-azîm , Hakk’ın amâ ya inişine arşü’l-amâ , mahşerde tecelli edeceği mazhara arşü’l-fasl ve’l-kazâ , yine Hakk’ın istivâsına uygun genişlikte olan müminin kalbine de arşü’l-Kur’ân denir. BİBLİYOGRAFYA Tehânevî, Keşşâf , “ʿarş” md. el-Muʿcemü’ṣ-ṣûfî , “ʿarş” md. Abdülkerîm el-Cîlî, el-İnsânü’l-kâmil , İstanbul 1300, s. 1, 5. Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1991 yılında İstanbul’da basılan 3. cildinde, 410 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ARŞ 0.14

…
Demek, burada çabalamak onlar içindir. Şurada çalıştırır, orada ücret verir. Herkesin istidadına göre orada bir saadeti var. Gel, bir parça gezelim, şu medeni ahali içinde ne var, ne yok görelim. İşte bak her yerde, her köşede, müteaddid fotoğraflar kurulmuş, suret alıyorlar. Bak, her yerde müteaddid kâtipler oturmuşlar, bir şeyler yazıyorlar. Her şeyi kaydediyorlar. En ehemmiyetsiz bir hizmeti, en âdi bir vukuatı zapt ediyorlar. Hâ, şu yüksek dağda padişaha mahsus bir büyük fotoğraf kurulmuş ki (Hâşiye: Şu suretin işaret ettiği manaların bir kısmı Yedinci Hakikat’te beyan edilmiş. Yalnız burada padişaha mahsus bir büyük fotoğraf işareti ve hakikati “Levh-i Mahfuz” demektir. Levh-i Mahfuz’un tahakkuk-u vücudu Yirmi Altıncı Söz’de şöyle ispat edilmiş ki: Nasıl küçük küçük cüzdanlar, büyük bir kütüğün vücudunu ihsas eder ve küçük küçük senetler, bir defter-i kebirin bulunduğunu iş’ar eder ve küçük kesretli tereşşuhatlar, büyük bir su menbaını işmam eder. Aynen öyle de küçük küçük cüzdanlar hükmünde, hem birer küçük Levh-i Mahfuz manasında, hem büyük Levh-i Mahfuz’u yazan kalemden tereşşuh eden küçük küçük noktalar suretinde olan benî-beşerin kuvve-i hâfızaları, ağaçların meyveleri, meyvelerin çekirdekleri, tohumları; elbette bir hâfıza-i kübrayı, bir defter-i ekberi, bir levh-i mahfuz-u a’zamı ihsas eder, iş’ar eder ve ispat eder, belki keskin akıllara gösterir.) bütün bu yerlerde ne cereyan eder, suretini alıyorlar. Demek, o zat emretmiş ki mülkünde cereyan eden bütün muamele ve işler zapt edilsin. Demek oluyor ki o zat-ı muazzam bütün hâdisatı kaydettirir, suretini alır. İşte şu dikkatli hıfz ve muhafaza, elbette bir muhasebe içindir. Şimdi, en âdi raiyetin en âdi muamelelerini ihmal etmeyen bir Hâkim-i Hafîz, hiç mümkün müdür ki raiyetin en büyüklerinden en büyük amellerini muhafaza etmesin, muhasebe etmesin, mükâfat ve mücazat vermesin? Halbuki o zatın izzetine ve gayretine dokunacak ve şe’n-i merhameti hiç kabul etmeyecek muameleler, o büyüklerden sudûr ediyor. Burada cezaya çarpmıyor. Demek, bir mahkeme-i kübraya bırakılıyor. Gel, ondan gelen bu fermanları sana okuyacağım. Bak, mükerrer vaad ediyor ve şiddetli tehdit ediyor ki “Sizleri oradan alıp makarr-ı saltanatıma getireceğim ve mutîleri mesud, âsileri mahpus edeceğim. O muvakkat yeri harap edip müebbed sarayları, zindanları hâvi diğer bir memleket kuracağım.” Hem o vaad ettiği şeyler, ona gayet rahattır. Raiyetine gayet mühimdir. Vaadinde hulf ise izzet-i iktidarına gayet zıttır. İşte bak ey sersem! Sen yalancı vehmini, hezeyancı aklını, aldatıcı nefsini tasdik ediyorsun. Ve hiçbir vechile hulf ve hilafa mecburiyeti olmayan ve hiçbir cihetle hilaf haysiyetine yakışmayan ve bütün görünen işler sıdkına şehadet eden bir zatı tekzip ediyorsun. Elbette büyük bir cezaya müstahak olursun. Misalin şuna benzer ki: Bir yolcu, güneşin ziyasından gözünü kapıyor, hayaline bakıyor; vehmi, bir yıldız böceği gibi kafa fenerinin ışığıyla dehşetli yolunu tenvir etmek istiyor. Madem vaad etmiş, yapacaktır. Halbuki îfası ona çok rahat ve bize ve her şeye ve ona ve saltanatına pek çok lâzımdır. Demek, bir mahkeme-i kübra, bir saadet-i uzma vardır. Şimdi gel! Bu dairelerin ve cemaatlerin bazı rüesalarına ki (Hâşiye: Şu suretin ispat ettiği manalar, Sekizinci Hakikat’te görünecek. Mesela, dairelerin reisleri şu temsilde enbiya ve evliyaya işarettir. Ve telefon ise ma’kes-i vahiy ve mazhar-ı ilham olan kalpten uzanan bir nisbet-i Rabbaniyedir ki, kalp o telefonun başıdır ve kulağı hükmündedir.) her biri bizzat padişahla görüşecek

Nurpedia ·Onuncu Söz 0.14

…
Çünkü halk ve icad, umum neticelere bakar. Bir şerrin vücudu, çok hayırlı neticelere mukaddime olduğu için o şerrin icadı, neticeler itibarıyla hayır olur, hayır hükmüne geçer. Mesela, ateşin yüz hayırlı neticeleri var. Fakat bazı insanlar sû-i ihtiyarıyla ateşi kendilerine şer yapmakla “Ateşin icadı şerdir.” diyemezler. Öyle de şeytanların icadı, terakkiyat-ı insaniye gibi çok hikmetli neticeleri olmakla beraber, sû-i ihtiyarıyla ve yanlış kesbiyle şeytanlara mağlup olmakla, “Şeytanın hilkati şerdir.” diyemez. Belki o, kendi kesbiyle kendine şer yaptı. Evet, kesb ise mübaşeret-i cüz’iye olduğu için hususi bir netice-i şerriyenin mazharı olur; o kesb-i şer, şer olur. Fakat icad, umum neticelere baktığı için icad-ı şer, şer değil belki hayırdır. İşte Mutezile bu sırrı anlamadıkları için “Halk-ı şer şerdir ve çirkinin icadı çirkindir.” diye Cenab-ı Hakk’ı takdis için şerrin icadını ona vermemişler, dalalete düşmüşler. Risale:13. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#9| olan bir rükn-ü imanîyi tevil etmişler. (13. Lem'a) Birkaç işaretle, başka yerlerde yani Yirmi İkinci, On Dokuzuncu, Yirmi Altıncı Sözlerde izah edilen birkaç meseleye işaret ederiz.
…
Hem hatıra gelmesin ki kısacık bir ömürde nasıl ebedî bir azaba müstahak olur? Zira küfür; şu mektubat-ı Samedaniye derecesinde ve kıymetinde olan kâinatı manasız, gayesiz bir derekeye düşürdüğü için bütün kâinata karşı bir tahkir olduğu gibi, bu mevcudatta cilveleri, nakışları görünen bütün esma-i kudsiye-i İlahiyeyi inkâr ile red ve Cenab-ı Hakk’ın hakkaniyet ve sıdkını gösteren gayr-ı mütenahî bütün delillerini tekzip olduğundan nihayetsiz bir cinayettir. Nihayetsiz cinayet ise nihayetsiz azabı icab eder. (10. Söz) Gel, bir parça gezelim, şu medeni ahali içinde ne var, ne yok görelim. İşte bak her yerde, her köşede, müteaddid fotoğraflar kurulmuş, suret alıyorlar. Bak, her yerde müteaddid kâtipler oturmuşlar, bir şeyler yazıyorlar. Her şeyi kaydediyorlar. En ehemmiyetsiz bir hizmeti, en âdi bir vukuatı zapt ediyorlar. Hâ, şu yüksek dağda padişaha mahsus bir büyük fotoğraf kurulmuş ki (Hâşiye: Şu suretin işaret ettiği manaların bir kısmı Yedinci Hakikat’te beyan edilmiş. Yalnız burada padişaha mahsus bir büyük fotoğraf işareti ve hakikati “Levh-i Mahfuz” demektir. Levh-i Mahfuz’un tahakkuk-u vücudu Yirmi Altıncı Söz’de şöyle ispat edilmiş ki: Nasıl küçük küçük cüzdanlar, büyük bir kütüğün vücudunu ihsas eder ve küçük küçük senetler, bir defter-i kebirin bulunduğunu iş’ar eder ve küçük kesretli tereşşuhatlar, büyük bir su menbaını işmam eder. Aynen öyle de küçük küçük cüzdanlar hükmünde, hem birer küçük Levh-i Mahfuz manasında, hem büyük Levh-i Mahfuz’u yazan kalemden tereşşuh eden küçük küçük noktalar suretinde olan benî-beşerin kuvve-i hâfızaları, ağaçların meyveleri, meyvelerin çekirdekleri, tohumları; elbette bir hâfıza-i kübrayı, bir defter-i ekberi, bir levh-i mahfuz-u a’zamı ihsas eder, iş’ar eder ve ispat eder, belki keskin akıllara gösterir.) bütün bu yerlerde ne cereyan eder, suretini alıyorlar. Demek, o zat emretmiş ki mülkünde cereyan eden bütün muamele ve işler zapt edilsin. Demek oluyor ki o zat-ı muazzam bütün hâdisatı kaydettirir, suretini alır. İşte şu dikkatli hıfz ve muhafaza, elbette bir muhasebe içindir. (10. Söz) İmam-ı Mübin, ilim ve emr-i İlahînin bir nevine bir unvandır ki âlem-i şehadetten ziyade âlem-i gayba bakıyor. Yani zaman-ı halden ziyade mazi ve müstakbele nazar eder. Yani her şeyin vücud-u zahirîsinden ziyade aslına, nesline ve köklerine ve tohumlarına bakar. Kader-i İlahînin bir defteridir. Şu defterin vücudu, Yirmi Altıncı Söz’de hem

Nurpedia ·Yirmi Altıncı Söz 0.14

…
Eğer istersen beşerin hâfızasına, ağacın semeresine, meyvenin nüvesine, çiçeğin tohumuna bak. Tâ ki, hıfz ve hafîziyetin azametli kanununun ihatasını fehmedesin. Hattâ bu hafîziyet kanunu, eşya-yı seyyale-i zâilede dahi görünmektedir. Buna göre, âlem-i gayb ve âhirette semere verecek olan mühim umûrlarda, bu kanun-u hafîziyetin ne derece kuvvetli olduğunu kıyaset! İşte şu muhafaza-i tammeden anlaşılıyor ki; bu mevcudatın sahibi gayet büyük bir ehemmiyetle mülkünde cereyan eden her şeyin muamelatını zabtediyor. Hem vazife-i hâkimiyetinde nihayet dikkatli olduğu ve saltanat-ı rububiyetinde tam bir intizamı takib ettiği görünmektedir. Öyle ki, en edna bir hâdiseyi ve cüz'î, ehven bir ameli ve çok az bir hizmeti de yazar ve yazdırıyor. Ve emr-i tekvinîsi ile mülkünde cereyan eden bütün her şeyin suretlerinin alınmasını ve bütün fiil ve amellerin hıfzedilmesini ve ettirilmesini emir ediyor... İşte şu hafîziyet ise, bir muhasebeye işaret ediyor, belki tasrih ediyor ve belki öyle bir muhasebeyi istilzam ediyor. Hele bilhassa ekrem ve eşref-i mahlukat olan insanın en büyük ve en ehemmiyetli amelleri hakkında olsa!.. (Lasiyyemalar, Mesnevi-i N. (Badıllı)) Evet kâinatta şu göz önündeki nizam ve mizan ise, hem kitab-ı mübin ve hem de kitab-ı kâinattan, Cenab-ı Rahman'ın derlediği iki kabzaya iki ünvandırlar. Amma Kur'an, o her iki kitabın ve bu her iki kabzanın tercümanı ve fezlekesidir. (Zehre, Mesnevi-i N. (Badıllı)) Ey kardeş bil ki! İsm-i Hafîz'in tecelli-i etemmine işaret edenArabî asılda, "Ey ism-i Hafîz'in şahitlerini görmek isteyen zat, bil ki:" ifadesiyledir. (A.B.) Zilzal 7| Zilzal 8| ِ âyetleridir. Kur'an-ı Hakîm'in bu hakikatına delil istersen; Kitab-ı Mübin'in mistarı üstünde yazılan şu kâinat kitabının sahifelerine bak, ism-i Hafîz'in cilve-i azamını ve bu âyet-i kerimenin bir hakikat-ı kübrasının nazîresini çok cihetlerle görebilirsin. (Zehre, Mesnevi-i N. (Badıllı)) İkinci adam ise, onu görür görmez, bildi ki; o Kitab-ı Mübin, Kur'an-ı Hakîm'dir. Müzeyyen olan harflerinin nukuşu ile hiç iştigal etmedi. Belki öyle bir şeyle meşgul oldu ki, ötekinin meşgul olduğu şeyden milyonlar mertebe daha âlî, daha gâlî, daha latif, daha şerif, daha ezyen ve daha ahsendir. Yani, o Kur'an'ın ma'ânisindeki cevherlerin beyanına ve enva'ının esrarına dair şeylerle meşgul olup, âyetlerin hakaikından bahseden bir tefsir yazdı. (Nur, Mesnevi-i N. (Badıllı)) İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler *Kader: Kitab-ı Mübin bedihi kaderden ve İmam-ı Mübin nazari kaderden haber verir. *Levh-i Mahv-İspat: Sabit ve daim olan Levh-i Mahfuz'un mümkinat aleminde yazar bozar bir tahtası; hakikat-i zaman. *İlim: İmam-ı Mübin, Allah'ın ilim ve emrinin bir nevi defteridir. *Emir: İmam-ı Mübin, Allah'ın ilim ve emrinin bir nevi defteridir. *Kudret: Kitab-ı Mübin, Allah'ın kudret ve iradesinin bir nevi defteridir. *İrade: Kitab-ı Mübin, Allah'ın kudret ve iradesinin bir nevi defteridir. *Levh-i Mahfuz: Kitab-ı Mübin ve İmam-ı Mübin Levh-i Mahfuz’un defterleridir. *Zaman: *Kur'an: Bir görüşe göre Kitab-ı Mübin ya da Kitab-ı Mübin'in bir nüshası. İlgili Kategoriler *İmam-ı Mübin Ayetleri Kategorisi: İçinde İmam-ı Mübin ifadesi geçen ayetler listesi (1 ayet) *Kitab-ı Mübin Ayetleri Kategorisi: İçinde Kitab-ı Mübin ifadesi geçen ayetler listesi (7 ayet) Kaynakça

Nurpedia ·İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin 0.13

…
Bu hakikate işaret eden şu hakikatli şiire bak: Kitab-ı âlemin yaprakları enva-ı nâma’dud Huruf ile kelimatı dahi efrad-ı nâmahdud Yazılmış destgâh-ı Levh-i Mahfuz-u hakikatte Mücessem lafz-ı manidardır âlemde her mevcud. Risale:24. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#3| (24. Mektup) Bizim yolcu, bu beş hakikatten aldığı feyz-i imanî ve zevk-i tevhidî neşesiyle müşahedatını hülâsa ve hissiyatını tercüme ederek kalbine diyor: Bak kitab-ı kâinatın safha-i rengînine Hâme-i zerrîn-i kudret, gör ne tasvir eylemiş Kalmamış bir nokta-i muzlim çeşm-i dil erbabına Sanki âyâtın Hudâ, nur ile tahrir eylemiş. Hem bil ki: Kitab-ı âlemin evrakıdır eb’ad-ı nâmahdud Sutûr-u hâdisat-ı dehirdir âsâr-ı nâma’dud Yazılmış destgâh-ı levh-i mahfuz-u hakikatte Mücessem lafz-ı manidardır, âlemde her mevcud. Hem dinle: Risale:7. Şua (Ayet-Hadis Mealleri)#33| Risale:7. Şua (Ayet-Hadis Mealleri)#34| diyerek, kalbiyle beraber nefsi dahi tasdik ederek “Evet, evet” dediler. (7. Şua) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler (Koyu kelimeler Üstad'ın orijinalden farklı olarak iktibas ettiği kısımlardır) İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Hoca Tahsin 0.13

…
Her ikisine birer vecihle benzer. Bir yüzü ona bakar, bir yüzü de diğerine bakar. Mesela, âyinedeki senin misalin sureten senin cismine benzer. Maddeten senin ruhun gibi latîftir. O âlem-i misal; âlem-i ervah, âlem-i şehadet kadar vücudu kat’îdir. (HâşiyeBence âlem-i misalin vücudu meşhuddur. Âlem-i şehadet gibi tahakkuku bedihîdir. Hattâ rüya-yı sadıka ve keşf-i sadık ve şeffaf şeylerdeki temessülat, bu âlemden o âleme karşı açılan üç penceredir. Avama ve herkese o âlemin bazı köşelerini gösterir.) Acayip ve garaibin meşheridir, ehl-i velayetin tenezzühgâhıdır. Küçük bir âlem olan insanda kuvve-i hayaliye olduğu gibi büyük bir insan olan âlemde dahi bir âlem-i misal var ki o vazifeyi görüyor ve hakikatlidir. Kuvve-i hâfıza Levh-i Mahfuz’dan haber verdiği gibi kuvve-i hayaliye dahi âlem-i misalden haber verir. (Barla Lahikası, Mektubat'ın Üçüncü Kısmı) Nasıl ki bazı adam, manyetizma vasıtasıyla bir cama dikkat ede ede âlem-i misale karşı hayalinde bir pencere açılır. O âyinede çok garaibi müşahede eder. Halbuki âyinede değil belki âyineye olan dikkat-i nazar vasıtasıyla âyinenin haricinde hayaline bir pencere açılmış görüyor. Onun içindir ki bazen nâkıs bir şeyhin hâlis müridi, şeyhinden daha ziyade kâmil olabilir ve döner şeyhini irşad eder ve şeyhinin şeyhi olur. (Lem'alar, 17. Lem'a, 13. Nota, 5. Mesele) Mesela, kâinatta Levh-i Mahfuz’un gayet kat’î bir delil-i vücudu ve bir numunesi, insandaki kuvve-i hâfızadır ve âlem-i misalin vücuduna kat’î delil ve numune, kuvve-i hayaliyedir (HâşiyeEvet, nasıl ki insanın anâsırları, kâinatın unsurlarından; ve kemikleri, taş ve kayalarından; ve saçları, nebat ve eşcarından; ve bedeninde cereyan eden kan ve gözünden, kulağından, burnundan ve ağzından akan ayrı ayrı suları, Arzın çeşmelerinden ve madenî sularından haber veriyorlar, delâlet edip onlara işaret ediyorlar. Aynen öyle de insanın ruhu âlem-i ervahtan ve hâfızaları Levh-i Mahfuz’dan ve kuvve-i hayaliyeleri âlem-i misalden ve hâkeza her bir cihazı bir âlemden haber veriyorlar ve onların vücudlarına kat’î şehadet ederler.) ve kâinattaki ruhanîlerin bir delil-i vücudu ve numunesi, insandaki kuvvelerdir ve latîfelerdir ve hâkeza
…
İnsan, küçük bir mikyasta, kâinattaki hakaik-i imaniyeyi şuhud derecesinde gösterebilir. (Lem'alar, 30. Lem'a, 6. Nükte, 5. Şua, 2. Mesele) Hayal ve İhtiyaç İhtiyaç dairesi, nazar dairesi kadar büyüktür, geniştir. خَيَالْ كُدَامْ رَسَدْ اِحْتِيَاجْ نٖيزْ رَسَدْ دَرْ دَسْتْ هَرْچِه نٖيسْتْ دَرْ اِحْتِيَاجْ هَسْتْ Hattâ hayal nereye gitse ihtiyaç dairesi dahi oraya gider. Orada da hâcet vardır. Belki her ne ki elde yok, ihtiyaçta vardır. Elde olmayan, ihtiyaçta vardır. Elde bulunmayan ise hadsizdir. (Sözler, 17. Söz, Kalbe Farisî Olarak Tahattur Eden Bir Münâcat) İnsan, fiil ve amel cihetinde ve sa’y-i maddî itibarıyla zayıf bir hayvandır, âciz bir mahluktur. Onun o cihetteki daire-i tasarrufatı ve mâlikiyeti o kadar dardır ki elini uzatsa ona yetişebilir. Hattâ, insanın eline dizginini veren hayvanat-ı ehliye, insanın zaaf ve acz ve tembelliğinden birer hisse almışlardır ki yabani emsallerine kıyas edildikleri vakit, azîm fark görünür (Ehlî keçi ve öküz, yabani keçi ve öküz gibi). Fakat o insan, infial ve kabul ve dua ve sual cihetinde, şu dünya hanında aziz bir yolcudur. Ve öyle bir Kerîm’e misafir olmuş ki nihayetsiz rahmet hazinelerini ona açmış. Ve hadsiz bedî’ masnuatını ve hizmetkârlarını ona musahhar etmiş. Ve o misafirin tenezzühüne ve temaşasına ve istifadesine öyle büyük bir daire açıp müheyya etmiştir ki

Nurpedia ·Hayal 0.12

…
Elhasıl, madem İmam-ı Mübin, mazi ve müstakbelin ve âlem-i gaybın etrafında dal budak salan şecere-i hilkatin bir programı, bir fihristesi hükmündedir. Şu manadaki İmam-ı Mübin, kader-i İlahînin bir defteri, bir mecmua-i desatiridir. O desatirin imlası ile ve hükmü ile zerrat, vücud-u eşyadaki hidematına ve harekâtına sevk edilir. Amma Kitab-ı Mübin ise âlem-i gaybdan ziyade, âlem-i şehadete bakar. Yani mazi ve müstakbelden ziyade, zaman-ı hazıra nazar eder ve ilim ve emirden ziyade, kudret ve irade-i İlahiyenin bir unvanı, bir defteri, bir kitabıdır. İmam-ı Mübin, kader defteri ise Kitab-ı Mübin, kudret defteridir. Yani her şeyin vücudunda, mahiyetinde ve sıfât ve şuunatında kemal-i sanat ve intizamları gösteriyor ki bir kudret-i kâmilenin desatiri ile ve bir irade-i nâfizenin kavanini ile vücud giydiriliyor. Suretleri tayin, teşhis edilip birer miktar-ı muayyen, birer şekl-i mahsus veriliyor. Demek, o kudret ve iradenin, küllî ve umumî bir mecmua-i kavanini, bir defter-i ekberi vardır ki her bir şeyin hususi vücudları ve mahsus suretleri ona göre biçilir, dikilir, giydirilir. İşte şu defterin vücudu İmam-ı Mübin gibi kader ve cüz-i ihtiyarî mesailinde ispat edilmiştir. Ehl-i gaflet ve dalalet ve felsefenin ahmaklığına bak ki kudret-i Fâtıranın o levh-i mahfuzunu ve hikmet ve irade-i Rabbaniyenin o basîrane kitabının eşyadaki cilvesini, aksini, misalini hissetmişler; hâşâ tabiat namıyla tesmiye etmişler, körletmişler. İşte İmam-ı Mübinin imlası ile yani kaderin hükmüyle ve düsturuyla kudret-i İlahiye, icad-ı eşyada her biri birer âyet olan silsile-i mevcudatı Levh-i Mahv-İspat denilen zamanın sahife-i misaliyesinde yazıyor, icad ediyor, zerratı tahrik ediyor. Demek harekât-ı zerrat; o kitabetten, o istinsahtan mevcudat, âlem-i gaybdan âlem-i şehadete ve ilimden kudrete geçmelerinde bir ihtizazdır, bir harekâttır. Amma Levh-i Mahv-İspat ise sabit ve daim olan Levh-i Mahfuz-u A’zam’ın daire-i mümkinatta, yani mevt ve hayata, vücud ve fenaya daima mazhar olan eşyada mütebeddil bir defteri ve yazar bozar bir tahtasıdır ki hakikat-i zaman odur. Evet, her şeyin bir hakikati olduğu gibi zaman dediğimiz, kâinatta cereyan eden bir nehr-i azîmin hakikati dahi Levh-i Mahv-İspattaki kitabet-i kudretin sahifesi ve mürekkebi hükmündedir. Risale:10. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#2| (10. Mektup) İlgili Maddeler * İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin

Nurpedia ·En'am 59 0.12

…
Demek, zerrat-ı havaiye adedince salavatları ifade eden, mi’rac-ı Ahmedî aleyhissalâtü vesselâmda Risale:Emirdağ Lahikası 2 (Ayet-Hadis Mealleri)#20| denilmiştir. Sonra Risale:Emirdağ Lahikası 2 (Ayet-Hadis Mealleri)#21| kelime-i tayyibe söylendiği vakit, birden nâr ile nur unsuru yani hararetli ve hararetsiz maddî ve manevî nur unsuru bir küllî dil olarak hadsiz ve nihayetsiz bir surette lisan-ı hal ile hadsiz diller ile Risale:Emirdağ Lahikası 2 (Ayet-Hadis Mealleri)#21| diyor. Yani “Bütün güzel sözler, güzel manalar, hârika güzel cemaller ve bütün kâinatın yüzünde cemalleri görünen ezelî esma-i hüsnanın cilveleri ve başta enbiyalar, evliyalar, asfiyalar olarak bütün ehl-i imanın imanları ile kâinatın ve mahlukatın görünen güzellikleri ve ehl-i imanın imanlarından neş’et eden güzel sözler, hamdler, şükürler, tevhidler, tehliller, tesbihler, tekbirler Fatır 10| sırrı ile arş-ı a’zam tarafına giden o kelimat-ı tayyibeleri ve dünyanın üç adet yüzünden gayet güzel olan esma-i İlahiyeye âyinelik eden birinci yüzündeki hadsiz güzellikler, tayyibeler ve dünyanın âhiret tarlası olan ikinci yüzündeki hadsiz hasenatlar, hayırlar ve manevî meyveler ve güzellikler, tamamıyla ezel ebed sultanı Kadîr-i Zülcelal’e mahsustur.” diye nâr ve nur unsurunun bu küllî dili ile bu küllî ubudiyeti, Mabud-u Zülcelal’e takdim etmek manasında olarak Fahr-i kâinat aleyhissalâtü vesselâm umum mahlukat hesabına Risale:Emirdağ Lahikası 2 (Ayet-Hadis Mealleri)#21| demiş. Çünkü maddî ve manevî nur unsuru, mazhar oldukları vazifelerinin umumu hem beraber hem ayrı ayrı Zat-ı Vâcibü’l-vücud’a işaret ve şehadet ettikleri milyarlar numuneleri var. Evet, nur ve nâr unsuru toprak, hava ve mâ unsurları gibi gayet kat’î ve bedihî ve zarurî bir surette o numunelerle gösteriyor ki: Bütün esbab yalnız bir perdedir. Bütün icadlar ve tesirler, Zat-ı Kadîr-i Zülcelal’indir. Çünkü nur, aynen vücud ve hayat gibi kudret-i İlahiyenin perdesiz bizzat mübaşeretine lâyık olmasından, esbab-ı zahirî hiçbir cihette perde olmadığından vâhidiyet içinde ehadiyeti gösterir. Gayet cüz’î ve küçük bir vazifede, küllî ve geniş bir delil-i ehadiyete işaret eder ki “Hüve Nüktesi” hâşiyeleriyle bunu gayet kısaca ispat ediyor. İşte milyarlar numunelerinden iki küçük numunesinden: Birisi: Manevî nurun ilim suretinde beşerin kafasında cilvesinin bir cüz’îsi, tırnak kadar kuvve-i hâfızaya mâlik bir adamın kafasında, doksan kitabın kelimatı yazılmış. Ve üç ayda, her günde üç saat meşgul olarak, hâfızasının sahifesinin yalnız o kısmını ancak tamam edebilmiş. Aynı adam, seksen sene ömründe gördüğü ve işittiği ve merakını tahrik eden ve ona hoş gelen manaları ve kelimeleri ve suretleri ve savtları o tırnak kadar kuvve-i hâfızanın sahifesinde istediği vakitte müracaat edip bir büyük kütüphane kadar bütün mahfuzatının aynı şeylerini orada bütün istediklerini mevcud ve muntazam yazılmış ve dizilmiş görüyor. İşte bu tırnak kadar kuvve-i hâfızanın, bahr-i umman gibi bir vüs’ati ve güneş gibi bir ihatalı nuru ve bir ziya-i manevîsi ve zemin yüzü kadar geniş sahifeleri olmazsa bu hal olamaz. Bu ise yüz binler derece muhal muhal içinde ve imkânsız olduğundan elbette ve elbette bu küçücük tırnak kadar hâfıza; Levh-i Mahfuz, bir sahife-i kader ve kudreti olan Alîm-i Mutlak’ın ilim ve hikmet ve kudreti ile o Levh-i Mahfuz’un bir numunesini beşerin kafasında halk eylemesine kudsî bir şehadet eder. İkinci cüz’î ve küçücük bir numunesi: Elektriktir. Bir adam, elektrik lambasının acib vaziyetini tetkik etmiş. Bakıyor ki yüzer düğmelerdeki ve merkezlerdeki ve demir ve ip tellerindeki zerreler ve maddeler camid, şuursuz, hareketsiz oldukları halde yalnız

Nurpedia ·Hüve Nüktesi 0.12

…
Mesela ism-i Hâlık meratibi, benim Hâlık’ımdan tut tâ Hâlık-ı külli şey’e kadar olan mertebe-i a’zama kadar meratibi var. (Barla L.) Öyle de veraset-i Ahmediye (asm) ile Kadîr ve Muhyî gibi isimlerin mertebe-i uzmasına yetişmeyen, haşr-i a’zamı ve kıyamet-i kübrayı taklidî olarak kabul eder “Aklî bir mesele değildir.” der. Çünkü hakikat-i haşir ve kıyamet, ism-i a’zamın ve bazı esmanın derece-i a’zamının mazharıdır. Kimin nazarı oraya çıkmazsa taklide mecburdur. Kimin fikri oraya girse haşir ve kıyameti, gece gündüz, kış ve bahar derecesinde kolay görür, itminan-ı kalp ile kabul eder. (24. Söz) Kur’an ve İsm-i A’zam Kur’an, ism-i a’zamdan ve her ismin a’zamlık mertebesinden gelmiş. Hem bütün âlemlerin Rabb’i itibarıyla Allah’ın kelâmıdır. Hem bütün mevcudatın ilahı unvanıyla Allah’ın fermanıdır. Hem semavat ve arzın Hâlık’ı haysiyetiyle bir hitaptır. Hem rububiyet-i mutlaka cihetinde bir mükâlemedir. Hem saltanat-ı âmme-i Sübhaniye hesabına bir hutbe-i ezeliyedir. Hem rahmet-i vâsia-i muhita noktasında, bir defter-i iltifatat-ı Rahmaniyedir. Hem uluhiyetin azamet-i haşmeti haysiyetiyle, başlarında bazen şifre bulunan bir muhabere mecmuasıdır. Hem ism-i a’zamın muhitinden nüzul ile arş-ı a’zamın bütün muhatına bakan, teftiş eden hikmet-feşan bir kitab-ı mukaddestir. İşte bu sırdandır ki “kelâmullah” unvanı kemal-i liyakatle Kur’an’a verilmiş. ... Eğer Kur’an’ın ism-i a’zamdan ve her ismin a’zamlık mertebesinden geldiğini bir parça fehmetmek istersen Âyetü’l-Kürsî ve âyet-i En'am 59| ve âyet-i Al-i İmran 26| ve âyet-i A'raf 54| ve âyet-i Hud 44| ve âyet-i İsra 44| ve âyet-i Lokman 28| ve âyet-i Ahzab 72| ve âyet-i Enbiya 104| ve âyet-i Zümer 67| ve âyet-i Haşir 21| gibi âyetlerin küllî, umumî, ulvi ifadelerine bak. (12. Söz) Kur’an arş-ı a’zamdan, ism-i a’zamdan, her ismin mertebe-i a’zamından geldiği için, On İkinci Söz’de beyan ve ispat edildiği gibi: KUR’AN Bütün âlemlerin Rabb’i itibarıyla Allah’ın kelâmıdır. Hem bütün mevcudatın İlahı unvanıyla Allah’ın fermanıdır. Hem bütün semavat ve arzın Hâlık’ı namına bir hitaptır. Hem rububiyet-i mutlaka cihetinde bir mükâlemedir. Hem saltanat-ı âmme-i Sübhaniye hesabına bir hutbe-i ezeliyedir. Hem rahmet-i vâsia-i muhita nokta-i nazarında bir defter-i iltifatat-ı Rahmaniyedir. Hem uluhiyetin azamet-i haşmeti haysiyetiyle, başlarında bazen şifre bulunan bir muhabere mecmuasıdır. Hem ism-i a’zamın muhitinden nüzul ile arş-ı a’zamın bütün muhatına bakan ve teftiş eden hikmet-feşan bir kitab-ı mukaddestir. Ve şu sırdandır ki “kelâmullah” unvanı kemal-i liyakatle Kur’an’a verilmiş ve daima da veriliyor. Kur’an’dan sonra sair enbiyanın kütüb ve suhufları derecesi gelir. Sair nihayetsiz kelimat-ı İlahiyenin ise bir kısmı dahi has bir itibarla, cüz’î bir unvan ile hususi bir tecelli ile cüz’î bir isim ile ve has bir rububiyet ile ve mahsus bir saltanat ile ve hususi bir rahmet ile zahir olan ilhamat suretinde bir mükâlemedir. Melek ve beşer ve hayvanatın ilhamları, külliyet ve hususiyet itibarıyla çok muhteliftir. (25. Söz) İşte On Dokuzuncu Söz’ün On Dördüncü Reşha’sında bir nebze tarif edilen o Kelâmullah; ism-i a’zamdan, arş-ı a’zamdan, rububiyetin tecelli-i a’zamından nüzul edip ezeli ebede rabtedecek, ferşi arşa bağlayacak bir vüs’at ve ulviyet içinde bütün kuvvetiyle ve âyâtının bütün kat’iyetiyle mükerreren Bakara 163| der, bütün kâinatı işhad eder ve şehadet ettirir. Evet Risale:22. Söz

Nurpedia ·İsm-i Azam 0.11

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/taht#1 Müellif: ERDOĞAN MERÇİL TAHT Müellif: ERDOĞAN MERÇİL Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2010 Erişim Tarihi: 11.05.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/taht ERDOĞAN MERÇİL, "TAHT", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/taht (11.05.2026). Kopyalama metni Sözlükte “yatmak veya oturmak amacıyla hazırlanmış zeminden yüksek yer” anlamındaki Farsça taht kelimesi (Arapça’sı serîr , kürsî , arş ) “hükümdarlık, hükümdarın koltuğu ve makamı” mânalarında terim olarak kullanılır. Bu anlamda taht hükümdarlık ve saltanat alâmetidir. Tahtın bulunduğu yere pây-taht (başşehir) denir. Kitâb-ı Mukaddes’te “kralın tahtı, Allah’ın tahtı” ifadeleri yer alır, Dâvûd ve Süleyman peygamberlerle Firavun’un tahtlarına arş adı verilir (Luka, 1/32; I. Krallar, 1/46; Yeremya, 22/30). Kur’ân-ı Kerîm’de Hz. Süleyman, Yûsuf ve Sebe Melikesi Belkıs’ın tahtından bahsedilirken kürsî ve arş kelimeleri kullanılmış (Yûsuf 12/100; en-Neml 27/23, 38, 41, 42; Sâd 38/34), Âyetü’l-kürsî diye bilinen âyette (el-Bakara 2/255) kürsî Allah’a nisbet edilerek O’nun kürsîsinin gökleri ve yeri kuşattığı, ilâhî kudret ve ilminin bütün kâinatı kapladığı bildirilir. Hadislerde, Resûl-i Ekrem’in Cebrâil’i ilk defa Hira dağında gökle yer arasında bütün ufku kaplamış bir taht üzerinde otururken gördüğü belirtilir (Buhârî, “Tefsîr”, 65/5; Müslim, “Îmân”, 257, 258). İslâm öncesinde Arap, Türk, Roma ve Sâsânî hükümdarlarının saraylarında altın ve mücevherlerle süslü, genellikle ahşaptan yapılmış tahtları vardı. Tahtın hükümdarın meclisinde bulunan kişilerle aynı seviyede olmaması gerekirdi; otağ ve salonlarda diğer resmî erkânın mevkiinden daha yüksek bir yere konulurdu (İbn Haldûn, II, 117). Türkler’de doğu yönü kutsal kabul edildiği için hakanlar tahtta doğuya yönelerek otururlardı. Uygur tahtları sekiz köşeli birer setten ibaretti (Esin, VI/10-11 [1968], s. 150). Göktürk Kağanı İstemi Han Bizans elçisi Zémarque’yi, gerektiğinde bir atla çekilebilen iki tekerlekli altın bir taht üzerinde otururken huzuruna kabul etmişti (Chavannes, s. 301). Taht önemli savaşlarda orduyla birlikte götürülürdü. İslâm öncesinde Araplar’da tahtın ilk defa Irak’ta hüküm süren Tenûhîler’in üçüncü hükümdarı Cezîme el-Ebraş tarafından kullanıldığı rivayet edilmektedir (Cevâd Ali, V, 210). Kasır ve saraylarda halife, hükümdar ve diğer yöneticilerin devlet adamlarını, elçileri kabul ettiği, taht odası adı verilen bir bölüm vardır. Emevî devrine ait önemli eserlerden Kusayru Amre’nin taht odasının batı duvarında “Altı Kral” panosu yer almakta, arka duvarında tahtına oturmuş Emevî halifesinin denizlere de hâkim olduğunu gösteren bir sahne resmedilmektedir. Karahanlılar tarafından yaptırılan, daha sonra Gazneli, Gurlu ve Büyük Selçuklular’ın kullandığı, XI-XII. yüzyıl sivil mimarisinin önemli örneklerinin başında gelen Tirmiz Sarayı’nın eyvanlarında iki katlı yüksek ve geniş taht odası üç taraftan alçak koridorlarla çevrili olup kare pâyeler üzerine tonoz örtülü idi. I. Alâeddin Keykubad’ın yaptırdığı Kubâdâbâd Sarayı’nın taht odası kabul salonuna açılıyor, aralarında törenler sırasında sultanı topluluktan ayırmak için gerektiğinde çekilebilen perde bulunuyordu. İslâm tarihinde taht üzerinde oturma geleneğini başlatan ilk hükümdarın Muâviye b. Ebû Süfyân olduğu kaydedilir (Ya‘kūbî, II, 232). Daha sonra bütün İslâm devletlerinde halife ve sultanlar tahtı hâkimiyet ve hükümdarlık sembolü diye kullanmıştır. Abbâsî davetinin önemli isimlerinden Ebû Müslim-i Horasânî, Ebü’l-Abbas es-Seffâh adına biat alırken bir tahtta oturuyordu (Zehebî, VI, 57). Abbâsîler döneminde veliaht ilân edilenler bazan halifeyle birlikte, bazan da yalnız başlarına özel günlerde tahta oturabilirlerdi (İbn Kesîr, IX, 163). 305’te (917-18) Muktedir-Billâh, Bizans elçisini abanoz ağacından yapılmış, ayaklarının altına altın iplerle işlenmiş bir

TDV İslâm Ansiklopedisi ·TAHT 0.11

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/kursi#1 Müellif: YUSUF ŞEVKİ YAVUZ KÜRSÎ Müellif: YUSUF ŞEVKİ YAVUZ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2002 Erişim Tarihi: 03.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/kursi YUSUF ŞEVKİ YAVUZ, "KÜRSÎ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/kursi (03.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte “bir şeyin aslı, üst üste konulmuş veya çeşitli parçalardan oluşturulup üzerinde oturulan sandalye” gibi anlamlara gelir. Terim olarak “naslarda Allah’a atfedilen ve ilâhî hükümranlığı ifade eden mânevî yahut nesnel varlık” diye tanımlanır. Kürsî, Kur’an’da yer aldığı iki âyetin birinde Allah’a nisbet edilmiş ve O’nun kürsîsinin göklerle yeri kuşattığı belirtilmiştir (el-Bakara 2/255). Bu âyete Âyetü’l-kürsî denilmiştir. Diğerinde ise Hz. Süleyman’ın tahtını ifade etmektedir (Sâd 38/34). Hadislerde kürsî “insanların üzerinde oturduğu nesne” mânasında kullanıldığı gibi Allah’a ve Cebrâil’e de nisbet edilmiştir (Dârimî, “Riḳāḳ”, 80; Buhârî, “Edeb”, 118; Müslim, “Îmân”, 255). İlgili hadislerde, Hz. Peygamber’in âhirette hesabın başlaması için Allah nezdinde tevessülde bulunurken O’nu kürsînin üzerinde göreceği ve önünde secdeye kapanacağı, Allah için birbirini seven müminlere nurdan kürsîler verileceği, ayrıca Resûl-i Ekrem’in Cebrâil’i ufukta bir kürsî üzerinde otururken gördüğü belirtilir ( Müsned , I, 282, 296; V, 229; Buhârî, “Bedʾü’l-vaḥy”, 3). Hadis kaynakları dışındaki bazı tefsir ve akaid kitaplarının Resûlullah’a atfettiği rivayetlerde kürsînin göklere ve yere nisbetle büyüklüğü çölün ortasına atılmış bir demir halkası örnek verilerek anlatılır; böylece kürsînin gökleri ve yeri kuşattığı gibi arşın da kürsîyi ihata ettiği (Beyhakī, s. 510-511; İbn Kesîr, I, 13), kürsînin Allah’a atfedilen “kademeyn”in yeri olduğu (Âlûsî, III, 9), inciden yapıldığı (Kurtubî, III, 276), biri arşın üstünde diğeri altında bulunan iki kürsînin mevcut olduğu, bunlardan birinin suyun üstünde ve şekilleri farklı dört meleğin başı üzerinde bulunduğu (Beyhakī, s. 507-509), âhirette etrafındaki minberlerde peygamberlerin oturacağı (İbn Ebû Zemenîn, vr. 29 b ) belirtilirse de bu tür rivayetler genellikle zayıf kabul edilmiştir. Kur’an’da ve sahih hadislerde geçen kürsînin anlamıyla ilgili olarak ileri sürülen çeşitli görüşleri şu noktalarda toplamak mümkündür: 1. Kürsî ile arş kastedilmektedir. Zira Arapça’da her ikisi de aynı anlamda kullanılır. Hasan-ı Basrî’ye nisbet edilen bu görüş pek taraftar bulmamıştır (Makdisî, I, 166). 2. Kürsî “ilâhî ilim” mânasına gelir. İbn Abbas’tan nakledilen bu görüş, başta Taberî ve İbnü’l-Cevzî olmak üzere pek çok âlim tarafından benimsenmiştir. Ancak kürsînin sözlükte “ilim” mânasına gelmediği ve İbn Abbas’a atfedilen rivayetin zayıf olduğu ileri sürülerek sözü edilen yorum Selefiyye âlimlerince eleştirilmiştir (İbn Kuteybe, s. 38-39; İbn Teymiyye, VI, 429). 3. Arşın yanında (veya altında) bulunan nesnel bir varlık olup “iki ayağın bastığı yeri” ifade eder; sahih hadisler de kürsîye bundan başka bir anlam vermeyi imkânsız kılar. Kürsîyi Allah’a yön, hatta mekân nisbet etmenin delilleri arasında görerek bu şekilde mânalandıran Selef âlimleridir (Osman b. Saîd ed-Dârimî, er-Red ʿale’l-Merîsî , s. 429; İbn Teymiyye, V, 55; VI, 584; Zehebî, s. 143). 4. Kürsî sekizinci felektir. Nitekim bazı rivayetlerde kürsînin göklere ve yere nisbetle büyüklüğü çölün ortasına atılmış bir demir halkası gibi tasvir edilmiştir. İslâm filozoflarının ve İsmâiliyye’nin benimsediği bu görüş de zayıf rivayetlere dayandığı ve sahih hadislerle bağdaşmadığı için eleştirilmiştir (İbn Kesîr, I, 14). 5. İlâhî saltanatı, hâkimiyet, yücelik ve büyüklüğü tasvir eden bir kavram olup maddî bir varlığa tekabül etmez.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·KÜRSÎ 0.11

AMEL DEFTERİ ). 3. Levh-i mahfûz. Bütün varlık ve olaylar hakkındaki ilâhî bilgileri, hükümleri ve yasaları kapsayan levh-i mahfûz bazı âyetlerde kitap kelimesiyle de anılmaktadır (bk. LEVH-i MAHFÛZ ). Bunlardan başka kelime genel anlamda “kitap” (es-Sâffât 37/157), “mektup” (en-Neml 27/28-29), “yazışma ve sözleşme” (en-Nûr 24/33) gibi mânalarda da geçmektedir. Kitap ile oluşturulan terkiplerden “ümmü’l-kitâb”, Levh-i mahfûz yanında (er-Ra‘d 13/39; ez-Zuhruf 43/4) kolayca anlaşılabilen ahkâm âyetleri için (Âl-i İmrân 3/7), birçok âyette geçen “ehlü’l-kitâb” ise genellikle yahudi ve hıristiyanlar için kullanılmıştır. Aynı topluluklar “elleẕîne ûtü’l-kitâb” şeklindeki ifade kalıbıyla da anılır (bk. EHL-i KİTAP ). Kitap kelimesinin Kur’ân-ı Kerîm’deki bu anlamları hadislerde de geçmektedir ( Wensinck, el-Muʿcem , “ktb” md.). Ayrıca bir hadiste Fâtiha sûresi “ümmü’l-kitâb” olarak anılmıştır (Buhârî, “Teheccüd”, 27). Nurdoğan Türk Kur’ân’da Kitap Kavramı adıyla bir doktora çalışması yapmıştır (2001, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü). BİBLİYOGRAFYA Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “ktb” md. Lisânü’l-ʿArab , “ktb” md. Wensinck, el-Muʿcem , “ktb” md. M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “ktb” md. Kāmus Tercümesi , “ktb” md. Buhârî, “Teheccüd”, 27. Şevkânî, Fetḥu’l-ḳadîr , I, 33-34. Âlûsî, Rûḥu’l-meʿânî , I, 105-107. Elmalılı, Hak Dini , I, 156-157. Mustafavî, et-Taḥḳīḳ , X, 20-23. Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 2002 yılında Ankara’da basılan 26. cildinde, 121-122 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·KİTAP 0.11

Önceki Risale: Dokuzuncu Mektup ← Mektubat → On Birinci Mektup: Sonraki Risale ''Bu risaleyi okumak için Onuncu Mektup okuma sayfasına ve Kur'an hattı ile okumak için Onuncu Mektup (Kur'an Hattı) sayfasına gidin'' Onuncu Mektup Bediüzzaman'ın 1 Mart 1927 tarihinden itibaren zorunlu ikamete tabi tutulduğu Barla'da telif ettiği eserlerdendir ve Mektubat kitabının 10. risalesidir. Mektubat'ın başındaki risaleler hususi bazı talebelerine yazdığı küçük mektuplardır. Daha sonra Mektubat'a dahil edilince Bediüzzaman onları yazıldığı haliyle bırakmış ve düzeltip düzenleme yapmaya izin olmadığını beyan etmiştir. İki sualin cevabıdır. Birinci sual her ikisi de Kur'an'da geçen ve Allah'ın ilminin unvanları olan imam-ı mübin ve kitab-ı mübin ifadelerine dairdir. İmam-ı mübinin Allah'ın ilim ve emrinin bir nevine bir unvan ve bir kader defteri olduğunu ve şehadet âleminden ziyade gayb alemine, şimdiki zamandan ziyade geçmiş ve geleceğe ve her şeyin görünür varlığından ziyade aslına, nesline, köklerine ve tohumlarına baktığını; kitab-ı mübin'in ise Allah'ın kudret ve iradesinin bir unvanı ve bir kudret defteri olduğunu ve gayb aleminden ziyade şehadet âlemine ve geçmiş ve gelecekten ziyade şimdiki zamana baktığını beyan eder. Levh-i Mahv-İspat ise sabit ve daim olan Levh-i Mahfuz-u A’zam’ın mümkinat dairesinde devamlı değişen bir yazar-bozar tahtasıdır ve zamanın hakikatidir. Kıyamette herkesin hesap için toplanacağı haşir meydanının yeri hakkındaki ikinci sorunun cevabında ise hadis rivayetine göre Şam bölgesinin bir çekirdek hükmünde olup dünyanın hareketiyle sınırlarını çizdiği dairenin içini dolduracağını ve dünyanın bütün manevî mahsulatının o meydanın defterlerine gönderildiğini ve zamanı geldiğinde (kıyamette) ortaya çıkacağını beyan eder. Risale-i Nur'da Bu Konudaki Derslerin Özeti İsimleri, Telifi, Neşri/Basımı, İçeriği, Tevafukları ve Gaybi İşaretlerle İlgili Bilgiler Diğer İsimleri Telif Dili Türkçe Telifiyle İlgili Bilgiler 10. Mektup 1930 yılı civarında Barla'da telif edilmiştir. Birinci Sual ve cevabı aynı zamanda 30. Söz'ün 2. Makamında bir haşiye olarak yer alır. Eğer bu haşiye 30. Söz'ün 2. Makamı ile aynı zamanda yazıldıysa 10. Mektup'un bu kısmı 1928-1930 yılları arasında telif edilmiştir.https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyatinin-telif-tarihleri-hakkinda-kronolojik-bilgi-verir-misiniz Neşriyle/Basımıyla İlgili Bilgiler Kur'an harfleriyle kitap basımının 1928 yılında yasaklanması üzerine ilk başta elle çoğaltılan bu risale 1946 yılından sonra evvela İnebolu, sonra Isparta'da teksir makinesiyle Kur'an harfleriyle çoğaltıldı. Bediüzzaman'ın izin ve teşviğiyle 1956-1959 yıllarında matbaalarda Latin harfleriyle büyük kitaplar basıldığında Mektubat kitabının içinde yer almıştır. İçeriği #Sual ve cevabı: İmam-ı Mübin, Kitab-ı Mübin, Levh-i Mahv-İspat ve Levh-i Mahfuz-u A’zam’a dair izahat #Sual ve cevabı: Haşir meydanının yeri Uzunluğu 2,5 büyük sayfa Ekleri Bu Risale İle İlgili Tevafuklar Bu Risale İle İlgili Gaybi İşaretler Risale-i Nur'da Derc Edildiği ve Benzer İçerikli Yerler *Mektubat adlı büyük kitapta tamamı mevcuttur. *Birinci Sual ve cevabı Otuzuncu Söz’ün İkinci Maksat’ının tahavvülat-ı zerrat tarifine dair olan uzun cümlesinin haşiyesidir. *1. Sual'de geçen edilen İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin'in Arapça olan 29. Lem'anın mertebesinde kısa bir izahı vardır. *Yine İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin hakkında 26. Söz'de izahat vardır. *2. Sual'de geçen Haşir meydanının nerede olduğu bahsi 1. Mektubun 3. Sualinin cevabında da geçer. * 10. Söz'deki bir haşiyede İmamı- Mübin ve Kitab-ı Mübin'e dair kısa bir izah vardır. Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Bu Risalenin Telifi, Neşri ve Adı Hakkındaki Bahisler Bu Risalenin Kıymeti Hakkındaki Bahisler Bu Risaleye Atıflar Bu Mertebe-i Sâdise, sair mertebeler gibi yazılsaydı pek çok uzun olacaktı. Çünkü İmam-ı

Nurpedia ·Onuncu Mektup 0.11

…
(30. Söz) Risale:24. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#9| fıkrası ifade ediyor ki: Mevcudat hususan zîhayat olanlar, vücud-u surîden gittikten sonra bâki çok şeyleri bırakırlar, öyle giderler. İkinci Remiz’de beyan edildiği gibi Zat-ı Vâcibü’l-vücud’un kudsiyet ve istiğna-i kemaline muvafık bir tarzda ve ona lâyık bir surette; hadsiz bir muhabbet, nihayetsiz bir şefkat, gayetsiz bir iftihar tabiri caiz ise mukaddes hadsiz bir memnuniyet, bir sevinç tabirde hata olmasın hadsiz bir lezzet-i mukaddese, bir ferah-ı münezzeh şuunat-ı rububiyetinde bulunur ki onların âsârı bilmüşahede görünüyor. İşte o şuunat, iktiza ettikleri hayret-nüma faaliyet içinde, mevcudat tebdil ve tağyir ile zeval ve fena içinde süratle sevk ediliyor, mütemadiyen âlem-i şehadetten âlem-i gayba gönderiliyor. Ve o şuunatın cilveleri altında mahlukat; daimî bir seyr ü seyelan, bir hareket ve cevelan içinde çalkanmakta ve ehl-i gafletin kulaklarına vaveylâ-i firak ve zevali ve ehl-i hidayetin sem’ine velvele-i zikir ve tesbihi dağıtmaktadırlar. Bu sırra binaen her bir mevcud Vâcibü’l-vücud’un bâki şuunatının tezahürüne bâki birer medar olacak manaları, keyfiyetleri, haletleri vücudda bırakıp öyle gidiyorlar. Hem o mevcud, bütün müddet-i hayatında geçirdiği etvar ve ahvali, ilm-i ezelînin unvanları olan İmam-ı Mübin, Kitab-ı Mübin, Levh-i Mahfuz gibi vücud-u ilmî dairelerinde vücud-u haricîsini temsil eden mufassal bir vücud dahi bırakıp öyle giderler. Demek her fâni; bir vücudu terk eder, binler bâki vücudları kazanır, kazandırır. (24. Mektup) Altıncı mertebe: Cenab-ı Halık-ı Âzam Hazretlerinin ism-i Celili olan lafza-i Celal'inin mukteziyatından, Esma-i şerifesinin mevsufu ve bütün eşya kabza-i tasarrufunda olduğunu bunlardaki nizam ve mizanın İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin ünvanıyla iki bab olduğunu ve ism-i Evvel ve Ahir'in tecellisi mebde ve müntehaya bakarak asıl ve nesil, mazi ve müstakbel, emir ve ilim, iman-ı mübine; ve ism-i Zahir ve Batın'ın tecellisi ise, eşya üzerinde Fatırıyyetin ve Hallakiyetin zımnında, kitab-ı mübine işaret ettiklerini ve bu mertebede gösterilecek fevaid-i kesirenin bir kısmı da Otuz İkinci Söz'de izah edilmiş olup burada da icmalen zikrolunduğu mukayyeddir. (10. Şua) (Haşiye: Bu Mertebe-i Sâdise, sair mertebeler gibi yazılsaydı pek çok uzun olacaktı. Çünkü İmam-ı Mübin, Kitab-ı Mübin kısa ifade ile beyan edilemez. Otuzuncu Söz’de bir nebze zikredildiğinden burada kitabeten kısa kesip, derste izahat verdik.) (29. Lem'a) Hem nasıl ki bu kâinatı, zîruha hususan insana mükemmel bir saray hükmüne getiren ve cenneti ve saadet-i ebediyeyi cin ve inse ihzar eden ve en küçük bir zîhayatı unutmayan ve en âciz bir kalbin tatminine ve taltifine çalışan rahmetinin hadsiz genişliğini ve zerrattan tâ seyyarata kadar bütün enva-ı mahlukatı emirlerine itaat ettiren ve teshir ve tavzif eden hâkimiyetinin nihayetsiz vüs’atini haber vererek, mu’cizat ve hüccetleriyle ispat ederler. Öyle de kâinatı, eczaları adedince risaleler içinde bulunan bir kitab-ı kebir hükmüne getiren ve Levh-i Mahfuz’un defterleri olan İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin’de bütün mevcudatın bütün sergüzeştlerini kaydedip yazan ve umum çekirdeklerde umum ağaçlarının fihristlerini ve programlarını ve zîşuurun başlarında bütün kuvve-i hâfızalarda, sahiplerinin tarihçe-i hayatlarını yanlışsız, muntazaman yazdıran ilminin her

Nurpedia ·İmam-ı Mübin ve Kitab-ı Mübin 0.10

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/felek#2-edebiyat 2/2 Müellif: CEMAL KURNAZ FELEK Müellif: CEMAL KURNAZ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1995 Erişim Tarihi: 04.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/felek#2-edebiyat CEMAL KURNAZ, "FELEK", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/felek#2-edebiyat (04.04.2026). Kopyalama metni EDEBİYAT. Gök, gökkubbe ve gökyüzünü ifade eden bu kelime divan şiirinde aynı zamanda çarh, âsuman, sipihr, gerdûn, feza ve sema kelimelerini de karşılar ve çok defa bu kelimelerin yerine kullanılır. Özellikle çarh kelimesiyle eş anlamlı olup biri diğerinin yerini tutar. Felek de çarh gibi geniş ve mecazi olarak dehr, dünya, devran, âlem, talih, baht, kader anlamlarını içine alır. Bu mecazi mânaları ile genellikle tevriyeli bir şekilde kullanılır. Batlamyus’tan gelen eski astronomi anlayışına göre felek dünyayı çevreleyen iç içe dokuz kubbeden meydana gelmiştir, aynı zamanda yedi kat olarak da tasavvur edilir. Böyle kat kat düşünüldüğünden genellikle eflâk ve felekler diye çoğul şeklinde geçer. Buna bağlı olarak nüh felek, nüh kıbâb (kubbe), nüh künbed, nüh kubbe-i uzmâ, nüh peymâne, nüh mînâ, dokuz çarhî kalkan, eflâkin dokuz meydanı, heft eflâk, yedi çarh-ı mutabbak, yedi başlı ejder, yedi gerdûn, yedi çînî çanak, arûs-ı heft felek gibi sözler içinde katlarının sayısı açıkça belirtilir. Eski inançlara göre, kâinatın merkezinde bulunan ve hareketsiz duran dünyanın etrafını soğanın zarlarına benzer şekilde üst üste kuşatmış gök tabakalarının her biri ayrı ayrı birer yıldıza mahsustur. Felekler dünyaya yakınlıklarına göre şöyle sıralanmış olup ilk yedi felekte şu yedi gezegen (seb‘a-i seyyâre) bulunmaktadır: Birinci felekte ay, ikincide Utârid (Merkür), üçüncüde Zühre (Venüs), dördüncüde güneş, beşincide Mirrîh (Merih, Mars), altıncıda Müşteri (Bercis, Jüpiter), yedincide Zühal (Keyvan); sekizinci felek sabit yıldızlar ve burçlar feleğidir. Bu felekte birer burç halinde sabit yıldızlar toplanmıştır ve adına “kürsî” denir. En dışta olan ve ötekilerin hepsini içine alan dokuzuncu feleğe bu durumundan dolayı “felekü’l-eflâk”, yine hepsinden büyük ve kuvvetli olduğu için de “felek-i a‘zam” (çarh-ı a‘zam) adı verilmiştir. Boş ve her türlü cisimden arınmış olan dokuzuncu felek, içinde hiçbir yıldız veya herhangi bir nokta ve nişan olmadığı ve bu haliyle desensiz bir kumaşı andırdığı için çok defa “felek-i (çarh-ı) atlas” diye de anılır. Buna “arş-ı a‘lâ, arş-ı a‘zam, arş-ı ilâhî” denildiği gibi kürsî diyenler ve arş ile kürsîyi birbiri yerine kullananlar da vardır. Eski astronomi anlayışına göre dünya sabit olup felekler dönmektedir, bundan dolayı da gerdûn-ı gerdân, gerdîde, sipihr-i gerdiş-i devvâr, bî-karâr gibi sıfatlarla anıldığı görülür. Devr kelimesi aynı zamanda onun yuvarlaklığını da hatırlatır. Felekü’l-eflâk olan dokuzuncu gök, diğer feleklerin batıdan doğuya olan tabii dönüşünü tersine olarak doğudan batıya çevirir, dolayısıyla yıldızları da birlikte döndürür. Bunun sonucunda yıldızların birbirine ve burçlara olan uzaklığı sürekli değişir. Yıldızların insanın talihine tesir ettiği inancına bağlı olarak onların yerlerini değiştirip duran felek her türlü kötülüğün ve uğursuzluğun sebebi sayılmış ve devamlı olarak ondan şikâyet edilmiştir. Böylece felek “kader” mânasını almaktadır. Divan edebiyatında şairlerin, her şeyin ilâhî takdire bağlı olduğunu bilmekle beraber talihsizlik ve ıstıraplarını hep feleğe yüklemeleri Fars edebiyatından geçmiş bir edebî gelenek dolayısıyladır. Tasavvufa göre de felekler Allah’ın yaratıcı tecellisi olan akl-ı kül ve nefs-i küllün birleşmesinden meydana gelmiştir. Akl-ı külden yaratılan arş, yahut hükemânın tabirince felek-i atlasın akıl ve nefsinden

TDV İslâm Ansiklopedisi ·FELEK 0.10

Önceki Ayet: Zuhruf 3 ← Zuhruf Suresi → Zuhruf 5: Sonraki Ayet Meali: 4- O, katımızda bulunan Ana Kitap'ta (levh-i mahfuzda) mevcut, yüce ve hikmetle dolu bir kitaptır. '''Kur'an'daki Yeri: 25. Cüz, 488. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Zuhruf 4 0.10

Önceki Ayet: Buruc 21 ← Buruc Suresi → Tarık 1: Sonraki Ayet Meali: 21-22- Hakikatte o (yalanladıkları, aslı) levh-i mahfuzda bulunan şerefli Kur'an'dır. '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 590. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Buruc 22 0.10

And according to the meaning of the word "takibi," it is the predestination of certain acts. The meaning of "takdir-i kelâm" is "He diversified it, arranged it, and managed the affairs among them, so He made them equal until the end." That is, "He divided them into sections, arranged them, and made the necessary arrangements among them, then He made them equal in seven layers." "Sawwā" means "He made them uniform, equal; He created their layers and structures equally." "Hunna" refers to the fact that the plural pronoun indicates the material of the heavens is divided into these seven sections. 1. The word "sab'a" refers to the multiplicity of the layers of the heavens and indicates that these layers correspond to the seven attributes of the earthly creation. 2. "Samāwāt" (heavens): some of these heavens are seas for the moving fish; some are meadows for the fixed stars; and some are gardens and orchards for the long-lasting stars, which are like flowers of the sky. 3. "And He is the All-Knowing of everything." This "wa" is for attribution. However, there is no connection between the subject and the predicate here. Therefore, to find this connection, we need to refer to the divine will. For example: 4 "And He is the Almighty over everything." Therefore, He is the Creator of these great works. "And He is the All-Knowing of everything." Therefore, He is the One who arranged and established the art in these works.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.12

1. (And He sent down from the sky water, and thereby brought forth fruits as provision for you.) From the narration of the Glory of God, it is understood that the raindrops are not aimless; rather, they fall under a wisdom and a specific measure. Because, although they come from a distant distance, and the wind and air also assist their descent, there is no collision between the drops. Therefore, these drops are not aimless, but are held by their carriers, the angels who represent them. 2. From the sky. The word "sky" is mentioned here, although the context refers to the place of the pronoun. The fact that it is mentioned with an explicit noun instead of the pronoun indicates that the rains do not come from the circle of the sky, but from the direction of the sky. Because the word "sky" here refers not to the circle, but to the direction. Water. Although snow, hail, and water come from the sky, only water is mentioned, which indicates that water is the one that provides the greatest benefit. The nunation in the word "water" also indicates that the rainwater is an extraordinary kind of water, with a strange order and chemical properties unknown to you. 3. The "fa" in "fa-akhraj" indicates immediate succession without delay or interval. According to this, the emergence of fruits should occur immediately after the rain falls, without any time interval. However, in reality, there is a considerable time between the rain and the emergence of fruits.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

SECOND ISSUE: 1 Then it is upon Him. O friend! This verse indicates that the earth was created before the sky, and the verse 2 "And the earth afterwards We spread out" implies that the heavens were formed before the earth. And the verse 3 "They were a single mass, then We split them apart" shows that both were formed from a single substance together and then separated from each other. According to the doctrine of the Sharia, the Almighty created a single essence, a single substance, and then by manifesting upon it, He made part of it vapor and part of it water. Then the water part, by its manifestation, coagulated and foam was formed. Then He formed the earth or the seven earthly spheres from that foam. In this respect, for each earth, a sky of breezy air has been formed. Then, by compressing that vapor substance, He leveled the seven-layered heavens and embedded the stars within them. And that heaven containing the seeds of stars descended and came into existence. The theory of the doctrine of the Great Wisdom is centered on the following: The solar system we see, meaning the sun and the group of stars connected to it, was a simple essence. Then it underwent a kind of transformation into vapor. Then from that vapor, a fiery water was formed. Then that fiery water, by coagulation, solidified; then by the intensity of its motion, it ejected some large pieces. Those pieces, by colliding, became planets; this earth is one of them. In accordance with this explanation, a consensus can be achieved between these two schools of thought. Namely, according to the expression of 4 "They were a single mass, then We split them apart," meaning "They were joined together, then We separated them," the solar system and the earth were like a dough kneaded from the same primeval substance by the hand of power.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Then He turned to the sky. The connection of this with the previous is fourfold: First connection: The earth and the sky are twin, inseparable from each other. In mention and thought, they are always together. Just as the earth was mentioned in the previous verse, the sky is mentioned in this verse. Second connection: What completes and perfects the use of the earth by mankind is the regulation of the heavens. Third connection: The previous verse points to mercy and abundant evidence. This verse points to power and majesty. Fourth connection: This sentence indicates that the use of the earth by mankind is not exclusive, but the sky is also made available for their use. 2 Then He arranged them into seven heavens. The connection of this sentence with the previous is of three types: 1. It is similar to the connection between "kun" and "fayakoonu." Just as the emergence of the servant is dependent on the command "kun," the arrangement of the heavens is dependent on "istawâ." 2. It is similar to the connection between the relation of will and the relation of power. That is, "istawâ" relates to the will, and the arrangement relates to the power. 3. It is similar to the connection between the result and the cause. Because the arrangement of the heavens follows the cause of "istawâ."

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Now look at the clouds: If the rustling of the rain is not meaningless and the thunder and lightning are not empty noise, then the fact that in an empty space He creates this wonder and brings forth from them the drops of life-giving water and nourishes the living beings on the earth shows that this rustling, this noise, is indeed meaningful and wise, for a Most Generous Lord commands that rain to call out to the thirsty, saying, "Good news for you, we are coming!" Now look at the sky: Among the countless stars in the sky, only the moon attracts attention. Its movement is by the command of an Almighty Lord, and it is related to important wisdoms connected to the earth, which we have briefly mentioned elsewhere. Thus, from the beginning of the heavens to the moon, all the elements we have counted open a wide and grand window, demonstrating and proclaiming the unity and perfection of power and majesty of a Necessary Being. So, O heedless one! If you can silence this sound like the thunder of the sky and extinguish this light like the brightness of the sun, then forget Allah. Otherwise, use your mind wisely, Glory to Him who is praised by the seven heavens and the earth and all beings in them. The Twenty-First Window And the sun runs to a resting place; this is the decree of the Almighty, the All-Knowing. This sun, the lamp of the universe, is a bright and luminous window to the body and oneness of the Creator of the universe. 1. Glory to Him who is praised by the seven heavens and the earth and all beings in them.

Sözler ·1921 ·Otuz Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Now look at the clouds: The fact that the sound of rain is not meaningless and that the thunder and lightning are not empty noise is certain evidence. The fact that in an empty space, such a strange creation is made and from them the drops of life-giving water are obtained and given to the living beings on the earth's surface, shows that that whisper and that noise are indeed meaningful and wise, for they are the voice of a Most Generous Lord calling the thirsty with the rain, saying, "Good news for you, we are coming!" Now look at the sky: Among the countless stars in the sky, only the moon attracts attention. Its movement is by the command of an Almighty Lord, and it is related to important wisdoms connected to the earth, which we have briefly mentioned elsewhere. Thus, from the beginning of the creation to the moon, all the elements we have mentioned open a wide and grand window, demonstrating and declaring the unity, the perfection of power, and the majesty of sovereignty of a Necessary Being. So, O heedless one! If you can silence this sound like the thunder and extinguish this light like the brightness of the sun, then forget Allah. Otherwise, use your mind wisely, Glory to Him who is praised by the seven heavens and the earth and all beings in them. The Twenty-First Window And the sun runs to a resting place; that is the decree of the Almighty, the All-Knowing. The sun, which is the lamp of the universe, is a bright and luminous window to the body and oneness of the Creator of the universe. 2. And the sun runs to a resting place; that is the decree of the Almighty, the All-Knowing.

Sözler ·1921 ·Otuz Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Indeed, while the body universes and countless Adam worlds collide with each other and bear fruits like Paradise and Hell, and while all body worlds say "Alhamdulillah, alhamdulillah" and all Adam worlds say "Subhanallah, subhanallah," and while angels, in a comprehensive law of struggle, fight with devils and good with evil, even around the heart, and while inspiration and temptation struggle, suddenly a fruit of faith appears to the angels, resolves the matter, and illuminates the dark universe. It shows us a light from the verses of the Ayat al-Kursi, "Allah is the light of the heavens and the earth," and this fruit makes us taste how sweet it is. They have demonstrated another comprehensive fruit, the Twenty-Fourth and the Twenty-Ninth Words, which indicate the miracles of the letter "alif (ا)," and in a brilliant manner, they have proven the bodies and duties of the angels. Yes, in every part of the universe, in every particular and comprehensive thing, in every kind, the compassionate majesty of lordship must and must necessarily respond with a broad, comprehensive, and conscious servitude, full of gratitude and reverence, to that majesty, that mercy, that self-revelation, and that love. And only the countless angels, who are conscious beings and the great powers of the universe, can see that duty, and they alone can represent the sovereign rule of lordship, which is executed with wisdom and majesty in every direction, in the sky, in the firmament, in the foundation of the earth, and beyond.

Şualar ·1936 ·On Birinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Second: Although the globe of the earth is relatively very small compared to the heavens; yet since it is the center, the place of manifestation, the place of revelation, and the central point of the infinite divine manifestations, just as the heart is opposite the body, the globe of the earth is also opposite the vast, infinite heavens as a heart and a spiritual center. Therefore, • the small scale of the earth has from ancient times had seven CLIMATES, • the seven continents known as Europe, Africa, Oceania, two Asias, and two Americas, • the seven continents known as East, West, North, South, and the known seven continents of the Old and New Worlds, • the seven continuous and distinct layers from the center up to the visible crust, established by wisdom and science, • the seventy simple and minute elements that have become the basis of life, which are summarized as the famous seven kinds of universal elements known as "seven layers", • the seven layers and seven worlds of the four elements called water, air, fire, and earth (soil), along with the threefold origins called minerals, plants, and animals, • the seven worlds and layers of the beings of jinn, ifrit, and other various living and conscious creatures, which are confirmed by the testimony of many learned and eyewitnesses, • and the seven-layered earth's worlds, which are confirmed by the testimony of many learned and eyewitnesses, and also because there are seven other globes similar to our globe of the earth, which serve as a place of residence and habitation for living beings, the globe of the earth is also understood to have seven layers, seven globes, from the verses of the Qur'an.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

First premise: It is certain by reason and wisdom that this vast emptiness is filled with aether. Second premise: There exists a substance that fills the space, which regulates the laws of the celestial spheres and transmits light and heat. Third premise: The aetherial substance, while remaining aether, has various forms and types, just like other substances, such as steam, water, and ice. Fourth premise: If we pay attention to the celestial spheres, we see differences between them. For example, the aetherial layer mentioned, which consists of billions of stars that have recently begun to form and collapse, is different from the layer of fixed stars. This is also different from the solar system's layer and so on; there are seven layers, each different from the other. Fifth premise: Research has shown that if a substance undergoes organization, arrangement, and adjustment, different layers emerge. For example, from one substance, ash, coal, and diamond can form; from fire, flame and smoke can arise. From the combination of hydrogen and oxygen, water, ice, and steam can emerge. Sixth premise: From these multiple signs, it is understood that the heavens are multiple. The Owner of the Shariah has said that it is one; therefore, it is one. However, the numbers seven, seventy, and seven hundred are used in Arabic style to indicate multiplicity. Friend! By paying attention to the addresses, meanings, and signs of the noble Qur'an, which is very extensive, the connections, touches, and relations from one angel to one saint, and to all human layers and general thoughts, lead to extraordinary wonder and amazement. For example, some people have understood the layers of the zephyr winds from the word "seven heavens." Others have understood the zephyr spheres that encompass the life spheres along with our earth. Some have understood the seven wandering stars. Some have understood the seven layers of aether in the solar system. Some have understood six other solar systems along with the one we know. Some have understood the aether...

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

This is entirely absurd. Thus, this worldly life definitely proves the pillar of belief in the Hereafter and every spring shows us more than three hundred thousand examples of resurrection. Is it possible that a competent and all-powerful Administrator, who with wisdom, care, and mercy, brings to you in your body, your garden, and your homeland, all the necessary and appropriate tools and equipment for your life, and who even at the right time brings up the special and individual food you desire, knowing and hearing your specific prayers for sustenance, and showing the acceptance of that prayer by providing delicious and satisfying food to please your stomach—such a wise and merciful Administrator—does not know you or see you? And does not prepare the necessary causes for the eternal life, which is the greatest goal of human nature? And does not accept the most important, most significant, most worthy, and most general prayer for existence, for the construction of eternal life and the creation of Paradise? And does not accept the very strong and universal prayer of the most important and perhaps the sovereign and final result of the universe, the human species, which shakes the Throne and the heavens, without listening to it, without giving it importance equal to a stomach, without satisfying it, and thus denying His perfect wisdom and ultimate mercy? God forbid, a hundred thousand times God forbid! Is it at all possible that He hears the very hidden voice of the smallest part of life, listens to its pain, gives it medicine, takes care of it with utmost attention and care, feeds it with great care, serves it attentively, and makes the greater creatures serve it; yet does not hear the loud and high voice of the most important, valuable, lasting, and precious life? And does not consider its very important prayer for existence, its longing, and its needs? It is like a man who meticulously prepares and manages a person with utmost care, yet pays no attention to a mighty and magnificent army. And sees a speck of dust, yet does not see the sun? Hears the voice of a mosquito, yet does not hear the thunder of the sky? God forbid, a hundred thousand times God forbid!

Lem'alar ·1932 ·Otuzuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The universe honors these nights; why do you not? To understand this with abundant mercy and to be in harmony with the Islamic traditions, even the heavens and the world's space showing their respect, one who has the slightest amount of justice knows that this is a specific intention and will, and a special care and mercy for the people of faith; it is absolutely impossible to be a coincidence in any way. Thus, the truth of the Night of Power is a miracle of Muhammad (peace be upon him) and a great honor, and by ascending to the heavens through the ladder of the Night of Power, the zât of Muhammad (peace be upon him) shows the importance and value to the people of the heavens. Similarly, this year's Night of Power also showed the cosmic respect and value to the earth and its people, and displayed a great honor. Your brother in prayer, Said Nursî

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Risale I Nurdan Parlak Fikralar Ve Bir Kisim Guzel Mektuplar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Third Shule There are three Ziyas. FIRST ZİYA A great mode of the miraculousness of the Qur'an, the Book of the Sublime Revelation, is stated in the Thirteenth Word. It has been taken to this rank in order to precede the other faces of miraculousness, which are its brothers. If you wish to see and enjoy how each verse of the Qur'an, like a shining star, spreads the light of miraculousness and guidance, and dispels the darkness of disbelief and ignorance, imagine yourself in that age of ignorance before the revelation of the Qur'an, in that desert wilderness, where everything was covered in the darkness of ignorance and heedlessness, wrapped in the veil of the servitude of nature. Suddenly, from the sublime language of the Qur'an, you hear verses like: سَبَّحَ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ 1 يُسَبِّحُ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَمَا فِى اْلاَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ 2 Look: Those dead or dormant beings of the universe, with their سَبَّحَ، يُسَبِّحُ voices, how do they revive, become conscious, and stand up in praise in the minds of those who hear. And how, in that dark sky, the stars become like torches of the mosque, and the scattered creatures on earth, with their 3 تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوَاتُ السَّبْعُ وَاْلاَرْضُ, appear in the eyes of the listener: the sky becomes a mouth, all the stars become words of wisdom and light of truth; the earth becomes a head, and the land and sea become tongues, and all animals and plants become words of praise. Otherwise, you cannot perceive the subtleties of this joy by looking from this time to that time.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Third Shule There are three Ziyas. FIRST ZİYA A great mode of the miraculousness of the Qur'an, the Book of the Sublime Revelation, is stated in the Thirteenth Word. It has been taken to this rank in order to precede the other faces of miraculousness, which are its brothers. If you wish to see and enjoy how each verse of the Qur'an, like a shining star, spreads the light of miraculousness and guidance, and disperses the darkness of disbelief and ignorance, imagine yourself in that age of ignorance before the revelation of the Qur'an, in that desert wilderness, where everything was covered in the darkness of ignorance and heedlessness, wrapped in the veil of the servitude of nature. Suddenly, from the sublime language of the Qur'an, you hear verses like: سَبَّحَ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ 1 يُسَبِّحُ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَمَا فِى اْلاَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ 2 Look: Those dead or dormant beings of the universe, with their سَبَّحَ، يُسَبِّحُ voices, how do they revive, become conscious, and stand up in praise in the minds of those who hear them. And how, in that dark sky, the stars become like torches of the heavens, and the scattered creatures on earth, with their تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوَاتُ السَّبْعُ وَاْلاَرْضُ, appear in the eyes of the listener as the sky becomes a mouth, all the stars become words of wisdom and light of truth; the earth becomes a head, the sky and the sea become tongues, and all animals and plants become words of praise. Otherwise, you cannot perceive the subtleties of this joy by looking from this time back to that time.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

And humanity, which is a poem of wisdom, a tree of eternity, a miracle of boundless power, and a trust of great responsibility, proclaims all the divine names and attributes in a beautiful way, and thus causes the earth, the sky, and the mountains to bow in reverence and gains spiritual superiority over the angels. Yet, humanity is placed in a position even lower than the most humble and weak, most helpless and poor creature, and is reduced to the level of a meaningless, confused, and easily corrupted ordinary tablet. In short: The rebellious self can commit infinite crimes in the realm of destruction and evil. But its power in creation and good is very limited and insignificant. Yes, it can destroy a house in one day, but cannot build it in a hundred days. However, if it abandons its self-centeredness, seeks good and success from divine grace, abandices evil and destruction, and refrains from indulging in the self, and becomes a true servant by seeking forgiveness, then Allah will transform its evils into good deeds. The infinite potential for evil in it will be transformed into infinite potential for good. It will attain the highest value, and reach the level of divine excellence. Behold, O heedless human! Consider the generosity and grace of the Lord: To write one evil as ten, and to write one good as one or not at all is justice. But He writes one evil as one, and one good as ten, sometimes seventy, sometimes seven hundred, sometimes seven thousand. Understand from this point that entering Hell is a punishment for one's deeds, a strict justice; but entering Paradise is purely a favor.

Sözler ·1921 ·Yirmi Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

There is such a great happiness in the angels' works done by the command of their Lord, in their good deeds done by His account, in the services they perform in His name, in the chastity they maintain by His sight, in the honor they gain by His grace, in the delight they take by contemplating His dominion and sovereignty, and in the joy they gain by witnessing His beauty and majesty, that human understanding cannot grasp it, and even a non-angel cannot know it. Some of the angels are worshippers. The worship of others is in action. The angelic part of the terrestrial world, the part that is in action, is somewhat like a human, and in a sense, they perform a kind of shepherding. Another part of them performs a kind of farming. In other words, the surface of the earth is generally a field. For each species of animals within it, a specific angel, by the command, permission, account, and power of the Almighty Allah, oversees them. There is also a lower rank of angels, each assigned to a specific species of animals, who perform a kind of shepherding. Also, the surface of the earth is a field; all plants are sown in it. Generally, there is a specific angel who oversees them by the name, power, and command of Allah. There are even lower angels who serve a specific group of plants, worshiping and praising Allah by overseeing them. Hazrat Mikail (peace be upon him), who is the caretaker of the throne of sustenance, is the chief of these angels. The angels who perform the roles of shepherds and farmers are not similar to humans. Because their oversight is solely by the account of Allah, in His name, by His power, and by His command. Perhaps their oversight is only to witness the manifestation of Lordship in their assigned species, to observe the movements of power and mercy in that species, to inspire divine commands to that species in a certain way, and to regulate the voluntary actions of that species in a certain way.

Sözler ·1921 ·Yirmi Dorduncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Each of them is a speck of light from that beloved, At every moment, many thousands of faces appear to the eyes from Him. The various communities who have entered the light, Found safety and saw complete justice. The Risale-i Nur, which immediately opened and illuminated the sky, Made the creatures of the Merciful Creator joyful. Darkness dispersed and a new day began, A joy was felt and the weeping eyes calmed a little. For a moment, the sorrowful words did not fall from his tongue, He was freed, and the burdensome sorrows of humanity were taken from him. That fresh sun, spreading light across the country, Will make all hearts broken with joy and find delight. Every heart is filled with joy, every eye with light today, It seems to announce a joyful celebration. Let us offer thanks to the exalted Allah, This oppression, ignorance, and error, polytheism, and disbelief will rise. That light of guidance shone brightness, purity in the heart, It showed safety, evil vanished, and faith was found. The wicked had emerged, the innocent came and saw kindness, They were envious, became humble, and found the light of guidance. The Risale-i Nur burst forth, the light of the Message from the horizon, That light of the Message will bring peace and justice. Thanks be to Allah, all darkness is lifted, Thanks be to Allah, the heart is always filled with joy. Thanks be to Allah, today the curtain is drawn, Once again, joy is spread among the worlds.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Risale I Nurdan Parlak Fikralar Ve Bir Kisim Guzel Mektuplar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Two important issues will be stated regarding the second question. Because the laws, narrow formulas, and small measures of the sciences of geography and cosmography cannot reach the heavens of the Qur'an, nor can they discover the seven layers of meaning in the stars of the verses, they have tried to criticize and even deny the verse. FIRST IMPORTANT ISSUE: It is about the fact that just as the heavens have seven layers, the earth also has seven layers. This issue seems false to the philosophers of the new age; they do not accept the sciences related to the earth and the heavens. Using this as a basis, they raise objections to some of the truths of the Qur'an. We will briefly mention a few points regarding this. First: First of all, the meaning of the verse is different, and its individual meanings and subjects are also different. If one individual meaning of the general meaning cannot be found, that meaning is not denied. The general meaning of the seven layers of the heavens and the seven layers of the earth appears to have many individuals, and seven subjects appear on the surface. Secondly, the verse does not say "seven-layered earth." "Allâhu alladhi khalaqa sab'a samâwât wa min al-aradi mithlahunna..." Until the end. The literal meaning of the verse says: "He has created the earth as well, similar to those seven heavens, and made it a dwelling for His creation." It does not say that I have divided it into seven layers. The similarity is a metaphor in terms of creation and being a dwelling for creation.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Two important issues will be stated regarding the second question. Because the laws, narrow formulas, and small measures of the sciences of geography and cosmography cannot reach the heavens of the Qur'an, nor can they discover the seven layers of meaning in the stars of the verses, they have tried to criticize and even deny the verse. FIRST IMPORTANT ISSUE: It is about the fact that just as the heavens have seven layers, the earth also has seven layers. This issue seems false to the philosophers of the new age; they do not accept the sciences related to the earth and the heavens. Using this as a basis, they raise objections to some of the truths of the Qur'an. We will briefly mention a few points regarding this. First: First of all, the meaning of the verse is different, and its individual meanings and subjects are also different. If one individual meaning of the general meaning cannot be found, that meaning is not denied. The general meaning of the seven layers of the heavens and the seven layers of the earth appears to have many individuals, and seven subjects appear on the surface. Secondly, the verse does not say "seven-layered earth." "Allâhu alladhi khalaqa sab'a samâwât wa min al-aradi mithlahunna..." Until the end. The literal meaning of the verse says: "He has created the earth as well, similar to those seven heavens, and made it a dwelling for His creation." It does not say "I have divided it into seven layers." The similarity is a metaphor in terms of creation and being a dwelling for creation.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

There is a distance between the earth and the heavens. This distance is zâtî (intrinsic) if the earth was created before the heavens, otherwise it is rütebî (rank-wise) and tefekkürî (reflective). That is, although the rank of the heavens is first, their reflective rank is second; although the rank of the earth is second, its reflective rank is first. That is, the reflection of the earth must come first, then the reflection of the heavens. Accordingly, between 1 "thumma" and 2 "istawa" there is 3 "i'lamu wa tefekkaru" determined. The determination of the speech is 4 "thumma i'lamu wa tefekkaru annahu istawa" until the end. THIRD QUESTION: 5 "Sab'a" (seven) is the subject. O friend! The idea that the heavens consist of nine layers is one of the old philosophy's falsehoods. Their false ideas had taken over the common thoughts. Indeed, some commentators had even inclined the apparent meanings of some verses toward their sects. But the ancient wisdom holds that in this empty space called feza, only the stars are suspended. From this belief, the denial of the heavens arises. And if one of these two philosophies has gone to excess, the other has remained in deficiency. The Sharia, however, is authoritative that Allah has created a heaven consisting of seven layers, and that the stars are swimming in those celestial seas like fish. The hadith commands that the heavens consist of 6 "mawj mukfuf" (seven suspended waves). We will now investigate the true belief with six premises.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Thus, the heavens and the earth were created for such a cycle of proposal, experience, and trial. When the time ends, the heavens and the earth will dispose of the things belonging to the cycle of proposal by divine command, saying: "O our Lord! Command us as You will. Our right is obedience to You. Whatever You do is just." Look at the grandeur of the style in these sentences, pay attention. For example, يَاۤ اَرْضُ ابْلَعِى مَاۤءَكِ وَياَسَمَاۤءُ اَقْلِعِى وَغِيضَ الْمَاۤءُ وَقُضِىَ اْلاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِىِّ وَقِيلَ بُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ 1 Indeed, from the eloquence of this verse, we will show an example of its style. Just as in a general war, a commander, after victory, tells his firing army, "Cease fire!" and to the attacking army, "Stop!" and they obey immediately, the firing stops, the attack halts. "The task is done, we have conquered. Our flag is raised high on the enemy's central towers. Those wicked wrongdoers who went down to the depths have found their punishment." Exactly so, the Unparalleled Sultan gave orders to the heavens and the earth for the destruction of the people of Noah. After they completed their tasks, He decreed: "O earth, swallow your water. O sky, stop, the task is done." The water receded. The ship, which served as the divine tent on the mountain's peak, was established. The wrongdoers found their punishment. Look at the sublimity of this style. "The earth and the sky listen to and obey the command like two obedient soldiers," it says. This style indicates that the universe is angry at man's rebellion, and the heavens and the earth become angry. And this indication says: "The earth and the sky cannot rebel against a Being who is obeyed like a commander by two obedient soldiers. They should not rebel, and must not rebel." It expresses a terrifying warning.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

For example, if you want to savor the spiritual excellence in the verse: سَبَّحَ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ 1 Imagine yourself before the light of the Qur’an, in the Age of Ignorance, in the desert, where everything is shrouded in darkness and ignorance, and the veil of the stubbornness of nature is drawn. Then hear the verses of the Qur’an, such as: سَبَّحَ ِللّٰهِ مَا فِى السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ 2 or تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوَاتُ السَّبْعُ وَاْلاَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ 3 and see. Just as the dead or dormant beings of the world, with the sound of سَبَّحَ and تُسَبِّحُ, revive in the minds of those who hear, become alert, rise up and remember. And in that dark sky, the stars, each a torch of fire, and the scattered creatures on earth, with their تُسَبِّحُ sound and light, the sky becomes one mouth, all the stars become words of wisdom and rays of truth, and the globe of the earth becomes one head, and the mountains and seas become tongues, and all the animals and plants become words of praise, appearing in the form of a congregation. For example, look at this example proved in the Fifteenth Word: يَامَعْشَرَ الْجِنِّ وَاْلاِنْسِ اِنِ اسْتَطَعْتُمْ اَنْ تَنْفُذُوا مِنْ اَقْطَارِ السَّمٰواَتِ وَاْلاَرْضِ فَانْفُذُوا لاَ تَنْفُذُونَ اِلاَّ بِسُلْطَانٍ - فَبِاَىِّ اٰلاَۤءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّباَنِ - يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلاَ تَنْتَصِرَانِ - فَبِاَىِّ اٰلاَۤءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّباَنِ - وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْناَهَا رُجُومًا لِلشَّياَطِينِ 5 -4 Listen to these verses and see what they say. They say: "O people of jinn and humans, proud and arrogant in weakness and disgrace, wandering and wandering in weakness and poverty! If you do not obey my commands, then go ahead, if you can, cross the boundaries of my kingdom!

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Then, this second representation has five aspects of relation to the condition of the hypocrites. First: Both sides are so astonished that escape routes are completely closed to them, and opportunities for salvation have vanished. Second: Because of the intensity of fear, both sides imagine that all beings are their enemies. They do not feel secure from the danger of death for even a minute. Third: Because of the intensity of terror, both sides lose their minds and behave like madmen. Indeed, they show a condition similar to fools who close their eyes at the sight of the gleam of swords or plug their ears at the sound of gunfire, thinking they can protect themselves from death, or who shorten the hour by not wanting the sun to set. Yet, they cannot escape thunder or lightning by plugging their ears or closing their eyes. Fourth: When the sun, rain, water, light, or flowers fall upon them, they give life. If they fall upon fertile ground, they produce growth and beauty. If they fall upon impure things, they produce foul smells. If they fall upon graves and the dead, they produce decay. Likewise, mercy and blessings do not fall upon the positions that are worthy of them, but when they fall upon positions that await them and do not recognize their value, they cause hardship and blessings. Fifth: Between the meaning of the second representation and the meaning of the story of the hypocrites, there is a relationship, just as there is a relationship between the effects of both sides. In short, just as one raindrop brings life to fertile ground, Islam also brings life to the heart. Lightning, thunder, promises, threats—both the good and the harmful—point to the commands of Allah. Darkness also points to the doubts of disbelief and the forms of hypocrisy.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

And also, to write more than three hundred thousand flawless, perfect, and error-free treatises on the surface of the earth is the exclusive hallmark of a Being whose knowledge encompasses the innermost truths and whose power controls all things. And nothing can divert His attention from anything else or claim it for itself. In short, on the surface of the earth, within the span of six months, in the countless movements of resurrection and dispersion that represent the resurrection of fifty people, there is a very high, great, and finely embroidered seal of that supreme dominion. The order, ease, speed, and excellence seen in the creation of creatures all arise from the radiance of that seal. Yes, every spring season, activities begin in a very wise, knowledgeable, and generous manner, and wonderful arts are created. And all these operations are seen to proceed with the utmost speed, ease, and regularity. Indeed, these wonderful activities are the seal of a Being who, although not present in any place, is present and aware in every place through His knowledge and power. SEVENTH LEMMA: Observe, just as the seal of oneness is evident on the pages of the heavens and the earth, the seal of unity is also clearly visible on the great scroll of the entire universe's assembly. Yes, this world is a very magnificent palace or a well-organized factory or a perfect city. In this cosmic factory, among its components, parts, and tools, there is a wise understanding and acquaintance, a friendly communication and conversation, and a very generous mutual aid and cooperation, such that with the utmost speed, they hear each other's calls from great distances and immediately come to each other's aid, removing each other's needs.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Lemalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

In that dark sky, the stars are like minarets of fire, and the creatures on earth, the seven heavens and the earth recite His praise. In the eyes of those who listen, the sky is a mouth, all the stars are words of wisdom and light of truth; the earth is a head, the mountains and seas are tongues, and all the animals and plants are words of praise. But if you look from this time to that time, you cannot see the details of that taste. Yes, if you look at the state that has spread its light since that time, and which has passed into the realm of diverse knowledge and shone with other Islamic lights and taken on the color of the day with the sun of the Qur'an, or if you look through a superficial and simple veil of affection, you certainly cannot see how much darkness each verse disperses in its sweet spring of eloquence, nor can you savor this kind of eloquence among many other beauties of eloquence. If you want to look at the highest degree of eloquence of the Qur'an, the miraculous Book of Speech, look through this metaphorical telescope. For example: Imagine a very high and strange and widely spread tree, which is hidden under a veil of concealment, within a layer of obscurity. It is known that, just as in the limbs of a human being, there must be a relationship, a correspondence, and a balance among all the limbs of a tree, such as its branches, fruits, leaves, and flowers. Each part takes a shape and form according to the nature of the tree. Now, suppose someone comes and draws a picture on a veil corresponding to each limb of that invisible—still invisible—tree, drawing outlines, transferring the form from branch to fruit, from fruit to leaf, with a correspondence and form, and fills the infinite distance between its beginning and end with appropriate representations showing the same shape and form of its limbs. Then, certainly, there will be no doubt that the artist sees and comprehends that hidden tree with the eye of knowledge and then portrays it.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Result: The Almighty, from the primordial matter, formed and arranged the seven heavens in a very precise and extraordinary order, and placed the stars within them. Indeed, the Qur'an, the miraculous Book of Revelation, is an eternal sermon addressed to all human and jinn communities. Certainly, each stratum of humanity will receive its share from each verse of the Qur'an, and the verses of the Qur'an will contain multiple meanings, implicitly and through allusions, sufficient to satisfy the understanding of each stratum. Yes, the breadth of the Qur'anic addresses and the richness of meanings and allusions, reaching from the most general to the most refined understanding, shows that each verse has a way of speaking to each stratum. Based on this secret, the "seven heavens" in the general sense refer to the seven strata of humanity, each understanding seven different meanings. For example: In the verse "So He arranged them into seven heavens," a stratum of humanity with a narrow gaze and limited thinking understands the layers of the zephyr winds. Another stratum of humanity, intoxicated by cosmography, understands the famous "seven wandering stars" and their orbits. Another group of people understands the seven celestial spheres, which are other spheres of life similar to our own. Another human group understands the division of the solar system into seven strata, as well as the seven other solar systems along with our own. Another group of humanity understands the formation of the primordial matter into seven strata.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Beloved, sincere, and selfless brothers; the visits of two miracles and two birds to the congratulatory letters of the İnebolu heroes are very meaningful. Indeed, while only one person is investigating and paying attention to my single letter under pressure, the Risale-i Nur's Zülfikâr-ı Mu'cizat, which has thousands of copies, is written in a thousand languages and with thousands of letters, and which has many rivals and followers and cannot descend to correspondence, is being written freely and without censorship by the pen of Ahmed Nazif, who has spoken and given influential lessons far more than ten thousand times. Not only birds, perhaps even some angels and spiritual figures might come and congratulate on this miraculous success, which would still not be excessive. We too say thousands of "Baraka Allah" and "Mashallah" and "Wafaka Kümullah" to those small heroes of Isparta. With all our soul and spirit, we congratulate them and emphasize the need for caution and attention in this very important task. • • •

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 120 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The subtle matter, in comparison to the existing things, is a substance that has penetrated among them like flowing water. The verse "And His Throne was over the water," refers to this subtle matter, indicating that the Throne of the Almighty Allah was upon this subtle matter, which functions as water. After the creation of this subtle matter, it became the center for the manifestation of the Creator's first creations. That is, after forming the subtle matter, He made the individual jewels (souls) into hearts. Then He made a part of it sharp, and from this sharp part, He created seven spheres for habitation. The earth is one of them. Thus, the earth, by forming a crust quickly through collision and compression before all others, has been the source of life for a long time, so its stage of formation is prior to the heavens. However, since the earth became suitable for the transformation of the human species only after the heavens were leveled and arranged, its stage of formation begins after the heavens. Nevertheless, in the beginning, at the origin, both were together. Therefore, the apparent contradiction among those three verses is resolved by these three aspects. Second answer: O friend! The Noble Qur'an is not a teacher of history or geography. Rather, it is a guiding book that teaches the people the knowledge and greatness of the Creator by speaking about the order and organization of the universe. Therefore, there are two positions in it: The first position is to indicate the evident signs by showing His blessings, kindness, and mercy. In this respect, the earth is prior to the heavens. The second position is a position that shows the signs of His greatness, honor, and power. In this respect, the heavens are prior to the earth. The verse "Then He turned to the sky, and it was already a smoky expanse," indicates that the heavens came into existence after their counterpart, which is called "terâhi."

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

Beloved, dear, blessed brothers, I declare to the students of Risale-i Nur that the Risale-i Nur is a radiance from light, in which the praises of the universe and its beings are arranged. The Risale-i Nur is a Qur'anic radio, adorned with both the sender and the receiver, in which the wires and bulbs, the verses, the lines that function like wires and batteries, and the words and letters are so systematically and skillfully arranged that tomorrow, every scientist and expert in every field and profession will be informed about the unseen world, the world of witness, the spiritual world, and every event occurring in the universe, in proportion to their knowledge and authority. The Risale-i Nur is for the believers a guidance from the Qur'an, a rope of salvation, a blessing of intercession, and a grace from Allah. The Risale-i Nur is a spring of life and a mirror of mercy, a source of truth, and a garden of gardens, giving the spring's grace to the universe. The Risale-i Nur is the grace of Yezdan, the perfection of faith, the interpretation of the Qur'an, and the blessing of generosity. The Risale-i Nur is sorrow for the disbelievers, a storm for the deniers; it is an enemy of misguidance. The Risale-i Nur is a hidden treasure, a chest of jewels, and a source of abundance. The Risale-i Nur is the truths of the Qur'an and the miracle of faith. The Risale-i Nur, after the Qur'an and the hadith, is the lofty pole of the saints, the sovereign of works, the essence of meanings, the divine gifts, the guidance of the Sublime, and the excellence of the Merciful. The Risale-i Nur is an ocean of truths, a secret of subtleties, the treasure of knowledge, and the ocean of virtues. The Risale-i Nur is a medicine of wisdom and water of Zemzem for the sick, and for the healthy, the sustenance of truth, the breeze of myrrh, and the fragrance of amber. The Risale-i Nur is the promise of Ahmed (peace be upon him), the glad tidings of Haydar (peace be upon him), the announcement and comfort of Gavs (peace be upon him), the advice of Gazali (peace be upon him), and the warning of Faruk (peace be upon him). The Risale-i Nur is the seven-colored light of the miraculous Qur'an of eloquence, and since the Risale-i Nur's revealed truth is fully manifested, it is at the same time a book of sharia, a book of prayer, a book of wisdom, a book of worship, a book of command and invitation, a book of remembrance, a book of thought, a book of truth, a book of mysticism, and

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 60 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

If you question: What need is there for providing proofs for your anxiety and the matters that have passed into the domain of the sciences and arts? For the emergence of ideas and the discovery of experiences in the field of common knowledge is equivalent to known knowledge. I say in response: Indeed, these people who lived in this time, if considered from several aspects, are the descendants of the thirteenth century, but in terms of ideas and progress, they are the monuments of a vanished era. Our contemporaries are, as it were, an index of the centuries from the end of the third century to the thirteenth century, or a mixed or hybrid people. Indeed, many of the obvious things of this time are considered as mere assumptions among them. • • • Introduction This book consists of three essays and three books. The first essay discusses the element of truth or the presentation of some preliminary matters and issues related to Islam. The second essay reveals the element of eloquence. The third one explains the element of belief and the response of the Japanese. The books, on the other hand, are a kind of commentary, examining the knowledge of the heavens, the knowledge of the earth, and the knowledge of humanity as mentioned in the Qur'an. • • •

Muhakemat ·1911 ·Mektup 6 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

If you question: What need is there for providing proofs for your anxiety and the matters that have passed into the domain of the sciences and arts? For the emergence of ideas and the discovery of experiences in the field of common knowledge, providing proofs is tantamount to stating the obvious. I answer: Indeed, these people who live in this age, if considered from several perspectives, are the descendants of the thirteenth century, yet in terms of ideas and progress, they are the monuments of a vanished era. Our contemporaries are, as it were, an index of the centuries from the end of the third century to the thirteenth century, or perhaps a mixed or hybrid people. Indeed, many of the obvious things of this age are counted among their misconceptions. • • • Introduction This book consists of three essays and three books. The first essay discusses the element of truth or, in some preliminary matters and issues, the presentation of arguments for Islam. The second essay reveals the element of eloquence. The third one explains the element of belief and the response to the Japanese creed. The books, in turn, are a kind of exegesis, investigating the knowledge of the heavens, the knowledge of the earth, and the knowledge of humanity as mentioned in the Qur'an. • • •

Muhakemat ·1911 ·Muhakemat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

Beloved, faithful brothers; We have no doubt at all that not only we but this Anatolia and the Islamic world are applauding and appreciating the freedom of this service of ours, the Risale-i Nur; perhaps even the universe is pleased and the sky and the world are applauding, for when there was a great need for rain every three or four months and it did not come, only in the unique and noisy night of Leyle-i Regaib, which coincided with the decision to hand over Ankara, did this extraordinary mercy come, and in Denizli, the court actually decided to hand it over. Again, in the night of Mirac, exactly coinciding with the night of Regaib, indicating that the Risale-i Nur is a mercy, the angel of thunder applauded with abundance and the mercy came to Emirdağ, coinciding with that decision to hand it over. And a week later, indeed, in Denizli, the confiscation was carried out by the lawyers, and again exactly coinciding with the night of Mirac and the night of Regaib, just like them, on a blessed Thursday night of Sha'ban, abundant mercy and rain came to this country, and their coincidences give a firm conviction that: The fact that the suppression and imprisonment of the Risale-i Nur coincided with four earthquakes on the globe is like a protest. Similarly, in the Emirdağ region, over the course of four months, only on three Thursday nights— one being the night of Regaib, one the night of Mirac, and one the first Thursday night of the great Sha'ban—abundant mercy came, and the freedom of the Risale-i Nur coincided exactly with these three stages. This is a celebration and a good news from the celestial sphere, and it is a strong indication that the Risale-i Nur is also a spiritual mercy and a rain. And the most beautiful sign is this: Yesterday, suddenly a sparrow came to the window and knocked on it. We signaled to let it fly, but it did not leave. I had to say: "Open the window; what will it say?"

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Risale I Nurdan Parlak Fikralar Ve Bir Kisim Guzel Mektuplar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

O Lord of the Worlds, O God of the first and the last, O Lord of the heavens and the earths, by the teachings of the Noble Messenger, peace and blessings be upon him, and by the lessons of the Book of the Supreme, I have understood and believed that: Just as the heavens, the space, the earth, the land and the sea, the trees, the plants, the animals, with their individuals, their species, and their smallest particles, know You, recognize You, and bear witness and indicate to Your existence and unity. Similarly, the essence of the universe, the living beings, and the essence of the living beings, the human being, and the essence of the human being, the prophets, the saints, and the sages, through the observation, discovery, inspiration, and illumination of their hearts and minds, with a certainty of hundreds of consensus and hundreds of traditions, bear witness and inform about Your necessary existence and Your oneness and uniqueness, and prove their claims with miracles, wonders, and certain proofs. Indeed, there is no hidden memory in the hearts that looks toward a revealing Entity, no true inspiration in the hearts that looks toward an inspiring Entity, no certain belief that reveals the sacred attributes and the Beautiful Names in the form of absolute truth, no luminous heart in the prophets and saints that observes the manifestations of a Necessary Being with the certainty of seeing with the eye, no distinguished mind in the sages and the truthful that confirms and proves with the knowledge of certainty the signs of necessity and the proofs of unity of the Creator of all things, which does not bear witness, does not provide evidence, and is not a sign to Your necessary existence and sacred attributes, to Your oneness and uniqueness, and to Your Beautiful Names.

Şualar ·1936 ·Ucuncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

In the verse (وَعَلٰۤى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ), the preference of a nominal clause over a verbal clause in the style indicates that the evidence perceived through the eyes is fixed, while the evidence obtained through the heart or hearing is repeated and not fixed. Q - What is the difference between خَتَمَ and غِشَاوَةٌ, since 4 خَتَمَ اللّٰهُ is attributed, while غِشَاوَةٌ is left unattributed? A - خَتَمَ is a punishment from Allah on their eyes. غِشَاوَةٌ, however, is not from Allah but is their own condition. Likewise, there is a disturbance from the beginning in dreams; there is a choice in hearing and perception. Yes, it is impossible not to see an object when the eyes are open. However, there is no such disturbance in listening or in recalling memories. The term غِشَاوَةٌ indicates that the eyes are only dominant and attentive to the front side, and if the connection from that side is cut by a curtain, they would be completely blind. The tenvin (nunation) in غِشَاوَةٌ, which expresses obscurity, indicates that the curtain over their eyes is an unknown curtain, and avoiding it is impossible for them. The presentation of غِشَاوَةٌ to the guilty and the innocent is to first direct attention to their eyes, in order to reveal the secrets in their hearts. For the eye is the mirror of the heart.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

The manifestation of the layer of the Earth specific to jinn, which is a distance of a thousand years, is not in the core of the Earth of the world of witness, but perhaps the manifestation of their branches and layers in the world of imagination. Since the apparently insignificant layer of the Earth has such a magnificent manifestation in another world, certainly seven layers of the heavens can be said to correspond to the seven layers of the Earth. And in order to indicate the mentioned points, in a manner of permission and permission-giving, the verses of the Qur'an, by showing this small Earth as a counterpart to the seven layers of the heavens, are indicating. THE SECOND IMPORTANT ISSUE: 1. "The seven heavens and the earth glorify Him, and whoever is in them..." until the end. 2. "Then He turned to the sky, and made it seven heavens, and He is, of everything, All-Knowing." Verses such as this noble verse declare the heavens as seven heavens. In the Tafsir of the Signs of Permission, it is appropriate to write only a summary of that issue, which we expressed very briefly due to the necessity of brevity on the front lines during the first year of the old World War. Namely: The old wisdom considered the heavens as nine, and in the language of the Sharia, they accepted the Throne and the Kursi together with the seven heavens, thus describing the heavens in an extraordinary way. The brilliant expressions of the wise scholars of that old wisdom have kept the human mind under their influence for many centuries. Indeed, many exegetes of the Qur'an were compelled to interpret the apparent meanings of the verses according to their school of thought. In this way, a veil was cast over the permission of the Qur'an of the Truth.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.04

…
Risalelerde ilgili maddeler: *Gök Gürültüsü: Yağmuru müjdeleyen hadise *Ra'd Suresi: Kur'an'ın 13. suresi *Melek-i Ra'd: Gök gürültüsüne nezaret eden melek *Ra'd 13: Gök gürültüsünden bahseden ayet

Nurpedia ·Ra'd (Tavzih) 0.23

Önceki Ayet: Hud 43 ← Hud Suresi → Hud 45: Sonraki Ayet Meali: 44- (Nihayet)"Ey yer suyunu yut! Ve ey gök (suyunu)tut!" denildi. Su çekildi; iş bitirildi; (gemi de)Cûdî (dağının)üzerine yerleşti. Ve: "O zalimler topluluğunun canı cehenneme!" denildi. '''Kur'an'daki Yeri: 12. Cüz, 225. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Eğer Kur’an’ın ism-i a’zamdan ve her ismin a’zamlık mertebesinden geldiğini bir parça fehmetmek istersen Âyetü’l-Kürsî ve âyet-i En'am 59| ve âyet-i Al-i İmran 26| ve âyet-i A'raf 54| ve âyet-i Hud 44| ve âyet-i İsra 44| ve âyet-i Lokman 28| ve âyet-i Ahzab 72| ve âyet-i Enbiya 104| ve âyet-i Zümer 67| ve âyet-i Haşir 21| gibi âyetlerin küllî, umumî, ulvi ifadelerine bak. (12. Söz) Mesela Hud 44| Kısa birkaç cümle ile Tufan hâdise-i azîmesini netaiciyle öyle îcazkârane ve mu’cizane beyan ediyor ki çok ehl-i belâgatı, belâgatına secde ettirmiş. (26. Mektup) Hem mesela Hud 44| İşte şu âyetin bahr-i belâgatından bir katreye işaret için bir üslubunu bir temsil âyinesinde göstereceğiz. Nasıl bir harb-i umumîde bir kumandan, zaferden sonra ateş eden bir ordusuna “Ateş kes!” ve hücum eden diğer bir ordusuna “Dur!” der, emreder. O anda ateş kesilir, hücum durur. “İş bitti, istila ettik. Bayrağımız düşmanın merkezlerinde yüksek kalelerinin başında dikildi. Esfelü’s-safilîne giden o edepsiz zalimler cezalarını buldular.” der. Aynen öyle de Padişah-ı Bîmisal, kavm-i Nuh’un mahvı için semavat ve arza emir vermiş. Vazifelerini yaptıktan sonra ferman ediyor: Ey arz! Suyunu yut. Ey sema! Dur, işin bitti. Su çekildi. Dağın başında memur-u İlahînin çadır vazifesini gören gemisi kuruldu. Zalimler cezalarını buldular. İşte şu üslubun ulviyetine bak. “Zemin ve gök iki mutî asker gibi emir dinler, itaat ederler.” diyor. İşte şu üslup işaret eder ki insanın isyanından kâinat kızıyor. Semavat ve arz hiddete geliyorlar. Ve şu işaretle der ki: “Yer ve gök iki mutî asker gibi emirlerine bakan bir zata isyan edilmez, edilmemeli.” Dehşetli bir zecri ifade eder. İşte tufan gibi bir hâdise-i umumiyeyi bütün netaiciyle, hakaikiyle birkaç cümlede îcazlı, i’cazlı, cemalli, icmalli bir tarzda beyan eder. Şu denizin sair katrelerini şu katreye kıyas et. (25. Söz) Şudur ki: Kur’an, başka kelâmlarla kabil-i kıyas olamaz. Çünkü kelâmın tabakaları, ulviyet ve kuvvet ve hüsn-ü cemal cihetinden dört menbaı var. Biri mütekellim, biri muhatap, biri maksat, biri makamdır. Ediblerin, yanlış olarak yalnız makam gösterdikleri gibi değildir. Öyle ise sözde “Kim söylemiş? Kime söylemiş? Ne için söylemiş? Ne makamda söylemiş?” ise bak. Yalnız söze bakıp durma. Madem kelâm kuvvetini, hüsnünü bu dört menbadan alır. Kur’an’ın menbaına dikkat edilse Kur’an’ın derece-i belâgatı, ulviyet ve hüsnü anlaşılır. Evet, madem kelâm mütekellime bakıyor. Eğer o kelâm emir ve nehiy ise mütekellimin derecesine göre irade ve kudreti de tazammun eder. O vakit söz mukavemetsûz olur; maddî elektrik gibi tesir eder, kelâmın ulviyet ve kuvveti o nisbette tezayüd eder. Mesela Hud 44| yani “Yâ arz! Vazifen bitti, suyunu yut. Yâ sema! Hâcet kalmadı, yağmuru kes.” Mesela Fussilet 11| yani “Yâ arz! Yâ sema! İster istemez geliniz, hikmet ve kudretime râm olunuz. Ademden çıkıp vücudda meşhergâh-ı sanatıma geliniz.” dedi. Onlar da: “Biz kemal-i itaatle geliyoruz. Bize gösterdiğin her vazifeyi senin kuvvetinle göreceğiz.” İşte kuvvet ve iradeyi tazammun eden hakiki

Nurpedia ·Hud 44 0.17

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/sema--gok#1 Müellif: ERDOĞAN BAŞ SEMA Müellif: ERDOĞAN BAŞ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2009 Erişim Tarihi: 04.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/sema--gok ERDOĞAN BAŞ, "SEMA", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/sema--gok (04.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte “yükseklik” anlamında bir isim olup sümüv (semâ) kökünden türemiştir (çoğulu semâvât ); “gök, bulut, yüksekte olan her şey, evin tavanı, yağmur, atın sırtı” gibi mânalara da gelir. Daha çok “gökyüzü” anlamıyla zikredilen semâ yerine göre müzekker (el-Müzzemmil 73/18) ve müennes (Fussılet 41/11), yerine göre müfred (Fussılet 41/11) ve cemi (el-Bakara 2/29) şeklinde kullanılmıştır ( Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “smv” md.). İslâm düşüncesinde varlık ve kâinat tasavvurunun bir parçası olarak sema kelimesinin biri fizikî, diğeri fizik ötesi iki anlamından söz edilir. Yeryüzünün herhangi bir noktasından yukarıya doğru bakıldığında uzaydaki gök cisimleri dahil görülen bütün uzaklıklar semanın kozmoloji, astronomi ve astrofizik gibi ilimlerin konusunu teşkil eden fizikî boyutunu oluşturur (bk. FELEK ). Kur’an’da daha çok “yedi gök” şeklinde kelimenin çoğul kullanımlarında veya mi‘rac gibi bazı olaylara değinen hadislerde semanın, mahiyeti tam olarak bilinemeyen gayb âlemine ilişkin fizik ötesi boyutundan söz edilir ve bu boyutuyla sema farklı din ve kültürlerde de yer alır. Bu anlamda semalardan sonra kürsî ve arş gibi melekût âleminin diğer varlıkları gelir (ayrıca bk. ÂLEM ; BEYTÜLİZZE ). Kur’an’da tekil olarak 120, çoğul olarak 190 yerde geçen sema ( M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “smv” md.), hadislerde de aynı anlamlarda ve özellikle metafizik boyuta dair tasvirlerle birlikte zikredilir ( Wensinck, el-Muʿcem , “smv” md.). Yaratılışı. Kur’an semaların yoktan mı var edildiğini yoksa bir özden veya cevherden mi oluşturulduğunu açıklamaz. Arş su üstünde iken semaların ve arzın yaratıldığının (Hûd 11/7) ve semaların vaktiyle duhân (duman) halinde olduğunun (Fussılet 41/11) bildirilmesi göklerin bir çeşit dumandan (buhar) yaratıldığı izlenimini uyandırmaktadır. Ayrıca göklerle yerin birleşik iken ayrıldığından ve hayat sahibi olan her şeyin sudan yaratıldığından bahsedilmesi (el-Enbiyâ 21/30) göklerin arşın altındaki suyun dumanından yaratılmış olabileceğini hatıra getirmekte ve Abdullah b. Mes‘ûd’dan buna dair bir rivayet nakledilmekteyse de (Taberî, I, 462) semaların ve arzın yaratılışının Kur’an’da “haleka” (yarattı) (el-En‘âm 6/1), “fetara” (yok iken var etti) (el-En‘âm 6/79) ve “bedea” (eşsiz olarak yarattı) (el-En‘âm 6/101) gibi fiillerle ifade edilmesi onların yoktan var edildiğini düşündürmektedir. Bazı filozofların iddia ettiği âlemin kadîm olduğu görüşü İslâm âlimleri tarafından kabul görmemiştir (Gazzâlî, s. 22 vd.). Kur’an’da semaların yaratılışının bir süreç takip ettiği, sürecin sırası kesin belirtilmemekle birlikte önceleri semalarla arzın (muhtemelen gaz kütlesi halinde) birleşik olduğu, sonra ayrıldığı (el-Enbiyâ 21/30), ayrıldıktan sonra duhândan semaların oluşturulduğu (Fussılet 41/11) anlaşılmaktadır. Semaların ve arzın ayrı ayrı kendi arasında bitişik olduğu, Allah’ın semaları da arzı da ayrı ayrı yedi kat haline getirdiği, ayrıca göklerin birbirine yapışık olup yağmur yağdırmadığı, arzın da birbirine birleşik olup bitki bitirmediği” şeklinde bazı müfessirler tarafından değişik yorumlar yapılmakla birlikte genel görüş “semalarla arzın tek bir kütle halinde bitişik olduğu, Allah’ın onları sonradan parçalara ayırdığı ve her birini yedi tabakaya böldüğü şeklindedir. Semanın bütünden ayrılış safhasındaki duhân hali, genel olarak “duman, buhar, gaz kütlesi, karanlık, hidrojen, nebula, plazma” gibi kelimelerle açıklanmış ve semaların bu safhadan sonra iki günde/aşamada

TDV İslâm Ansiklopedisi ·SEMA 0.16

…
Hem öyle bir kanunu kırıyorsunuz ki onunla öyleler bağlıdır, eğer lüzum olsa arzınızı yüzünüze çarpar, gülleler gibi küreler misillü yıldızları üstünüze Allah’ın izniyle yağdırabilirler. Daha sair âyâtın manalarındaki kuvvet ve belâgatı ve ulviyet-i ifadesini bunlara kıyas et. (25. Söz) Kur’an-ı Mu’cizü’l-Beyan, nev-i beşeri itaate irşad, isyandan zecir ve men’etmek üzere kullandığı üslub-u âlîsine bak: Rahman 33| Yani “Ey ins ve cin cemaati! Mülkümden hariç bir memlekete çıkıp kurtulmak için semavat ve arzın aktarından çıkmaya kuvvetiniz varsa çıkınız. Amma ancak bir sultanla çıkarsınız.” Kur’an-ı Kerîm bu âyet ile pek geniş saltanat-ı rububiyete karşı ins ve cinnin aczlerini ilan zımnında nida ediyor: Ey insan-ı hakir, sağir, âciz! Ne suretle, şeytanları recmeden melaike ile necimlerin, şemslerin, kamerlerin itaat ettikleri Sultan-ı ezel’e isyan ediyorsun? Nasıl kocaman yıldızları mermi, kurşun yerinde kullanabilen bir askere sahip olan bir sultana karşı isyan etmeye cesaret ediyorsun? (Onuncu Risale, Mesnevi-i Nuriye) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler Elhasıl: Kıraât-ı seb’a, vücuh-u seb’a ve mu’cizat-ı seb’a ve hakaik-i seb’a ve erkân-ı seb’a üzerine nâzil olan Kur’an semasının o yedişer tabakalarına, cin ve şeyatîn hükmündeki itikadsız maddî fikirler çıkamadıklarından âyâtın nücumunda ne var ne yok bilmeyip yalan ve yanlış haber verirler. Ve onların başlarına o âyâtın nücumundan mezkûr tahkikat gibi şahaplar inerler ve onları yakarlar. Evet, cin fikirli feylesofların felsefesiyle o semavat-ı Kur’aniyeye çıkılmaz. Belki âyâtın yıldızlarına, hikmet-i hakikiyenin mi’racıyla ve iman ve İslâmiyet’in kanatlarıyla çıkılabilir. (12. Lem'a) İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler * Şahab: Sema haberlerine kulak hırsızlığı yapmaya çalışan şeytanları taşlamakta kullanılan veya buna alamet olan gök cismi * Şeytan: Kulak hırsızlığı yapmaya çalışan mahluklar * Cin: Kulak hırsızlığı yapmaya çalışan mahluklar * Kahin: Kulak hırsızlığı yapan cinlerden haber almaya çalışan insanlar * Mele-i A'la: Şeytanların kendilerinden kulak hırsızlığı yapmaya çalıştığı ulvi zümre * 15. Söz: Sema haberlerine kulak hırsızlığı yapmaya çalışan şeytanların taşlanmasından bahseden ayetin tefsir edildiği ve yıldız kaymalarının şeytanların taşlanmasına işaret olduğunu izah eden risale Kaynakça

Nurpedia ·Kulak Hırsızlığı 0.16

Önceki Ayet: İnşikak 1 ← İnşikak Suresi → İnşikak 3: Sonraki Ayet Meali: 1-2- Gök yarıldığı, Rabbine kulak verip boyun eğecek hale getirildiği zaman, '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 588. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Mesela İnşikak 1| İnşikak 2| İnşikak 3| İnşikak 4| İnşikak 5| Gök ve zeminin Cenab-ı Hakk’ın emrine karşı derece-i inkıyad ve itaatlerini şöyle âlî bir üslup ile beyan eder ki: Nasıl bir kumandan-ı a’zam, mücahede ve manevra ve ahz-ı asker şubeleri gibi mücahedeye lâzım işler için iki daireyi teşkil edip açmış. O mücahede, o muamele işi bittikten sonra o iki daireyi başka işlerde kullanmak ve tebdil ederek istimal etmek için o kumandan-ı a’zam o iki daireye müteveccih olur. O daireler, her birisi hademeleri lisanıyla veya nutka gelip kendi lisanıyla der ki: “Ey kumandanım! Bir parça mühlet ver ki eski işlerin ufak tefeklerini, pırtı mırtılarını temizleyip dışarı atayım, sonra teşrif ediniz. İşte atıp senin emrine hazır duruyoruz. Buyurun ne yaparsanız yapınız. Senin emrine münkadız. Senin yaptığın işler bütün hak, güzel, maslahattır.” Öyle de semavat ve arz, böyle iki daire-i teklif ve tecrübe ve imtihan için açılmıştır. Müddet bittikten sonra semavat ve arz, daire-i teklife ait eşyayı emr-i İlahiyle bertaraf eder. Derler: “Yâ Rabbenâ! Buyurun, ne için bizi istihdam edersen et. Hakkımız sana itaattir. Her yaptığın şey de haktır.” İşte, cümlelerindeki üslubun haşmetine bak, dikkat et. (25. Söz) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·İnşikak 2 0.15

SEMAVAT BAHSİ 455 455 Dördüncü Vecih: Önceki ayet « x-Q«%²h-#ö¬y²[«7¬! ayet ile; vasıtaların ref’edilip, merci’iyetin münhasıran ve yalnız Allaha olacağına işaret eylemiştir. Halbuki, dünyada insanın pek çok mercileri vardır. İşte bu istifhama karşı ayetin bu cümlesi der ki: Evet o günü; sebepler, vasıtalar Kudret elinin tasarrufu üstünden şeffaflaştırılacak, altında yalnız Allahın tasarrufu görünecek ve gösterilecektir. Bununla beraber dünyada dahi hakikî merci’, yine ancak Allahtır. Vasıtaların dünyada zahiren araya girmesi, bir takım hikmetler içindir. Yoksa insanın muhtaç bulunduğu bütün her şeyini halk eyleyip veren yine ancak Hak Tealadır. Beşinci Vecih: Önceki ayet, vaktaki saadet-i ebediyeye işaret eyledi... bu ayet ise, fazl-ı ilahinin o saadetten önce olduğuna işaret eylemiştir, ki o saadetide istilzam eden yine ancak o fazl-ı Rahmanîdir. Yani yer yüzündeki her şey, kendisine ihsan edilmiş olan insanın, saadet-i ebediye dahi ona verileceği muhakkaktır, şeksizdir ve bu insan onu müstahaktır. ------------------------------ Amma ¬š@«WÅK7!ö]«7¬!ö›«x«B²,!öÅv-$ cümlesinin nazm, irtibat ve dizilişi ise, “dört vech” iledir: Birincisi: Sema, yerin refikasıdır, arkadaşıdır. Hiçbir kimse bulunmaz ki; yeri tesavvur ettiği zaman, zihninde semayı dahi hatırlamış olmasın. İkincisi: Semanın tanzim ve tertibi, beşerin yer yüzündeki nimetlerden istifadesini tekmil ve tamamlamak içindir. Üçüncüsü: Evvelki cümle, ihsan ve fazl delillerine işaret eyledi. Bu cümle de, azamet ve kudretin delillerine işaret eylemektedir. Dördüncüsü: Şu ¬š@«WÅK7!ö]«7¬!ö›«x«B²,!öÅv-$ cümlesi işaret ediyor ki; beşerin faidelendiği nimetler ve sair eşya, yeryüzündekilere münhasır değildir. belki sema dahi onun istifadesine musahhardır. (çünki kâinatın enva-ı mevcudatı birbirine yardımcı ve birbirlerinin tamamlayıcısı olmaları ile, beşer için semavat aleminde dahi başka istifade cihetlerine işaret verdır demektir.)

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 453 0.15

Önceki Ayet: Duhan 28 ← Duhan Suresi → Duhan 30: Sonraki Ayet Meali: 29- Gök ve yer onların ardından ağlamadı; onlara mühlet de verilmedi. '''Kur'an'daki Yeri: 25. Cüz, 496. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği İşte şu muvazene, ehl-i dalaletle ehl-i imanın hayat ve vazife cihetindeki mahiyetlerine işaret eden Tin 4| Tin 5| Tin 6| hem netice ve âkıbetlerine işaret eden Duhan 29| olan âyete dikkat et. Ne kadar ulvi, mu’cizane, beyan ettiğimiz muvazeneyi ifade ederler. Birinci âyet, On Birinci Söz’de tafsilen o âyetin i’cazkârane ve îcazkârane ifade ettiği hakikati, o Söz’de beyan edildiğinden onu oraya havale ederiz. İkinci âyet ise yalnız bir küçük işaretle göstereceğiz ki ne kadar ulvi bir hakikati ifade ediyor. Şöyle ki: Şu âyet, mefhum-u muvafık ile şöyle ferman ediyor: “Ehl-i dalaletin ölmesiyle semavat ve zemin, onların üstünde ağlamıyorlar.” Ve mefhum-u muhalif ile delâlet ediyor ki: “Ehl-i imanın dünyadan gitmesiyle semavat ve zemin, onların üstünde ağlıyor.” Yani ehl-i dalalet, madem semavat ve arzın vazifelerini inkâr ediyor. Manalarını bilmiyor. Onların kıymetlerini ıskat ediyor. Sâni’lerini tanımıyor. Onlara karşı bir hakaret, bir adâvet ettiğinden elbette semavat ve zemin, onlara ağlamak değil belki onlara nefrin eder, onların gebermesiyle memnun olurlar. Ve mefhum-u muhalif ile der: “Semavat ve arz, ehl-i imanın ölmesiyle ağlarlar.” Zira ehl-i iman ise (çünkü) semavat ve arzın vazifelerini bilir. Hakiki hakikatlerini tasdik ediyor. Ve onların ifade ettikleri manaları iman ile anlıyor. “Ne kadar güzel yapılmışlar, ne kadar güzel hizmet ediyorlar.” diyor. Ve onlara lâyık kıymeti veriyor ve ihtiram ediyor. Cenab-ı Hak hesabına onlara ve onlar âyine oldukları esmaya muhabbet ediyor. İşte bu sır içindir ki semavat ve zemin, ağlar gibi ehl-i imanın zevaline mahzun oluyorlar. (32. Söz) Ey âlem-i beka için yaratılan ve fâni âleme müptela olan bîçare insan! Duhan 29| âyetinin sırrına dikkat et, kulak ver! Bak ne diyor? Mefhum-u sarîhiyle ferman ediyor ki: “Ehl-i dalaletin ölmesiyle insan ile alâkadar olan semavat ve arz, onların cenazeleri üstünde ağlamıyorlar, yani onların ölmesiyle memnun oluyorlar.” Ve mefhum-u işarîsiyle ifade ediyor ki: “Ehl-i hidayetin ölmesiyle semavat ve arz, onların cenazeleri üstünde ağlıyorlar, firaklarını istemiyorlar.” Çünkü ehl-i iman ile bütün kâinat alâkadardır, ondan memnundur. Zira iman ile Hâlık-ı kâinat’ı bildikleri için kâinatın kıymetini takdir edip hürmet ve muhabbet ederler. Ehl-i dalalet gibi tahkir ve zımnî adâvet etmezler. (13. Lem'a) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Duhan 29 0.15

Önceki Ayet: Bakara 28 ← Bakara Suresi → Bakara 30: Sonraki Ayet Meali: 29- O, yerde ne varsa hepsini sizin için yarattı. Sonra (kendine has bir şekilde) semaya yöneldi, onu yedi gök olarak yaratıp düzenledi (tanzim etti). O, her şeyi hakkıyla bilendir. '''Kur'an'daki Yeri: 1. Cüz, 4. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Kur’an-ı Hakîm, i’cazkâr beyanatıyla Sâni’-i Zülcelal’in ef’al ve eserlerini nazara karşı serer, bast eder. Sonra o âsâr ve ef’alinde esma-i İlahiyeyi istihraç eder veya haşir ve tevhid gibi bir makasıd-ı asliye-i Kur’aniyeyi ispat ediyor. Birinci mananın misallerinden mesela Bakara 29| İkinci şıkkın misallerinden mesela Nebe 6| Nebe 7| Nebe 8| Nebe 17| e kadar
…
Birinci âyette âsârı bast edip bir neticenin, bir mühim maksudun mukaddimatı gibi; ilim ve kudrete, gayat ve nizamatıyla şehadet eden en azîm eserleri serdeder. Alîm ismini istihraç eder. İkinci âyette, Birinci Şule’nin Birinci Şuâ’ının Üçüncü Nokta’sında bir derece izah olunduğu gibi Cenab-ı Hakk’ın büyük ef’alini, azîm âsârını zikrederek neticesinde yevm-i fasl olan haşri, netice olarak zikrediyor. (25. Söz) Hem melaike için deriz ki: Seyyarat içinde mutavassıt ve yıldızlar içinde küçük ve kesif olan küre-i arz; mevcudat içinde en kıymettar ve nurani olan hayat ve şuur, hesapsız bir surette onda bulunuyorlar. Elbette karanlıklı bir hane hükmünde olan şu arza nisbeten müzeyyen kasırlar, mükemmel saraylar hükmünde olan yıldızlar ve yıldızların denizleri olan gökler; zîşuur ve zîhayat ve pek kesretli ve muhtelifü’l-ecnas olan melaike ve ruhanîlerin meskenleridir. Pek kat’î bir surette İşaratü’l-İ’caz namındaki tefsirimde Bakara 29| âyetinde, semavatın hem vücudu hem taaddüdü ispat edildiğinden ve melaike hakkında Yirmi Dokuzuncu Söz’de iki kere iki dört eder kat’iyetinde, melaikelerin vücudunu ispat ettiğimizden onlara iktifaen burada kısa kesiyoruz. (31. Söz) İsra 44| Bakara 29| Şu âyet-i kerîme gibi müteaddid âyetler, semavatı yedi sema olarak beyan ediyor. İşaratü’l-İ’caz tefsirinde Eski Harb-i Umumî’nin birinci senesinde cephe-i harpte ihtisar mecburiyetiyle gayet mücmel beyan ettiğimiz o meselenin yalnız bir hülâsasını yazmak münasiptir. Şöyle ki: Eski hikmet, semavatı dokuz tasavvur edip lisan-ı şer’îde, arş ve Kürsî yedi semavat ile beraber kabul edip acib bir suretle semavatı tasvir etmiştiler. O eski hikmetin dâhî hükemasının şaşaalı ifadeleri, nev-i beşeri çok asırlar müddetince tahakkümleri altında tutmuşlar. Hattâ çok ehl-i tefsir, âyâtın zahirlerini onların mezhebine göre tevfik etmeye mecbur kalmışlar. O suretle Kur’an-ı Hakîm’in i’cazına bir derece perde çekilmişti. Ve hikmet-i cedide namı verilen yeni felsefe ise eski felsefenin mürur ve ubûra ve hark ve iltiyama kabil olmayan semavat hakkındaki ifratına mukabil tefrit edip, semavatın vücudunu âdeta inkâr ediyorlar. Evvelkiler ifrat, sonrakiler tefrit edip hakikati tamamıyla gösterememişler. Kur’an-ı Hakîm’in hikmet-i kudsiyesi ise o ifrat ve tefriti bırakıp hadd-i vasatı ihtiyar edip der ki Sâni’-i Zülcelal, yedi kat semavatı halk etmiştir. Hareket eden yıldızlar ise balıklar gibi sema içinde gezerler ve tesbih ederler. Hadîste Risale:12. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#3| denilmiş. Yani “Sema, emvacı karar-dâde olmuş bir denizdir.” İşte bu hakikat-i Kur’aniyeyi yedi kaide ve yedi vecih mana ile gayet muhtasar bir surette ispat edeceğiz. Birinci Kaide Fennen ve hikmeten sabittir ki bu haddi yok feza-yı âlem, nihayetsiz bir boşluk değil belki “esîr” dedikleri madde ile doludur. İkincisi Fennen ve aklen, belki müşahedeten sabittir ki ecram-ı ulviyenin cazibe

Nurpedia ·Bakara 29 0.15

…
malumu ilam etmek ise, Kur’anın belağatına muvafık düşmez ve olmaz. Öyle ise, bir başka mâna kasdedilmiş olmalıdır ki, o da Hazreti Müellifin emrettiği gibi: “umumiileştirme ile mutlaklaştırma”dır. Bunun mânası da şöyle olabilir: Sema denince, onun yalnız gövdesi, yani atmosfer tabakasından sonra başlıyan esir zerrelerinin denizi olan bir sema murad değildir. belki cevv-i havayada ve atmosfer tabakasının alt kısmı olan cevv- i havanın her yerine de; ve Küre-i Arzın yuvarlaklığı vaziyetine göre onun her yanına ve her tarafına da sema denilir ve semadır. İşte yağmur ise, Küre-i Arzın her tarafını sarmış hava küresi dahil semanın her tarafında yağmur suyunun asıl maddesi olan müvellidül-ma’ ve müvellidül-humuza (hidrojen ve oksijen) maddesinin umumî ve mutlak olarak daima ve her yerde mevcud bulunduğunu ifade etmektir. Nasılki, kitabın metninde mevzu içinde misal için bilmünasebe getirilmiş olan ¬y²[«&_«X«D¬" -h[¬O«< ¯h¬=³_«0 ž¸« ¬Œ²‡«ž² z¬4 ¯}Å"~«
…
²w¬8 _«8« ayetinin meali: “Yerde hiçbir dabbe (ayaklarıyla yerde yürüyen hayvanlar) ve iki kanadıyla havada uçan hiçbir kuş yoktur ki...ilh” ifadesiyle yeryüzünde kanadsız ve ayaklarıyla yürüyen ne kadar hayvanlar varsa; ve iki kanadıyla uçan ne kadar kuşlar varsa hepisi... diyerek; yerde ve gökte, (yani havada) bütün hayvanat çeşitlerine tamim edip şumullendirmek içindir. Yoksa herkes bilirki, kanadı olamayan hayvanlar elbette yerde olur, kanadlı olan her türlü kuşlar da havada uçarlar. Mütercim İşte bazı müfessirlerin bu ayetteki ¬š³_«WÅK7!ö«w¬8 lafzından ve birde ¯
…
«h«" ²w¬8 _«Z[¬4 ¯”_«A¬% ²w¬8 ¬š³_«WÅK7~ «w¬8 ­”¬±i«X­<« Nur/43) ayetindeki ¬š³_«WÅK7~ kelimesinden delil getirerek; yağmurun sema cirminden gövdesinden nüzül ettiğini iddia etmeleri hatta bazıları gök altında büyük bir denizin

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 266 0.15

Zühre veya Zehre ile ilgili diğer maddeler için Zühre (Tavzih) sayfasına gidin Tarık, bu sayfaya yönlendirilmiştir. Bu addaki sure için Tarık Suresi sayfasına gidin Zühre veya Venüs Güneş'e yakınlık açısından 2. sırada bulunan gezegendir. Çıplak gözle izlenebilen 5 gezegenden biridir ve geceleyin gökyüzünde aydan sonraki en parlak cisimdir. Dünya'dan gündüzleri bile görülebilir ve gölge oluşturabilir ama en iyi şekilde güneş doğmasına ve batmasına yakın vakitlerde görülür. Gezegenler içinde en sıcak olanıdır. Venüs, eski çağlardan beri Ay, Güneş, Satürn, Merkür, Mars ve Jüpiter ile birlikte bilinen 7 gök cisminden biridir. Bazı dillerde Cuma gününün adı Venüs'ten gelir. Aynı Merkür gibi, bilinen hiçbir doğal uydusu yoktur. Güneş sistemindeki diğer tüm gezegenlerin aksine, kendi etrafında saat yönünde döner.https://en.wikipedia.org/wiki/Venus Bilgiler Diğer İsimleri: Tarık, Venüs, Zühre Yıldızı, Çolpan, Çoban Yıldızı, Akşam Yıldızı, Sabah Yıldızı, Tan Yıldızı Türü: Gök Cismi Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Evet şu seyyareler, kumandanları olan güneşin dairesinden çıkıyorlar, sabit yıldızlar dairesine girerek semada yeni yeni nakışları ve sanatları gösteriyorlar. Bazen kendileri gibi parlak bir yıldıza omuz omuza verir güzel bir vaziyet gösteriyorlar. Bazen küçük yıldızlar içine girip bir kumandan suretini gösteriyorlar. Hususuyla bu mevsimde, akşamdan sonra ufukta Zühre yıldızı ve fecirden evvel diğer parlak bir arkadaşı, gayet şirin ve güzel bir vaziyet gösteriyorlar. Sonra vazife-i teftişiyelerini ve nakş-ı sanatta mekiklik hizmetini îfadan sonra yine dönüp sultanları olan güneşin şaşaalı dairesine girip gizleniyorlar. (Mektubat, 3. Mektup) Hem mesela Fatır 1| İşte şu surede, “Semavat ve arzın Fâtır-ı Zülcelal’i, semavat ve arzı öyle bir tarzda tezyin edip âsâr-ı kemalini göstermekle hadsiz seyircilerinden Fâtır’ına hadsiz medh ü senalar ettiriyor ve öyle de hadsiz nimetlerle süslendirmiş ki sema ve zemin bütün nimetlerin ve nimet-dîdelerin lisanlarıyla o Fâtır-ı Rahman’ına nihayetsiz hamd ü sitayiş ederler.” dedikten sonra, yerin şehirleri ve memleketleri içinde Fâtır’ın verdiği cihazat ve kanatlarıyla seyr ü seyahat eden insanlarla hayvanat ve tuyûr gibi; semavî saraylar olan yıldızlar ve ulvi memleketleri olan burçlarda gezmek ve tayeran etmek için o memleketin sekeneleri olan meleklerine kanat veren Zat-ı Zülcelal, elbette her şeye kadîr olmak lâzım gelir. Bir sineğe, bir meyveden bir meyveye; bir serçeye, bir ağaçtan bir ağaca uçmak kanadını veren, Zühre’den Müşteri’ye, Müşteri’den Zühal’e uçacak kanatları o veriyor. Hem melaikeler, sekene-i zemin gibi cüz’iyete münhasır değiller, bir mekân-ı muayyen onları kaydedemiyor. Bir vakitte dört veya daha ziyade yıldızlarda bulunduğuna işaret Fatır 1| kelimeleriyle tafsil verir. İşte şu hâdise-i cüz’iye olan “Melaikeleri kanatlarla teçhiz etmek” tabiriyle, gayet küllî ve umumî bir azamet-i kudretin destgâhına işaret ederek Fatır 1| fezlekesiyle tahkik edip tesbit eder. (Sözler, 25. Söz, 2. Şule, 2. Nur, Dokuzuncu Nükte-i Belâgat) Yani nasıl ki faraza kabil-i inkısam olmayan ve ilm-i kelâm ve felsefede cevher-i fert namını alan bir zerrede, ondan daha küçücük olan madde-i esîriye zerreleriyle bir Kur’an-ı Azîmüşşan yazılsa ve semavat sahifelerinde dahi yıldızlar ve güneşlerle diğer bir Kur’an-ı Kebir yazılsa ikisi muvazene edilse elbette cevher-i fert zerresinden yazılan hurdebînî Kur’an, gökler yüzlerini yaldızlayan Kur’an-ı Azîm ve Kebir’den acayipçe ve sanatın i’cazında geri değil belki bir cihette ileri olduğu gibi; aynen öyle de Hâlık-ı kâinat’ın kudretine nisbeten masnuiyetindeki garabet ve cezalet noktasında zühre çiçeği, Zühre yıldızından geri değil ve karınca, filden aşağı olmaz ve mikrop,

Nurpedia ·Zühre 0.14

…
Görmüyor musun ki; bir padişah-ı âlî, bir memurunun mükâfat veya mücazatını herkesin karşısında teşhir etmek veya bazı hizmetçilerinin ta'zimini ilan etmek için; onun şan-ı satveti ve ism-i haşmetinin iktizası olarak yalnız ilmiyle ve hâs telefonuyla onlarla muamele yapmıyor. Belki muhteşem bir meydan-ı mübareze ve bir imtihan-ı ulvi ve bir istikbal-i siyasî hazırlayarak, ahaliyi oraya tahşid etmesi için kendi vezirine emreder. Beşinci Basamak: Ruhaniyatın eşrarı, ahyarlarını takliden semavat memleketine gitmeye teşebbüs etmeleri icab eder. Çünkü cismen letafetleri vardır. Fakat semavat ehli onları kabul etmemeleri, belki şeraretlerinden dolayı tardetmeleri lâzımdır. Hem saltanat-ı Rububiyetin hikmetleri içinde şu mübareze-i maneviye ve muamele-i mühimmenin; âlem-i şehadette vazifesinin en mühimmi müşahede ve şehadet olan insanların işhadları için elbette bir alâmet ve işareti olacaktır. Halbuki hâdisat-ı semaviye arasında şu mübareze-i ulviyenin ilanına; -yüksek burçlu kal'alardan atılan mancınıklara benzeyen bu- remy-i şehab'dan (şehapların atılması) daha ensebi görülmüyor. Hem sair hâdisata muhalif olarak, bütün ehl-i hakikatça meşhur ve meşhud olan şu hâdise-i semaviyenin hikmetine uygun diğer bir hikmet de görünmüyor. Altıncı Basamak: Kur'an-ı Hakîm-i Mu'ciz-ül Beyan, gâlî bir üslub ve âlî temsiller ile beşeri hidayete irşad ve isyandan zecrediyor. İşte: Rahman 33| âyetinin lisanından, saltanat-ı Rububiyetin vüs'atı yanında, ins ve cinnin ta'cizleri (âcizliklerini gösterme) ve ilan-ı aczleri hakkındaki inzara bak, gör! Güya der ki: "Ey âciz, hakir ve küçük insan! Güneşler, aylar ve yıldızların; hem dağ gibi, belki daha büyük güllelerle şeytanları recmedebilen melaikelerin itaat ettikleri bir Sultan-ı Zülcelal'e nasıl isyan edebiliyorsunuz? Ve nasıl bir sultanın memleketinde isyana cesaret edebiliyorsunuz ki, onun askerlerinden öyleleri vardır ki; sen kendi cevizini veya gülleni çevirip attığın gibi, düşmanların yüzüne arzınız büyüklüğündeki yıldızları yağdırabilecek kuvvet ve kudrettedir." Yedinci Basamak: Yıldızların melek ve semek gibi nihayet derecede küçük ferdleri olduğu gibi, gayet büyük ferdleri dahi vardır. Evet sema yüzünde her parlayan şey yıldızdır. İşte bu neviden bir kısmı; cevahirler, semereler veya balıklar gibi nazenin sema yüzünün zinetleridirler. Diğer bir kısmı ise, şeytanları tardetmek için atılan mancınıklar ki, onlarla şeytanlar recmedilirler. Veyahut âsilerin ihtilatından hoşlanmayan müteyakkız ve muti' cünudullahtan nöbettarların bulunduğuna işarettir. Yahut da, mübareze kanunu en geniş dairelerde de cereyan ettiğine bir remizdir. (Şemme, Mesnevi-i N. (Badıllı)) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Rahman 33 0.14

Necim veya Necm, yıldız demektir. Risale-i Nur'da ilgili bahisler: * Necm Suresi: Kur'an'ın 53. suresi * Yıldız: Işığı kendinden olan gök cismi * Kuyruklu Yıldız: Güneş’in yakınından geçerken ısınarak gaz açığa çıkarmaya başlayan, buzlu, küçük Güneş Sistemi cisimleri * Ayet ve Sure: Necm, parça demek olup Kur'an kısımları, özellikle ayet ve sureler için de kullanılmıştır * Necmeddin-i Kübra: Kübreviyye tarikatının kurucusu olup büyük velilerdendir * Necmiye: Kastamonu'daki hanım nur talebelerindendir Genel olarak gökte parlayan her şeye necim (yıldız) denir. Gök cisimleri listesi için bkz. Gök cisimleri kategorisi

Nurpedia ·Necm (Tavzih) 0.14

Harb-i Umumî’nin birinci senesinde cephe-i harpte ihtisar mecburiyetiyle gayet mücmel beyan ettiğimiz o meselenin yalnız bir hülâsasını yazmak münasiptir. Şöyle ki: Eski hikmet, semavatı dokuz tasavvur edip lisan-ı şer’îde, arş ve Kürsî yedi semavat ile beraber kabul edip acib bir suretle semavatı tasvir etmiştiler. O eski hikmetin dâhî hükemasının şaşaalı ifadeleri, nev-i beşeri çok asırlar müddetince tahakkümleri altında tutmuşlar. Hattâ çok ehl-i tefsir, âyâtın zahirlerini onların mezhebine göre tevfik etmeye mecbur kalmışlar. O suretle Kur’an-ı Hakîm’in i’cazına bir derece perde çekilmişti. Ve hikmet-i cedide namı verilen yeni felsefe ise eski felsefenin mürur ve ubûra ve hark ve iltiyama kabil olmayan semavat hakkındaki ifratına mukabil tefrit edip, semavatın vücudunu âdeta inkâr ediyorlar. Evvelkiler ifrat, sonrakiler tefrit edip hakikati tamamıyla gösterememişler. Kur’an-ı Hakîm’in hikmet-i kudsiyesi ise o ifrat ve tefriti bırakıp hadd-i vasatı ihtiyar edip der ki Sâni’-i Zülcelal, yedi kat semavatı halk etmiştir. Hareket eden yıldızlar ise balıklar gibi sema içinde gezerler ve tesbih ederler. Hadîste Risale:12. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#3| denilmiş. Yani “Sema, emvacı karar-dâde olmuş bir denizdir.” İşte bu hakikat-i Kur’aniyeyi yedi kaide ve yedi vecih mana ile gayet muhtasar bir surette ispat edeceğiz. Birinci Kaide Fennen ve hikmeten sabittir ki bu haddi yok feza-yı âlem, nihayetsiz bir boşluk değil belki “esîr” dedikleri madde ile doludur. İkincisi Fennen ve aklen, belki müşahedeten sabittir ki ecram-ı ulviyenin cazibe ve dâfia gibi kanunlarının rabıtası ve ziya ve hararet ve elektrik gibi maddelerdeki kuvvetlerin nâşiri ve nâkili, o fezayı dolduran bir madde mevcuddur. Üçüncüsü Madde-i esîriye, esîr kalmakla beraber, sair maddeler gibi muhtelif teşekkülata ve ayrı ayrı suretlerde bulunduğu tecrübeten sabittir. Evet nasıl ki buhar, su, buz gibi havaî, mayi, camid üç nevi eşya, aynı maddeden oluyor. Öyle de madde-i esîriyeden dahi yedi nevi tabakat olmasına hiçbir mani-i aklî olmadığı gibi hiçbir itiraza medar olmaz. Dördüncüsü Ecram-ı ulviyeye dikkat edilse görünüyor ki o ulvi âlemlerin tabakatında muhalefet var. Mesela, Nehrü’s-Sema ve Kehkeşan namıyla maruf, Türkçe “Samanyolu” tabir olunan bulut şeklindeki daire-i azîmenin bulunduğu tabaka, elbette sevabit yıldızların tabakasına benzemiyor. Güya tabaka-i sevabit yıldızları, yaz meyveleri gibi yetişmiş, ermişler. Ve o Kehkeşan’daki bulut şeklinde görülen hadsiz yıldızlar ise yeniden yeniye çıkıp ermeye başlıyorlar. Tabaka-i sevabit dahi sadık bir hads ile manzume-i şemsiyenin tabakasına muhalefeti görünüyor. Ve hâkeza yedi manzumat ve yedi tabaka, birbirine muhalif bulunması, his ve hads ile derk olunur. Beşincisi Hadsen ve hissen ve istikraen ve tecrübeten sabit olmuştur ki bir maddede tanzim ve teşkil düşse ve o maddeden başka masnuat yapılsa elbette muhtelif tabaka ve şekillerde olur. Mesela, elmas madeninde teşkilat başladığı vakit, o maddeden hem ramad yani hem kül hem kömür hem elmas nevileri tevellüd ediyor. Hem mesela ateş, teşekküle başladığı vakit hem alev hem duman hem kor tabakalarına ayrılıyor. Hem mesela müvellidü’l-mâ, müvellidü’l-humuza ile mezcedildiği vakit, o mezcden hem su hem buz hem buhar gibi tabakalar teşekkül ediyor. Demek anlaşılıyor ki bir madde-i vâhidde teşkilat düşse tabakata ayrılıyor. Öyle ise madde-i esîriyede kudret-i Fâtıra teşkilata başladığı için elbette ayrı ayrı tabaka olarak Bakara 29| sırrıyla yedi nevi semavatı ondan halk etmiştir. Altıncısı Şu mezkûr emareler, bizzarure semavatın hem vücuduna hem taaddüdüne delâlet ederler. Madem kat’iyen semavat müteaddiddir ve Muhbir-i Sadık, Kur’an-ı

Nurpedia ·İsra 44 0.13

…
Davud aleyhisselâm gibi demiri hamur gibi yumuşat, beşerin bütün sanatına medar olmak için demiri bal mumu gibi yap! Yusuf aleyhisselâm ve Nuh aleyhisselâmın birer mu’cizesi olan saat ve gemiden nasıl çok istifade ediyorsunuz. Öyle de sair enbiyanın size ders verdiği mu’cizelerden dahi o saat ve sefine gibi istifade ediniz, taklitlerini yapınız.” İşte buna kıyasen Kur’an, her cihetle beşeri maddî manevî terakkiyata sevk etmek için ders veriyor, üstad-ı küll olduğunu ispat ediyor. (Hutbe-i Şamiye) Madem ki meşrutiyette hâkimiyet-i milletdir. Mevcûdîyet-i milleti göstermek lâzımdır. Milliyetimiz ise, yalnız İslâmiyettir. Zîra anasır-ı İslâmiyenin revabıt ve milliyetleri, İslâmiyetten başka Hazret-i Nuh (A.S.) evlâdlığıdır. Nasıl ki âz bir ihmal ile tavaif-i mülûk temelleri atıldı... Ve onüç asır evvel İslâmiyetin darbesiyle ölen asabiyyet-i câhiliyye ve kavmiyeyi ihyaya başlamasıyla fitne ikaza başladı. (Makaleler (Asar-ı Bediiyye)) Sonra, şunu da bil ki: Her bir hükmün bir harfî ma'nası ve gizli bir maksadı olduğu gibi; kelamının da, baktığı ve sürüklediği bazı tayyar ma'na ve maksadları vardır ki; o da, Peygamberden (A.S.M.) zahmet ve sıkıntıyı tahfif eylemek ve Risaletin vazifesindeki şiddeti gevşetmek ve geçmiş peygamberlerin ahvallerini yâd ederek, teessî ile, (yani manen onların cemaatlerine katılmak suretiyle) teselli vermektir. Zira, ekser peygamberler aynı bu gibi hitaplarla hitaplanmışlardır. Hatta Hz. Nuh Aleyhisselam, benzeri hitaba muhatap olmasından sonra, şöyle bedduada bulunmuş (Haşiye: “Ya Rab, artık bunlardan, yeryüzünde gezip tozan hiç kimseyi bırakma, kahreyle!" (Nuh Suresi, 71/26.) Hz. Nuh (A.S.)'ın kavmi, yapılan tüm inzar ile tebliğe karşı, taraflarından gelen kesin cevab ile küfürleri aşikare, zahir olduktan sonra, Hz. Nuh (A.S.) bu bedduayı yapmıştır. -Mütercim) Hem sonra, Kur'an ayetleri birbirleri içinde görünen ayineler gibi olup, peygamberlerin kıssa ve hikayeleri, kamerin etrafındaki "Hale" tarzında, Peygamberimizin (A.S.M.) haline de bakmaktadır. Onun içindir ki bu kelam, yani: kelamı, sanki lisan-ı haliyle diyor: Bu bir İlahî Kanun-u Fıtrattır. Ona itaat edip inkiyad etmek zarurîdir. (İ.İ. (Badıllı)) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler Hem mesela Hud 44| İşte şu âyetin bahr-i belâgatından bir katreye işaret için bir üslubunu bir temsil âyinesinde göstereceğiz. Nasıl bir harb-i umumîde bir kumandan, zaferden sonra ateş eden bir ordusuna “Ateş kes!” ve hücum eden diğer bir ordusuna “Dur!” der, emreder. O anda ateş kesilir, hücum durur. “İş bitti, istila ettik. Bayrağımız düşmanın merkezlerinde yüksek kalelerinin başında dikildi. Esfelü’s-safilîne giden o edepsiz zalimler cezalarını buldular.” der. Aynen öyle de Padişah-ı Bîmisal, kavm-i Nuh’un mahvı için semavat ve arza emir vermiş. Vazifelerini yaptıktan sonra ferman ediyor: Ey arz! Suyunu yut. Ey sema! Dur, işin bitti. Su çekildi. Dağın başında memur-u İlahînin çadır vazifesini gören gemisi kuruldu. Zalimler cezalarını buldular. İşte şu üslubun ulviyetine bak. “Zemin ve gök iki mutî asker gibi emir dinler, itaat ederler.” diyor. İşte şu üslup işaret eder ki insanın isyanından kâinat kızıyor. Semavat ve arz hiddete geliyorlar. Ve şu işaretle der ki: “Yer ve gök iki mutî asker gibi emirlerine bakan bir zata isyan edilmez, edilmemeli.” Dehşetli bir zecri ifade eder. İşte tufan gibi bir hâdise-i umumiyeyi bütün netaiciyle, hakaikiyle birkaç cümlede îcazlı, i’cazlı, cemalli, icmalli bir tarzda beyan eder. Şu denizin sair katrelerini şu katreye kıyas et. (25. Söz) Ehl-i dalaletin şerrinden kâinatın kızdıklarını ve anâsır-ı külliyenin hiddet ettiklerini ve

Nurpedia ·Nuh (as) 0.13

…
Amma ancak bir sultanla çıkarsınız.” Kur’an-ı Kerîm bu âyet ile pek geniş saltanat-ı rububiyete karşı ins ve cinnin aczlerini ilan zımnında nida ediyor: Ey insan-ı hakir, sağir, âciz! Ne suretle, şeytanları recmeden melaike ile necimlerin, şemslerin, kamerlerin itaat ettikleri Sultan-ı ezel’e isyan ediyorsun? Nasıl kocaman yıldızları mermi, kurşun yerinde kullanabilen bir askere sahip olan bir sultana karşı isyan etmeye cesaret ediyorsun? Yedinci Basamak Yıldızların pek küçük efradı olduğu gibi pek büyükleri de vardır. Semanın vechini, yüzünü ziyalandıran her şey yıldızdır. Bu neviden bir kısmı, semaya ziynet olmuştur. Bir kısmı da şeytanları recmetmek için semavî mancınıklardır. Semada yapılan bu recm, sema gibi en vâsi dairelerde bile vukua gelen mübareze hâdisesini insanlara göstermekle, insanların mutîlerini âsilerle mübarezeye teşvik ile alıştırmaktır. (Onuncu Risale, Mesnevi-i Nuriye) Diğerlerine nisbetle büyük olan bu risalede, Sözler’den bazılarının hülâsalarıyla, müteferrik ve muhtelif mevzulardan ibaret İ’lemler vardır. Birinci İ’lem’inde Mülk 5| âyet-i kerîmesinin tefsirini, semavata çıkmak isteyen şeytanların recmedilmelerini yedi basamak ile beyan eder. Birinci Basamağında: Semadaki sükûnet ve sükûta ve intizama işaretle der ki: “Sema ehli, arz ehli gibi hayırların ve şerlerin karışmasından ve zıtların içtimaından meydana gelen münakaşa ve ihtilafat ve tezebzüb içinde değillerdir. Belki onlar, kendilerine Hâlıkları tarafından emredilen şeyleri kemal-i itaatle yapan mutîlerdir.” Şeytanların recmedilmelerini beyan ve ispattan sonra başka bir İ’lem’de (Üstadımız) Kur’an’dan istifade ettiği dört tarîkı, dört hatve ile gayet veciz bir tarzda izah eder. Risale-i Nur’un Sözler kısmında mufassal izahı bulunan bu İ’lem çok mühimdir. (Fihrist, Mesnevi-i Nuriye) Ey kardeş bil ki! Mülk 5| âyetinde, semayı dünyaya izafe ile tavsif etmesi ve âhiret mukabilinde dünya olması ile, işaret eder ki; sema-i dünyadan başka altı tabaka semavat-ı âherler; berzahtan tâ cennete kadar olan başka âlemlere bakıyorlar. Ve şu görünen gökyüzü, bütün yıldızlarıyla ve tabakatıyla Allahü a'lem yalnız bu dünyanın seması olsa gerektir. (Habbe, Mesnevi-i N. (Badıllı)) Ey Mülk 5| âyetinin fehminde zihni darlaşan adam, bil ki! Şu âyetin semasına çıkmak için yedi basamaklı bir merdiven vardır. Birinci Basamak: Evet, semavatın kendine münasib olan sekeneleri vardır; ve Melaike ismiyle tesmiye edilmişlerdir. Çünkü küre-i arzın, semaya nisbeten küçüklük ve hakaretiyle beraber, zevi-l hayat ve zevi-l idrâk ile dolu olması; elbette şu burçlar sahibi olan semavatın o müzeyyen kasırları, zevi-l idrâk ile dolu olduğuna işaret eder. Belki sarahat derecesinde gösterir. Hem kâinatın şu göz önündeki tezyinat, mehasin ve nukuş ile süslendirilip tezyin edilmesi, bilbedahe hayret ve takdir, tefekkür ve istihsan edicilerin nazarlarını istilzam eder. Çünkü yemek, aç olana verildiği gibi, hüsün dahi ancak âşıka gösterilir. Halbuki ins ve cin, şu haşmetli nezaret ve vazifeye milyondan birisine de kâfi değildir. Öyle ise, şu vazifeyi görecek nihayetsiz enva-i melaike ve ruhaniyatın vücudları lâzımdır. İkinci Basamak: Yerin, (küre-i Arzın) sema ile bir alâkadarlığı, muamelesi ve irtibatı vardır ki; semadan yere ziya, hararet, bereket ve saire gibi şeyler gelmektedir. Öyle ise, bir hads-i kat'î ile bilebiliriz ki; yerliler için de semaya çıkılacak bir yol vardır. Çünkü: Enbiya, evliya ve ruhanîler gibi ağırlıklarını bırakan veya cesedlerini çıkaranlar hiffet peyda ediyorlar. Üçüncü Basamak: Semanın sükût ve sükûneti, intizam ve ittiradı delâlet eder ki; ahalisi arzın sâkinleri gibi değildir. Çünkü arzın ahalisinde eşrar, ahyara karıştığı; ve zıdlar

Nurpedia ·Mülk 5 0.13

…
Sonra Semavatın ilk teşekkülünde, henüz duhan halinde iken, Cenab-ı Hak Teala Semaya, yani Arş-ı Rububiyetine çıkıp istiva eyledi.. ve sema ile arza: ["Ya arz, ya sema, ister istemez geliniz, hikmet ve kudretime râm olunuz! ademden çıkıp, vücutta meşhergah-ı sanatıma geliniz!" dedi. Onlarda: "Biz kemal-i itaatla geliyoruz. Bize gösterdiğin her vazifeyi senin kuvvetinle göreceğiz."] 23- [Şu ayetin bahr-i belagatından bir katreye işaret için bir ûslûbunu bir temsil ayinesinde göstereceğiz. Nasıl bir harb-i umumîde bir kumandan, zaferden sonra ateş eden bir ordusuna: "Ateşkes!" ve hucüm eden diğer bir ordusuna: "Dur!" der, emreder.. O anda ateş kesilir, hucûm durur; "İş bitti, istila ettik. Bayrağımız düşmanın merkezlerinde, yüksek kalelerinin başına dikildi. Esfel-i safiline giden o edepsiz zalimler cezalarını buldular" der. Aynen öylede: Padişah-ı bîmisal, Kavm-i Nuhun mahvi için Semavat ve Arza emir vermiş.. vazifelerini yaptıktan sonra, ferman ediyor: "Ey arz, suyunu yut! Ey sema, dur! işin bitti. Su çekildi, dağın başında memur-u ilahînin çadır vazifesini gören gemisi kuruldu. Zalimler cezalarını buldular.] 24- (Normal mealler) [Görmez misin ki; Cenab-ı Hakîm-ı mutlak olan Allah, nasıl darb-i meselleri getirir ki; bir kelime-i tayyibe, bir şecere-i tayyibe gibi olup, bu ağacın kök ve damarları yerde, toprakta sabit, dal ve budaklarıda semavattadır. İşte o şecere-i teyyibe gibi olan o kelime, Rabbimizin izniyle her an yenilecek meyveleri veriyor. 25- [Amma kelime-i habisenin meseli, temsili ise; habis, zararlı meyveler veren bir ağaç gibidir ki; kökü toprakta sabit değil, hafif bir rüzgar dahi uçura bilecek kadar ehven bir vaziyettedir.] (İşaratül İ'caz (Badıllı)) Binaenaleyh, kelâm eğer emir ve nehy ise, elbette mütekellimin derecesine göre irade ve kudreti de tazammun edecek ve ona göre kuvvet ve ulviyeti de tezauf edecektir. Evet bir fuzulînin, temennînin ebatılinden, arzusundan neş'et eden gayr-ı mesmu' (kale alınmayan) suret-i emri nerede? Ve kudret ve iradeyi mutazammın olan hakikî ve nâfiz bir emir nerede? İşte bak: Hud 44| Fussilet 11| Yani (birinci âyette) "Ey arz! Suyunu yut! Ey sema, yağmurunu kes! ilh..." (İkinci âyette:) "Cenab-ı Kadir-i Kayyum, semavat ve zemine; ister istemez emrime râm olunuz" dedi. Onlar da "Semi'na ve ata'na emrinize hazırız" dediler olan emr-i İlahîsi nerede?!. ve beşerin cemadata karşı mecnunların hezeyanvarî bir surette olan fuzuliyane hitabı nerede? Hem büyük bir ordu emrine münkad bir kumandanın 'Arş' emriyle o orduyu Allah'ın düşmanlarına hücum ettirmesi nerede? Ve şu emir, ne kendisine ve ne de emrine hiç ehemmiyet verilmeyen hakir bir neferden sudûr etmesi nerede?!. Evet, bak Yasin 82| nun irade-i ezeliye-i nafizesi nerede?. Beşer kelâmı nerede?!. Hem hakikî bir malikin ve hükmü nafiz, emri müessir bir âmirin tasviri ve iş başında bir saniin ve ihsanını dağıtmakta olan bir muhsinin beyanı ki, san'atını yaparken ve ihsanını dağıtırken yaptığı fiillerini tasvir edip göstermek istediğinde: "İşte bunu, şunun için yaptım ve bunları şunlar için yapacağım" demesi nerede?!. Evet, şu hakikatın tavsif ve beyanı için gelecek âyâta bak: Kaf 6| Kaf 7| Kaf 9| Kaf 10| Kaf 11| ye dikkat et!.. Ve sonra, söylediği sözler, işleriyle hiç teması olmayan bir fuzulînin aynı o fiilleri tasvir etmesi nerede? (14. Reşha, Mesnevi-i N. (Badıllı)) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Fussilet 11 0.13

…
Melekler de O'nun heybetinden dolayı tesbih ederler. Onlar, Allah hakkında mücâdele edip dururken O, yıldırımlar gönderip onlarla dilediğini çarpar. Ve O, azabı pek şiddetli olandır. '''Kur'an'daki Yeri: 13. Cüz, 249. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Sonra ra’dı dinler ve berke (şimşeğe) bakar, görür ki: Bu iki hâdise-i acibe-i cevviye tam tamına Ra'd 13| ve Nur 43| âyetlerini maddeten tefsir etmekle beraber, yağmurun gelmesini haber verip muhtaçlara müjde ediyorlar. (7. Şua) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler *Gök Gürültüsü: Yağmuru müjdeleyen hadise, ra'd *Melek-i Ra'd: Gök gürültüsüne nezaret eden melek *Bakara 19: Gök gürültüsünden bahseden diğer ayet

Nurpedia ·Ra'd 13 0.13

…
* Kiramen Katibin: insanların yaptıkları iyilik ve kötülükleri yazan ve bu amaçla onları takip etmekle görevli bulunan melekler. Habis Ruhlar * Şeytan: Meleklerin tam zıddına sadece şer ile meşgul olan mahlukat * Şahab: Sema haberlerine kulak hırsızlığı yapmaya çalışan şeytanları taşlamak için meleklerin attığı gök cismi * Kulak Hırsızlığı: Şeytanların semada melekler arasındaki haberleri çalmaya çalışması, istirak-ı sem' Diğer İlgili Maddeler * Melekut: Cisimlerin gösterdiği ibadet vazifesini ve tesbih hizmetini meleklerin temsil ettiği alem; melekler âlemi; varlıkların ilâhî isimlere bakan iç yüzü * Temessül: Görünme, yansıma, benzer şekil ve sûrete girme demek olup melekler bazen farklı suretlerde temessül eder * İlham: Çoğunlukla vasıtasız olarak, bazen de ilham melekleri vasıtasıyla Allah tarafından melek, insan, cin, hayvan ve cansızlara gelen ilâhî emir, düşünce, hâlet ve duygular * Yıldız: Bazı meleklerin bineği * Ruh: İnsanların ve hayvanların hayatiyetini sağlayan unsur. * Dıhye Bin Halife: Hz. Cebrail'in bazen Peygamberimizin meclisinde suretinde göründüğü cemal sahibi sahabi * Vahiy: Peygamberlere vahiy meleği Cebrail'in getirdiği Allah'ın buyruğu Kaynakça

Nurpedia ·Melek 0.13

…
En meşhur ve çıplak göze en güzel gözüken yıldız gruplarındandır. Esasen, altısı rahat gözüken 7 yıldızdan oluşur ama toplamda 100'ün üzerinde yıldız içerir. Eski denizciler yalnızca Ülker'in gözüktüğü dönemlerde denize açılırlarmış. Bediüzzaman'ın da sıkça zikrettiği Arapça "Eyne's-serâ mine's-süreyyâ (Yer nerede, Ülker takım yıldızı nerede?)" ifadesi birbirine zıt ve uzak şeyler için söylenir. Yine "seradan süreyyaya" ifadesi vüsati ifade etmek için kullanılır. Bediüzzaman, Yasin suresinin 39. ayetini (Meali: 39- Ay için de birtakım menziller (yörüngeler) tayin ettik. Nihayet o, eğri hurma dalı gibi (hilâl) olur da geri döner.) tefsir ederken Kamerin bir menzilinin Süreyya yıldızlarının dairesinde olduğunu, özellikle Mayıs ayının sonlarında ay hilâl şeklini aldığında hurma dalına benzediğini ve Süreyya'nın yıldızlarının o dalın bir salkımı gibi olduğunu hatırlatır ve Kur'an'daki hurma dalı benzetmesinin letafetini ifade eder.https://tr.wikipedia.org/wiki/%C3%9Clker_(y%C4%B1ld%C4%B1z_k%C3%BCmesi) Bilgiler Diğer İsimleri: Ülker, M45, Pervin Türü: Gök Cismi Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Sonra kamere baktım. Yasin 39| âyetinin gayet parlak bir nur-u i’cazı ifade ettiğini gördüm. Evet, kamerin takdiri ve tedviri ve tedbir ve tenviri ve zemine ve güneşe karşı gayet dakik bir hesapla vaziyetleri, o kadar hayret-feza, o derece hârikadır ki onu öyle tanzim eden ve takdir eden bir Kadîr’e hiçbir şey ağır gelmez. “Onu öyle yapan her şeyi yapabilir.” fikrini, temaşa eden her bir zîşuura ders verir. Hem öyle bir tarzda güneşi takip ediyor ki bir saniye kadar yolunu şaşırmıyor, zerre kadar vazifesinden geri kalmıyor. Dikkatle bakana Risale:3. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#2| dedirtiyor. Hususan mayısın âhirinde olduğu gibi bazı vakitte ince hilâl şeklinde Süreyya menziline girdiği vakit, hurma ağacının eğilmiş beyaz bir dalı suretini ve Süreyya bir salkım suretini gösterdiğinden o yeşil sema perdesi arkasında, hayale nurani büyük bir ağacın vücudunu tahayyül ettirir. Güya o ağaçtan bir dalının bir sivri ucu, o perdeyi delmiş, bir salkımıyla beraber başını çıkarmış, Süreyya ve hilâl olmuş ve sair yıldızlar da o gaybî ağacın meyveleri olduğunu hayale telkin eder. İşte Yasin 39| teşbihinin letafetini, belâgatını gör. (Mektubat, 3. Mektup) Mesela Yasin 39| deki Yasin 39| kelimesine bak, ne kadar latîf bir üslubu gösteriyor. Şöyle ki: Kamerin bir menzili var ki Süreyya yıldızlarının dairesidir. Kameri, hilâl vaktinde hurmanın eskimiş beyaz bir dalına teşbih eder. Şu teşbih ile semanın yeşil perdesi arkasında güya bir ağaç bulunuyor ki beyaz, sivri, nurani bir dalı, perdeyi yırtıp başını çıkarıp, Süreyya o dalın bir salkımı gibi ve sair yıldızlar o gizli hilkat ağacının birer münevver meyvesi olarak işitenin hayalî olan gözüne göstermekle; medar-ı maişetlerinin en mühimmi hurma ağacı olan sahra-nişinlerin nazarında ne kadar münasip, güzel, latîf, ulvi bir üslub-u ifade olduğunu zevkin varsa anlarsın. (Sözler, 25. Söz, 1. Şule, 1. Şua, 2. Suret, 3. Nokta) 'in Bir Nüktesi Biri dedi: "Kur'ân'da, kamer hilâl oldukça ile, Tenzil teşbih eylemiş, zahir zevke hoş gelmez, letâfeti görünmez." Dedim: "Yahu süreyya, o unkud-u semavî, bir menzil-i kamerdir; hilâl ona kondukça, o misafir-i aziz, Küçük, beyaz eğilmiş bir dal ile bağlanmış, lü'lü' misal bir salkım; süreyya suretini, hilal ile gösterir; nazeninâne bir iz. Güya azîm bir ağaç, semavat arkasında, durmuş da, her nasılsa sema yüzünü yırtmış onun sivri bir dalı, manzarası pek leziz. Başı

Nurpedia ·Süreyya 0.13

…
Şimşeğin uzaklığına ve yapısına bağlı olarak uzun ve alçak bir uğultudan ani ve yüksek bir çatlamaya kadar değişebilir. Şimşeğin neden olduğu ani sıcaklık artışı ve dolayısıyla basınç, şimşek çakmasının yolundaki havanın hızla genişlemesine neden olur. Buna karşılık, havanın bu genişlemesi sırasında Allah'ın bir kanunu olarak genellikle "gök gürültüsü" olarak adlandırılan bir ses şoku dalgası ortaya çıkar.https://en.wikipedia.org/wiki/Thunder Gök gürültüsüyle beraber ortaya çıktığından ra'd ifadesi bazen şimşek ve yıldırım için de kullanılır; bu maddede sadece gök gürültüsü ele alınmıştır. Risale-i Nur'da Bu Konudaki Derslerin Özeti * Melek-i Ra'd (Gök gürültüsü meleği) gök gürültüsüne müekkel melektir ve onun tesbihatını şuurlu şekilde temsil eder. * Haşirdeki dirilmenin numunesi olarak baharda mahlukatın dirilmesini gösteren Bediüzzaman Ra'd (gökgürültüsü) meleğinin yağmura bağırmasını Hz. İsrafil'in sura üflemesine benzetir. * Cenab-ı Allah şimşeği ve tesbihatının gürültüsüyle gökleri çınlatan gök gürültüsünü çok acayip işlerde çalıştırır. Bu ikisi hem Ra'd 13 ve Nur 43 ayetlerini maddeten tefsir ederler hem de yağmurun gelmesini haber verip muhtaçlara müjde ederler ve başı boş olmayıp Allah tarafından istihdam olunduklarını ihtar ederler. * Bediüzzaman hüve nüktesinde fırtınaların ve şimşek ve berk ve gök gürültüsü gibi havayı çarpıştırıcı dalgalar içerisinde havanın düzenini ve vazifelerini hiç bozmamasını tevhide bir delil olarak izah eder. * Bediüzzaman İşaratül İ'caz tefsirinde içinde "gök gürültüsü" ifadesi geçen Bakara suresinin 19. ayetini tefsir etmiştir. * Bediüzzaman eserlerinde çıkardığı yüksek ses nedeniyle mecazi olarak gök gürültüsü ifadesi kullanmıştır. Mesela hayatı yaratıp canlıların en cüzi ihtiyacını karşılayıp en gizli sesini duyan Allah'ın kullarının en güçlü beka duasını işitmemesinin imkansızlığını sivrisineğin sesini işitip gök gürültüsünü işitmemeye benzetmiştir. Diğer İsimleri Ra'd (çoğulu ra'dat) Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Yağmuru Müjdeyelen Gök Görültüsü Sonra şimşeğe bakar ve ra’dı (gök gürültüsü) dinler, görür ki pek acib ve garib hizmetlerde çalıştırılıyorlar. ... Sonra ra’dı dinler ve berke (şimşeğe) bakar, görür ki: Bu iki hâdise-i acibe-i cevviye tam tamına Ra'd 13| ve Nur 43| âyetlerini maddeten tefsir etmekle beraber, yağmurun gelmesini haber verip muhtaçlara müjde ediyorlar. Evet hiçten, birden hârika bir gürültü ile cevvi konuşturmak ve fevkalâde bir nur ve nâr ile zulmetli cevvi ışıkla doldurmak ve dağvari pamuk-misal ve dolu ve kar ve su tulumbası hükmünde olan bulutları ateşlendirmek gibi hikmetli ve garabetli vaziyetlerle baş aşağı gafil insanın başına tokmak gibi vuruyor: “Başını kaldır, kendini tanıttırmak isteyen faal ve kudretli bir zatın hârika işlerine bak! Sen başıboş olmadığın gibi bu hâdiseler de başıboş olamazlar. Her birisi çok hikmetli vazifeler peşinde koşturuluyorlar. Bir Müdebbir-i Hakîm tarafından istihdam olunuyorlar.” diye ihtar ediyorlar. (7. Şua) Ey Kādir-i Mutlak! Kur’an-ı Hakîm’inin dersiyle ve Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın talimiyle anladım: Nasıl ki gökler, yıldızlar, senin mevcudiyetine ve vahdetine şehadet ederler. Öyle de cevv-i sema bulutlarıyla ve şimşekleri ve ra’dları ve rüzgârları ve yağmurlarıyla, senin vücub-u vücuduna ve vahdetine şehadet ederler. Evet camid, şuursuz bulut, âb-ı hayat olan yağmuru, muhtaç olan zîhayatların imdadına göndermesi ancak senin rahmetin ve hikmetin iledir; karışık tesadüf karışamaz. Hem elektriğin en büyüğü bulunan ve fevaid-i tenviriyesine işaret ederek ondan istifadeye teşvik eden şimşek ise senin fezadaki kudretini güzelce tenvir eder. Hem yağmurun

Nurpedia ·Gök Gürültüsü 0.13

He is indebted to the beauty of the sun; the taste is the privilege of the sieve; health is not free of disease. If there is no paradise, perhaps hell will not be desired. Without the sun, it cannot exist; if there is no sun, it cannot be separated. That is the Creator of Lemyezel, who displayed His wisdom among the people of the world; His majesty appeared. That is the Almighty Lâyezâl, who displayed His power among the masses; His greatness appeared. For indeed, the divine power is inherent to His essence. That is the Eternal Being, whose existence is necessary; in Him there is no contradiction, no weakness, no gradation. His relation to everything is one; nothing is heavy for Him. The sun has become a lamp for the beauty of His power. The surface of the sea has become a mirror for the light of this lamp, and the eyes of the waves have become mirrors. The vast surface of the sea shows the sun, and the drops in the depths of the sea also show it; the small eyes of the waves shine like stars. In the same essence, the wave and the sea become one in the eyes of the sun. His power creates them. The pupil of the wave's eye is a small sun. This magnificent sun is also a small wave. The pupil is a light that comes from the sun of power, and it becomes a mirror for that power. The heavens are a sea; with a breath of the Merciful, they are placed in the depths of the sea and flow, forming a cascade of stars and light. Power has manifested, and He has spread luminous veils over that cascade. Each sun is a drop, each star is a wave, each veil is a symbol. That drop-like sun is a small reflection of the manifestation of His grace. That luminous glass becomes a mirror, and the pearl-like light shines. In the delicate eye of that star-like wave, a place is made for the veil, the veil becomes a curtain, the eye becomes a mirror, and the lamp is illuminated.

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

This is the manifestation of the beautiful names and attributes of Bediüzzaman. This is a great favor from the mission entrusted to us. This is the surrounding atmosphere of the hidden treasure of the school of intellect. This is the sun of the tabernacle shining in the darkness. This is the light of the Quran emanating from the lamp of oil. This is a single garden blooming in the season of fruits. This is the guidance of conquest and discovery, the melody of guidance. This is the captain who leads the ship of salvation to the secret of the destination. This is the light and lamp of Yezdan in the night of ignorance. This is the garden of joy and peace in anxious hearts. This is the light of intellect emanating from the sun of the Quran. This is the crown of the interpreters and the essence of the meanings of the Furkan's exegesis. This is the honor of the Ahl al-Bayt and the pride of the great Gavs. This is the obedience of the Ahl al-Sunna and the sovereignty in the realm of gnosis. This is the mine of gnosis and the mother of compassion in the manifestation of mercy. This is the soul and space of the heart for the awliya in the body of wilaya. This is the gift of Subhan to the believers in the star of the muhakkik. This is the star in the unity of existence and the sky of the path. This is the single pearl of the ocean of knowledge and gnosis. This is the surrounding light of the last age in knowledge and truth. This is the spring of the season of purity and clarity. This is the same essence in the surrender of contentment and the nobility of renunciation. This is the true direction of faith for the students of Risale-i Nur. Halil Ibrahim (may God have mercy on him) • • •

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 61 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

This is a paragraph from Hafiz Halid, a pure-hearted, sincere, and excellent memorizer of the Qur'an, and a meticulous teacher, who has rendered great service in the verification of the Risale-i Nur. The author of the Risale-i Nur, Bediüzzaman, the rare wonder of the world, the servant of the Qur'an Said Nursi (r.a.), I am expressing a thousandth part of my feelings about him: My master, he is the embodiment of the name Nur (Light). This noble name is a grand name for him. The name of his village is Nurs, his mother's name is Nuriye, his Kadiri master's name is Nureddin, his Nakshi master's name is Seyyid Nur Muhammad, his Qur'anic teacher Hafiz Nuri, and the special imam of his Qur'anic service is Zinnureyn. The fact that he is the "Verse of Light" who transforms the mind and heart, and the representation of light that clarifies difficult issues is of great value. The title "Risale-i Nur" given to the collection of essays confirms that the name Nur is a grand name for him. Although part of the miraculous work titled Risale-i Nur is in Arabic, the number of Risale-i Nur essays has now reached one hundred and nineteen. Each essay is unique in its subject. Although it is very high, the essay titled "On the Tenth Word," which discusses the resurrection, is very remarkable and comprehensive. He has proven the resurrection and the resurrection of the dead with very strong and certain rational evidence. Many have saved their faith through it. I can say, in the secret of the verse "He it is Who made the sun a light and the moon a light," that the Risale-i Nur is a mirror of knowledge that has drawn the light of the Qur'an, the Sun of Truth, the Qur'an of the Wondrous Explanation. It has confirmed the famous astronomical principle that "the light of the moon is derived from the sun." I can also say that my master is a mirror of the Qur'an, drawing the light from the Sun of Prophethood, the Noble Messenger of God, upon whom be peace and blessings, and thus the Risale-i Nur has emerged. My master displays a condition that is rarely found in others, a distinguished virtue that is beyond his outward appearance. At first glance, he seems to know nothing; suddenly, you see an ocean of knowledge. The extent of his education and the fact that he is a graduate of the Noble Messenger of God, upon whom be peace and blessings,

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 133 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Inspired by the passionate verses of the great Iqbal, I composed a poem titled "Mujahid" in the past, and perhaps some who read it might say I indulged in poetic exaggeration. But those who read this masterpiece I am honored to have written as a preface will understand with fervent admiration that what a servant Allah has! If faith reaches its perfection, what wonders it can create and what marvels it can bring forth! If a determination enters a heart full of faith, And a person attains the final secret within that faith, Even the most violent deaths cannot chain them; They flow like a volcano, surging with passion, unstoppable... The inspiration that descends from my Lord into my heart, Empowering my resolve, perhaps each night he sees the Prophet in a dream. Always light is the sacred niche of his heart full of faith, A candle that the dawn of this world cannot extinguish. Snow and winter do not frighten, do not alarm, do not grieve, do not cause pain; The season is a warm, shady summer throughout his life. He sees the worlds of Paradise in this world, And even if he falls, he does not bend, like mountains enduring sorrow. Even if the steepest cliffs come and shake his surroundings, Even if the moon sets, the sun fades, and the horizons darken, Even if the heavens collapse, he still does not turn from his path, The sacred flame in his soul, burning with faith, never dies! How sacred is faith, burning in his heart like a volcano! A voice in his conscience constantly cries out: "O traveler! Dawn is breaking, do not stop, move forward, With flaming torches that will make the night weep with blood..." Step on the stars, rise to the high heavens, ascend, A hand descending from Paradise to save humanity!

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Onsoz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

But he sees the meeting of a lonely worm, who has lost his discipline, become estranged from his tribe, and fallen into exile, with a green leaf beneath the sea, and he wishes to make all the ready fishermen weep with the grace and generosity emanating from it. FOOTNOTE Behold the wealth and abundance of the Qur'an al-Karim in terms of knowledge, wisdom, and divine insight, and the poverty and bankruptcy of philosophy in terms of knowledge, lessons, and insight into the Creator! Take heed! This is the secret: the Qur'an al-Hakim, being infinitely luminous and comprehensive of the highest truths, is independent of the imaginations of poetry. Yes, another reason why the Qur'an al-Mu'jizü'l-Beyan, in its excellence of order and discipline, and the artistic structures of the Book of Creation, are interpreted with consistent styles, is that: Each luminous verse does not fall under the constraints of meter, but rather serves as a kind of center and sibling to most verses, and to establish connections with the spiritual relationships existing between them, forming lines of relationship within that surrounding circle. As if each free-standing verse has a gaze directed toward most verses, and a face that looks outward. Within the Qur'an, there are thousands of Qur'ans, each given to a different seeker. Just as it is stated in the Twenty-Fifth Word, within the Surah Ikhlas, there is a treasure of the knowledge of unity, consisting of the composition of six distinct sentences, each different from the others, and equal in number to thirty-six Surahs of Ikhlas, and they are present and manifest. Yes, just as each star in the sky, which is disordered in its arrangement, does not fall under the constraints of order, but rather each one serves as a kind of center for the others within the surrounding circle, extending lines of relationship to each individual star as a sign of the hidden relationships between the existences. As if each single star, like a luminous verse, has a gaze directed toward all the stars, and an outward-facing face.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

We read the Third Appendix of the Thirty-Second Word with our brother Hakkı Efendi, with curiosity and attention. Indeed, it contains very sublime concepts. If I had the power to describe this grace, I would perhaps dare to disturb you greatly for this second point. Alas, just as in the other matters, I find myself at zero. I will only say briefly and honestly: It is perhaps a shining star surpassing all the other Words. (I asked the doctor what he thought of the Miracle. Dr. Kemal replied: "To appreciate the great value of this work, one does not even need to be a Muslim, being human is enough.") Hulûsi • • •

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 6 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Can a fly, for an entire year, appear to an observer as a peacock without any pretense? Can a deceitful, cunning individual, pretending to be a noble and wise advisor, sit in his position, remain there for a long time, and not be recognized for his trickery? Can a dishonest, lying, and faithless man, throughout his lifetime, always appear to the most discerning eyes as the most sincere, trustworthy, and steadfast person, concealing his true nature from the sharpest minds? This is absolutely impossible; no rational person can consider it possible. And to suppose so is as absurd as assuming an obvious impossibility. Similarly, to suppose the Qur'an is merely human speech, it would follow that the most brilliant and enduring star in the Islamic sky, which has always radiated true light and is regarded by many as the sun of perfection, is nothing more than the fabricated work of a pretentious, ignorant human being, a mere moth-like star, and that even those closest to it and who observe it carefully fail to notice this. And they continue to regard it as a noble and true source of light. But even though this is completely impossible, you, O Satan, even if you advance a hundred degrees in your deceptions, you cannot make it seem possible, nor can you deceive any uncorrupted mind. You only deceive by making people look from a great distance, just as you make the star appear small like a star-moth. Therefore, to suppose the Qur'an is human speech, it would follow that the effects, influences, and results of its verses would make it the most spiritual and life-giving, the most truthful and happiness-bringing, the most civilized and miracle-revealing, a Furqan adorned with noble qualities. Yet, it would be claimed that this hidden truth is the work of a single ignorant and deceitful person, and that the greatest minds and highest intellects, observing it closely and with great interest, would never, in any way, detect any sign of deceit or pretense, but always find sincerity, honesty, and devotion.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

To know the truth is to be free from illusion, to be protected from the effects of time, to enter the depths of the unseen, to weigh things with the balance of logic, and to find the source of everything. This is the truth that made me a seeker. Once, during my childhood, an eclipse occurred. I asked my mother about it. She said, "A snake has swallowed the moon." I asked, "Then why is it still visible?" She replied, "The snake of the sky is transparent." Look, see: How the metaphor of truth has distinguished the essence of truth from its appearance. For the observer of the camera, the two circles of the sun and moon, when they align at the head and tail, the two arcs of the imaginary circle, were named by the people of eloquence using the metaphor of the snake, tinnin, which is the equivalent of the snake. Indeed, when the moon is at the head or tail, or the sun is at the other, the eclipse occurs due to the earth's shadow. O being who does not tire of my long words! Pay attention to this introduction. Look carefully. For many superstitions and falsehoods arise from this foundation. It is necessary to take logic and eloquence as guides. Conclusion A true metaphor must be like a coin. That coin is the beautiful and balanced result derived from the balance of the purposes of the Sharia. The justification of metaphor must be based on the characteristics of eloquence. Otherwise, seeing truth as metaphor and metaphor as truth, showing them as such, strengthens the tyranny of ignorance.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 22 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

To know the truth is to be free from illusion, to be protected from the effects of time, to enter the depths of the unseen, to weigh things with the balance of logic, and to find the source of everything. This is the truth that made me a seeker. Once, during my childhood, an eclipse occurred. I asked my mother about it. She said, "A snake has swallowed the moon." I asked, "Then why is it still visible?" She replied, "The snake of the sky is transparent." Look, see: How the metaphor of truth has distinguished the essence of truth from its appearance. For the observer of the camera, because the sun and moon are in conjunction, the two imaginary circles, the arc of the snake, and the transparent snake, the people of eloquence named it by this metaphor. Indeed, when the moon is in conjunction with the sun or the sun with the moon, the transparency of the earth causes the eclipse. O being who does not tire of my confused words! Pay attention to this introduction. Look carefully. For many superstitions and false beliefs arise from this foundation. It is necessary to take logic and eloquence as guides. Conclusion A true meaning must be like a coin. That coin is the beautiful and unique result derived from the balance of the purposes of the Sharia. The figurative meaning must be established under the criteria of eloquence. Otherwise, seeing truth as metaphor and metaphor as truth, and presenting them as such, strengthens the tyranny of ignorance.

Muhakemat ·1911 ·Muhakemat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

This time, the correspondence and similarity between your letter's question and the last written Thirty-Second Word caused my answering this matter to take three days. Thus, it becomes evident that the Risale-i Nur is a spiritual sun, each Word is a luminous star of different degrees, and the Thirty-Second Word, with its three foundations, is a very luminous first-degree star composed of pure light, shining above all these stars, attracting attention unavoidably, smiling at the people of faith, looking with awe at the factions of misguidance, blinding the eyes of the people of negligence, and awakening them. It is a very luminous, first-degree red star. What can I do? The tongue of your student is turning this much. Otherwise, I know that this weak expression is not worthy of being used for those blessed Words. You are asking about the effect of the Third Purpose. We say together with Hakkı Efendi: The truths within it cannot be refuted; there is nothing unnecessary in it, and no harmful record is woven. Those who listen attentively, if Allah grants success, can save their faith. We believe that this truth challenges the people of misguidance in Europe. Those in such a state of misguidance and negligence will either be defeated by the confrontation, or they will feel the sublimity and change, or they will stubbornly refuse to accept the truth like Abu Jahl, or they will cover their ears in fear and flee, and we hold this view and belief. When those who listen to the Words show a state of silent ecstasy, express astonishment, and make judgments according to their capacity, this surely strengthens our thoughts and gives us a sense of hope; it confirms our expectations and hopes. Hulusi • • •

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 16 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

For the five daily prayers, He commanded and desired only that time for us. We neglected it out of laziness and neglect out of heedlessness. We received such a punishment: For five years, twenty-four hours a day, with training and hardship, with provocation and running, we were made to perform a sort of prayer. Also, for fasting only one month a year, He asked from our own selves. We pitied ourselves. So, for five years, they forced us to fast by force and coercion. From His own given wealth, He asked for a tenth or a twentieth as zakat. We were stingy and committed injustice, mixing in the unlawful, and did not give it willingly. He then took from us the zakat that was enforced. He also freed us from the unlawful. Deed is the nature of punishment; punishment is the nature of deed. Righteous deeds were two: One was positive and voluntary; the other was negative and compulsory. All the worlds, calamities, and righteous deeds are such; but they are negative and compulsory. The hadith brought comfort. This guilty nation washed its hands in its own blood, performed a practical repentance. The immediate reward: From this nation, half, four million, were taken, and given the rank of loyalty and the degree of martyrdom, and their sins were erased. This high and exemplary assembly approved these words. Suddenly I awoke, perhaps just having lain down from a dream. I think the dream is a kind of warning. A dream is a sort of warning. There, the representative of the century; here, Said Nursî. • • • If the ignorant takes a metaphor in hand, he makes it reality. If knowledge falls from the learned into the hands of the ignorant, the metaphor becomes revolution into reality. It also opens the doors to absurdities. In my childhood, I saw that the mirror was broken. I asked my mother. She said, "A snake has swallowed it." I asked, "Why is it visible?" She said, "There, snakes become semi-transparent like that." Thus, a metaphor was mistaken for reality. The sun and the mirror's points of conjunction, the re’s and zeneb, with the earth's movement, by a divine command, the mirror becomes distinct. Two imagined arcs were remembered, named with a hypothetical name through a fanciful description. The arc is a snake. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Concerning the Miracle of the Splitting of the Moon (a.s.m.) An Appendix to the Nineteenth and Thirty-First Sayings In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. The Hour has drawn near, and the moon has split. And if they see a sign, they turn away and say, "It is continuous sorcery." 1 Those philosophers and their unthinking followers, who attempt to reduce the splitting of the moon, a brilliant miracle of Ahmadiyya (a.s.m.) like Kamer, to baseless falsehoods, say: "If the splitting of the moon had occurred, it would have become known to the entire world; it would have been recorded in the history of mankind. The Answer: Since the splitting of the moon was shown suddenly to a prepared audience who had heard the claim and denied it, during the night and in a moment of carelessness, it was not necessary for it to be seen throughout the entire world and recorded in all histories. This is because, at that time, civilization had not yet reached its full development, and the event was particular and limited, and celestial observations were very rare. Therefore, it was certainly not necessary for it to be seen everywhere in the world and recorded in all histories. 2 Because of the splitting of the moon, there are many points that will dispel these clouds of falsehood. For now, listen to Five Points:

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Concerning the Miracle of the Splitting of the Moon (a.s.m.) An Appendix to the Nineteenth and Thirty-First Sayings In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. The Hour has drawn near, and the moon has split. And if they see a sign, they turn away and say, "It is continuous sorcery." 1 Those philosophers and their unthinking followers, who attempt to reduce the splitting of the moon, a brilliant miracle of Ahmadiyya (a.s.m.) like Kamer, to baseless falsehoods, say: "If the splitting of the moon had occurred, it would have become known to the entire world; it would have been recorded in the history of mankind. The Answer: Since the splitting of the moon was shown suddenly to a prepared audience who had heard the claim and denied it, during the night and in a moment of carelessness, it was not necessary for it to be seen throughout the entire world and recorded in all histories. This is because, at that time, civilization had not yet reached its full development, and the event was particular and limited, and celestial observations were very rare. Therefore, it was certainly not necessary for it to be seen everywhere in the world and recorded in all histories. 2 Because of the splitting of the moon, there are many points that will dispel these clouds of falsehood. For now, listen to Five Points:

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Nor does it necessarily mean that Hell is located beneath the earth, within the earth's belly, or attached to it. For the spheres of the sun, moon, stars, and earth are all fruits of the Tree of Prohibition. It is well known that the bottom of a fruit is covered with the branches of all the trees. Therefore, Allah's dominion is very vast. The branches of the Tree of Prohibition extend in every direction; wherever Hell goes, there is a place for it. Also, according to a hadith, Hell is buried, that is, it is bent, not fully revealed. Therefore, it is possible that Hell exists at the center of the earth, like an egg, and will eventually appear. Note: The Mutazilites, who claim that Hell does not exist now, are probably referring to this hadith. O Friend! Let us examine the clauses of this verse, see how these adverbs are, and what kind of essences they contain. Yes, the "wa" at the beginning of the clause "wa in kuntum fi ribin mimma nazzalna 'ala 'abdina" is a conjunction of reference. As is known, the reference of one thing to another implies a relationship between them. However, there is no apparent relationship between the clause "in kuntum fi ribin" and the clause "ya ayyuha al-nas 'budu". The relationship between them can only be revealed by considering them as two questions and their answers. For example: In the previous verse, when people were commanded to worship, the question "How should we worship?" arose. In response, it was said, "As the Qur'an teaches." Then the second question was, "Is the Qur'an the word of Allah?" In response to this, "wa in kuntum fi ribin ila ahir" was said. Thus, a relationship between the two clauses is revealed in some way, and the need for the conjunction of reference is fulfilled.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Epilogue If I do not say a few words here to my citizens and brothers, I believe the matter will remain incomplete. O citizens and brothers, descendants of the brave soldiers of the Asian armies of ancient times! You have slept for five hundred years. Wake up now, it is morning. Otherwise, the state of ignorance will rob you while you lie in the desert of savagery. The divine wisdom, which is the creator of the machine of the universe's order and the law of divine light that extends like a telegraph wire to the entire world and branches out, has raised the finger of destiny from the horizon of eternity and commands you: Unite and consolidate your courage and strength, which have been gradually lost like drops of water from a leaking vessel, through the idea of nationality, that is, Islamic nationality. By forming a general patriotic attraction similar to the magnetic attraction of a gold particle, gather the great mass like a sphere and maintain balance and harmony by counteracting the shining sun of Islamic enthusiasm and the united masses of Islam like a shining star. Also, a high social truth called legal freedom has risen on the peaks of the towering mountains of the future, like Mount Subhan and Mount Ağrı, and has forbidden people from falling under the bondage of the self, and by relying on the sharia and prohibiting other aggressions, the sovereign of freedom commands with a loud voice the deepest and most scattered people of the world, like you, to "Attack ignorance and poverty with the weapons of science and art."

Divan-ı Harb-i Örfî ·1909 ·Divan I Harb I Orfi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Epilogue If I do not say a few words here to my citizens and brothers, I believe the matter will remain incomplete. O citizens and brothers, descendants of the brave soldiers of the Asian armies of ancient times! You have slept for five hundred years. Wake up now, it is morning. Otherwise, the state of ignorance will rob you while you lie in the desert of savagery. The divine wisdom, which is the creator of the machine of the universe's order and the law of divine light that extends like a telegraph wire to the entire world and branches out, has raised the finger of destiny from the horizon of eternity and commands you: Unite and consolidate your courage and strength, which have been gradually lost like drops of water from a leaking vessel, through the idea of nationality, that is, Islamic nationality. By forming a general patriotic attraction similar to the magnetic attraction of a gold particle, gather the great mass like a sphere and maintain balance and harmony by counteracting the attractive forces of the great shining sun of Islamic enthusiasm and the allied masses of Islam. Also, a high social truth called legal freedom has risen on the peaks of the towering mountains of the future, like Mount Subhan and Mount Ağrı, and has forbidden people from falling under the bondage of the self, and by relying on the sharia and prohibiting aggression, the sovereign of freedom commands with a loud voice the deepest and most scattered people of the world, like you, to "Attack ignorance and poverty with the weapons of science and art."

Divan-ı Harb-i Örfî ·1909 ·Mektup 27 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Epilogue If I do not say a few words here to my citizens and brothers, I believe the matter will remain incomplete. O citizens and brothers, descendants of the brave soldiers of the ancient Asian armies! You have slept for five hundred years. Now it is time to wake up, it is morning. Otherwise, the state of ignorance will rob you while you lie in the desert of savagery. The divine wisdom, which is the creator of the machine of the universe's order and the law of divine light that extends like a telegraph wire to the entire world and branches out, has raised the finger of destiny from the horizon of eternity and commands you: Unite and consolidate your courage and strength, which have been gradually lost like drops of water from a leaking vessel, through the idea of nationality, that is, Islamic nationality. By forming a general patriotic attraction similar to the magnetic attraction of a gold particle, gather the great mass like a sphere and maintain balance and harmony by counteracting the shining sun of Islamic enthusiasm and the united masses of Islam like a shining star. Also, a high social truth called religious freedom has risen on the peaks of the towering mountains of the future, like Mount Subhan and Mount Ağrı, and has forbidden people from falling under the bondage of the self, and by relying on the sharia and prohibiting aggression, the sovereign of freedom commands with a loud voice the deepest and most scattered people of the world, like you, to "Attack ignorance and poverty with the weapons of science and art."

Divan-ı Harb-i Örfî ·1909 ·Hatime ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Prayer is a form of worship and must be pure in order to be accepted. The fruits of worship are spiritual. Worldly matters are the specific times for certain acts of worship. For example, the absence of rain is the time for the rain prayer. The prayer is not performed in order to bring rain. If one intends worldly matters, that prayer, being impure, will not be accepted. Indeed, just as sunset is the time for the Maghrib prayer, the eclipses of the moon and sun are the times for two specific acts of worship called Salât al-Kusuf and Salât al-Husuf. It is not the purpose of the prayer that by performing it the sun and moon will be revealed. Because the time for the sun and moon to be revealed is already determined. The Almighty Creator, at the time of these two mighty signs, when they are covered, calls His servants to worship. Similarly, the absence of rain is the time for the rain prayer; it is not the purpose of the prayer to bring rain. As long as the dryness continues, the worship of Allah in this manner continues. When the rain comes, the time is fulfilled. Similarly, the time of the oppression of the tyrants and the descent of calamities is the time for certain specific prayers. Perhaps those calamities are sent in order to cause people to pray. Otherwise, those prayers are not solely for the removal of those calamities. Perhaps those prayers, which are a form of worship, continue as long as those calamities last. If the blessings of those prayers remove the calamities, it is light upon light. If they are not removed, one cannot say, "The prayer was not accepted." Perhaps it is said, "The time of the prayer has not yet ended." • • •

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Mektup 28 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Prayer is a form of worship and must be pure in order to be accepted. The fruits of worship are spiritual. Worldly matters are the specific times for certain acts of worship. For example, the absence of rain is the time for the rain prayer. The prayer is not performed in order to bring rain. If one intends worldly matters in worship, then that prayer is not pure and thus not worthy of acceptance. Yes, just as sunset is the time for the Maghrib prayer. The eclipses of the moon and the sun are also the times for two specific acts of worship, called Salât al-Kusuf and Salât al-Husuf. But the purpose is not to pray so that the sun and moon will be uncovered. Because the time for the sun and moon to be uncovered is already determined. The Almighty Creator, at the time when these two mighty signs are covered, invites His servants to worship. Similarly, the absence of rain is the time for the rain prayer; it is not the purpose of the prayer to bring rain. As long as the dryness continues, the worship of Allah in this manner continues. When the rain comes, the time is fulfilled. Similarly, the time of the oppression of the tyrants and the descent of calamities is the time for certain specific prayers. Perhaps those calamities are sent in order to cause people to pray. Otherwise, those prayers are not solely for the removal of those calamities. Perhaps those prayers, which are a form of worship, continue as long as those calamities last. If the blessings of those prayers remove the calamities, then it is light upon light. If they are not removed, one cannot say, "The prayer was not accepted." Perhaps it is said, "The time of the prayer has not yet ended." • • •

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Nurun Ilk Kapisi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

And likewise, it knows that in the creation of life, only life exists. It has no knowledge of the thousands of wisdoms that the Lord of Truth has aimed at in His created beings. Is it not possible that the amazing things seen in the world are not only strange and more miraculous, but also angelic, divine, and exemplary things? O Most Merciful! The Lord of Truth has made the atoms that constitute the universe conform to His natural laws and have become obedient and have represented His cosmic decrees. Just as a bee enters a form in accordance with the command "Be," so too does any animal enter the desired condition in accordance with the same command. O Most Merciful! The power that holds the sun, moon, stars, and earth in its grasp has arranged them with such ease that, like a man threading scattered prayer beads onto a string, it has encountered no weakness and has not needed the help of anyone else. O Most Merciful! A single drop of water is identical to the water of the sea, because both are water. It is also identical to the water of a river, because both originate from the sky. And likewise, a small fish is identical to the whale, because their names are one. Similarly, a name of the Divine that manifests in a cell or a microbe is identical to the name that encompasses the universe, because their attributes are one. For example, the name "Alim," which relates to and manifests in the entire universe, and the name "Hâlık," which relates to a single atom, are identical in their attributes. Likewise, the name "Musavvir," which relates to the palm tree, and the name "Münşi," which relates to and manifests in its fruit, are identical in their attributes. Indeed, it is impossible for the name that manifests in the greatest thing not to also manifest in the smallest thing.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Zerre ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

In a very brief summary, we refer to the divine science and briefly mention this very important article of faith, and for the details we refer to the Risale-i Nur: FOOTNOTE Yes, just as mercy, through the extraordinary provision, reveals itself like the sun and definitely proves the existence of an All-Merciful, All-Compassionate Being behind the veil of the unseen; similarly, knowledge, which occupies a place in a hundred Quranic verses and is the first of the seven sacred attributes, also reveals itself like the sun through the wisdom and fruits of order and balance, and thus definitely declares the existence of an All-Knowing, All-Knower of everything. Yes, the balanced, measured art that leads the human consciousness and knowledge, the human balance of beauty and excellence that points to the knowledge and wisdom of the Creator, is exactly like the relationship between the tiny light of the glowworm's lamp at night and the brilliant radiance of the sun during the day. Now, before stating the proofs of divine knowledge, when the Miraculous Night of Muhammad (peace be upon him) occurred, in which the manifestation of the sacred attribute through its appearances in the universe very clearly showed the Most Holy Essence, and at that time he was in the presence and addressed by the divine...

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Everything is transient, impermanent, contingent, and perishable in the meaning of its name. But in the literal meaning and in terms of its relation to the Names of the Almighty Creator and in terms of its function, it is a witness, real, and existing. The essence and effect of this station is that: In the body, Adam exists, and in Adam, the body exists. That is, if one knows himself, he will give his body, and he will be in a darkness of Adam as vast as the universe. That is, if he relies on his personal body and forgets the True Originator, he will be like a firefly, a personal delusion of the body, and will find himself and drown in endless darknesses of Adam and separations. But when he abandons his ego and sees that the self is nothing and that the True Originator has manifested in a form, then he attains all beings and an infinite body. For all beings are found in the Necessary Being, the Essence who is affected by the movements of His Names. Whoever finds this Necessary Being of Existence finds everything.

Sözler ·1921 ·Yirmi Altinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

I used to ponder this childhood memory for a long time. I used to wonder: "How can such an untrue fable circulate in the speech of serious people like my mother?" Until I studied the science of astronomy and realized that those who speak like my mother have taken a metaphor as a literal truth. Because the great circle they call "mintika al-buraq," which is the axis of the solar degrees, and the inclined circle of the lunar stations, when they overlap, these two circles form two arcs. These two arcs, the astronomers of the celestial sciences, with a delicate metaphor, named "tinnineyn," meaning two great snakes. Thus, they called the point where the two circles intersect "re's," meaning "head," and the other "zeneb," meaning "tail." When the moon reaches the head and the sun reaches the tail, according to the terminology of celestial science, "haylulat al-arz" occurs. That is, the Earth is exactly between the two. At that time, the moon is eclipsed. With the previous metaphor, it is said, "The moon entered the mouth of the snake." Thus, this lofty and scientific metaphor, as it entered the common language, over time took the form of a huge snake that swallows the moon. Thus, the two great angels, Sevr and Hût, were named with a noble and meaningful metaphor and a significant sign, and named Sevr and Hût. As this sacred and lofty language of prophecy entered the common language, the metaphor became a reality, and they took the form of a very large bull and a terrifying fish. THIRD PRINCIPLE: Just as the Qur'an contains metaphors, it teaches very deep matters to the common people through symbols and metaphors. Similarly, the Hadith also contains metaphors, expressing very deep truths through metaphorical expressions. For example, as we mentioned in a few treatises, once a very deep noise was heard in the presence of the Prophet. He commanded: "This is the noise of a stone that has rolled for seventy years and has just now fallen to the bottom of Hell." A few minutes later, someone came and said: "The famous seventy-year-old hypocrite has died." Thus, the Messenger of Mercy, upon him be peace and blessings, clearly revealed the truth behind his vivid metaphor.

Lem'alar ·1932 ·On Dorduncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Yes, the fact that the prayer of Imam Ali (r.a.) was accepted at this time and that he willed the Risale-i Nur is proved by these strange and extraordinary coincidences. For example: 1 "aqid kawkabi bi'ssismi nuran" exactly equals "Risale-i Nur" when calculated using the ciphers and abjad numerical system. Because the word "nur" is present in both. "aqid kawkabi bi'ssismi" equals 296. The word "risale" in Risale-i Nur is exactly 296. Thus, Imam Ali (r.a.) asked from the Almighty in the last age for the Risale-i Nur, which is a ray of miraculous eloquence from the Qur'an, the treasure of all knowledge, as a strong shield and a bright star. FOOTNOTE And his prayer was accepted. Moreover, there are multiple signs in the Celcelûtiye pointing to this time and the Risale-i Nur.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Yirmi Sekizinci Lemanin Birinci Meselesi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

The manifestations of the essence vary. In the ayin, the manifestation is divided into four categories: Either solely the essence, or together with the attributes, or the essence along with the form of reality, or the reality of the essence. If you want an example, here is man and the sun, and the angel and the word. The examples of the sharp-witted are, in the ayin, each a moving corpse. The spirit of light has, in its own mirrors, examples of living beings. If they are not the same, they are not different either, but each a distinct light. If the sun were an animal, its heat would be its life, and its light its consciousness. This characteristic is the example of the ayin. This is the key to this mystery: Jibril is both in the Sidra and in the form of Dihya, in the assembly of the Prophets, and who knows how many other places! Azrail, in an instant, takes souls from Allah knows how many places. The Prophet, in an instant, appears to his nation in the unveiling of the saints and in true dreams, and in the Day of Resurrection, he meets them all with intercession. The saints' deputies appear and are seen in many places at once. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Neither do I claim to be a prophet, nor do I claim to be a messenger. I am only a servant of the sun, and I speak of the sun's news. Since representation is one of the most brilliant parables of the permission of the Qur'an, we too will look at this mystery through a parable. That is: A single entity attains universality through various means. While it is an actual singular entity, it becomes a universal authority over general matters. For example, the sun, while being a specific singular entity, through transparent objects, attains such a universal authority that it fills the earth's surface with its reflections and effects. Indeed, it has countless reflections and shining images. The sun's heat and brightness, and within its brightness, the seven-colored rainbow, each of these, while being a surrounding, general, and encompassing presence for their respective objects, each transparent object also contains the sun's reflection, its heat, its brightness, and its seven-colored rainbow within the eye, and makes the pure heart a throne for it. Therefore, the sun, in its unity, is a surrounding presence for all things, while in its singularity, in each thing, the sun is present with its many attributes and in a certain form of its essence. Since we have moved from the subject of representation to the subject of manifestation, we mention three types of manifestation relevant to this matter. First: The reflections of material things are their images. These images are not real, they are not the same; they are lifeless and dead. They have no other attributes except their superficial existence. For example, if you enter a hall of mirrors, you become thousands of Saids. But only you are alive. The others are dead; they do not possess the qualities of life. Second: The reflections of material light. These reflections are not the same, but they are not entirely different either. They do not possess the essence, but they have most of the attributes of that light and are considered living, like it. For example, the sun enters the world and shows its reflection in each mirror. In each of these reflections, the sun's qualities—heat, brightness, and the seven-colored rainbow within the brightness—are present.

Sözler ·1921 ·On Altinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

It is Hulusi's joke. I received the Eighteenth of Recep dated, the First and Second Lem'as of the Thirty-First Letter and the First Remz of the Twenty-Ninth Letter's First Makam on the first day of Sha'ban, that is, thirteen days after it was written. Thus, it seems that by adding thirteen to the eighteenth number of Recep, a hidden sign is shown to confirm the number of the blessed letter. I will present the share I received from this luminous letter, trusting in your high grace, by mentioning it in the context of the spiritual favors that had come before. Namely: On the night that this letter remained at the post office here, I saw a strange condition in the world of dreams; Allah, the Wondrous: The sun began to rise rapidly from the belly of the earth, ascending to the heavens. In its rising and rapid ascent, no trace of light was seen. While following its movement with calm, it seemed as if a hidden voice said to me, "The great sign has begun." While the sun was rising at this speed, a moment came when it shone and grew. It displayed a brilliance several times greater than the full moon. In this state, the shape of a human being appeared within it. After a short while, this shape and the sun disappeared. The world was left in complete darkness. In the west, the sun appeared at the height of a spear from the horizon, with a dim light. For a while, it moved very quickly northward following the horizon and disappeared. Darkness began again. While maintaining my composure, I woke up thinking the Day of Judgment had begun. Indeed, on the morning of this terrifying night, I received and read the valuable work containing the First and Second Lem'as of the Thirty-First Letter. I reflected on the condition of the night. I said to myself: This blessed letter is teaching me this lesson: You are on a ship that is being driven at a dizzying speed through the boundless sky. The Almighty, the Sustainer, who turns this ship so brightly, also employs mighty bodies like the sun, which rises and sets in a regular pattern, showing a perfect celestial calendar. When a sphere receives the command "Be, and it becomes," these immense spheres

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 172 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Yes, just as the varying and small creatures that turn and rotate for a purpose, and each of which is directed along a certain path by a specific balance, demonstrate the degree of power and wisdom of that being, and the moving creatures show their degree of obedience and submission, so too do the vast heavens, with their terrifying grandeur and countless stars, and those stars, with their terrifying size and intense movement, not even slightly exceed their limits, not even by the tiniest particle or for the briefest moment, nor fall behind in their duties, even for the briefest fraction of time. This demonstrates how meticulously and precisely the Lord of the heavens carries out His lordship. Moreover, just as the following verse indicates, and as is also indicated in other verses in Surah Amme and elsewhere: Their lights shimmer, their lamps glow, their stars sparkle, and they declare to those who are wise, an unending sovereignty. That is, to hang a lamp in the adorned ceiling of the sky, like the sun, giving light and warmth; to place a lamp of light that writes the letters of the Eternal in the pages of day and night, and in the chapters of winter and summer; and to make the moon in the dome of the sky like the long hand of the great clock of time, leaving behind a crescent each night in the form of many crescents, then turning back and gathering them together, moving them with perfect balance and precise calculation in their orbits; and to adorn the beautiful face of the sky with the shining, smiling stars—this is certainly a sign of an endless sovereignty of lordship. Indeed, this is a magnificent sign of the Divinity that points to Him, calling the people of reason to faith and unity.

Sözler ·1921 ·Otuz Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Thus, in the expression of a traveler, he becomes aware of the mercy of Allah's majesty in lordship; he comprehends the generosity in the vastness of mercy; and in that comprehension, he feels the generosity in the majesty of sovereignty; and in this feeling, he becomes aware of the oneness and says in essence: "A distinguished traveler, in no way can be worthy of worship in any aspect." Also, in the expression of the flowing course, he becomes aware of the strange and regular dominions in the turning of day and night, winter and summer; and in that awareness, he comprehends the majesty of power of the unique Creator in lordship. Thus, the sun and moon points turn the human mind's pages into day and night, winter and summer, and attract the attention to the lines of events written on those pages. Yes, the Qur'an does not speak of the sun for the sun itself. Perhaps, it speaks for the Being who illuminates it. Also, it does not speak of the nature of the sun that is unnecessary for humans. Perhaps it speaks of the sun's function, which serves as a bobbin for the organization of divine craftsmanship and a center for the order of divine threads, and as a shuttle for the coherence of the craftsmanship of the Eternal Artisan in the fabrics woven with day and night threads. You can compare other Qur'anic words to these. They seem simple and common words, yet they serve as keys to the subtle meanings.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Yes, you see the light and heat that the sun and stars give to each other and to the earth, and especially the other kinds of help they provide to the earth. Likewise, look at the water exchange between the clouds and the earth, for the earth gives water to the clouds in the form of vapor, and the clouds, after performing the necessary operations in their own factories, return it in the form of ice, snow, or rain. It seems as if those celestial bodies, with their language of actions, communicate with each other like a radio telegraph and express their needs to one another. Especially all those celestial bodies, as if holding hands, with great seriousness, strive to supply what is necessary for life and are working toward a goal under the command of a wise Manager. Yes, according to this law of mutual aid, thanks to the help provided by the sun, the moon, day and night, summer and winter, the plants, by divine permission, grow the food for these animals. The animals, by divine command, fulfill the needs of humans. The help provided by the beehive and the silkworm to humans proves this matter. Yes, these mutual aids between the celestial bodies are very clear evidence that they are the servants and workers of a noble Manager, and they act according to His command and permission. Eighth Lemma: One must pay attention to the distribution of food to the creatures, especially to the animals, for this food matures at a specific time and is delivered at the time of need. There is great organization in the transportation according to the degree of need. Indeed, this widespread and systematic compassion and care regarding the general sustenance can only be the work of a Being who is the caretaker of everything, the manager of everything, and who is present in every detail of provision.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Lemalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

For example, if the sun is assumed to be wise, mature, and endowed with will, while it is broadcasting its radiance to the entire world, can one object and say, "Why did the sun become occupied with this dirty, lowly speck and why did it give it its radiance?" Heaven forbid! Could a speck diminish the grandeur of the sun? No. Therefore, just as Allah the Almighty created this vast universe with great artistry and great care, the speck referred to as a simple particle is also a work of art from His divine workshop. Because in the sight of that great power, the simple particles, i.e., specks, and the wandering stars, i.e., the moving stars, are equal. For the power, knowledge, will, speech, and inherent attributes of the Almighty God are required in the Most Holy Essence. In them, there is no fluctuation, no capacity for excess or deficiency, no change that would allow them to have different levels. On the contrary, weakness, which is the opposite of these attributes, cannot enter or reside in them. Therefore, in the divine power, there is no difference between a speck and the sun. For example, if we imagine that there are two suns or two specks in each pan of a balance scale, and since there is equality and balance between them, if an external force presses on one pan, the other pan will rise into the air. Whether that pan contains a speck or a sun, there is no difference in relation to that force; both are equal. Similarly, in the case of a possible thing, where there is equality between its two sides, i.e., the body and the soul, just like the pans of a balance scale, the eternal divine power, when it presses on one side, causes the other side to rise into the air as if it were nothing. In this respect, the sun, the fly, and the speck are all equal.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The Master's Journey to Emirdağ After being released from Afyon prison, the Master Said Nursî went to Emirdağ with his students. He stayed there for about two years. In the month of Muharrem of the year 1371, he came to Eskisehir and stayed at the Yıldız Hotel for about one and a half months. This visit of the Master was significant. Until 1950, he had not been allowed to go to any place where he had been exiled; essentially, he had not been permitted to leave at all. For a long time, he could not even go to a nearby village. In Eskisehir, the Master met with his eager students, spoke with the young Nur students who were the fresh and new fruits of the Risale-i Nur, and to some extent, participated in social life. There were many students from all classes of the people there, and among the soldiers, especially the airmen, there were many Nur students. Each of these individuals was a believer and of high morality, proud of their Islamic patriotism, sincere, and their hearts were filled with the love of the Prophetic and the service of the Islamic world and patriotism. • • • After some time, the Master went from Eskisehir to Isparta and stayed there for about seventy days. At that time, the active students in Istanbul had printed the "Youth Guide," which led to a lawsuit being filed against the Master, and he was summoned to Istanbul for the court. While in Isparta and Istanbul, the Master wrote the chapters on unity under the title "The Key to the Nur World" and sent them to his students as letters, which are considered as precious treasures of unity.

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Isparta Hayati ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Just as the art of the universe, in its perfect order, entered the form of a book, the image and the design of wisdom in man also bloomed into the flower of address. That is, that art is so meaningful, delicate, and beautiful that the machinery of that living being came to resemble a phonograph, speaking and expressing. And such a beautiful calendar of grace has been impressed upon it that in that material, physical, and dense head, the spiritual, unseen, and living flower of expression and address has blossomed. And the capacity for speech and expression in that human head has been given such lofty equipment and ability that it has developed and advanced to a position where it can address the Eternal Sovereign. In other words, the divine image in human nature has caused the flower of divine address to bloom. Is it even possible that the art and the level of address in all beings that have reached the level of a book, and in man who has reached such a level of address, could be influenced by anyone other than the Unique Origin? Heaven forbid! The fifth idea is the phrase "His power in that..." which means: The Divine Power demonstrates the majesty of lordship in the greater world. The Divine Mercy arranges the blessings in the lesser world, which is man. That is, the Creator's power, in terms of majesty and grandeur, creates the universe as an amazing palace. The sun becomes a great electric lamp, the moon a lamp, and the stars like candles and decorations, with electricity. The surface of the earth becomes a table, a field, a garden, a carpet; the mountains become storerooms, poles, castles, and so on. All things are arranged on a grand scale as the furnishings of that great palace, in a dazzling manner, to display the majesty of lordship. At the same time, in terms of beauty and mercy, it bestows blessings upon every living being, even the smallest, arranging and organizing them, adorning them from head to toe with blessings, and decorating them with kindness and generosity. Thus, in contrast to the majesty of grandeur, it presents the beauty of mercy through those small tongues, opposing the great tongue.

Mektubat ·1929 ·Yirminci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Narrated `Abdullah bin Abi `Aufa:Allah's Messenger (ﷺ) invoked evil upon the pagans on the ay (of the battle) of Al-Ahzab, saying, "O Allah! The Revealer of the Holy Book, the Swift-Taker of Accounts, O Allah, defeat Al-Ahzab (i.e. the clans), O Allah, defeat them and shake them

Sahih Buhari ·Fighting for the Cause of Allah (Jihaad) 0.26

It was narrated that Wa'il bin Hujr said:"I saw the Messenger of Allah (ﷺ) raise his hands when he started to pray, and when he bowed, and when he raised his head from bowing. And when he sat, he would ay his left foot on the ground and keep his right foot upright, and he placed his left hand on his left thigh, and his right hand on his right thigh, making a circle with his middle finger and thumb, and pointing

Nesai ·The Book of Forgetfulness (In Prayer) 0.23

Al-Mustawrad bin Makhramah narrated that 'Amir bin 'Awf informed him- and he was an ally of Banu 'Amr bin Lu'ay who had participated with The Messenger of Allah (s.a.w) at(the battle of ) Badr, he said:"The Messenger of Allah (s.a.w) had dispatched Abu 'Ubaidah bin Al-Jarrah, so he arrived with the wealth from Al-Bahrain. When the Ansar had heard of the arrival of Abu 'Ubaidah they were attending Salat Al-Fajr. So the the Messenger of Allah (s.a.w) performed the Salat and when he finished, they assembled before him. The Messenger of Allah (s.a.w) smiled when he saw them, then he said: 'I think that you heard that Abu 'Ubaidah has arrived with something?' They said: 'Yes O Messenger of Allah! 'He said: 'Then receive good news, and hope for what will please you. By Allah! It is not poverty that I fear for you, but what I fear for you is that the world will be presented for you just as it was presented for those before you,then you will compete for it, just as they competed for it, and it will destroy you, just as it destroyed them

Tirmizi ·Chapters on the description of the Day of Judgement, Ar-Riqaq, and Al-Wara' 0.15

Kamer dünyanın uydusu olan Ay demektir. Risale-i Nur'da alakalı bahisler: *Ay: Dünyanın uydusu olan gök cismi *Şakk-ı Kamer: Ayın ikiye yarılması mucizesi *Şakk-ı Kamer Risalesi: Şakk-ı Kamer mucizesinden bahsedilen risale *Kamer Suresi: Kur'an'ın 54. suresi *Ay Tututulması: Ay'ın kendi yörüngesinde dolanırken Dünya'nın gölgesine girip Güneş'ten aldığı parlaklığı geçici olarak kaybetmesi

Nurpedia ·Kamer (Tavzih) 0.31

Önceki Ayet: Kamer 15 ← Kamer Suresi → Kamer 17: Sonraki Ayet Meali: 16- Benim azabım ve uyarılarım nasılmış! '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 16 0.21

Önceki Ayet: Kamer 20 ← Kamer Suresi → Kamer 22: Sonraki Ayet Meali: 21- Nasılmış benim azabım ve uyarılarım! '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 21 0.21

Önceki Ayet: Kamer 29 ← Kamer Suresi → Kamer 31: Sonraki Ayet Meali: 30- (Bu azgınlara) azabım ve uyarılarım nasıl oldu! '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 30 0.21

Önceki Ayet: Kamer 38 ← Kamer Suresi → Kamer 40: Sonraki Ayet Meali: 39- İşte azabımı ve uyarılarımı tadın! (denildi). '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 39 0.20

Önceki Ayet: Kamer 2 ← Kamer Suresi → Kamer 4: Sonraki Ayet Meali: 3- Yalanladılar ve kendi heveslerine uydular. Halbuki her işin ulaşacağı yeri vardır. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 527. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 3 0.20

Şems Arapça'da Güneş demektir. Şems veya Güneş ile ilgili maddeler: *Güneş Fırtınası (1921): Havayı aydınlatan ve bazı makineleri etkileyen 20. yüzyılın en büyük güneş patlaması *Güneş Lekesi: Güneş'in en dış katmanında siyah lekeler halinde görünen bölgeler *Güneş Tutulması *Güneş Tutulması Namazı *Manzume-i Şemsiye: Güneş Sistemi *Medar-ı Şems: Şemsin yörüngesi *Musahhirüşşems-i velkamer: Cenab-ı Allah *Şemi Güneş: Bediüzzaman Barla'ya geldiğinde ona talebe olmuş ve Üstad'ın evinin dibinde bulunan ve Üstad'ın da namaz kıldığı Yokuşbaşı Camiinde müezzinlik yapmış bir nur talebesi. *Şemseddin Yeşil: İmamlık ve vaizlik yapmış, Üstad'a ve Risale-i Nurlara çok hürmeti olan ve tesirli vaazlarında Risalelerden de bahseden ve Yeşil Şemsi olarak da bilinen mutasavvıf bir zat. Risalelerde Şemsi olarak da geçer. *Şems-i Ehadiyet: Cenab-ı Allah *Şems-i Ezeli: Cenab-ı Allah *Şems-i Ezel ve Ebed: Cenab-ı Allah *Şems-i Hakikat: Peygamberimiz (SAV) *Şems-i Hidayet: Peygamberimiz (SAV) *Şems-i Mucizbeyan: Kur'an-ı Kerim *Şems-i Nübüvvet: Peygamberimiz (SAV) *Şems-i Risalet: Peygamberimiz (SAV) *Şems-i Sermedi: (veya Şems-i Sermed) Cenab-ı Allah *Şems-i Tebrizi: *Şemsiye: *Şems Suresi: Kur'an'ın 91. Suresi *Şemsüşşümus: Vega yıldızı *Şerh-i Şemsiyye: el-Kazvînî’nin er-Risâletü’ş-Şemsiyye adlı mantığa dair risâlesine Mevlana Kutbüddin Şirâzî'nin yaptığı şerh.

Nurpedia ·Şems (Tavzih) 0.20

Önceki Ayet: Kamer 22 ← Kamer Suresi → Kamer 24: Sonraki Ayet Meali: 23- Semûd kavmi de uyarıcıları yalanladı. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 23 0.20

Önceki Ayet: Kamer 12 ← Kamer Suresi → Kamer 14: Sonraki Ayet Meali: 13- Nuh'u da tahtalardan yapılmış, çivilerle çakılmış gemiye bindirdik. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 13 0.20

Önceki Ayet: Kamer 4 ← Kamer Suresi → Kamer 6: Sonraki Ayet Meali: 5- Bu büyük bir hikmettir. Fakat (yüz çevirene) uyarılar ne fayda verir! '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 527. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 5 0.20

Önceki Ayet: Kamer 47 ← Kamer Suresi → Kamer 49: Sonraki Ayet Meali: 48- O gün yüzüstü ateşe sürüklendiklerinde "Cehennemin elemini tadın!" denir. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 48 0.19

…
Çünkü derecat-ı şemsiyenin medarı olan “mıntıkatü’l-buruc” tabir ettikleri daire-i azîme, menazil-i kameriyenin medarı bulunan mâil-i kamer dairesi birbiri üstüne geçmekle, o iki daire her biri iki kavis şeklini vermiş; o iki kavise felekiyyun uleması latîf bir teşbih ile büyük iki yılan namı olan “tinnineyn” namını vermişler. İşte o iki dairenin tekatu’ noktasına, baş manasına “re’s” diğerine kuyruk manasına “zeneb” demişler. Kamer re’se ve şems zenebe geldiği vakit felekiyyun ıstılahınca “haylulet-i arz” vuku bulur. Yani küre-i arz tam ikisinin ortasına düşer, o vakit kamer hasfolur. Sâbık teşbih ile “Kamer, tinninin ağzına girdi.” denilir. İşte bu ulvi ve ilmî teşbih, avamın lisanına girdikçe mürur-u zamanla, kameri yutacak koca bir yılan şeklini almış. (Lem'alar, 14. Lem'a, 1. Makam, 1. Sual) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler *Kıyame 7: Ay tutulmasından bahseden ayet *Husuf ve Kusuf Namazları: Ay ve Güneş tutulduğunda kılınabilecek namazlar Kaynakça

Nurpedia ·Husuf ve Küsuf 0.19

Önceki Ayet: Kamer 46 ← Kamer Suresi → Kamer 48: Sonraki Ayet Meali: 47- Şüphesiz suçlular sapıklık ve çılgınlık içindedirler. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 47 0.19

Önceki Ayet: Kamer 44 ← Kamer Suresi → Kamer 46: Sonraki Ayet Meali: 45- O topluluk yakında bozulacak ve onlar arkalarını dönüp kaçacaklardır. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 45 0.19

Önceki Ayet: Kamer 25 ← Kamer Suresi → Kamer 27: Sonraki Ayet Meali: 26- Yarın onlar, yalancı ve şımarığın kim olduğunu bileceklerdir. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 26 0.19

Önceki Ayet: Kamer 52 ← Kamer Suresi → Kamer 54: Sonraki Ayet Meali: 53- Küçük büyük her şey satır satır yazılmıştır. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 530. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 53 0.19

Önceki Ayet: Kamer 40 ← Kamer Suresi → Kamer 42: Sonraki Ayet Meali: 41- Şüphesiz Firavun'un kavmine de uyarıcılar gelmişti. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 41 0.19

Önceki Ayet: Kamer 51 ← Kamer Suresi → Kamer 53: Sonraki Ayet Meali: 52- Yaptıkları her şey kitaplarda (amel defterlerinde) mevcuttur. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 530. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 52 0.19

Önceki Ayet: Kamer 11 ← Kamer Suresi → Kamer 13: Sonraki Ayet Meali: 12- Yeryüzünde kaynaklar fışkırttık. (Her iki) su, takdir edilmiş bir işin olması için birleşmişti. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 12 0.19

Önceki Ayet: Kamer 45 ← Kamer Suresi → Kamer 47: Sonraki Ayet Meali: 46- Bilakis kıyamet onlara vâdedilen asıl saattir ve o saat daha belâlı ve daha acıdır. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 529. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 46 0.19

The first part, which is created by the Creator's knowledge and will, is just as the second part will be created by the same Creator. Both parts are under the knowledge and observation of the Creator. Therefore, the resurrection of the ancestors is no more strange than the creation of their descendants. Perhaps it is even more appropriate. From this comparison, it becomes clear that the miracles which testify to the fact that the Creator is capable of all future possibilities are the events of the past. Indeed, the beings and forms seen in the garden of the universe are miracles that testify to the fact that the Creator is all-powerful and all-knowing. Similarly, plants and animals, in their species and individuals, are marvels of art that testify to the fact that the Creator is all-powerful. Yes, just as the weight of gold and silver is equal in terms of power, the spreading of leaves and the resurrection of people are one and the same. Likewise, there is no difference between the decay and scattering of leaves and their resurrection. O you who are wise! Since the Qur'an, the Book of Miraculous Revelation, has drawn attention to the element of the earth and its resurrection to a great extent, the following thought has dawned upon my heart: The earth is the heart of the world, and the element of earth is the heart of the earth. And the closest path to achieving purposes such as humility and annihilation is the earth. Perhaps the earth is the nearest path from the highest heaven to the Creator of the heavens. For, in the universe, the earth is the most suitable place for the manifestation of lordship, the exercise of power, and the names of sovereignty, and the name of the Ever-Living and Self-Subsisting. Just as the throne of mercy is upon water, the throne of life and resurrection is upon the earth.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Sule ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

THIRD WORD: Iktizathu't-tabiat, that is, "Nature desires, nature does." Indeed, there are many absurdities in this assertion. As an example, we mention three of them. FIRST If the art and invention seen in existence, especially in living beings, are not attributed to the Pen of Destiny and Power of the Eternal Sun, but rather to a blind, deaf, thoughtless nature and force, it necessarily follows that nature must possess boundless spiritual machines and printing presses in everything; or that it must establish a power and wisdom sufficient to populate and manage the universe in everything. Because, just as the flickers and rays of the sun appear in the smallest fragments of glass and droplets on the earth's surface. If those metaphorical and symbolic little suns were not attributed to the single sun in the sky, it would necessarily follow that one must accept the existence of a natural, inherent, and sun-like sun with external form, in each tiny piece of glass, as many as the number of glass fragments. Similarly, if the existence and life of beings are not directly attributed to the flickers of the names of the Eternal Sun, then in each being, especially in each living being, one must accept a nature and power carrying infinite power and will, and boundless knowledge and wisdom, almost like a deity within. This kind of thought is the most absurd and superstitious of all the absurdities in the universe. A person who attributes the art of the Creator of the universe to a meaningless, insignificant, unconscious nature certainly shows that he is a hundred times more animal-like, more unconscious. SECOND ABSURDITY If this highly orderly, balanced, artistic, and wise existence is not attributed to an infinitely powerful and wise being, but rather to nature, it necessarily follows that nature must possess, in each piece of soil, as many machines and printing presses as all the printing presses and factories of Europe, so that that piece of soil can serve as the source and workshop for the infinite number of flowers and fruits to grow and form. Because, a pot of soil that serves as a flowerpot for flowers, into which seeds are sown in turn,

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

THIRD WORD: Iktizathu't-tabiat, that is, "Nature desires, nature does." Indeed, there are many absurdities in this assertion. As an example, we mention three of them. FIRST If the art and invention seen in existence, especially in living beings, are not attributed to the Pen of Destiny and Power of the Eternal Sun, but rather to a blind, deaf, thoughtless nature and force, it necessarily follows that nature must possess boundless spiritual machines and printing presses in everything; or that nature must establish a power and wisdom sufficient to populate and manage the universe in everything. Because, just as the flickers and rays of the sun appear in the smallest fragments of glass and droplets on the earth's surface. If those metaphorical and symbolic little suns were not attributed to the single sun in the sky, it would necessarily follow that one must accept the existence of a natural, inherent, and sun-like sun with external form, possessing all the properties of the sun, in each tiny piece of glass, as many as the number of glass fragments. Similarly, if the existence of beings and living things is not directly attributed to the flickers of the names of the Eternal Sun, then in each being, especially in each living being, one must accept a nature and a power carrying infinite power and will, and boundless knowledge and wisdom, almost like a deity within. This kind of thought is the most absurd and superstitious of all the absurdities in the universe. A person who attributes the art of the Creator of the universe to a meaningless, insignificant, unconscious nature certainly shows that he is a hundred times more animal-like, more unconscious. SECOND ABSURDITY If this highly orderly, balanced, artistic, and wise existence is not attributed to an infinitely powerful and wise being, but rather to nature, it necessarily follows that nature must possess, in each piece of soil, as many machines and printing presses as all the printing presses and factories of Europe, so that that piece of soil can serve as the source and workshop for the infinite growth and formation of flowers and fruits. Because a pot of soil that serves as a container for flowers, into which seeds are sown in shifts,

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

THIRD WORD: Iktizathu't-tabiat, that is, "Nature desires, nature does." Indeed, there are many absurdities in this assertion. As an example, we mention three of them. FIRST If the art and invention seen in existence, especially in living beings, are not attributed to the Pen of Destiny and Power of the Eternal Sun, but rather to a blind, deaf, thoughtless nature and power, it necessarily follows that nature must possess boundless spiritual machines and printing presses in everything; or that nature must establish a power and wisdom sufficient to populate and manage the universe in everything. Because, just as the flickers and rays of the sun appear in the smallest fragments of glass and droplets on the earth's surface. If those metaphorical and symbolic little suns were not attributed to the single sun in the sky, it would necessarily follow that one must accept the existence of a natural, inherent, and sun-like sun with external form, in each tiny piece of glass, as many as the number of glass fragments. Similarly, if the existence and life of beings are not directly attributed to the flickers of the names of the Eternal Sun, then in each being, especially in each living being, one must accept a nature and power carrying infinite power and will, and boundless knowledge and wisdom, almost like a deity within. This kind of thought is the most absurd and superstitious of all the absurdities in the universe. A person who attributes the art of the Creator of the universe to a meaningless, insignificant, unconscious nature certainly shows that he is a hundred times more animal-like, more unconscious. SECOND ABSURDITY If this highly orderly, balanced, artistic, and wise existence is not attributed to an infinitely powerful and wise being, but rather to nature, it necessarily follows that nature must possess, in each piece of soil, as many machines and printing presses as all the printing presses and factories of Europe, so that that piece of soil can serve as the source and workshop for the infinite number of flowers and fruits to grow and form. Because, a pot of soil that serves as a container for flowers, into which seeds are sown in order,

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

THE SIXTH WORD 1. He brings to life. A very brief indication of His power is this: In the Tenth Word and in the miracles of Light, it has been proven with clear evidence that every spring, Allah revives an army of three hundred thousand kinds and varieties, with countless individuals, on the face of the earth. He gives them life and all the necessities of life in perfect order and harmony. He who, in the great resurrection, shows a hundred thousand examples, perhaps even signs, of raising those countless creatures separately, together, within one another, without any mistake, error, or defect, without ever making a mistake, without mixing them up, without forgetting, with perfect balance and order, bringing them to life and giving them life, from similar drops of water called nutfa, from similar seeds resembling earth, from slightly different grains of grain, from identical eggs of flies, and from identical drops of birds, from similar or slightly different eggs, reviving those countless individuals and the hundred thousand different forms of living beings, which differ in appearance, art, and sustenance, and writing a hundred thousand different books on the surface of the earth and in spring, together, within one another, without any error, and with perfect perfection, working with infinite attention and boundless wisdom, managing and governing, is certainly a living, self-subsisting, and almighty Allah, the Reviver and the All-Knowing Creator. Whoever does not believe this, certainly denies both himself and all the living beings that have ever existed on the earth and in time, on all the past spring surfaces and living earth and sky surfaces, and is forced to become the most foolish and wretched living being.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

THE SIXTH WORD 1. He brings to life. A very brief indication of His power is this: In the Tenth Word and in the miracles of Light, it has been proven with clear evidence that every spring, Allah revives an army of three hundred thousand kinds and varieties, with countless individuals, on the face of the earth. He gives them life and all the necessities of life in perfect order and harmony. He who, in the great resurrection, shows a hundred thousand examples, perhaps even signs, of raising those countless creatures separately, together, within one another, without any mistake, error, or defect, without ever making a mistake, without mixing them up, without forgetting, with perfect balance and order, bringing them to life and giving them life, from similar drops of water called nutfa, from similar seeds resembling earth, from similar tiny grains of grain, from similar eggs of flies, and from similar drops of birds, all alike, from similar eggs that are either exact copies or slightly different, reviving those countless individuals and the hundred thousand different forms of living beings, each distinct in form, art, and sustenance, and writing a hundred thousand different books on the surface of the earth and in the spring, all together, within one another, without any error, and with perfect perfection, working with infinite attention and boundless wisdom, managing and governing, is certainly a Living, Self-Subsisting, and Everlasting Being, and a Most Wise and All-Knowing Creator. Whoever does not believe this must necessarily deny both himself and all the living beings that have ever existed on the earth and in time, on all the surfaces of the earth and space, in all the past springs, and must be compelled to become the most foolish and wretched living being.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Here is the universe, a manifestation of boundless material and spiritual and intellectual excellences. And those intellectual and spiritual excellences and perfections are certainly the reflections of an infinite beauty, grace, and perfection. Fourth proof: It is known that the one who gives abundance must be abundant; the one who illuminates must be luminous; goodness comes from generosity; and gifts arise from refined grace. Since this is the case, giving such beauty and grace to the universe and bestowing various perfections upon beings, just as the sun displays light, indicates an infinite grace and beauty. Since beings, like a great river flowing on the surface of the earth, shine and pass with the waves of perfections, just as that river shines with the reflections of the sun's light, so too this stream of existence temporarily shines and passes with the waves of beauty, grace, and perfection. Since those who come after them show the same shining and the same waves, it becomes clear that the reflections in the bubbles of flowing water are not their own beauty, but perhaps the beauty and reflections of the sun's radiance. Similarly, the temporary shining excellences and perfections in this stream of the universe are the waves of the grace of the Eternal Sun of the Names. Indeed, the passing of the mirror and the vanishing of beings, along with the manifestation of the Everlasting, and the constant overflow from the most evident of phenomena, clearly shows that the visible beauty is not the possession of the appearances. This is the clearest explanation and the most evident proof of the pure beauty, the renewed goodness, the necessary existence, and the eternal, loving One... 1

Sözler ·1921 ·Otuz Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

I drive for one or two hours by car to watch the marginal flowers of this miraculous spring. I felt with certainty that all the flowering weeds, in a style I had never seen before in my life, have grown and bloomed in an extraordinary way, smilingly praising and applauding with their gestures the art of the Almighty Creator. Because of this, my worldly desires and my heedless and impatient self, taking advantage of this state, objected to my heart, which decided to go to the desert and see ninety percent of its friends there, and to my soul, which seeks pleasure in the transient world. Suddenly, the light of faith spreading to my feelings and my veins showed against this objection: Since the soil is a veil of boundless mercy, which in its material aspect is exposed to such beauty, mercy, life, and adornment, and nothing that enters it leaves empty-handed. Surely, the active aspect of all these visible and material adornments, beauties, grace, beauty, mercy, and life, their spiritual centers and some of their stations, are beneath and behind the veil of the soil. Surely, going beneath the soil, our protective mother, and taking refuge in her embrace, and watching those true, eternal, and spiritual flowers, is more beloved and worthy of longing. Thus, it completely removed and dispelled the objection of this blind feeling and worldly self. 1 Praise be to Allah for the light of faith from every direction. It also said this to my worldly self. Said Nursî • • •

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 179 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

THE TWELFTH SIGN Three examples related to the Eleventh Sign, but very important examples. FIRST EXAMPLE: "And you did not throw when you threw, but it was Allah who threw" (nass-ı kat'îsiyle), and according to the confirmation of the scholars of interpretation and the general narration of the scholars of hadith, the following verse informs us about the Battle of Badr: The Noble Messenger of Allah, upon whom be peace and blessings, took a handful of earth and small stones, and threw them at the faces of the disbelievers' army, saying, "Shahat al-wujuh" (The faces were struck). The word "Shahat al-wujuh" was a single utterance, yet it reached the ear of each one of them individually. Likewise, that handful of earth also entered the eyes of each disbeliever. Each one, preoccupied with their own eyes, fled in confusion during the attack. Similarly, in the Battle of Hunayn, as reported by the scholars of hadith, including Imam Muslim as the foremost, they narrate that in the Battle of Hunayn, just as in Badr, when the disbelievers fiercely attacked, the Messenger of Allah again threw a handful of earth and said, "Shahat al-wujuh." Just as the word "Shahat al-wujuh" reached the ear of each one individually, by the permission of Allah, a handful of earth reached the face of each one, and they fled, preoccupied with their own eyes. Thus, this miraculous event in the Battles of Badr and Hunayn, which could not have occurred within the ordinary causes or human power, led the Qur'an, the Sublime Book of Revelation, to command: "And you did not throw when you threw, but it was Allah who threw." That is, "That event was beyond human power. It did not happen through human strength, but rather in an extraordinary way, through the Divine Power of Allah."

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

THE TWELFTH SIGN Three examples related to the Eleventh Sign, but very important examples. FIRST EXAMPLE: "And you did not throw when you threw, but it was Allah who threw" (nass-ı kat'îsiyle), and according to the confirmation of the scholars of interpretation and the general narration of the scholars of hadith, the following verse informs us about the Battle of Badr: The Noble Messenger of Allah, upon whom be peace and blessings, took a handful of earth and small stones, and threw them at the faces of the disbelievers' army, saying, "Shahat al-wujuh" (The faces were struck). The word "Shahat al-wujuh" was a single utterance, yet it reached the ear of each one of them individually. Likewise, that handful of earth also entered the eyes of each disbeliever. Each one, preoccupied with their own eyes, fled in confusion during the attack. Similarly, in the Battle of Hunayn, as reported by the scholars of hadith, including Imam Muslim as the foremost, they narrate that in the Battle of Hunayn, just as in Badr, when the disbelievers fiercely attacked, the Noble Messenger of Allah again threw a handful of earth and said, "Shahat al-wujuh." Just as the word "Shahat al-wujuh" reached the ear of each one individually, by the permission of Allah, a handful of earth reached the face of each one, and they fled, preoccupied with their own eyes. Thus, this miraculous event in the Battles of Badr and Hunayn, which could not have occurred within the ordinary causes or human power, is declared by the Qur'an, the Revealed Book of Explanation: "And you did not throw when you threw, but it was Allah who threw." That is, "That event was beyond human power. It did not happen through human strength, but rather in an extraordinary way, through the Divine Power of Allah."

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

If it is said: "Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, since he is the beloved of the Lord of the Worlds,1 both the right in his hand and the truth in his tongue are present.2 And a part of his army consists of angels.3 He waters an army with a handful of water.4 And with four handfuls of wheat and the meat of a single goat, he provides a banquet sufficient to feed a thousand people.5 And by throwing a handful of dirt into the eyes of the disbelievers' army, he causes them to flee, as if each disbeliever's eye had been filled with a handful of dirt.6 And such a divine commander, who possesses a thousand miracles like these, how is it that he is defeated at the end of Uhud7 and at the beginning of Hunayn?8 The answer is: Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, was sent as a human model, a leader, and a guide. So that this type of humanity may learn from him the principles of social and personal life, become accustomed to obeying the laws of the All-Wise, and act in accordance with the decrees of wisdom. If Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, had always relied on miracles and wonders in his social and personal life, he could not have been the absolute leader and the supreme guide.

Lem'alar ·1932 ·On Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Thus, with such ease and order, even on the soft, hard, and deaf stones, the veins of water flow with such regularity and order, like the veins of blood against the arteries, and the water channels, with the perfection of wisdom, flow without resistance on those stones. Also, just as in the air, the plants and the branches of trees spread with such ease, the delicate roots of the plants spread in the underground stones with such ease, without encountering resistance, and spread in a regular manner through divine decrees, as the Qur'an indicates. And it teaches a broad truth with this verse, and through this lesson, it conveys this meaning to those hearts that are ignorant, and it implies: O Children of Israel and O Children of Adam! What kind of heart do you carry within your weakness and helplessness, that this heart resists with ignorance against the decrees of such a Being? Yet, those great, hard layers of stone, with perfect submission, perform their delicate duties in the dark before the decrees of that Being, without showing any disobedience. Perhaps those stones, along with all the living beings on the earth, serve as treasurers of the water of life and other sources of life, distributing them with such fairness and allocating them with such justice that, in the hand of the Almighty, they are as soft as wax and perhaps as soft as air, without resistance, and prostrate before His might. For the regular structures we observe on the earth and the wise and compassionate divine administrations we see are exactly the same as those flowing beneath the surface. Perhaps even more strange in wisdom and more wondrous in order, the divine wisdom and compassion are revealed.

Sözler ·1921 ·Yirminci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

He says: The water that brings sustenance to you and your livestock comes from the sky. Since the water does not have the ability to show compassion, show mercy, or produce sustenance for you and your livestock, it is not coming of its own accord, but is being sent. Also, the land opens up with its plants, and your sustenance comes from there. Since the lifeless, unconscious land is very far from the ability to think about your sustenance or show mercy, the land does not open itself up by itself; rather, someone opens that door and bestows the blessings into your hands. Also, the grasses and trees are very far from thinking about your sustenance or showing mercy by producing fruits and grains for you, so the verse shows that they are like ropes and threads extended by an All-Wise, All-Merciful One from behind a curtain, to whom He has attached His blessings and extended them to the living beings. Thus, from this statement, the meanings of many names such as Rahim (Merciful), Rezzak (Provider), Mun'im (Bountiful), and Karim (Generous) become evident. For example: Have you not seen that Allah sends the clouds, then brings them together, then makes them into a mass, so that you see the rain coming out from between them, and He sends down from the sky hail from mountains in it, striking whomever He wills and turning it away from whomever He wills. The flash of lightning almost takes away the sight. Allah turns the night and the day. Indeed, in this is a lesson for those who see. And Allah created every moving creature from water. Of them, some walk on their bellies, some on two legs, and some on four. Allah creates what He wills. Indeed, Allah is over all things Almighty. Thus, this verse, while explaining the amazing management of rain and the formation of clouds, which are among the most important miracles of lordship and the strange curtain of divine mercy, says that when the clouds, whose sorrows are scattered and hidden in the air, gather like soldiers returning from rest, they gather with the command of Allah and form clouds.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Each of its languages has a hundred thousand proofs, each of which, in many ways, testifies to the Necessary Being, the One and Only, the Almighty, the All-Knowing, to His necessity of existence, to His oneness, to His sacred attributes, and to His Beautiful Names. Indeed, we look at the earliest stage of the earth, and we see that a flowing, liquid matter has become stone, and from stone, the soil has been formed. If it had remained liquid, it would not have been suitable for habitation. And if it had become stone, but had remained as hard as iron, it would not have been suitable for use. Undoubtedly, the reason for this condition is the wisdom of an All-Wise Creator who sees the needs of the earth's dwellers. Then, the layer of soil has been placed upon the mountainous pillars, so that the internal tremors caused by internal upheavals may be absorbed by the mountains, and so that the ground may not be thrown off its course or lose its function. So that it may protect the land from the invasion of the sea. So that it may become a treasure for the necessities of life for living beings. So that it may filter the air, purify it from harmful gases, and make it suitable for breathing. So that it may collect and store water. So that it may be a source and a medium for other minerals necessary for life. Indeed, this condition gives a very certain and strong testimony to the necessity of existence and the oneness of an Almighty and All-Wise, Merciful Being. O geographer! How do you explain this? What coincidence could have created this marvellous ship filled with divine craftsmanship, shaped it into an extraordinary vessel, and in one year, rotated it through a distance of twenty-four thousand years, without letting anything fall from the things arranged on its surface? Look at the amazing artistry on the surface of the ground: How skillfully the rivers have been arranged. How beautifully and wisely, by the command of an Almighty Creator, the earth's surface takes care of the guests of the Most Merciful, and serves them. Look at these colorful, strange, and wise patterns on the face of the earth: How it has created canals and streams, seas and rivers, mountains and hills, as suitable dwellings and means of transport for its different creatures and worshippers.

Sözler ·1921 ·Otuz Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

All things are equal in relation to the power of God. 1. Neither your creation nor your resurrection is anything but a single soul. It is an inherent power, eternal; no creature can emerge from it. There are no ranks in it, nor can any attributes fluctuate. Whether it wills the whole or the part, the relation does not differ. Because everything is connected to everything else. If something cannot create everything, it cannot create anything. • • • He who cannot hold the universe in His hand cannot create a speck. The burden of raising the earth, with its mountains and stars, is no more than a recitation of tasbih (prayer beads). No one can possess such a strong hand to lift it, to fasten it to the head and the spine of this space. In the world, nothing can claim to create or to claim authorship. • • • The revival of a species is like the revival of an individual. A species full of the dead, a fly that sleeps in winter, its revival does not weigh heavily on the power of God. Likewise, the death and revival of this world is the same. All sentient beings do not consider the revival as a burden. • • • Nature is a divine art. Not the subject of nature, but the press. Not the painter, but perhaps a painting. Not the doer, but the capacity. Not the source, but the standard. Not the composer, but the order. Not power, but law. It is a willful sharia, not outside the truth. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

It appears that there are seven layers of the earth's crust, each with seven types and seven styles. The eighth, which is the last meaning, is important from another point of view and is not included in the previous seven. Third: Since the Supreme Wise does not waste and does not create useless things. And since the bodies of the creatures are for beauty, they achieve perfection through beauty, they are adorned with beauty, and they are freed from uselessness through beauty. And since the All-Wise and Almighty, the Almighty of great power, adorns the air element, the water world, and the earth's layers with countless living beings. And since the air and water do not hinder the movement of animals, just as hard substances like earth and stone do not hinder the movement of substances like electricity and X-rays. Certainly, the All-Wise and Almighty, the Creator without equal, does not leave any of the seven great layers, from the center of our globe to this visible shell, which is our home and center, along with their vast fields, worlds, and caves, empty or bare. Certainly, He has adorned them, and He has populated them with appropriate and suitable beautiful creatures for the adornment of those worlds. Those beautiful creatures must necessarily be from the species of angels and spiritual beings. Certainly, the hardest and most solid layer, in relation to them, is like the sea in relation to fish and the air in relation to birds. Even the tremendous fire at the center of the earth, in relation to those beautiful creatures, would be like the sun's heat in relation to us. Since those spiritual beings are made of light, fire becomes light for them. Fourth: In the Eighteenth Letter, a representation regarding the strange nature of the earth's layers, as described by the people of discovery beyond reason, is mentioned. In short: The globe of the earth is a core in the world of witness; in the world of imagination and the world of light, it is a great tree, towering shoulder to shoulder with the heavens.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

The answer to your question can be given in three ways for now. FIRST: Just as the Almighty has appointed four angels, one named "Nasir" and the other "Safir," to oversee the Throne and the heavens and to serve as witnesses to His sovereignty, He has also appointed two angels, one as a commander and the other as a guardian, to the earth, which is the younger sister of the heavens and the companion of the moving stars. The names of these two angels are "Safir" and "Hut." The secret behind these names is as follows: The earth consists of two parts: one is water and the other is land. The water part is adorned by the fish, and the land part is adorned by agriculture, which is the source of human life, and this is done by the bull, which carries the plow on its shoulders. Since the two angels appointed over the earth are both commanders and guardians, they must certainly have some connection to the fish and the bull. Possibly, and the knowledge is with Allah, these two angels are represented in the world of angels and the world of archetypes in the forms of Safir and Hut. FOOTNOTE Indeed, because of this connection and their supervision, and in reference to these two important creatures of the earth, the miraculous and eloquent language of the Prophetic tongue said, "The earth is upon the bull and the fish," thus expressing a very deep and broad matter, which could fill a page, in a single, beautiful and concise sentence. SECOND WAY: For example, if one were to ask, "On what does this state and sovereignty rest?" The answer would be, "On the sword and the pen," meaning, "It relies on the bravery and strength of the soldier's sword and on the diligence and justice of the official's pen."

Lem'alar ·1932 ·On Dorduncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

For example, the blessed Nile, which has transformed Egypt's desert into a paradise, flows continuously from a mountain called Jabal Kamer in the south, like a small sea without ceasing. If the amount of water it discharges in six months were collected and frozen into a mountain, it would be larger than that mountain. Yet the place from which it separates and the reservoir it leaves behind would be only one-sixth of that mountain. Its inflow is also very small, because the rain that reaches that arid region is minimal and quickly absorbed by the parched land. Therefore, it certainly cannot maintain that vast balance, and the blessed Nile emerges from that mountain like a hidden paradise. This narration expresses a very meaningful and beautiful truth. Indeed, you have seen only one-thousandth of the reality and testimony of the seas and rivers. And generally, considering the magnitude of the seas, one says with great strength, "There is none worthy of worship except Allah," and understands that the seas show as many witnesses as their created beings. And in expressing the general testimony of the seas and rivers, in the Fourth Degree of the First Station, it is said: "There is none worthy of worship except Allah, the Necessary Being, whose necessity is evident in His oneness: All the seas and rivers, with everything in them, bear witness to the greatness of the truth of His absolute control, preservation, storage, and the vast, organized management witnessed." Then, the mountains and deserts call out to the traveler engaged in intellectual journey, saying, "Read our scrolls as well." He looks and sees that the overall duties and general services of the mountains are so magnificent and wise that they leave minds in awe. For example, the mountains rise from the earth by the command of the Lord, and with their emergence, they calm the excitement, anger, and rage arising from within the earth's internal upheavals. The earth, through the eruption and vent of those mountains, breathes and is freed from harmful tremors and destructive earthquakes, without disturbing the rest periods of its cyclical duties.

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

First: In order to renew and refresh the manifestations of the creation of the Necessary Being, the Almighty Creator, by taking each soul as a model, He clothes each year with a fresh body from His miraculous powers, and with the wisdom, He extracts a thousand different books from each single book, and reveals the same truth in different ways, and allows and prepares the ground for the coming of the tribes of universes, worlds, and existences one after another. For this purpose, the Almighty Creator has stirred and arranged the atoms with His power. Second: The Almighty Owner of Sovereignty, the Almighty, created this world, especially the surface of the earth, as a kind of property. That is, He shaped it in a way that it is capable of producing fresh and new crops, so that He can display His infinite miraculous powers there. Indeed, on the surface of this earth, by skillfully moving the atoms with wisdom and arranging them in an orderly manner, in every century, every season, every month, perhaps every day, perhaps every hour, He displays new universes from His miraculous powers and causes different crops to be produced in the courtyard of the earth. He demonstrates the infinite treasures of His mercy and the examples of His infinite power through the movements of the atoms. Third: In order to display the embroidery of the infinite manifestations of the Divine Names and to express the subtleties of those names, to show countless patterns on a limited ground, and to write countless verses that can express the infinite meanings on a small page, the Eternal Artisan has stirred and arranged the atoms with the perfection of wisdom and the perfection of order. Yes, the essence of the products of last year and this year is the same. However, their meanings are different. By changing the symbolic arrangements, the meanings change and multiply. Although the symbolic arrangements and the temporary appearances are changed and apparently perish, their beautiful meanings are preserved and remain constant. Since the spirits of the leaves, flowers, and fruits of this tree from last spring are not present, the examples of this spring are the same in reality.

Sözler ·1921 ·Otuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Beloved, faithful brothers; I received through you a long, detailed letter from Hasan Feyzi, a Hüsnü of Denizli. And I learned that just as a grain is placed in the soil so that many grains may sprout from it, so too did the martyr Hafız Ali enter into that field beneath the soil, producing and will continue to produce thirty or forty Hafız Alis. I am convinced of this. Write to him on my behalf, and to those who have worked for the Service of the Risale-i Nur: For a period of one or two years, the heroes of Denizli have served the Risale-i Nur for about twenty years, and we, the disciples of the Risale-i Nur, will never forget their kindness for all eternity. And just as Denizli has become in our eyes like a second Isparta, we also consider its prison as a Nuriye Madrasa in meaning. Those whose names are mentioned in Feyzi's letter, especially those who worked for true justice together with the upright judge (Ç.H.M.) and Attorney Ziya, have rendered us, and perhaps all of Anatolia and the Islamic world, a great debt of gratitude. They are also owners of the Risale-i Nur, just as we are. If needed, I will also send some of the collections entrusted to me to them for reading. The books left there may remain, provided they are not left unused. The large collection in hand should remain with him, provided it is not left unused, and is read, and if possible, the prison is shared with others. If he wishes for more, I will send more to him and to there. Because Denizli, in such a short time, has given us and the Risale-i Nur steadfast heroes and brothers, if it were in my power, I would wish to spend the remainder of my blessed life in their blessed prison with great joy and happiness. I send my greetings to all the friends who are very close to us and whom I met in the prison or who have served me, such as Beylerbeyli Süleyman and Tavaslı Mehmed Çavuş. All of them are always included in our spiritual gains and prayers. And we especially greet with individual greetings those whose names are mentioned in Feyzi's letter, and we congratulate them on their Ramadans and Laylat al-Qadr with all our soul and heart. Milâslı Halil İbrahim, indeed R

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 31 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Even if this hand were written in gold and diamonds, it would be worthy. Yes, it has already been mentioned: The recitation of small stones in the palm, as in 1 "And you did not throw when you threw, by secret," the same palm, small stones and earth, being like balls and bullets against the enemy, leading them to defeat, as in 2 "And the moon split," the same palm's finger splitting the moon into two pieces, and the same hand, water flowing from each of its ten fingers like a fountain and giving it to an army to drink, and the same hand being a cure for the sick and the wounded. Indeed, that blessed hand shows how miraculous a miracle of divine power it is. It seems as if, among friends, that hand's palm is a small zikrkhana (place of remembrance) of Subhan Allah, where even small stones enter and recite zikr and tasbih. And against the enemies, it is a small ammunition of Rabbani (divine), where stones and earth enter and become bullets and bombs. And for the wounded and the sick, it is a small pharmacy of Rahmani (compassionate), where it touches any ailment and becomes a cure. And when it rises with majesty, it splits the moon and takes the form of Kab-i Kavseyn. And when it turns with beauty, it becomes a fountain of mercy with ten taps, flowing with water of Kavser. If such a zat's single hand is subjected to such strange miracles, isn't it obvious that this zat is highly accepted by the Creator of the universe, how faithful he is in his cause, and how blessed those who pledge allegiance with that hand will be?

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

The late Hasan Feyzi has beautifully arranged the lesson of truth from the Lights, pointing to the Lights. Let it be included in the lahikah. Said Nursî Read it well, for in every particle there is a vibrant meaning, In this meaning, there is a giving of life to those in sorrow. For the grieving heart, to give its brightness, Look, there is a radiance superior to all radiance. If you examine this with deep and beautiful thought, For the weakened souls, there is nourishment like mountains. And if you wish, an inexhaustible treasure of capital, Open your eyes, look at the Lights, behold, a torrent of grace is upon you. Know me, walk, O servant, walk, for us, In every breath, there is a call of compassion from our Lord. If you have heard this call from the tongue of every particle, Good news, now for you there is the purity called Paradise. Do not look afar, "Look and walk toward the Lights," the world is its ritual. Do you not see, on every face there is the same light. It is one sun that makes every particle shimmer with play, Do you not know, even in you there is a grace from that grace. Open your hands and walk, today take light abundantly from the Risale-i Nur, In every particle, there is relief for the one awakened to love, transformed into light. Skill is not making a friend an enemy, nor a rival a foe, Let memory of kindness be done, for only in a friend is there loyalty. It is a skill to make leaves into atlas and soil into diamonds, Because look, neither in the leaf nor in the soil is there permanence. Do not see the oceans as small and turn them into drops, In truth, in every drop there is a hidden ocean.

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Emirdag Hayati ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

If you ask explicitly and clearly, enter the paradise of the Qur'an. For there is no rank or barren thing that does not exist in that garden either as a flower or a bud. If time permits and if the opportunity and success coincide, the precious elements that embellish the explanation of the words of the Qur'an will be detailed in the upcoming book. Imagination and warning If you ask: "What is this nature that they always echo with it? What are these laws and powers that they are always in harmony with?" We will answer: There is a divine natural law, called the "sharia of the world of testimony," which organizes and arranges the actions of the elements and organs of the body of the soul. This is the natural sharia, which is called "nature" or "the divine press." Yes, nature is the summary and essence of the assumed laws that operate in the realm of existence. Indeed, what is called "power" is each one of the rulings of this sharia. And what is called "laws" is each one of the issues of this sharia. However, due to the continuity of these rulings in that sharia, and also because of the ability of the population who see and show them in the form of imaginary reality, imagination and fantasy have taken over and pressed, thus attributing this nature to the heavens and giving it form, and it has entered the external world and the imagination as an example. Yes, just like that, imagination has many tricks.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 121 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Fifth Point While speaking of the previous point, the subject of the hoopoe of Solomon was brought up. One of our inquisitive and questioning brothers asked in the margin: "The hoopoe, in describing the Lord of Truth, says 'He brings out the hidden things from the heavens and the earth.' Why is this relatively light attribute mentioned in such an important station and in such important divine descriptions?" Answer: One of the merits of a well-structured speech is that it allows the speaker to feel the art and the concern they are particularly engaged in. The hoopoe of Solomon, like the desert Bedouin sages who discover hidden water sources in the arid land of the Arabian Peninsula with their intuition and miraculous abilities, is a blessed and dutiful bird that serves as a sage for animals and birds and acts as a minister for the noble Prophet Solomon, peace be upon him, by finding and bringing water. Thus, it demonstrates the worship and dominion of the Lord of the heavens and the earth by revealing their hidden secrets, expressing and understanding this through the measure of its own art. Yes, the hoopoe saw very well. Because the natural inclination of seeds, kernels, and minerals hidden underground is not to rise upward. Because these lifeless, soulless things cannot ascend on their own; they can fall downward from above by themselves. An object hidden especially beneath the weight of the soil cannot emerge by itself, just as a person cannot remove the heavy load from their shoulders and rise up by themselves. Therefore, it must be brought up by a miraculous power. Thus, the hoopoe, through its own intuitive wisdom, has discovered and understood the most hidden and most important proofs of worship and dominion. The Wise Qur'an has given permission to its statement about this.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Fifth Point While speaking of the previous point, the subject of the hoopoe of Solomon was brought up. A persistent and inquisitive brother of ours asked in the margin: "Why is the description of the hoopoe, who is said to 'bring out the hidden things in the heavens and the earth' in an important context and within the important attributes of the Divine, relatively a light and trivial description?" Answer: One of the merits of a well-crafted speech is that it makes the listener feel the speaker's intense focus and mastery of the subject. The hoopoe of Solomon, like the desert Bedouin sages who discover hidden water sources in the arid land of the Arabian Peninsula with their insight and supernatural abilities, is a blessed and dutiful bird that serves as a sage for animals and birds and acts as a minister to the noble Prophet Solomon (peace be upon him), revealing and bringing forth water. Thus, it demonstrates the worship and sovereignty of the Almighty through the measure of its own craft, expressing and understanding it through its own artistry. Yes, the hoopoe saw very well. Because the natural instinct of seeds, kernels, and minerals hidden underground is not to rise upward. Because these lifeless, soulless things cannot ascend on their own; they can fall downward from above by themselves. An object hidden especially beneath the weight of the earth cannot possibly rise up and shake off the heavy burden on its own. Therefore, it must be lifted by a miraculous power. Thus, the hoopoe, through its own insight, discovered and understood the most hidden and most important proofs of worship and sovereignty. The Glorious Qur'an has given permission to its description of this.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

SECOND ISSUE: The occurrence of the death of this world. Evidence for this matter is the consensus of all the heavenly scriptures and the testimony of all the natural human disposition, and it is also indicated by all the transformations, changes, and fluctuations of this universe. Moreover, centuries and years of evidence show that the worlds with life and the moving worlds, in this world's inn, have died, and the real world also dies like them. If you wish to imagine the destruction of this world in the way the verses of the Qur'an indicate, look: The elements of this universe are intricately connected by a sublime order; they are linked by a subtle, delicate, and refined connection; and it is so organized that if even one element of the celestial structure were to be removed, or if it were to be commanded to "Come out from your axis," this world would begin to collapse. Stars will collide, celestial bodies will tremble. In the boundless space of the universe, millions of cannonballs and huge spheres will begin to make a terrible noise, like the sound of thunder. Colliding with each other, sparking, mountains will be shattered, seas will burn, and the earth will be flattened. Thus, with this death and destruction, the Eternal Almighty shakes the universe; the universe is purified, Hell and its elements are drawn to one side, Paradise and its suitable materials to the other side; the world of the hereafter appears. THIRD ISSUE: The resurrection of the world that will die is possible. Because, as proved in the Second Principle, there is no deficiency in power. The one who is able is extremely powerful. The matter is within the realm of possibility. If a possible matter has an extremely powerful agent, and if the agent's power has no deficiency, then it can be considered not only possible but also actual. A REMARK WORTHY OF NOTE: If one pays attention to this universe, it becomes evident that there are two elements within it that have taken root everywhere: good and evil, beauty and ugliness, desire and harm, perfection and deficiency, light and darkness, guidance and misguidance, light and fire, faith and disbelief, obedience and rebellion, fear and love. These elements are constantly clashing with each other in this universe, always undergoing transformation and change. The wheels of another world's products are turning as a framework. Undoubtedly, those two elements are in conflict with each other.

Sözler ·1921 ·Yirmi Dokuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

SECOND POINT In man there are two aspects. One is, in terms of egoism, directed towards this worldly life. The other, in terms of worship, looks towards eternal life. In terms of the first aspect, man is a wretched creature whose capital is merely a small, insignificant, and arbitrary portion, like a single hair from old age; a weak gain from power; a brief spark from life, quickly extinguished; a short period from life, quickly passing; and a small body from existence, quickly decaying. Along with this condition, he is a delicate and weak individual among the countless and countless individuals of the universe's layers. In terms of the second aspect, and especially in the aspect of helplessness and poverty towards worship, there is a very great extent and a very great importance. Because the Creator, the All-Wise, has placed in the spiritual nature of man an infinite helplessness and an immeasurable poverty, so that he may become a broad mirror embracing the infinite manifestations of the Almighty, the All-Merciful, and the infinitely wealthy, the Most Noble. Yes, man is like a seed. Just as that seed has been given spiritual and important equipment from power and delicate and precious programs from destiny, so that it may work underground, emerge from that narrow world, enter the broad world of air, and with the language of potential from its Creator, request to become a tree and achieve a perfection worthy of itself. If that seed, due to its nature, uses the spiritual equipment given to it to absorb some of the unnecessary materials underground, it will waste itself briefly in that narrow place and rot away. If that seed properly follows the creative command of the One who splits the seed and the date stone 1 and uses its spiritual equipment well, it will emerge from that narrow world and, by becoming a large, fruit-bearing tree, its small, partial truth and spiritual soul will take the form of a great universal truth.

Sözler ·1921 ·Yirmi Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

SECOND POINT In man there are two aspects. One is, in terms of egoism, directed towards this worldly life. The other, in terms of worship, looks towards eternal life. In terms of the first aspect, man is a wretched creature whose capital is merely a small, insignificant, and arbitrary portion, like a single hair from old age; a weak gain from power; a brief spark from life, quickly extinguished; a short period from life, quickly passing; and a small body from existence, quickly decaying. Along with this condition, he is a delicate and weak individual among the countless and countless individuals of the universe's layers. In terms of the second aspect, and especially in the aspect of helplessness and poverty towards worship, there is a very great extent and a very great importance. Because the Creator, the All-Wise, has placed in the spiritual nature of man an infinite helplessness and an immeasurable poverty, so that he may become a broad mirror embracing the infinite manifestations of the Almighty, the All-Merciful, and the infinitely wealthy, the Most Noble. Yes, man is like a seed. Just as that seed has been given spiritual and important equipment from power and delicate and precious programs from destiny, so that it may work underground, emerge from that narrow world, enter the broad world of air, and with the language of potential from its Creator, request to become a tree and achieve a perfection worthy of itself. If that seed, due to its nature, uses the spiritual equipment given to it to absorb some of the unnecessary nutrients underground, it will waste itself briefly in that narrow place and rot away. If that seed properly follows the creative command of the One who splits the seed and the datestone 1 and uses its spiritual equipment well, it will emerge from that narrow world and become a large, fruit-bearing tree. In this way, its small, partial truth and its spiritual soul will take the form of a great universal truth.

Sözler ·1921 ·Yirmi Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

According to the interpretation of the Egyptian Mufti Sheikh Muhammad Abduh: "The word 'salihat,' meaning good deeds, has been left absolute because it is well known and famous among people." I also say that here it has been left ambiguous without reference to the beginning of the chapter. Because the verse mentioned at the beginning of the chapter, "2 wa yuqimoonas sala wa mimma razaqnahum yunfikoon," declares this 'salihat' here. 3 "Innahun lahum jannatin tajriyi min tahtihâ al-anhar." The purpose of this verse is the pleasant pleasure and delight derived from the reward. The records that indicate this purpose are as follows: 1. The use of "Innahu." 2. The specificity of "la." 3. The emphasis of "lahum." 4. The plural form of "jannat." 5. The mention of "tajriya." 6. The mention of "min" together with "taht." 7. The description with the term "river." We will briefly explain that these records strive to establish that purpose. Namely:

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Beloved brothers; In the face of spiritual destruction, praise be to Allah, the miraculous resistance, depth, and value of the Risale-i Nur are increasingly becoming evident. It breaks the idol of nature, which is the foundation and pivot of error, and with the Qur'an in hand, like a diamond sword, it spreads light everywhere and disperses darkness. However, the forms of error are numerous. Accordingly, each of the writings also has its own merits and importance. If it is easy, please send us the "Tabea of Nature" as well. • • •

Kastamonu Lâhikası ·1940 ·Mektup 29 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

FIFTH LEMMA Yes, just as if there were a book, especially if that book were to be written, a single pen would suffice to write it. If that book were to be printed or typeset, then a number of pens, that is, metal letters, would be necessary in order to print it. If some of the letters in that book were written with fine strokes and the majority of the writing were in a different style, then smaller versions of all those metal letters would be needed for that single letter, so that the book could be printed. Similarly, if you consider this book of the universe as a letter written by the Pen of Power from the hand of the One Being, you would follow the path of ease and reason at the level of necessity. But if you attribute it to nature, you would follow the path of doubt and impossibility, a path that would not accept even the slightest suspicion or assumption. Because for nature, every small piece of earth, water, and air would need to contain billions of metal printing presses and factories in order for the countless expressions and forms to emerge. Indeed, every small piece of earth could be the source of most of the plant life. Especially if they bear fruit or flowers, their formations are so regular, so harmonious, so unique, and so distinct that for each one, a separate factory or a separate printing press would be necessary. Thus, nature would be compelled to possess machines for every single thing. It is from this absurdity that even the absurdists themselves feel ashamed.

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Mektup 58 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

FIFTH LEMMA Yes, just as if there were a book, especially if that book were to be written, a single pen would suffice to write it. If that book were to be printed or typeset, then a number of pens, that is, metal letters, would be necessary in order to print it. If some of the letters in that book were written with fine strokes and the majority of the writing were in a different style, then smaller versions of all those metal letters would be needed for that single letter, so that the book could be printed. Similarly, if you consider this book of the universe as a letter written by the Pen of Power from the hand of the One Being, you would follow the path of ease and reason at the level of necessity. But if you attribute it to nature, you would follow the path of doubt and impossibility, a path that would not accept even the slightest suspicion. Because for nature, every small piece of earth, water, and air would need to contain billions of metal printing presses and factories in order for the countless expressions and forms to emerge. Indeed, every small piece of earth could be the source of most of the plant life. Especially if they bear fruit or flowers, their formations are so regular, so harmonious, so unique, and so distinct that for each one, a separate factory or a separate printing press would be necessary. Thus, nature would be compelled to possess machines for every single thing. Indeed, even the superstitious are ashamed of this absurdity.

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Nurun Ilk Kapisi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

We take our second path, we dig through the earth's nature, we proceed in that direction. Either we go trembling through an innate tunnel. In a moment, I traveled this path and passed through it without looking and with complete need. But at that time, I had a substance in my hand that could melt and tear the earth's surface. That miraculous sign of the third path, the Qur'an had given it to me. Brother, do not leave my back, and do not fear at all. Look, there, those tunnel-like caves, the currents of the earth's floor await both of us. They will carry us through. Let these tremendous pillars of the earth not frighten you at all. For beneath this stern face, there is the smiling face of the compassionate owner. I had sensed with light the Qur'anic substance, like radium. Look, light into your eyes! We have emerged into a greater world. Look at this pure and noble earth. This beautiful, sweet space. Hey, lift your head. Look, it has stretched out to the heavens, torn the clouds, left them below, and invites us to that tree of paradise. Indeed, it is the Qur'an. Its branches extend in every direction. We should also hang onto this branch that spreads out; it will take us there. That heavenly tree has become the divine law on the earth. So, without effort, through that path, we have emerged into this world of splendor and ease, without being burdened or troubled. Since we have made a mistake, we return to the old place and find the right path. Look, our third path, the hawk of the night perched on these mountains, and it proclaims an adhan to the whole world. Look at the great mu'azzin: Muhammad al-Hashimi (peace be upon him) invites people to the world of light and divine law. He binds them with prayer and need. It has torn the clouds, look at these divine mountains. It has stretched out to the heavens, look at the sacred law. How beautifully it has adorned the surface of our earth. Indeed, we must leave from here with the wings of effort. The light of the breeze is there, the light of beauty is there. Indeed, here is Uhud of unity, that mighty mountain. Indeed, there is the Islamic Juddi, that mountain of safety. Indeed, the Qur'an al-Ezher, the Mountain of the Torah, is here. The clear waters of the Nile flow from that magnificent source. Drink from that sweet water.

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

And a wise scholar understands that word in this way: At the beginning of creation, the heavens and the earth were formless masses and purposeless lumps of dough, without offspring or creatures, just a heap of matter. The All-Wise Creator shaped them, gave them beautiful forms and useful shapes, and brought forth adorned and numerous creatures from them. Thus, one marvels at the vastness of His wisdom. To the modern philosopher, these words mean: Our planet, which forms the solar system, along with the other planets, was at the beginning a mass fused with the sun, in the form of an unopened dough. The Almighty All-Sustainer opened that dough, placed each planet in its place, left the sun there, brought our earth here, spread soil on the ground, caused rain from the sky, and scattered light from the sun, thus adorning the world and placing us in it. Understanding this, one lifts their head from the mire of nature and says, "I bear witness that Allah is One, the Only." For example, the lâm in the verse, "And the sun runs to a resting place for it," expresses its own meaning, the meaning of fî (in), and the meaning of ilâ (to). Thus, the lâm in "li-mustaqrin" is understood by the common people in the sense of ilâ (to), so they understand that the sun, which is now a lamp for you, giving light and warmth, will one day stop its journey, reach its final destination, and take a form that will no longer benefit you. Understanding this, one contemplates the great blessings that the Almighty Creator has tied to the sun and says, "Glory be to Allah, Praise be to Allah." And the learned scholar also understands that lâm in the sense of ilâ (to). However, he does not see the sun merely as a lamp, but perhaps as a thread of the divine tapestry woven in the spring and summer modes, as ink in the pages written day and night in the eternal books, and as a vessel of light. Considering the sun's movement and the order of the universe it signifies, the wise Creator's artistry brings him to prostration, saying, "What Allah has created is truly amazing," and to His wisdom, "Blessed be Allah."

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Yıldırım (diğer adı saika) bulutlarla yeryüzü arasında elektrik boşalmasıdır. Berk (Şimşek) ise bulutlar arasında ya da bulutlarla yeryüzü arasında elektrik boşalmasıdır. Ra'd kelimesi bazen hem gök gürültüsü, hem şimşek hem de yıldırım için; şimşek kelimesi de hem şimşek hem yıldırım için kullanılır. Risalelerde ilgili bahisler: * Yıldırım: Bulutlarla yeryüzü arasında elektrik boşalması, saika * Yıldırım Süleyman Rüşdü: Nur fabrikasından Ispartalı nur talebesi. * Yıldırım Bayezid: 4. Osmanlı padişahı.

Nurpedia ·Yıldırım (Tavzih) 0.21

Bölümler İçin Önizleme 1/2 Müellif: MUSTAFA ÇAĞRICI Bölüme Git I. KUR’AN ve HADİS İslâmî literatürde insanların üstünde yaşadığı fizikî dünya genellikle arz kelimesiyle ifade edilir. Yerküre için Türkçe’de kullanı... 2/2 Müellif: YAVUZ UNAT Bölüme Git II. COĞRAFYA Güneş sistemindeki dokuz gezegenden biri olan yer Merkür ile Venüs’ten sonra güneşe en yakın ve Merkür, Venüs, Mars gibi güneş sisteminin... 2 bölümden oluşan maddenin 1. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#1-kuran-ve-hadis 1/2 Müellif: MUSTAFA ÇAĞRICI YER Müellif: MUSTAFA ÇAĞRICI Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2013 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#1-kuran-ve-hadis MUSTAFA ÇAĞRICI, "YER", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#1-kuran-ve-hadis (02.04.2026). Kopyalama metni I. KUR’AN ve HADİS İslâmî literatürde insanların üstünde yaşadığı fizikî dünya genellikle arz kelimesiyle ifade edilir. Yerküre için Türkçe’de kullanılan dünyâ ise Kur’an’da, hadislerle ve diğer kaynaklarda insanın ölümden önceki hayatını, bu hayat boyunca yararlandığı dünya nimetlerini ifade eder (bk. DÜNYA ). Eski sözlüklerde arz, “semanın mukabili olan cisim” veya “insanların üzerinde bulunduğu yer” şeklinde açıklanır ( Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “arż” md.; Lisânü’l-ʿArab , “arż” md.); aynı kelime “ülke, toprak, kara parçası, arazi” gibi sınırlı yerler için de kullanılır. Felsefî eserlerde arz, hem yeryüzü hem de maddî evreni oluşturduğu düşünülen dört unsurdan toprak anlamında geçer (meselâ bk. İbn Sînâ, s. 288-291, 306, 586, 595). Dünyanın yaratılışıyla ilgili bir hadiste geçen tirbe kelimesiyle de yeryüzünün kastedildiği belirtilir (İbnü’l-Esîr, I, 185). Kur’ân-ı Kerîm’de arz kelimesi 468 yerde geçer; bunların çoğunda yeryüzü, bazılarında toprak (Yâsîn 36/33; Nûh 71/17) ve ülke (el-A‘râf 7/110; Tâhâ 20/57) karşılığında kullanılır; bazılarında da Mısır, Mekke, Filistin, kutsal topraklar (el-arzu’l-mukaddese) gibi şehir veya coğrafî bölgeleri ifade eder (el-Mâide 5/21; Yûsuf 12/21, 56; İbrâhîm 14/14; el-İsrâ 17/104). Bu âyetlerde yeryüzü anlamındaki arz çeşitli bağlamlarda kullanılır. Kırkı aşkın âyette gökleri ve yeri Allah’ın yarattığı bildirilerek ilâhî kudretin sınırsızlığına dikkat çekilir, bunların bazılarında göklerle yerin altı günde yaratıldığı belirtilir. Fussılet sûresinde ise (41/9-12) Allah’ın arzı iki günde halkettiği, ardından yeryüzüne dağları yerleştirip orayı çeşitli nimetlerle donattığı ve bunları dört günde yaptığı, ardından kaos (duhân “duman”) halindeki semaya yükselip (istevâ) iki günde de gökleri yarattığı ifade edilir. İlk bakışta bu son âyetlerde anlatılanların sekiz günde gerçekleştiği ve bunun göklerle yerin altı günde yaratıldığına dair bilgiyle çeliştiği gibi bir intiba uyansa da müfessirler dünyanın yaratıldığı iki günün de dört güne dahil olduğunu söyler. Ayrıca henüz dünyanın yaratılmadığı bir dönemde yirmi dört saatlik bir günden söz edilemeyeceği için bu tür âyetlerde geçen “gün” kavramı da “devir, zaman dilimi” olarak yorumlanır. Nitekim benzer konularda zamanın izâfîliğine işaret eden âyetler de vardır (bk. SEMA ). Allah’ın yedi göğü ve “onların mislince” arzı yarattığını bildiren âyetin (et-Talâk 65/12) tefsiri üzerinde durulmuştur. Bazı yorumlara göre âyette yerin yedi tabakadan veya yedi bölgeden oluştuğuna işaret edilmektedir. Bir kısım müfessirler ise bu cümlenin öğelerini dikkate alarak burada sayı denkliği söz konusu olmayıp, yerküreyle gök cisimlerinin maddî unsurları arasındaki tür benzerliğine ya da küre biçiminde olma, güneşten ışık alma gibi başka benzerliklere dikkat çekildiğini belirtirler. M. Hamdi Yazır, âyetteki “min” edatının anlamından hareketle burada arz kavramıyla insanın aslına işaret edildiği, dolayısıyla insanın beş duyu, akıl ve vahiyden teşekkül eden yedi bilgi kaynağının

TDV İslâm Ansiklopedisi ·YER 0.18

…
Buna göre kıyamet gününde -temsilî bir ifadeyle- yer bütünüyle “Allah’ın avucundadır; gökler de O’nun kudret elinde dürülüp bükülmüştür” (ez-Zümer 39/67). M. Tâhir İbn Âşûr’a göre bu âyet, kıyametin kopması üzerine yerin ve göklerin tamamen yok olmayıp varlığını sürdüreceğine, ancak bilinen şekil, sistem ve işleyişinin son bulacağına işaret etmekte, bazı hadisler de bunu desteklemektedir ( et-Taḥrîr ve’t-tenvîr , XXIV, 63). Diğer bazı âyetlere göre de kıyamet gününde yer başka bir yere, gökler başka göklere dönüştürülecek (İbrâhîm 14/48; el-Kehf 18/47); yer şiddetle sarsılacak, dağlar parçalanıp toz haline gelecek (el-Vâkıa 56/4-6); dağlar yerinden yürütülecek, yeryüzü dümdüz edilecek ve yer, içinde bulunanları atıp boşaltacak (el-Kehf 18/47; el-İnşikāk 84/3-4); yer yarılacak, dağılıp parçalanacak, dehşetle sarsılıp ağırlıklarını dışarı atacak (Kāf 50/44; el-Fecr 89/21; ez-Zilzâl 99/1-2); yeryüzü ve dağlar yerlerinden sökülüp birbirine çarparak darmadağın olacak (el-Hâkka 69/14) ve dağlar savrulan kum yığınları haline gelecektir (el-Müzzemmil 73/14). Zümer sûresinde (39/69) bazı kıyamet olaylarının anılmasından sonra, “Rabbinin nuruyla yer aydınlanacak, kitap (amel defterleri) ortaya konacak” buyurulmaktadır. Bir kısım müfessirler, bu âyetin devamında âhiret hesabına ilişkin bilgileri dikkate alarak yerin Allah’ın nuruyla aydınlanmasını O’nun âdil yargılaması şeklinde yorumlamışlardır (Zemahşerî, III, 357; Fahreddin er-Râzî, XXVII, 19). Buna göre âyette kıyametin kopmasından sonra oluşacak kozmik yapıya da yer denmiştir. Nitekim bir âyette cennetin arzından söz edilmektedir (Âl-i İmrân 3/133). Kur’ân-ı Kerîm’de arz kelimesi deyim niteliğindeki ifadeler içinde de kullanılır. Meselâ bazı savaşlarda müslümanların yaşadığı ağır sıkıntı, “Onca genişliğine rağmen yeryüzü size dar gelmişti” diye anlatılır; sefere katılmamak için ayak sürüyenler, “Yere çakılıp kaldınız” sözüyle kınanır (et-Tevbe 9/25, 38, 118); cehennem ve cennet hayatının sonsuzluğu, “Gökler ve yer durduğu sürece onlar orada ebedî kalacaktır” şeklinde ifade edilir (Hûd 11/107-108); Firavun ve çevresindekilerin Kızıldeniz’de boğulmaları anlatıldıktan sonra, “Gök ve yer onların ardından ağlamadı” denilir (ed-Duhân 44/29). Arzla ilgili bilgilerin yer aldığı hadislerde de arz hem yeryüzünü hem de sınırlı bir mekânı, arazi, toprak, ülke veya yerleşim yerini anlatır. Bazı hadislerde dünyadaki bütün insanlar veya varlıklar için “ehlü’l-arz” terkibi kullanılır ( Wensinck, el-Muʿcem , “arż” md.). Hz. Peygamber’in uzunca bir duasında Allah göklerin ve yerin rabbi, kayyimi, nuru, yerin hükümdarı diye nitelenmiştir (Buhârî, “Teheccüd”, 1; Nesâî, “Ḳıyâmü’l-leyl”, 9; Dârimî, “Ṣalât”, 33, 69). Bir hadiste Hz. Âdem’den, “yeryüzü ehline gönderilmiş ilk peygamber” şeklinde söz edilir (Buhârî, “Tefsîr”, 17/5; Tirmizî, “Ḳıyâmet”, 10). Kıyamet gününde Allah’ın yeri avucunun içine alacağı, göğü dürüp bükeceği şeklindeki temsilî ifadeye hadislerde de rastlanır. Bir hadiste kıyamet gününde arzın bir ekmek kadar ufalacağı bildirilir (Buhârî, “Riḳāḳ”, 44; Müslim, “Münâfiḳīn”, 30). Bir rivayete göre âhir zamanda önce yeryüzünü zulüm ve haksızlık kaplayacak, ardından Hz. Peygamber’in Ehl-i beyt’inden biri gelecek ve onun sayesinde yeryüzü adalet ve insafla dolacaktır ( Müsned , III, 28, 36). Deccâlin zuhuru ve Îsâ’nın nüzûlüyle ilgili olarak bazı hadis kaynaklarında aktarılan rivayetlere göre Hz. Îsâ’nın çabaları sonucu kabın su ile dolması gibi yeryüzü barış ve güvenlikle dolacaktır (İbn Mâce, “Fiten”, 33). Hz. Peygamber, “Yeryüzü bana mescid yapıldı ve temiz kılındı” buyurmuş, kabirler ve helâlar dışında bütün yeryüzünün mescid olduğunu bildirmiştir (Buhârî, “Ṣalât”, 56; Tirmizî, “Ṣalât”, 119; Müsned , V, 145, 148, 248, 256). Resûlullah, Mekke’ye karşı sevgisini, “Sen hiç şüphesiz Allah’ın arzının en

TDV İslâm Ansiklopedisi ·YER 0.17

…
Nitekim bu âyetlerin tefsirinde çeşitli yerler üzerinde durulmuş, bazı âlimler bu yerin Şam ve Mısır, bazıları Mescid-i Aksâ ’nın bulunduğu Kudüs ve Lübnan dağı çevresi olduğunu söylerken diğer bazı âlimler de kesin bir yer belirtmenin doğru olmayacağını, ancak Fırat ile Mısır arasında bir yer olması gerektiğini ifade etmişlerdir. Yahudiler arz-ı mev‘ûddan uzaklaştırıldıktan sonra (m.s. 70) daima oranın hayaliyle yaşamışlar, zaman zaman ortaya çıkan sahte mesîh ler de oraya kavuşma idealini körüklemişlerdir. Bu mesîhlerden bazıları “arz-ı mev‘ûd”u önce Filistin, sonra da bütün yeryüzü şeklinde yorumlamışlardır. Siyonizm hareketinin ortaya çıkış sebebi de arz-ı mev‘ûd idealinin gerçekleşmesi arzusudur. BİBLİYOGRAFYA Taberî, Câmiʿu’l-beyân (Bulak) , XVII, 80-81. Kurtubî, el-Câmiʿ , VI, 125. Ancien Testament , s. 326. Bustanay Oded, “Canaan, Land of”, EJd. , V, 99-100. “Erez İsrael”, a.e. , VI, 837. Louis Isaac Rabinowiz, “İsrael”, a.e. , IX, 106. Michael Avi-Yonah, “İsrael, Land of”, a.e. , IX, 108-123. Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1991 yılında İstanbul’da basılan 3. cildinde, 442-444 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. Bu madde en son 14.10.2024 tarihinde güncellenmiştir.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ARZ-ı MEV‘ÛD 0.15

…
Îsâ’nın çabaları sonucu kabın su ile dolması gibi yeryüzü barış ve güvenlikle dolacaktır (İbn Mâce, “Fiten”, 33). Hz. Peygamber, “Yeryüzü bana mescid yapıldı ve temiz kılındı” buyurmuş, kabirler ve helâlar dışında bütün yeryüzünün mescid olduğunu bildirmiştir (Buhârî, “Ṣalât”, 56; Tirmizî, “Ṣalât”, 119; Müsned , V, 145, 148, 248, 256). Resûlullah, Mekke’ye karşı sevgisini, “Sen hiç şüphesiz Allah’ın arzının en hayırlısı ve en sevgilisisin” sözleriyle dile getirmiştir (Tirmizî, “Menâḳıb”, 68; İbn Mâce, “Menâsik”, 103; Dârimî, “Siyer”, 66). Grekçe geographia kelimesini ilk İslâm coğrafyacılarından Muhammed b. Mûsâ el-Hârizmî (ö. 232/847’den sonra) “sûretü’l-arz”, Ali b. Hüseyin el-Mes‘ûdî (ö. 345/956) “kat‘u’l-arz” (yeryüzü araştırması) terkipleriyle karşılamış, daha sonraki dönemlerde “geografia”nın Arapçalaştırılmış şekli olan coğrâfiyâ kullanılmıştır. İslâm âlimleri eski Yunan, Roma, Hint, İran astronomi ve coğrafya kültüründen İslâm dünyasına intikal eden bilgilerden faydalanarak İslâm coğrafyasıyla ilgili zengin bir literatür geliştirmişlerdir. Bu alanda yeryüzü ölçümleri, harita çizimleri, yeryüzü şekilleri, kıtalar, iklimler, enlem ve boylamlar, depremler, denizler, ırmaklar, med cezir, yanardağlar, beşerî coğrafya vb. konulara dair el-Mesâlik ve’l-memâlik , Mesâlikü’l-memâlik , Kitâbü’l-Büldân , Taḳvîmü’l-büldân , Ṣuverü’l-eḳālîm , Ṣuverü’l-arż , Kitâbü’l-Cuʿrâfiyye , Kitâbü’l-Coġrâfiyâ , Maʿrifetü’l-eḳālîm , ʿAcâʾibü’l-eḳālîm gibi isimlerle birçok eser yazılmıştır (bk. COĞRAFYA ). BİBLİYOGRAFYA İbnü’l-Esîr, en-Nihâye , I, 185. Müsned , III, 28, 36; V, 145, 148, 248, 256. Taberî, Câmiʿu’l-beyân , Beyrut 1412/1992, I, 548-549; VII, 360; VIII, 84-85; XI, 24. İbn Sînâ, en-Necât (nşr. M. Takī Dânişpejûh), Tahran 1364 hş., s. 288-291, 306, 586, 595. Râgıb el-İsfahânî, eẕ-Ẕerîʿa ilâ mekârimi’ş-şerîʿa (nşr. Ebü’l-Yezîd el-Acemî), Kahire 1405/1985, s. 90-96. Zemahşerî, el-Keşşâf (Beyrut) , III, 357. Fahreddin er-Râzî, Mefâtîḥu’l-ġayb , XIV, 133; XXVII, 19. Elmalılı, Hak Dini , VII, 5081. M. Tâhir İbn Âşûr, et-Taḥrîr ve’t-tenvîr , Tunus 1984, XXIV, 63; XXVIII, 334-340. Hayrettin Karaman v.dğr., Kur’an Yolu: Türkçe Meâl ve Tefsir , Ankara 2006, V, 396-399. M. Fethî Osman, “el-Arż fi’l-Ḳurʾân”, Mecelletü Külliyyeti’l-ʿulûmi’l-ictimâʿiyye , III, Riyad 1979, s. 257-327. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 2013 yılında İstanbul’da basılan 43. cildinde, 476-478 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 2 bölümden oluşan maddenin 2. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#2-cografya 2/2 Müellif: YAVUZ UNAT YER Müellif: YAVUZ UNAT Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2013 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#2-cografya YAVUZ UNAT, "YER", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/yer#2-cografya (02.04.2026). Kopyalama metni II. COĞRAFYA Güneş sistemindeki dokuz gezegenden biri olan yer Merkür ile Venüs’ten sonra güneşe en yakın ve Merkür, Venüs, Mars gibi güneş sisteminin iç kısmında yer alan küçük bir gezegen olup tek uydusu aydır. Çapı 12.756, ekvator çevresi yaklaşık 40.077 kilometredir. Güneşin çevresinde eliptik bir yörüngede dolanır; bir yıllık dolanımını 365,256 günde tamamlar. Güneşe ortalama uzaklığı 149,6 milyon kilometredir. Yer, batıdan doğuya doğru kendi etrafındaki dolanımını 23 saat 56 dakika 4 saniyede tamamlar. Güneş çevresindeki dolanımıyla mevsimler, kendi çevresindeki dolanımıyla gündüz ve gece meydana gelir. Ekseni ekvatora göre 23 derece 27 dakika eğimlidir. Yer taşküre (litosfer), suküre (hidrosfer) ve havaküreden (atmosfer) oluşur. Yer yüzeyinin % 71’i su ile kaplıdır; etrafını, yer çekimine bağlı olarak uzay boşluğuna dağılmadan duran yaklaşık 10.000 km. kalınlığındaki havaküre kuşatır. Yerkürenin yüzölçümü yaklaşık

TDV İslâm Ansiklopedisi ·YER 0.13

Önceki Ayet: Hacc 62 ← Hacc Suresi → Hacc 64: Sonraki Ayet Meali: 63- Görmedin mi, Allah, gökten yağmur indirdi de bu sayede yeryüzü yeşeriyor. Gerçekten Allah çok lütufkârdır, (her şeyden) haberdardır. '''Kur'an'daki Yeri: 17. Cüz, 338. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Hacc 63 0.13

Önceki Ayet: Zümer 68 ← Zümer Suresi → Zümer 70: Sonraki Ayet Meali: 69- Yeryüzü, Rabbinin nûru ile aydınlanır, kitap konulur, peygamberler ve şahitler getirilir ve aralarında hakkaniyetle hüküm verilir. Onlara asla zulmedilmez. '''Kur'an'daki Yeri: 24. Cüz, 465. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Zümer 69 0.13

Önceki Ayet: Hakka 12 ← Hakka Suresi → Hakka 14: Sonraki Ayet Meali: 13-14-15- Artık Sûr'a bir defa üflendiği, yeryüzü ve dağlar kaldırılıp birbirine tek çarpışla çarpılıp darmadağın edildiği zaman, işte o gün olacak olur (kıyamet kopar). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 566. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Hakka 13 0.13

Önceki Ayet: Hakka 14 ← Hakka Suresi → Hakka 16: Sonraki Ayet Meali: 13-14-15- Artık Sûr'a bir defa üflendiği, yeryüzü ve dağlar kaldırılıp birbirine tek çarpışla çarpılıp darmadağın edildiği zaman, işte o gün olacak olur (kıyamet kopar). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 566. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Hakka 15 0.13

Önceki Ayet: Hakka 13 ← Hakka Suresi → Hakka 15: Sonraki Ayet Meali: 13-14-15- Artık Sûr'a bir defa üflendiği, yeryüzü ve dağlar kaldırılıp birbirine tek çarpışla çarpılıp darmadağın edildiği zaman, işte o gün olacak olur (kıyamet kopar). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 566. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Hakka 14 0.13

Önceki Ayet: Müzzemmil 13 ← Müzzemmil Suresi → Müzzemmil 15: Sonraki Ayet Meali: 14- O gün (kıyamet günü) yeryüzü ve dağlar sarsılır; dağlar çöküntü ile akıp giden kum yığınına döner. '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 573. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Müzzemmil 14 0.12

Önceki Ayet: Fecr 20 ← Fecr Suresi → Fecr 22: Sonraki Ayet Meali: 21-22- Ama yeryüzü parça parça döküldüğü, Rabbin(in emri) geldiği ve melekler saf saf dizildiği zaman (her şey ortaya çıkacaktır). '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 593. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Fecr 21 0.12

Önceki Ayet: Tevbe 117 ← Tevbe Suresi → Tevbe 119: Sonraki Ayet Meali: 118- Ve (seferden) geri bırakılan üç kişinin de (tevbelerini kabul etti). Yeryüzü, genişliğine rağmen onlara dar gelmiş, vicdanları kendilerini sıktıkça sıkmıştı. Nihayet Allah'tan (O'nun azabından) yine Allah'a sığınmaktan başka çare olmadığını anlamışlardı. Sonra (eski hallerine) dönmeleri için Allah onların tevbesini kabul etti. Çünkü Allah tevbeyi çok kabul eden, pek esirgeyendir. '''Kur'an'daki Yeri: 11. Cüz, 205. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Tevbe 118 0.11

Önceki Ayet: Tevbe 24 ← Tevbe Suresi → Tevbe 26: Sonraki Ayet Meali: 25- Andolsun ki Allah, birçok yerde (savaş alanlarında) ve Huneyn savaşında size yardım etmişti. Hani çokluğunuz size kendinizi beğendirmiş, fakat sizi hezimete uğramaktan kurtaramamıştı. Yeryüzü bütün genişliğine rağmen size dar gelmişti, sonunda (bozularak) gerisin geri dönmüştünüz. '''Kur'an'daki Yeri: 10. Cüz, 189. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Tevbe 25 0.11

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/dunya--tasavvuf#1 Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ DÜNYA Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1994 Son Güncelleme Tarihi: 03.08.2019 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/dunya--tasavvuf SÜLEYMAN ULUDAĞ, "DÜNYA", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/dunya--tasavvuf (02.04.2026). Kopyalama metni Dünya kelimesi, “yakın olmak” mânasına gelen dünüv kökünden türemiş “en yakın” anlamındaki ednâ kelimesinin müennesidir. Kur’an’da âhiret ve âhiret hayatının karşılığı olmak üzere çok defa, “yakın hayat” anlamındaki el-hayâtü’d-dünyâ tamlamasında hayat kelimesinin sıfatı olarak, bazan da belirli (mârife) şekliyle isim olarak kullanılmıştır (bk. M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “dnv” md.). Hadislerde ise belirsiz (nekre) olarak da geçer. Bu yakın hayatın ardından gelecek olan hayata, “sonraki hayat” anlamında âhiret adı verilmiştir. Dünya kelimesinin “alçaklık, kötülük” mânasındaki denâet kökünden geldiği de ileri sürülmüştür ( İA , III, 669). Kur’an’da yer ve yeryüzü için arz kelimesi kullanılmış, şu anda yaşanılan hayata “el-hayâtü’d-dünyâ, âcile ( عاجلة ), ûlâ”; sonraki hayata “ukbâ, dârü’l-karâr” gibi isim ve sıfatlar da verilmiştir. Böylece Kur’ân-ı Kerîm’de arz coğrafî, dünya ise dinî ve ahlâkî bir terim olarak yer almış; dünya kötülenir veya hafife alınırken kozmik varlığı değil burada sürdürülen ve âhiret kaygısını geri planda bırakan hayat tarzı kastedilmiştir. Dünya sahih hadislerde de bu anlamda kullanılmıştır (bk. Wensinck, el-Muʿcem , “dnv” md.). Yeryüzü ile burada yaşanan hayat arasında yakın bir ilişki bulunduğundan zamanla dünya kelimesi sıfat olma özelliğini kaybederek yerkürenin ismi haline gelmiş ve “ay altı varlık alanı, bu âlem, güneş sistemindeki gezegenlerden biri, yer küresi” şeklinde tarif edilmiştir (Ebü’l-Bekā, s. 185; Tehânevî, Keşşâf , “dnv” md.). Bu anlamda dünya denilince daha çok yer küresi (arz) akla gelir (bk. YER ). Dünya hayatı Kur’an’da genellikle âhiret hayatı ile birlikte anılmış, bazan ikisi arasında karşılaştırma yapılarak âhiret hayatının üstün olduğu belirtilmiştir. Kur’an’a göre, âhiret için amelleri engellemeyen ve aksatmayan dünya hayatı meşrû bir nimet, hatta saadettir. Nitekim müslümanların, “Rabbimiz! Bize dünyada da âhirette de iyilik ver” diye dua etmeleri tavsiye edilmiş (el-Bakara 2/201; ayrıca bk. el-A‘râf 7/156; Yûnus 10/64; en-Nahl 16/122); “Allah dünyadaki şeylerin hepsini sizin için yarattı” denilmiştir (el-Bakara 2/29). Birçok âyette peygamberlere ve müminlere hitap edilirken dünya ve âhiret mutluluğu birlikte vurgulanmış, bu durum Allah’ın özel bir lutfu olarak kaydedilmiştir. Hz. İbrâhim ve Hz. Îsâ dünya ve âhiret mutluluğunu kazanmışlardır (el-Bakara 2/130; Âl-i İmrân 3/45). Çünkü dünya mutluluğu ile âhiret mutluluğu birbirine zıt değildir; âhiret mutluluğunu kazanmak için dünyadan vazgeçmek gerekmez; dünyada refah içinde yaşanarak âhiret mutluluğu elde edilebilir. Âhiretlerini kaybedenler dünyada da mutlu olamazlar: “Kâfirler için dünyada ve âhirette şiddetli bir azap vardır” (Âl-i İmrân 3/56; el-Mâide 5/33). İki cihanda yüzü ak olanlara karşılık yüzü kara olacaklar da vardır (Âl-i İmrân 3/106-107). Dünya ve âhiret arasında bir tercih yapma mecburiyeti ortaya çıktığı zaman hiç tereddüt etmeden âhiret hayatının tercih edilmesi istenmiş, aksi davranışta bulunanlar şiddetle kınanmıştır (İbrâhîm 14/3; en-Nâziât 79/37-39). Çünkü âhiret dünyadan daha hayırlıdır (ed-Duhâ 93/4). Geçici ve süreksiz olan, kalıcı ve dâimî olana tercih edilemez. “Önce dünya” diyenler “dünya karşılığında âhireti satanlar” şeklinde nitelendirilmiş, değerli ve çok olanı verip değersiz ve az olanı satın almanın kârlı bir iş olmadığı ifade edilmiştir (el-Bakara 2/86,

TDV İslâm Ansiklopedisi ·DÜNYA 0.11

…
Amma ²v-U«7 ün takdimi, yani ayette semanın bina edilmesinin zikrinden önce, arzın tefrişi, serilip yayılmasını zikr eylemesi ise, işarettir ki; yerin, dünya toprağının serilip tefriş edilmesi insanlar için olmuştur. Amma bununla beraber, serilmiş ve yayılmış olan arz sofrasından istifade eden yalnız bir insan değildir, başkaları da vardır. Öyle ise yeryüzün de görülen fazlalıklar, ziyadelikler abes değillerdir. Feteemmel! Amma @®-!«h¬4 lafzı ise, belağatın bir nüktesine işaret etmetedirki, bir garabet noktasıdır. Şöyleki: Yerin, toprağın serilmesinde ve yayarak tefrişinde; onun tabiatının iktizasına göre, yani ağırlığı, sert cisimliği ve sairesi hasebiyle suda batmak ve dalmak iken, tamamının batmaması kaydıdır. Ayet, bu kelimesiyle îma ediyorki; o tefriş, yayma ve serme, arzın tabiatının zıddına ve hilafınadır. Çünkü Küre-i Arzın tabiatı itibariyla, onun hertarafını suların istilaetmesi ve ihata eylemesi iktizası iken, Sani-i Hakîm, hikmeti ve merhameti Küre-i Arzın bir kısmını dışarıda bırakarak, yaymış, üstüne de nimetlerinin sofrasını sermiştir. Hem dahi @®-!«h¬4 kelimesi µy¬8¬+!«Y«V¬"ö«a«A«$ö­š²|ÅL7!ö«a«A«$!«)¬! (Bir şey, vucûd bulup sabit olduğunda, lavazımiyle birlikte sabit olmuş olur) kaidesiyle, şöyle bir tenbihi veriyor ki: arz ve toprak bir evin sahası ve arsası gibi bast edilip yayılmıştır. Ondaki enva’-i nebatat ve hayvanat dünya evinin esasatı (133), yani levazımatı gibi bir kasd ve bir hikmetle yerli yerince konulmuşlardır. Hem yine bu kelime îma etmektedir ki: arz ve toprak, bir kasd ve bir hikmetle; ayaklar onun üstünde duramıyacağı derecede sıvı bir mayi’ hali ile altun dahi olmuş olsaydı bile istifadeye, ziraata elverişli olmayan şiddetli bir sertlik mabeyninde bırakılmıştır ki, abes bir şey olmuş olmasın. 133 Buradaki esasat, Arapça -€@«$@«$«! dır ki, levazımat demektir. Mütercim

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 316 0.11

Önceki Ayet: Zümer 9 ← Zümer Suresi → Zümer 1: Sonraki Ayet Meali: 10- (Resûlüm!) Söyle: Ey inanan kullarım! Rabbinize karşı gelmekten sakının. Bu dünyada iyilik yapanlara iyilik vardır. Allah'ın (yarattığı) yeryüzü geniştir. Yalnız sabredenlere, mükâfatları hesapsız ödenecektir. 11-20. âyetlerde, ibadetle ihlâsın yanısıra, Allah'ın dışındakilere ve Tâğut'a tapmaktan kaçınmanın gereği açıklanmıştır.} '''Kur'an'daki Yeri: 23. Cüz, 458. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Zümer 10 0.11

…
Belki onların nezaret ve çobanlığı ise, sırf ve yalnız Allah hesabınadır. Ve onun ismi ve havl ve emriyledir. Belki de onların nezareti, yalnız tecelliyat-ı Rububiyeti o nev'de müşahede etmek ve kudret ve rahmetin cilvelerini onda mütalaa etmek ve evamir-i İlahiyeyi o nev'e ilham edip, o nev'in ef'al-i ihtiyariyesini bir nevi tanzim etmekten ibarettir. Melaikelerin bir kısmı da, nebatattan bir nev'e nâzır olup, ruy-i zemin tarlasında Allah'ın izniyle, emriyle, ismiyle ve havliyle o nev'in intişarına müekkeldir. Belki de onun bu nezareti o nebatın tesbihat ve tahiyyatını Fâtırının barigahında temsil ve ilan etmekle beraber, o nev'e mevhub olan cihazları hüsn-ü istimal etmeleri için bir nevi tanzim ile himaye etmektir. Demek melaikenin hizmeti, hakikî bir tasarruf değil, belki bir nevi kesbdir. Zira her şeyde Hâlık-ı Küll-ü Şey'e mahsus bir sikke vardır; Ve o şeyde başkasının müdahelesine mecal yoktur. Hem melaikenin o hizmeti, insanınki gibi âdetleri olmayıp, ubudiyet ve ibadetleridir. İşte Rezzakiyet arşının hamelesi olan Mikail'in (A.S.) yeryüzü tarlasındaki nebatât ecnasına olan nezareti de, onun ubudiyetidir. Hem yine onun taht-ı emrinde, Allah'ın kuvvetiyle, havliyle, emriyle ve ismiyle her nevi nebat'a mahsus nâzırları vardır.. Ve hakeza hayvanat nazırlarını da bunlara kıyas et! Eğer şu ulvî manayı derketmek istersen; yeryüzünü dikkatle temaşa ette, Fâtır-ı Hakîm, onu hayvanat ve nebatata nasıl vasi' bir mezraa ve azîm bir mer'a yapmış olduğunu gör! Sonra Fatır-ı Kadir ve Alimin hikmetiyle, acib bir intizamla ruy-i zemine yayılmış olan nebatata nazar et ve onların tohumlarının etrafa bir taksim-i garib içinde tevzilerine dikkat et!.. Meselâ, bazı nebatat tohumlarının, hususan dikenli otların kıldan kanatçıklarla techiz edilip, onunla havada uçarak muayyen menbetlerine gitmeleri gibi... Hem ruy-i zeminde gayet garib bir tarzda, acib bir taksim ile serpilmiş olan enva-i hayvanata nazar et, gör ki; nasıl Hakîm ve Kerim olan Hâlıklarının inayetiyle hüsn-ü intizam içinde yeryüzü mer'asında koşuşmaktadırlar. (Nur (Mesnevi (Badıllı))) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler * Melek: İsrafil gibi Allah’ın emirlerine tam itaat eden iyi nitelikteki ruhanî varlıklara verilen ad. * Cebrail: Hz. Mikail ile beraber Peygamberimize nöbettar gibi muhafızlık yapan büyük melek * Mukarrebin Melekler: İçinde Mikail'in de olduğu Allah'a en yakın melekler Kaynakça

Nurpedia ·Mikail 0.11

…
Camid ve şuursuz maddeler, az bir zaman içinde; istihale görmüş, zeminden yükselmiş, nur-u hayatla süslenmiş, sündüs-misal güzelliklerle kendilerini Sâni’lerinin nazarına takdim ediyorlar. (Fihrist (Lemalar)) Arz, sema güzellik müsabakasına girmek için lâzım gelen tuvaletleri yapıp hazırlıklarda bulundukları zaman arz, kış mevsiminde kardan mamul beyaz elbiselerini giyer. Bahar mevsiminde zümrüt gibi yeşil halıları sahralarına serer. Yeşil kürkleri dağlarına giydirir. Başlarına beyaz sarıkları bağlar. Ve bu güzel inkılab ve manzaralarıyla kudret-i İlahiyenin mu’cizelerini, hikmet-i İlahiyenin nazarına arz eder. (İşaratül İ.) O Nurlardan almış olduğum anahtarları teslim ile hain-i din olan mülhidlerin elleri kımıldanmayacak derecede kırılması için hamden lillah bu kardeşlerimi arayıp buldum. Emanetullah ve emanat-ı Peygamberînin (asm) gayet parlak yakut ve zümrütten kıymettar olan hazinelerini o zatların ellerine teslim ettim. Elhamdülillah Cenab-ı Hak muvaffak etti. ... Abdülcelil oğullarından Adilcevazlı Emrullah oğlu Bekir (Barla L.) Bekledim tâ ki Onuncu Söz neşredilmiş, işbu kıymeti mükevvenata faik olan mübarek nurlu eserden bir nüshacık ihsan buyuruldu. Hemen aldığım dakikada, zîruhtan hâlî ve zümrüt-misal yeşillenmiş nebatat arasında bir ağacın altına gittim. Lâkin mevsim itibarıyla haliçe-i zemin gayet revnaktar ve enva türlü çiçeklerle müzeyyen ve muhteşem ise de ânifü’l-beyan eser, âlem-i bekanın sened-i hakiki ve kat’îsi ve en kavî ve gayet rasîn ve son derece güzel, naklî ve aklî ve mantıkî ve tarifi imkânsız bir delail ve berahin-i kat’iye ile müsbet ve hattâ haşir hakkında ayağı kayarak mühlik uçurumlara giden ve en fena bataklıklara düşen, hüsran ve dalalette boğulan pek çok kimseleri dakik ve amîk işarat ve hakaiki ile ihya ettiğini ve edeceğini alâ kadri’l-istitaa öğrendim. ... Sabri (Barla L.) Bir zaman dindar, sanatkâr bir hâkim Kur’an’ı acib bir tarzda yazmış. Bazı hurufatını elmas ve zümrüt ile bir kısmını altın ve gümüş ile bir kısmını daha kıymettar cevherler ile yazıp öyle müzeyyen ve münakkaş etmişti ki o Kur’an’ı, kıraatını bilen ve bilmeyen herkes temaşa edip istihsan ederdi. Fakat o Kur’an’ın manasındaki ziynet ve güzellik, zahirî ziynetinden milyon mertebe daha âlî, daha gâlî belki nisbet kabul etmez derecededir. (Nur'un İlk Kapısı) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler *Zümrüd-ü Anka: Gerçekte var olmayıp masallarda adı geçen efsânevî kuş Kaynakça

Nurpedia ·Zümrüt 0.10

Since the word "semâ" can be applied to everything above, it can also be said to refer to the cloud. And the cloud is included in the scope of the word "semâ." This position can be explained as follows: If we consider the supreme power of the Divine, all directions are one. No matter which direction or which thing, it is possible for rain to fall. If we consider the Divine wisdom, the descent of rain occurs only through the condensation of water vapor dispersed in the atmospheric sphere, which constitutes one-tenth of the atmospheric sphere. For the Divine wisdom has established the most beautiful order in all things. This order serves the preservation of the general balance in things. The preservation of this balance is achieved by preferring the nearest, easiest, and shortest paths. The shortest path regarding the falling of rain can be described as follows: When the Divine Will commands the dispersed water vapor particles in the atmospheric layer, those particles begin to gather from all directions, saying "Lebbeyk!" and take the shape of clouds, ready as obedient to the Divine Will. Again, by the command of the Divine Will, some of the particles, with pressure and condensation, transform into droplets and become raindrops. Then, through the angels created specifically for these droplets, as representatives of the laws and as the enforcers of the order, the droplets descend without resistance or conflict and fall to the ground. However, to preserve the balance in the air, the empty spaces left by the falling droplets are filled with vapors rising from the seas and the earth. Note: The belief that there is a great sea in the sky arises from mistaking the metaphor for reality. Indeed, the color of the sky resembles the color of the sea, and there is more water dispersed in the atmospheric sphere than the sea of saltwater. Therefore, comparing the sky to the sea is not inappropriate. However, if viewed in the literal sense, it is incorrect.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

THE FOURTEENTH SIGN One of the great types of miracles of the Noble Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, are the wonders that become apparent through his prayers. Indeed, this type is absolutely and authentically widespread. The number of individual examples and instances is so great that it cannot be counted. Many of these examples have reached the level of being widespread and well-known. Some have become so famous that they are close to being universally accepted. Some have been narrated by prominent scholars to the extent that they appear as certain as the universally accepted ones. We will mention some of these numerous examples, which are widespread and well-known, as samples, and for each example, we will cite several individual reports. FIRST EXAMPLE: The prayer of the Noble Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, for rain is reported to have been accepted repeatedly and swiftly, and it has reached the level of tevatir (widespread narration). This is reported by the great scholars, especially Imam al-Bukhari and Imam Muslim. Indeed, on some occasions, the Prophet raised his hands on the noble pulpit to pray for rain, and it rained before he had even finished his prayer. As we mentioned earlier, on one or two occasions when the army was thirsty, clouds would appear and rain would fall. Even before the prophethood, the Prophet's grandfather, Abdulmuttalib, would go to pray for rain with the blessed face of the young Muhammad.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

THE FOURTEENTH SIGN One of the great types of miracles of the Noble Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, are the wonders that become apparent through his prayers. Indeed, this type is absolutely and authentically widespread. The number of individual examples and instances is so great that it cannot be counted. Many of these examples have reached the level of being widespread and well-known. Some have become so famous that they are close to being universally accepted. Some have been narrated by prominent scholars to the extent that they appear as certain as universally accepted traditions. We will mention some of these numerous examples, which are widespread and well-known, as samples, and for each example, we will cite several individual accounts. FIRST EXAMPLE: The prayer of the Noble Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, for rain is reported in a widespread and repeated manner, always accepted quickly. This has been narrated by the great scholars of hadith, such as Imam al-Bukhari and Imam Muslim. Indeed, on some occasions, the Prophet raised his hands on the noble pulpit to pray for rain, and it rained before he had even finished his prayer.1 As previously mentioned, on one or two occasions when the army was thirsty, clouds would appear and rain would fall.2 Even before the prophethood, the Prophet's grandfather, Abdulmuttalib, would go to pray for rain with the blessed face of the young Muhammad.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

The air in the sky is so masterfully employed in its functions and clouds and rain so expertly used for their benefits that without an all-encompassing knowledge and an all-inclusive wisdom, such use and such employment would not be possible. O Doer of what He Wills, Your activity in the sky always shows a sample of the Resurrection and the Day of Judgment, turning winter into spring and spring into summer in an hour, bringing a world and sending another world into nonexistence, indicating the power that is similar to these affairs, which will turn the world into the hereafter and show the signs of the hereafter's unseen events. O Almighty Possessor of Great Power, The air, clouds, and rain in the sky, thunder and lightning are all in Your possession, under Your command and control, and shaped by Your strength and power. These sky creatures, which are essentially far apart, praise Your mercy by glorifying and extolling their Lord and Ruler, who makes them obey swift and immediate commands and quick and urgent orders. O Almighty Creator of the Earth and the Heavens, By Your instruction in the Holy Qur'an and the teachings of the Noble Messenger, peace and blessings be upon him, I believe and know that: Just as the heavens and the stars and the things in the sky bear witness to Your existence, Your oneness, and Your unity, so too does the earth, with all its creatures and conditions, bear witness to Your existence and unity, with each created thing giving a sign and testimony.

Şualar ·1936 ·Ucuncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

Here, like these nine examples, even if there are not ninety examples, perhaps ninety reports have conveyed the miracle of water. The first seven examples are as certain and strong as spiritual transmission. The last two examples are not as strong and numerous in their chains of transmission, and their narrators are not as many. However, in the eighth example, a second miracle of a companion confirms and strengthens the miracle of the companion reported from the noble Companion Umar. The first Imam Beyhaki and Imam al-Hakim, as well as the authentic books, report from the noble Companion Umar that: The noble Companion Umar requested the Prophet of Mercy, peace and blessings be upon him, to pray for rain, because the army needed water. The Prophet of Mercy, peace and blessings be upon him, raised his hand. Suddenly, clouds gathered, rain came, gave as much water as the army needed, and then it stopped. 1 Indeed, it was as if it had come only to provide water to the army; it came, gave according to the need, and then it stopped. This incident, as it confirms and proves with certainty the eighth example, is also such that the renowned scholar and critic, who is very cautious and skeptical, even to the point of rejecting some matters that are accepted by many authentic sources, such as Ibn al-Jawzi, says: "This incident occurred during the famous Battle of Badr." 2 3 "And He sends down from the sky water to purify you with it"—this noble verse describes and expresses that incident. Since the verse refers to that incident, there is no doubt about its certainty. Moreover, the fact that the rain came suddenly and quickly, even before the Prophet of Mercy, peace and blessings be upon him, lowered his hand, after making a prophetic prayer, and that this has occurred many times, is a clear and repeated miracle on its own. Sometimes, while standing on the pulpit in the mosque, he raised his hand and before lowering it, it rained; this has been transmitted through multiple narrations. 4

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

For example, in the sentence مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ - بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لاَيَبْغِيَانِ 1, which the people of walâya recite with great emphasis in their dhikr and repetition, there are manifold meanings extending from the realm of necessity and the realm of possibility, from the sea of lordship and the sea of servitude, to the seas of this world and the hereafter, to the seas of the unseen world and the world of manifestation, to the surrounding seas of the east and west, north and south, to the Black Sea and the Persian Gulf, to the Mediterranean and the Black Sea and the Bosphorus—where the coral fish comes from— to the Mediterranean and the Red Sea and the Suez Canal, to the fresh and saltwater seas, to the underground fresh and scattered water seas and the surface salty and continuous seas, to the great rivers like the Nile, the Tigris, and the Euphrates, which are called small fresh seas and their salty great seas into which they flow. These are the general meanings and purposes, and they are the literal and metaphorical meanings of the verse. Similarly, اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ 2 is also a very comprehensive term. The people of discovery and truth explain it according to their understanding. I also understand it in this way: There are thousands of worlds in the heavens. Some of the stars, each one may be a world. On earth, each species of creation is a world. Even each individual human being is a small world. The term رَبُّ الْعَالَمِينَ 3 means that "every world is directly governed, nurtured, and arranged by the lordship of Allah."

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

In the second verse, the eloquence is so refined, solid, and brilliant that it stops the sun for contemplation. The previous verse is a metaphor for "silver vessels," and this is also a metaphor for the otherworldly, just like it. For example, the palaces of Paradise are not bottles, nor are they silver. Perhaps the resemblance of a bottle to silver is the image of a metaphor for the otherworldly. Thus, the bottle, with its transparency, and the glass, with its whiteness and brightness, are two examples used to describe the goblets of Paradise, which the All-Merciful has sent to this world so that those who are destined for Paradise in terms of soul and possessions may feel their longing and desire. Similarly, the phrase "from mountains in which is hail" is also a metaphor for the otherworldly, derived from it. The foundation of this metaphor is based on the imagined rivalry and competition between the earth and the sky, as imagined by the mind and imagination. The idea is that just as the earth is adorned with its snowy and hail-covered mountains and colorful gardens, the sky, in rivalry and opposition, is also adorned with colorful clouds and mountains, forming a resemblance, and wrapped in clouds that are scattered like pieces, thus becoming a mirror. Those clouds, which are like mountains in pieces, could be called ships, or mountains, or camels, or gardens and rivers, without being wrong in the metaphor. The shepherd of those wandering clouds is thunder. Like a whip, it strikes and moves their heads. Those bright travelers, moving and flowing in the surrounding air, resemble the mountains that have arrived at the gathering. Just as the sky invites the fine dust of water vapor to the front of the thunder, so too does it command "Rest," and everyone goes to their place and hides. Indeed, often the cloud, like the mountain, wears the mountain's garment, forming a figure with its shape, and with the whiteness of hail and snow, it is adorned and decorated with moisture and coldness. Therefore, the cloud and the mountain are neighbors and friends.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 77 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Again, in the same condition, I found myself in that vast desert under the suffocating cloud. I was being guided by another path, another force. This time, I was not descending to the netherworld, but perhaps traveling across the surface of the earth, or even crossing to the other side of the world through travel and journey. On that journey, I saw such strange and bizarre things that they cannot be described. The sea was angry with me, the storm threatened me, everything around me presented difficulties. Yet, with the means of travel given to me from the Qur'an, I passed through them, overcoming them all. As I traveled further, I saw that everywhere I looked, the graves of travelers lay scattered. Of those who complete that journey, only one in a thousand succeeds. Anyway, I escaped from that cloud, crossed to the other side of the earth, and found myself in the presence of a beautiful sun. Breathing in the fresh, soul-refreshing breeze, I said, "Praise be to Allah." I began to admire that world, which was like paradise. Then I saw that someone was not allowing me to stay there. As if to show me another path, he suddenly brought me back to that same immense desert. I saw that from above, various types of vehicles—some like elevators, some like airplanes, some like cars, and some like rockets—were descending. Depending on their power and strength, they pulled people upward. I also jumped onto one of them. In a moment, it lifted me above the clouds. I found myself on top of beautifully adorned, green mountains. The layer of clouds had not reached even halfway up the mountain. The most pleasant breeze, the most delicious water of life, and the sweetest light were visible everywhere. I saw that these luminous stations, like elevators, were present everywhere. In fact, during my two journeys and on the other side of the earth, I had seen them before but had not understood their meaning. Now I understand that these are the miracles of the verses of the Qur'an.

Sözler ·1921 ·Otuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

In the Name of the Sublime One, 1 This is the answer to a question asked on behalf of many by a small, humble student of the Risale-i Nur. Question: O Teacher, the prayer and supplication for rain did not yield results and proved fruitless. A couple of times clouds gathered, but dispersed without rain. Why? Answer: The absence of rain is the time for such prayers and supplications, not their cause or wisdom. Just as the eclipse prayer is performed during solar and lunar eclipses and the evening prayer is performed at sunset; similarly, the absence of rain, the drought, is the time for the rain prayer and supplication. The cause and result of worship and supplication are the command and divine will, and their benefit is spiritual. If worldly intentions are made in the prayer or worship, and they are performed solely for such purposes, then that prayer is invalid. For example, the evening prayer is not performed to prevent the sun from setting, and the eclipse prayer is not performed to make the moon appear. Similarly, it would be wrong to perform such worship solely to bring rain. Giving rain is the duty of the Almighty. We have done our duty; we do not interfere with His duty. Although the apparent result of the rain prayer is the coming of rain, the true, real, and most beneficial result, and the most beautiful and sweet fruit, is this: Everyone in that situation understands that the one who provides their sustenance is not their father, their household, or their shop; rather, it is a Being who controls vast clouds like sponges and the earth's surface like a field, who nourishes them and provides their sustenance. Even the smallest child, who is used to begging to their mother when hungry, in that rain supplication, with a small thought, understands this great and broad meaning: There is a Being who manages this world like a household, who nourishes me, these children, and our mothers, and provides their sustenance. If He did not provide, no one else would benefit. Therefore, we should ask Him, and thus become truly believing children. In this context, six brief points will be explained. First point: The price of divine blessings and mercy is gratitude. We have not given thanks properly. Indeed, just as we have not paid the price of mercy with gratitude, we have attracted wrath through our oppression and rebellion. Now, on the surface of the earth, oppression and destruction, k

Emirdağ Lâhikası - I ·1944 ·Mektup 14 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

It is a story of Effendi Süleyman, Mustafa Çavuş, and Bekir Bey, who showed two strong pieces of evidence proving the story of our brothers in Isparta. We are convinced that our brothers, like Re'fet Bey and Hüsnü, looked at the general rain with a special attention to the blessing of Risale-i Nur. Because we saw with our own eyes that the rain event was observed in a special way for the service of the Qur'an and Risale-i Nur in two ways. First way: The mosque of our Master, who is the medium of the dissemination of Risale-i Nur, was closed in Barla. A drought began at the time when the students, except those who were going to write the Risale-i Nur, were prevented from coming. There was a great need for rain. Then the rain began and it rained everywhere. However, from Karaca Ahmed Sultan onwards, the Barla area within this circle did not receive any rain. Our Master was very disturbed by this and was praying. Then he said: "The service of the Qur'an was hindered; our mosque in this village was closed. There is a sin in this place because the rain is not coming. Therefore, since there is a sin against the Qur'an, we will take the Surah Yasin as an intercessor and ask for the grace and blessing of the Qur'an." Our Master told Muhacir Hafiz Ahmed Efendi: "You read forty-one recitations of the noble Surah Yasin." Muhacir Hafiz Ahmed Efendi recited them on a reed. They put that reed into the water. Before any sign of rain appeared, at the time of the Asr prayer, our Master, based on a memory he always trusted, told Muhacir Hafiz Ahmed Efendi: "The Yasin recitations have opened the charm; the rain will come." On the same night, it rained so heavily in the Barla area, which had not rained before, that the wall in the garden of Çoban Ahmed, under our Master's room, collapsed from the rain. Meanwhile, behind Karaca Ahmed Sultan and along the seashore, where Şem'î and his friends were busy fishing, not a single drop of rain was seen. This event certainly indicates that that rain was related to the service of the Qur'an. There is a special quality in that general mercy, in which the Surah Yasin became the key and the intercessor, and the rain fell in sufficient quantity. Second way: During the drought, within twenty to thirty days, the rain reached Barla.

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 144 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

EIGHTH EXAMPLE: The well-known Ibn Huzayma, in his Sahih, reports from the narrators from the Hadith of the Noble Companion Umar that: During the expedition of Tabuk, we were left without water. Indeed, some of them slaughtered their camels and drank their insides out of thirst. Abu Bakr al-Siddiq requested the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) to pray. The Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) raised his hands; before he had even lowered them, clouds gathered and rain came down so heavily that we filled our containers. Then the water receded. It did not exceed our boundaries and was specifically for our army. Thus, it was not a coincidence, but purely a miracle of the Ahmadiyya (peace and blessings be upon him). NINTH EXAMPLE: From the well-known Abdullah ibn Amr ibn al-As, whose narration is considered authentic and from whom the four Imams extracted Hadith, Amr ibn Shuayb, they report with a sound narration that: He said: Before Prophethood, the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), along with his uncle Abu Talib, rode a camel and when they reached the area of Arafat near Zilhicar, Abu Talib said: "I am thirsty." The Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) dismounted, struck the ground with his foot, and water gushed out. Abu Talib drank from it. One of the scholars said: Since this incident occurred before Prophethood, it is considered a pre-revelation miracle. However, the fact that after a thousand years, the Arafat spring emerged at the same location, can be considered a miracle of the Ahmadiyya (peace and blessings be upon him) based on that incident.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Yes, O Lord, the unconscious cloud sending the rain, the water of life, to those in need, is only by Your mercy and wisdom; the chaotic coincidence cannot rival it. And the lightning, which is the greatest form of electricity and encourages the use of its beneficial properties, beautifully demonstrates Your power in the heavens. And the thunder, which announces the coming of the rain and speaks the vast heavens, and resounds the skies with the noise of its recitation, glorifies You with the tongue of truth and testifies to Your lordship. And the winds, which are most essential for the lives of the living beings, the easiest to use, and perform many duties such as giving breath and relieving the population, almost certainly act according to a great wisdom, transforming into a "tablet of annihilation and confirmation" and "writing, expressing, and then erasing the board," thus indicating Your active power and testifying to Your existence. Likewise, the mercy sent from the clouds to the living beings by Your mercy, with its measured and regular drops, testifies to Your vast mercy and great compassion through its words. O the Sovereign Doer and O the Most Generous, The cloud, the thunder, the wind, and the rain, which testify to Your necessity of existence, each individually testify as such, and together, despite their arbitrary differences and opposing natures, they strongly indicate Your unity and oneness through their unity, togetherness, interpenetration, and mutual assistance in their duties. And they also testify to the majesty of Your lordship, which makes the vast heavens an extraordinary gathering and fills and empties it several times a day, and to the greatness of Your power and control, which manages like a great and mighty tablet that writes and changes, and like a sponge that compresses and waters the garden with it. They also indicate the boundless breadth of Your mercy and dominion, which oversees and governs the entire earth and all creation beneath the curtain of compassion.

Şualar ·1936 ·Ucuncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Then, the traveler and guest who has come to the world, to the expanse called "cevv-i sema" and the strange gathering called "mahşer-i acâip," speaks aloud to it in a loud voice: "Look at me, for by looking at me you can know and find the One you have sought with longing and who has sent you here." That guest looks at His bitter yet merciful face, listens to His tremendous yet joyful noise, and sees that: The cloud suspended between the earth and the heavens waters the earth's garden in a very wise and compassionate manner, bringing the people of the earth the water of life and altering the heat, that is, the intensity of the fire of life, and responding to the needs of every place. And although one sees many such duties, just as a disciplined army appears and disappears according to urgent orders, that great cloud, which suddenly fills the sky, also disappears, all its activities retreat into rest, and none of its effects are seen. Then, when it receives the command "Rain upon the arch!" it gathers and fills the sky again within an hour, perhaps a few minutes, and stands waiting like a commander awaiting an order. Then that traveler looks at the wind in the expanse and sees that: The air is so fully and wisely and generously occupied with many duties that it seems as if each unconscious particle of this vast air listens to, understands, and carries out the orders from the Sultan of the Universe, none being left behind, and with the strength of that commander, performs and fulfills them in an orderly manner. In many great and essential duties and services, such as supplying all the inhabitants of the earth with breath and the materials and sounds necessary for life—such as heat, light, and electricity—and serving as a medium for the stimulation of plants, the air is employed by an unseen hand in a very conscious, knowledgeable, and life-loving manner. Then he looks at the rain and sees that: In the drops sent from a subtle, clear, sweet, and hidden treasure of mercy, there are so many compassionate gifts and duties that it seems as if mercy itself is personified, flowing in the form of drops from the treasure of the Divine. Hence, the name "mercy" is given to the rain.

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

THE EIGHTH WORD 1. And He is the Ever-Living, who does not die. A very brief indication of this proof is as follows: For example, just as the sunbeams seen on the surface of a churning sea during the day and on the flowing river's bubbles, when they disappear, are followed by new bubbles that show sunbeams just like the ones that passed, they point to and testify to the sun in the sky, and through their setting and death, they indicate the existence and eternity of a perpetual sun. Similarly, the creatures on the surface of the ever-changing ocean of the universe, in its boundless space that is constantly renewing itself, and in the field of dust, and within the flowing river of time that carries all events and transient beings together, are constantly flowing and moving rapidly, and dying with their apparent causes. Every year, every day, a universe dies and a new one takes its place. And in the field of dust, since moving worlds and flowing universes are harvested continuously, just as the bubbles and sunbeams indicate a perpetual sun through their setting, the deaths of those boundless creatures and harvests, and their orderly removals along with their apparent causes, with a perfection of organization, are as certain as day, and with a certainty as evident as the sun itself. Thus, all beings, individually and collectively, testify to the existence, unity, and reality of an Ever-Living One who does not die, a Sun of Eternity, a Maker of Eternity, and a Commander of Eternity. This reality is a thousand times more evident and certain than the existence of the universe itself. You certainly understand how deaf, foolish, and criminal one must be who does not hear these loud voices and strong testimonies filling the universe and does not pay attention.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

THE EIGHTH WORD 1. And He is the Ever-Living, who does not die. A very brief indication of this proof is as follows: For example, just as the sunbeams seen on the surface of a churning sea during the day and on the flowing river's bubbles, when they disappear, are followed by new bubbles that show sunbeams just like the ones that passed, they point to and testify to the sun in the sky, and through their setting and death, they indicate the existence and eternity of a perpetual sun. Similarly, the creatures on the surface of the ever-changing ocean of the universe, in its boundless space that is constantly renewing itself, and in the field of dust, and within the flowing river of time that embraces all events and transient beings, are constantly flowing and moving rapidly, and dying with their apparent causes. Every year, every day, a universe dies and a new one takes its place. And in the field of dust, since moving worlds and flowing universes are harvested continuously, just as the bubbles and sunbeams indicate a perpetual sun through their setting, the deaths of those boundless creatures and their harvests, along with their apparent causes, are certainly arranged with perfect order, just as the day is without doubt. Therefore, all beings, individually and collectively, testify to the existence, unity, and reality of an Ever-Living, who does not die, a Sun of Eternity, a Maker of Eternity, and a Commander of Eternity, whose existence is a thousand times more evident and certain than the existence of the universe itself. You certainly understand how deaf and foolish and criminal is the one who does not hear these loud voices and strong testimonies that fill the universe and does not pay attention.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

The Qur'anic verses are expressed in a style that is generally understandable in the Arabic style and according to the apparent meaning, so they are often stated in the form of metaphor and representation. For instance, the verse تَغْرُبُ فِى عَيْنٍ حَمِئَةٍ (It sets in a muddy eye) means that Dhul-Qarnayn saw the sun setting in the eye of the western sea, which looked like a hot, muddy spring, or in the eye of a volcanic, fiery, smoky mountain. According to the apparent meaning, during a time when the western sea's shores were heated by the intense summer heat and the surrounding swamp, the sun set behind the steam, appearing from afar to Dhul-Qarnayn as a large spring basin within a part of the western sea. Or, he saw the sun disappearing in the newly opened fiery eye of a mountain that spewed stones, soil, and mineral waters, as if it were hiding in the eye of the heavens, the sun. Indeed, the miraculous eloquence of the Qur'an al-Hakim teaches many lessons through this sentence. First, it indicates that Dhul-Qarnayn's journey to the west coincided with the time of intense heat, swampy areas, the sun's setting time, and the eruption of a volcanic mountain, thus alluding to many instructive matters, such as the complete conquest of Africa. It is well known that the apparent movement of the sun is a sign of the hidden movement of the Earth, and it announces it. The real meaning of sunset is not intended here. Also, the word "eye" is a metaphor. A large sea can appear from afar like a small pool. The metaphor of a sea seen behind heat-induced mist and steam and swamps, as a muddy spring, and the Arabic word "ayn," which means both spring, sun, and eye, is very meaningful and appropriate in terms of eloquence. Footnote: That the Qur'anic celestial address, which comes from the Great Throne and commands the celestial beings, is described as hiding in a divine spring like the western sea, where the sun, which serves as a lamp in the Rahmani inn, is concealed, is fitting for its majesty and sublimity, and the sea is described as a hot spring and...

Lem'alar ·1932 ·On Altinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Our master wished for rain to come spiritually because he had many students in Isparta. On that day, such a rain came that Isparta had not seen such an event in fifty years. That rain gave ninety-nine percent benefit. From this, it is understood that this good fortune is not accidental; this mercy is looking toward the Risale-i Nur, which is mercy for Isparta. All praise is to Allah! As a result of this divine kindness, our master said: "Isparta made me forget Barla. If there is anything I cannot forget, it is the serious friends and students I have in Barla, just as I have everywhere else." Student; Mustafa Student; Lütfi Servant; Rüştü Servant; Hüsrev Permanent Servant; Bekir Bey Permanent Servant; Re'fet • • •

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 143 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

However, there are two important points here: First: A claim was adopted with enthusiasm and accepted to some extent as truth, and it remained in the domain of the learned. It was distinct in the realm of the intellect and was specifically attributed to that capacity, yet its owner neglected it and left it entirely. Others took it up and completed it. They worked against the objectors and those who rejected it, striving to preserve that claim. From this point, so much debate, criticism, and rejection arose that the dust rising from their feet, the smoke exhaled from their mouths, and the sharp words spewing from their tongues formed a stormy and sometimes merciful cloud that became an obstacle to the manifestation of the sun of Islam. However, this merciful cloud did not surpass the sun's radiance to the extent of bestowing benefit. It did not bring rain, nor did it prevent the damage. Second: If the truth and essence within a claim that remains in the domain of the learned are not able to overcome the enthusiasm, illusions, and nature of those who adopt it, then that claim remains in a great error. For the capacity should have embraced it and responded to its needs, but instead, it turns the claim to itself, appropriates it, and subordinates it to its own command. From this point, divine truth turns into illusion and the school of thought becomes a product of temperament. Pure water drinks, honey flows. A snake drinks water, poison is poured. Yet I hope metaphorically that in this universe, in this exalted assembly, in this city of the intoxicated spheres, among the human race and the people of Adam, the scholars of the Islamic world will come to function as a sacred and authorized assembly. The predecessors and successors, across centuries, will look at each other and form a council of mutual consultation between them.

Tulûât ·1921 ·Mektup 2 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Question: What do you say about the tremendous disagreement among the scholars of the Islamic world? What is your opinion? Answer: I look at the Islamic world as an unorganized or disorganized assembly of members and a council of advisors. From the Sharia we hear that this is the majority opinion, and the fatwa is based on this. This is the example of the majority opinion in this assembly. The opinions that go beyond the majority opinion, if they are not empty and are based on truth and meaning, are left to the discretion of the scholars. So that each scholar may adopt what he considers appropriate for his education. However, there are two important points here: FOOTNOTE First: The opinion adopted by the scholar according to his inclination and which to some extent claims truth and remains in the minority, is actually a specific and particular opinion of that scholar, but the owner neglects it and leaves it absolute. Others adhere to it and adopt it wholeheartedly. They imitate the imitator and work to protect that opinion against the opposition. From this point, imitation, observation, criticism and rejection have reached such an extent that the dust rising from their feet and the smoke exhaled from their mouths and the words spitting out from their tongues have formed a dark and sometimes merciful cloud that has become an obstacle to the manifestation of the sun of Islam. However, this merciful cloud, which allowed the scholars to benefit from the light of the sun, did not remain at that level. It did not bring rain, nor did it prevent the damage. Second: If the opinion remaining in the minority, even though it contains truth and meaning, is not able to overcome the enthusiasm, whims and temperament of the scholars who adopt it, then that "opinion" remains in a great error. Because the scholar should be devoted to it and make innovations according to its needs; instead, he turns it to himself, appropriates it, and subordinates it to his own command. It is at this point that truth turns into illusion and even sects become shaped by temperament. Pure water flows honey, snake water pours poison.

Münâzarat ·1911 ·Mektup 58 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Question: What do you say about the tremendous disagreement among the scholars of the Islamic world? What is your opinion? Answer: I look at the Islamic world as an unorganized or disorganized assembly of members and a council of advisors. From the Sharia we hear that this is the opinion of the majority, and the fatwa is based on this. This is the example of the majority opinion in this assembly. The opinions that go beyond the majority opinion, if they are not empty and are based on truth and meaning, are left to the discretion of the scholars. So that each scholar may adopt what he considers appropriate for his education. However, there are two important points here: FOOTNOTE First: The opinion adopted by the scholar according to his inclination and which to some extent claims truth and remains in the minority, is considered as a rival and specific to that scholar, but its owner neglects it and leaves it absolute. Others adhere to it and adopt it firmly. They imitate the adherent and work to protect that opinion against the opponents. From this point, imitation, observation, criticism and rejection have reached such a level that the dust rising from their feet, the smoke exhaled from their mouths, and the words spitting out like sparks, have formed a dark and sometimes merciful cloud that has become an obstacle to the manifestation of the sun of Islam. However, this merciful cloud, which allowed the scholars to benefit from the light of the sun, did not remain at that level. It did not bring rain, nor did it prevent the damage. Second: The opinion that remains in the minority, if the truth and meaning within it are not stronger than the enthusiasm, whims, and temperament of the scholars who adopt it, then that "opinion" remains in a great error. Because the scholar must be devoted to it and must fulfill its requirements; instead, he turns it to himself, appropriates it, and subordinates it to his own command. It is at this point that the truth turns into whims and even the school of thought becomes influenced by temperament. Pure water produces honey, but snake water produces poison.

Münâzarat ·1911 ·Munazarat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Fifth: These events are not on the night of the birth, but because they are very close to the birth, they are also part of the Ahmedi miracles (a.s.m.), the Event of the Elephant, which is clearly stated in the verse of "Alam takifa" in the Surah. According to this narration, a king of Abyssinia named Abraha came to destroy the Kaaba, and he brought a strong elephant named Mahmoudi. When they were near Mecca, the elephant did not move. They could not find a solution and turned back. The birds of Ababil defeated and scattered them, and they fled. This strange story is well known in detail in historical books. This event is one of the signs of the prophethood of the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him. Because the Sacred Kaaba, which is the qibla, the birthplace, and the beloved homeland, was miraculously and mysteriously saved from the destruction by Abraha at a time very close to the birth. Sixth: When the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, was a child and staying with Halima bint Sa'd, Halima and her husband testified that many times a piece of cloud shaded him to protect him from the sun. They saw this and told the people, and this event became well known. Also, when the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, went to the direction of Damascus at the age of twelve, a hermit named Bahira testified that a piece of cloud shaded the head of the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, and showed it to him. Also, before the hijra, the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, once returned from a trade journey with a servant of Khadija al-Kubra named Meysara. Khadija al-Kubra saw two angels in the form of clouds shading the head of the Noble Messenger of Allah, peace and blessings be upon him, and told her servant Meysara. Meysara also told Khadija al-Kubra: "I saw this all the time during our journey."

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

In the Name of Him, the Sublime, 1 Beloved brothers; I am informing you that this time, while going from Eğirdir to Barla in a motorboat, the terrifying and unparalleled storm of the sea, like the terrible illness on the Night of Power, lifted the point of hardship and became a means of great mercy. The sea had prepared the ground for us to be martyred with six companions, meaning that with six out of seven possibilities, the sea had become a broad grave for us. However, despite this situation, that terrifying condition of ours, with repeated experiences, indicated the relationship between the rain and the Risale-i Nur, and that the hidden enemies of the Risale-i Nur and their extensive plans were being freed from danger, as a sign that our condition had become an accepted charity. With the meaning that the sea, being a mother of the rain, brought the divine command of mercy with great eagerness and urgency, Nur students like us, who are like compassionate slaps, were caressed on our heads with a slap and our faces and eyes with the rain. We saw this condition as an apparent anger, but in essence, as a compassionate caress. Before the storm and rain began, I sensed with a premonition that I was about to face a terrible and exciting calamity that would be a key to the treasure of mercy. Therefore, I continuously recited the prayers of Cevşen and Shah-i Nakshibend. In that terror of the sea, I accepted that blessed sea as a grave with great enthusiasm. Since dying in such an incident is considered martyrdom, and since a martyr is also considered a saint, I did not feel sorrow for my six companions. I only felt a little pity for the child who was inside. The machine of the boat broke down, and its sail was of no use because the wind came against it. The waves of the sea were very large, and although they first attacked the boat and us apparently, they did not enter the boat. We met this with great patience and gratitude and safely reached the shore. We said, "Praise be to Allah in every condition." Said Nursi • • •

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 120 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

For He is the Originator, the Existing, the Everlasting, so there is no harm in the passing away of existents for the sake of the beloved existence's permanence through the Everlasting, the Necessary Being. And He is the Maker, the Creator, the Everlasting, so there is no sorrow for the passing away of the created, for the circle of love remains in His Maker. And He is the King, the Owner, the Everlasting, so there is no regret for the passing away of the kingdom that is renewed in decay and departure. And He is the Witness, the Knower, the Everlasting, so there is no regret for the absence of beloveds from the world, for they remain in the circle of the knowledge of their Witness and in His sight. And He is the Companion, the Creator, the Everlasting, so there is no sorrow for the passing away of the beautiful things, for the source of their beauty remains in the beautiful names of their Creator. And He is the Heir, the Sender, the Everlasting, so there is no longing for the separation from beloveds, for He who inherits and sends them back remains. And He is the Beautiful, the Noble, the Everlasting, so there is no sorrow for the passing away of the beauties, which are mirrors of the beautiful names, for the names remain beautiful after the mirrors vanish. And He is the Worshiped, the Beloved, the Everlasting, so there is no pain from the passing away of the beloved things of this world, for the true Beloved remains. And He is the Most Merciful, the Most Compassionate, the Loving, the Most Gracious, the Everlasting, so there is no grief, no despair, and no sorrow from the passing away of the benefactors and compassionate ones who appear, for He whose mercy and compassion encompass everything remains.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Dokuzuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

The branches offer fruits in the name of mercy. The branches of the tree of grace stretch out the fruits of divine blessings to your hands from every direction. In truth, it is a hand of mercy and a hand of power that extends these fruits and these branches to you. You should kiss that hand of mercy with gratitude and consecrate that hand of power with thankfulness. • • • Explanation of the three paths indicated at the end of the Fatiha 1 O my brother of pure intention! Take your imagination and come with me. Here we are on a certain ground. We look around; no one sees us. High mountains, like tent poles, are covered with a dark layer of clouds. That too has covered the surface of our ground, forming a dark veil. But the bottom is open; that surface sees the sun. Here we are under the clouds; darkness is pressing on us. The pressure is suffocating; the lack of air is killing. Now we have three paths, another world. Once I saw this symbolic ground. Yes, once I came here, and I have walked each of the three paths separately. The first path is this: Most people take this path. It is the cycle of the world, which draws us into travel. Here we are on the road, walking on foot like this. Look at the desert's sandy plains, how they rage and threaten us. Look at the ocean's stormy waves: They too are angry with us. Now praise be to God, we have reached the other side. We see the face of the sun. But only we know the hardship we have endured. Oh, we have returned here again; that wild, terrifying ground, that dark cloud ceiling. We need to awaken the eye of the heart within to see another world. If you have extraordinary courage; let us enter this path together, with complete awareness.

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Then he looks at the lightning and listens to the thunder, and sees that they are employed in very strange and wondrous services. Then he turns his gaze, examines his mind, and says to himself: "This cloud, like a thrown piece of cotton, is certainly unaware of us and will not out of compassion run to our aid of its own accord, nor will it appear without orders or hide itself. Perhaps it moves according to the command of a very powerful and merciful Commander, who can hide without a trace and appear and begin work at will. And it fills and empties the world with thunder at times, according to the decree and power of a very active, almighty, and very wise and majestic Sultan, who continuously writes with wisdom and erases with understanding on His tablet and the tablet of destruction and proof, and turns it into the image of resurrection and judgment. And it rides the wind and loads the treasures of rain like mountains, according to the arrangement of a very generous, kind, and very generous and compassionate and very noble and provident Ruler, and reaches the places in need. As if out of compassion and weeping, it cheers them with flowers and tears, cools the intensity of the sun's fire, sprinkles water like a sponge into its gardens, and cleans and purifies the surface of the earth." And that curious traveler says to his mind: "This mosque, lifeless, unconscious, constantly swirling, indecisive, stormy, mountainous, helpless, and aimless, which appears through the veil and visible form of the sky, proves in a wise, merciful, and artistic way tens of thousands of works, kindnesses, and aids that it does not do on its own; perhaps it moves according to the command of a very powerful, knowledgeable, very wise, and noble Commander. As if each of its particles knows each of its tasks and understands and listens to each of that Commander's orders like a soldier, listening and obeying every divine command flowing through the air, which is essential for the breathing and living of all animals, the growth and life of plants..."

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Narrated `Abdullah bin Tha`laba bin Su`air whose face was rubbed by the Prophet during the year of the Conquest (of Makkah)

Sahih Buhari ·Military Expeditions led by the Prophet (pbuh) (Al-Maghaazi) 0.24

Narrated Abdullah ibn Amr ibn al-'As: The Messenger of Allah (ﷺ), AbuBakr and Umar burned the belongings of anyone who had been dishonest about booty and beat him. Abu Dawud said: 'Ali b. Bahr added on the authority of al-Walid, and I did not hear (a tradition) from him: And they denied him his share." Abu Dawud said: This tradition has also been transmitted by al-Walid b. 'Utbah from 'Abd al-Wahhab b. Najdah; They said: This has been transmitted by al-Walid, from Zuhair b. Muhammad, from 'Amr b. Shu'aib. 'Abd al-Wahhab b. Najdah al-Huti did not mention the words "He denied him his share" (as narrated by 'Ali b. Bahr from al-Walid)

Ebu Davud ·Jihad (Kitab Al-Jihad) 0.23

Bahr bin Marrar narrated that his grandfather Abu Bakrah said:"The Messenger of Allah passed by two graves, and he said: 'They are being punished but they are not being punished for anything major. One of them is being punished because of urine, and the other is being punished because of backbiting

İbn Mace ·The Book of Purification and its Sunnah 0.22

Narrated Ibn `Abbas:The Prophet (ﷺ) was cupped and he paid the wages to the one who had cupped him and then took Su'ut (Medicine sniffed by nose)

Sahih Buhari ·Medicine 0.21

Adi reported:I heard al-Bara' narrating it from the Messenger of Allah (ﷺ) that while in a journey he said the night prayer and recited in one of the two rak'ahs:" By the Fig and the Olive" (Su'rah xcv)

Sahih Müslim ·The Book of Prayers 0.20

Narrated `Abdullah bin Tha`laba bin Su'air:whose eye Allah's Messenger (ﷺ) had touched, that he had seen Sa`d bin Abi Waqqas offering one rak`a only for the witr prayer

Sahih Buhari ·Invocations 0.20

Abd Allah b. Tha'labah or Tha'labah bin 'Abd Allah bin Abu Su'air reported on his father's authority that the Messenger of Allah (ﷺ) said:One sa' of wheat is to be taken from every two, young or old, freeman or slave, male or female. Those of you who are rich will be purified by Allah, and those of you who are poor will have more than they gave returned by Him to them. Sulayman added in his version: "rich or poor

Ebu Davud ·Zakat (Kitab Al-Zakat) 0.13

Abd Allah bin Tha'labah ibn Su'ayr reported on the authority of his father:The Messenger of Allah (ﷺ) stood and gave a sermon; he commanded to give sadaqah, at the end of Ramadan when the fasting is closed, one sa' of dried dates or of barley payable by every person. The narrator Ali added in his version: "or one sa' of wheat to be taken from every two." Both the chains of narrators are then agreed upon the version: "payable by young and old, freeman and slave

Ebu Davud ·Zakat (Kitab Al-Zakat) 0.13

It was narrated from Abu Bakr bin ‘Abdullah bin Zubair from his grandmother he (the narrator) said:“I do not know if it was Asma’ bint Abu Bakr or Su’da bint ‘Awf’ that the Messenger of Allah (ﷺ) entered upon Duba’ah bint ‘Abdul-Muttalib and said: “What is keeping you, O my aunt, from performing Hajj?” She said: “I am a sick woman, and I am afraid of being prevented (from completing Hajj).” He said: ‘Enter Ihram and stipulate the condition that you will exit Ihram from the point where you are prevented.’”

İbn Mace ·Chapters on Hajj Rituals 0.12

It was narrated from Yahya bin Talha that :his mother Su'da Al-Murriyyah said: "Umar bin Khattab passed by Talhah, after the Messenger of Allah(ﷺ) had died, and said: 'Why do you look so sad? Are you upset because your cousin has been appointed leader?' He said: 'No, but I heard the Messenger of Allah(ﷺ) say: "I know a word which no one says at the time of death but it will be light in his record of deeds, and his body and soul will find comfort in it at the time of death," -but I did not ask him about it before he died.' He ('Umar) said: ' I know what it is. It is what he wanted his uncle (Abu Talib) to say, and if he had known anything that would be more effective in saving him, he would have told him to say it

İbn Mace ·Etiquette 0.11

It was narrated that ‘Abdullah bin Sarjis said:“The Messenger of Allah (ﷺ) used to say” and (one of the narrators) ‘Abdur-Rahim said: “he used to seek refuge” “when he traveled: ‘Allahumma inni a’udhu bika min wa’tha’is-safar, wa ka’abatil-munqalab, wal-hawri ba’dal-kawr, wa da’watil-mazlum, wa su’il-manzari fil-ahli wal-mal (O Allah, I seek refuge with You from the hardships of travel and the sorrows of return, from decrease after increase, from the prayer of the one who has been wronged, and seeing some calamity befall my family or wealth).’” (One of the narrators) Abu Mu’awiyah added: “And when he returned he said likewise.”

İbn Mace ·Supplication 0.10

It was narrated that 'Amr bin Maimun said:"I went for Hajj with 'Umar, and in Muzdalifah, I heard him say that the Prophet [SAW] used to seek refuge from five things: 'Allahumma inni a'udhu bika minal-bukhli, wal-jubni, wa a'udhu bika min su'il-'umuri, wa a'udhu bika min fitnatis-sadri, wa a'udhu bika min 'adhabil-qabr (O Allah, I seek refuge with You from miserliness and cowardice, and I seek refuge with You from reaching the age of second childhood, and I seek refuge in You from the ills of the heart, and I seek refuge in You from the torment of the grave)

Nesai ·The Book of Seeking Refuge with Allah 0.10

It was narrated from 'Abdullah bin Sarjis that :When the Messenger of Allah [SAW] traveled, he would say: "Allahumma inni a'udhu bika min wa'tha'is-safari, wa kabatil-munqalabi, wal-hawri ba'dal-kawri, wa da'watil-mazlumi, wa su'il-munzari fil-ahli wal-mali wal-walad (O Allah, I seek refuge with You from the hardships of travel and the sorrows of return, from loss after plenty, from the supplication of the one who has been wronged, and seeing some calamity befall my family or wealth or child)

Nesai ·The Book of Seeking Refuge with Allah 0.10

Abu Bakr bin Abi Musa narrated that his father said:"A man came to the Prophet (ﷺ) asking him about the times of prayer, and he did not answer him. He told Bilal to say the Iqamah at dawn broke, then he told him to say the Iqamah for Zuhr when the sun had passed its zenith and a person would say: 'It is the middle of the day,' but he (the Prophet (ﷺ)) knew better. Then he told him to say the Iqamah for 'Asr when the sun was still high. Then he told him to say the Iqamah for Maghrib when the sun had set. Then he told him to say the Iqamah for 'Isha' when the twilight had dissapeared. Then the next day he told him to say the Iqamah for Fajr, at a time such that when after he had finished one would say: 'The sun has risen.' Then he delayed Zuhr until it was nearly the time of 'Asr compared to the day before. Then he delayed 'Asr, to a time such that when he finished one would say: 'The su has turned red.' Then he delayed Maghrib until the twilight was about to disappear. Then he delayed 'Isha' until one-third of the night had passed. Then he said: 'The time (for prayer) is between these times

Nesai ·The Book of the Times (of Prayer) 0.08

It was narrated that 'Aishah said:"I heard the Messenger of Allah (saas) say: 'Allahumma! Inni asa'luka bismikat-tahirit-tayyibil-mubarak al-ahabbi ilaika, alladhi idha du'ita bihi ajabta, wa idha su'ilta bihi a'taita, wa idhasturhimta bihi rahimta, wa idhastufrijta bihi farrajta (O Allah! I ask You by Your pure, good and blessed Name which is most beloved by You, which if You are called thereby You answer, and if You as asked thereby You give, if You are asked for mercy thereby You bestow mercy, and if You are asked for relief (from distress) thereby You grant relief.'"She said: "He said one day: 'O 'Aishah, do you know that Allah has told me the Name which, if He is called thereby, He responds?' I said: 'O Messenger of Allah, may my father and mother be ransomed for you! Teach it to me.' He said: 'You should not learn it, O 'Aishah.' So I moved aside and sat for a while, then I got up and kissed his head, then I said: 'O Messenger of Allah, teach it to me.' He said: 'You should not learn it, O 'Aishah, and I should not teach it to you, for you should not ask for any worldly things thereby.'" She said: "So I got up and performed ablution, then I prayed two Rak'ah, then I said: 'O Allah, I call upon Allah, and I call upon You, Ar-Rahman (the Most Gracious), and I call upon You, Al-Barr Ar-Rahim (The Most Kind, the Most Merciful), and I call upon You by all Your beautiful Names, those that I know and those that I do not know, (asking) that You forgive me and have mercy on me.' The Messenger of Allah (saas) smiled, then he said: 'It is among the names by which you called upon (Allah)

İbn Mace ·Supplication 0.07

…
O Allah, magnify for me light, and appoint for me a light. Glory is to the One who wears Glory and grants by it. Glory is to the One for Whom glorification is not fitting except for Him, the Possessor of Honor and Bounties, Glory is to the Possessor of Glory and Generosity, Glory is to the Possessor of Majesty and Honor’ (Allāhumma innī as'aluka raḥmatan min `indika tahdī bihā qalbī, wa tajma`u bihā amrī, wa talummu bihā sha`athī, wa tuṣliḥu bihā ghā'ibī, wa tarfa`u bihā shāhidī, wa tuzakkī bihā `amalī, wa tulhimunī bihā rushdī, wa taruddu bihā ulfatī, wa ta`ṣimunī bihā min kulli sū'in. Allāhumma a`ṭinī īmānan wa yaqīnan laisa ba`adahu kufr, wa raḥmatan anālu bihā sharafa karāmatika fid-dunyā wal-ākhira. Allāhumma innī as'alukal-fawza [fil-`atā'i wa yurwa] fil-qaḍā'i, wa nuzulash-shuhadā'i wa `aishas-su`adā'i, wan-naṣra `alal-a`dā'. Allāhumma innī unzilu bika ḥājatī, wa in qaṣura ra'yī wa ḍa`ufa `amalī iftaqartu ilā raḥmatik, fa as'aluka yā qāḍiyal-umūr, wa yā shāfiyas-ṣudūr, kamā tujīru bainal-buḥūr, an tujīranī min `adhābis-sa`īr, wa min da`watith-thubūr, wa min fitnatil-qubūr. Allāhumma mā qaṣṣara `anhu ra'yī wa lam tablughhu niyyatī wa lam tablughhu mas'alatī min khairin wa`adtahu aḥadan min khalqika aw khairin anta mu`ṭīhi aḥadan min `ibādika fa innī arghabu ilaika fīhi, wa as'alukahu bi-raḥmatika rabbal-`ālamīn. Allāhumma dhal-ḥablish-shadīd, wal-amrir-rashīd, as'aluka al-amna yawm al-wa`īd, wal-jannata yawmal-khulūd ma`al-muqarrabīnash-shuhūd, ar-rukka`is-sujūd, al-mūfīna bil-`uhūd, anta rahīmun wadūd, wa innaka taf`alu ma turīd. Allāhummaj`alnā hādīna muhtadīna, ghaira ḍallīna wa la muḍillīna, silman li-awliyā'ika wa `aduwwan li a`dā'ika, nuḥibbu biḥubbika man aḥabbaka wa nu`ādī bi`adāwatika man khālafak. Allāhumma hādhad-du`ā'u wa `alaikal-ijābatu, wa hādhal-juhdu wa `alaikat-tuklān. Allāhummaj`allī nūran fi qalbī wa nūran fi qabrī, wa nūran min baini yadayya, wa nūran min khalfī, wa nūran `an yamīnī, wa nūran `an shimālī, wa nūran min fawqī, wa nūran min taḥtī, wa nūran fi sam`ī, wa nūran fi baṣarī, wa nūran fi sha`rī, wa nūran fi basharī, wa nūran fi laḥmī, wa nūran fi damī, wa nūran fi `iẓamī. Allāhumma a`ẓim lī nūran, wa a`ṭinī nūran, waj`allī nūran. Subḥānal-ladhī ta`aṭṭafal-`izza wa qāla bihi, subḥānal-ladhī labisal-majda wa takarrama bihi, subḥānal-ladhī lā yanbaghit-tasbīḥu illā lahu, subḥāna dhil-faḍli wan-ni`am, subḥāna dhil-majdi wal-karam, subḥāna dhil-jalāli wal-ikrām.).”

Tirmizi ·Chapters on Supplication 0.04

It is the first part of an article consisting of one section. To access the current electronic version of the article in the TDV İslâm Encyclopedia: https://islamansiklopedisi.org.tr/mecmaul-bahreyn--musa-hizir#1 Author: CELAL KIRCA MECMAU’l-BAHREYN Author: CELAL KIRCA Website: TDV İslâm Encyclopedia Publisher: TDV İslâm Research Center Print Date: 2003 Access Date: 01.04.2026 Web Address: https://islamansiklopedisi.org.tr/mecmaul-bahreyn--musa-hizir CELAL KIRCA, "MECMAU’l-BAHREYN", TDV İslâm Encyclopedia, https://islamansiklopedisi.org.tr/mecmaul-bahreyn--musa-hizir (01.04.2026). Copy text The expression meaning "the place where two seas meet" appears in the Noble Qur'an due to a story related to Prophet Musa (Moses). According to the story, Musa, together with his young companion, goes to the place where two seas meet to meet a righteous person whose name is mentioned in hadiths as Hızır, to whom Allah had granted mercy and knowledge. Musa wishes to learn some things from him that he does not know; however, his companionship ends when he cannot remain patient in the face of events he does not understand and continues to ask questions despite his promise (Surah Al-Kahf 18/60-82). The Qur'an and hadiths do not provide information about where Mecmau’l-bahreyn is. In Islamic literature, there are various interpretations regarding the location indicated by Mecmau’l-bahreyn, both in terms of the identity of Musa in the story and the meaning of the concept of "bahr" (sea). In Arabic, the word "bahr" means abundant water, and thus is used for the sea, lake, and large rivers. The Dead Sea is called Al-Bahr al-Mut (Dead Sea), and the Nile River is called Bahr or Bahru Mısır (Sea of Egypt) (EI 2 [Fr.], VIII, 38). On the other hand, the word "bahreyn" appears in the Qur'an four times, once as "bahrân"; however, none of these refer to Mecmau’l-bahreyn, the place where Musa and Hızır meet (see BAHREYN). The word "Bahreyn," which is the name of a country today, was given to the eastern part of Arabia, including the regions of Katif and Al-Hasa, during the pre-Islamic and early Islamic periods.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·MECMAU’l-BAHREYN ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.20

Önceki Ayet: Kamer 10 ← Kamer Suresi → Kamer 12: Sonraki Ayet Meali: 11- Biz de derhal nehir gibi devamlı akan bir su ile göğün kapılarını açtık. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 528. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Kamer 11 0.17

…
Nüveyrî Akdeniz’de 170 civarında ada bulunduğunu, bu adalarda oturan Franklar’ın buraları imar ettiklerini, ancak bunların İslâm’ın ilk devirlerindeki gazveler sırasında tahrip olduğunu yazmaktadır. Osmanlılar ise daha çok İstanbul Boğazı’nın kuzeyinden başlayıp Marmara ve Ege denizi ile birlikte Cebelitârık Boğazı’na kadar uzanan denizi Akdeniz olarak kabul etmişler ve bu denizin adını da Karadeniz’in zıddı olarak ele alıp Bahr-i Rûm’un yanı sıra Bahr-i Ebyaz ve daha yaygın olarak da Bahr-i Sefîd ve Deryâ-yı Sefîd şeklinde kullanmışlardır. Bu sebeple Osmanlılar’ın Akdeniz’e açılan donanmasına Donanma-i Bahr-i Sefîd, Kaptanpaşa eyaletine de Cezâyir-i Bahr-i Sefîd adı verilmiştir. Pîrî Reis, Cebelitârık’tan itibaren bugünkü Akdeniz’i Bahr-i Rûm, Bahr-i İspanya, Akdeniz ve Karadeniz olarak dörde ayırır ve Bahr-i Rûm’a bu denizin dörtte birini teşkil ettiği için Bahr-i Rub‘ adının verildiğini de nakleder. Bahr-i Rûm tabiri ile Akdeniz’in Avrupa kıyılarını kasteden Pîrî Reis, Akdeniz tabiri ile de Afrika kıyılarını anlatmakta ve Bahr-i Ebyaz dediği Akdeniz’in tamamına kıyısı olan bölgeler arasında Arap, Efrenc, Rum ve Mağrib diyarlarını saymaktadır. Kâtib Çelebi Bahr-i Rûm’u, Cebelitârık Boğazı’ndan başlayıp Şam sahillerine kadar uzanan Avrupa ve Afrika arasındaki deniz olarak tarif eder ve bu denize Osmanlılar’ın Akdeniz adını verdiklerini belirtir. Akdeniz’in bu tarifine İstanbul Boğazı’nı da dahil eden ve Karadeniz’e kadar uzatan Kâtib Çelebi, müslüman gemicilerin ölçüsüyle Akdeniz’in kıyı uzunluğunun 13.057 mil olduğunu yazmaktadır. Evliya Çelebi ise Bahr-i Rûm tabirini İstanbul ile Gelibolu arasındaki Marmara denizi için kullanır ve Kilitbahir’den (Kilîdü’l-bahr) aşağıdaki denizin Akdeniz olduğunu belirtir. Ayrıca kendi müşahedelerine dayanarak Yedikule-Kalamış arasında iki denizi birbirinden ayıran kırmızı bir hattın bulunduğunu ve bunun kuzeyindeki denizin renginin siyah (Karadeniz), güneyindekinin ise beyaz (Akdeniz) olduğunu ileri sürer. Kur’ân-ı Kerîm’de yer alan denizlerle ilgili bazı âyetlerin tefsirinde müfessirler Bahrü’r-Rûm adıyla Akdeniz’e de işaret etmişler ve “mecmau’l-bahreyn” (iki denizin birleştiği yer; bk. el-Kehf 18/6061); “seb‘atü ebhur” (yedi deniz; bk. Lokmân 31/27), “merace’l-bahreyn” (acı ve tatlı sulu iki denizin birbirine karışmamak üzere salıverildiği yer; bk. er-Rahmân 55/19) ibarelerinde kastedilen denizlerden birinin bu deniz olduğunu kabul etmişlerdir (bk. MECMAU’l-BAHREYN ). Yerleşim bakımından dünyanın en hareketli ve en fazla devlet kurulmuş bölgesi Akdeniz’dir. Milâttan önce III. binyıldan itibaren Akdeniz kıyılarına yerleşen milletler Girit, Miken, Kıbrıs, Akha, Yunan, İyon, Fenike ve Kartaca gibi medeniyetler kurdular ve bu topraklarda ortak bir kültür oluşturdular. Fakat güçlerini denize bağlayan bu devletler fazla uzun ömürlü olamadılar ve Akdeniz’de siyasî-iktisadî birlik ancak Roma İmparatorluğu zamanında tesis edilebildi. Müslümanların VII. asrın ortalarına doğru Suriye ve Filistin topraklarını ele geçirmesi (635-636) ve Amr b. Âs’ın Mısır’ı fethi (640-646) gibi olaylar üzerine İslâm dünyası ilk defa Akdeniz ile karşılaşmış oldu. Hz. Osman devrinde 649 ve 653 yıllarında Kıbrıs’a iki sefer düzenlendi; Mısır Valisi Abdullah b. Sa‘d b. Ebû Serh kumandasındaki donanma, Finike (Antalya) açıklarında Zâtüssavârî adı verilen savaşta Bizans donanmasını mağlûp etti (31/652 veya 34/655). Bu savaşta ele geçirilen gemiler Mısır donanmasının kurulmasında etkili olmuş ve Emevîler zamanında Bizans’a karşı yapılan deniz savaşlarında önemli bir rol oynamıştır. Daha sonraları Kıbrıs ve Ervâd adaları Muâviye zamanında (661-680) tamamen fethedilerek Rodos, Girit ve Sicilya gibi adalara seferler düzenlendi. Ayrıca

TDV İslâm Ansiklopedisi ·AKDENİZ 0.15

Tuzlar genel olarak bir asitle bir bazın tepkimeye girmesi neticesinde meydana gelen maddedir. Sıklıkla özel olarak basit bir kimyasal bileşik olan sodyum klorür (NaCl), diğer adıyla yemek (sofra) tuzu anlamında kullanılır. Bediüzzaman tuz (tuzlu), limon tuzu (ekşi), sulfato (veya sülfat) (acı) ve şap (tatlı) gibi sureten birbirine benzeyen maddelerin tatlarının çok farklı olmasının Sâni’in vahdetine ve ehadiyetine şehadet ettiğini beyan eder. Ayrıca Rahman suresinin 19. ve 20. ayetlerinin (Meali: İki denizi birbirine kavuşmak üzere salıvermiştir. Aralarında bir engel vardır, birbirine geçip karışmazlar.) tatlı ve tuzlu su denizlerine de işaret ettiğinden bahseder. Tuzluluk farkı sebebiyle iki deniz arasında bir "dikey su tabakası" engeli oluştuğu son bilimsel keşiflerde ortaya çıkarılmıştır.https://tr.wikipedia.org/wiki/Tuzhttps://tr.wikipedia.org/wiki/Yemek_tuzu Bilgiler Diğer İsimleri: Sodyum klorür, yemek tuzu, sofra tuzu Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Evet, dağlardaki taşların envaından ve muhtelif hastalıklara ilaç olan maddelerin aksamından ve zîhayata, hususan insanlara çok lâzım ve çok mütenevvi olan madeniyatın ecnasından ve dağları, sahraları çiçekleriyle süslendiren ve meyveleriyle şenlendiren nebatatın esnafından hiçbirisi yoktur ki tesadüfe havalesi mümkün olmayan hikmetleriyle, intizamıyla, hüsn-ü hilkatiyle, faydalarıyla hususan madeniyatın tuz, limon tuzu, sulfato ve şap gibi sureten birbirine benzemekle beraber, tatlarının şiddet-i muhalefetiyle ve bilhassa nebatatın basit bir topraktan çeşit çeşit envalarıyla, ayrı ayrı çiçek ve meyveleriyle, nihayetsiz Kadîr, nihayetsiz Hakîm, nihayetsiz Rahîm ve Kerîm bir Sâni’in vücub-u vücuduna bedahetle şehadet ettikleri gibi heyet-i mecmuasındaki vahdet-i idare ve vahdet-i tedbir ve menşe ve mesken ve hilkat ve sanatça beraberlik ve birlik ve ucuzluk ve kolaylık ve çokluk ve yapılmakta çabukluk noktalarından, o Sâni’in vahdetine ve ehadiyetine şehadet ederler. (3. Şua) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler Mesela, ehl-i velayetin ehemmiyetle virdlerinde zikir ve tekrar ettikleri Rahman 19| Rahman 20| cümlesinde; daire-i vücub ile daire-i imkândaki bahr-i rububiyet ve bahr-i ubudiyetten tut, tâ dünya ve âhiret bahirlerine, tâ âlem-i gayb ve âlem-i şehadet bahirlerine, tâ şark ve garp, şimal ve cenuptaki bahr-i muhitlerine, tâ Bahr-i Rum ve Fars bahrine, tâ Akdeniz ve Karadeniz ve Boğazına ki mercan denilen balık ondan çıkıyor tâ Akdeniz ve Bahr-i Ahmer’e ve Süveyş Kanalı’na, tâ tatlı ve tuzlu sular denizlerine, tâ toprak tabakası altındaki tatlı ve müteferrik su denizleriyle, üstündeki tuzlu ve muttasıl denizlerine, tâ Nil ve Dicle ve Fırat gibi büyük ırmaklar denilen küçük tatlı denizler ile onların karıştığı tuzlu büyük denizlerine kadar, manasındaki cüz’iyatları var. Bunlar umumen murad ve maksud olabilir ve onun hakiki ve mecazî manalarıdır. (26. Mektup) İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Tuz 0.15

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/kizildeniz#1 Müellif: MUSTAFA L. BİLGE KIZILDENİZ Müellif: MUSTAFA L. BİLGE Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2022 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/kizildeniz MUSTAFA L. BİLGE, "KIZILDENİZ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/kizildeniz (02.04.2026). Kopyalama metni Hint Okyanusu’nun bir uzantısı olup Arabistan yarımadası ile Afrika kıtası arasında bulunmaktadır. Klasik Batı kaynaklarında Grekçe Erythra thalassa ve Latince Erythraeum / Rubrum mare (kırmızı deniz) şeklinde geçen ve bütün dillere bu anlamda tercüme edilen (Bahr-i Ahmer, Kızıldeniz, Red Sea, Mer Rouge, Rotes Meer, Mare Rosso vb.) adını, kıyılarındaki kiremit rengi topraklarla kırmızı mercan kayalarının yansıması sebebiyle suyunun kızıla yakın görünmesinden alır. Ayrıca Süveyş körfezinin kuzey ucundaki Kulzüm şehrinden dolayı Bahrü’l-Kulzüm ve üzerindeki, halk arasında şap denilen mercan kayalıklarından dolayı da Şap denizi adlarıyla tanınır. İçinden çıkılmaz güç durumlara işaret eden “şapa oturmak” tabiri, bu denizin kıyıya yakın sığ sularında seyreden küçük gemi ve kayıkların sık sık mercan kayalıklarına oturmasından kaynaklanmıştır. Bugün de özellikle Hint Okyanusu’ndan girişte rastlanan mercan kayalıkları ve küçük adacıklar Bâbülmendep civarını deniz ulaşımı açısından tehlikeli kılmaktadır. Pîrî Reis bu denizden Kitâb-ı Bahriyye ’de Bahr-i Zenc, Kâtib Çelebi Cihannümâ ’da Bahr-i Süveyş ve Evliya Çelebi Seyahatnâme ’de Bahr-i Kulzüm adlarıyla bahsederler. Kitâb-ı Mukaddes’in birçok yerinde “yam sûp” (kamış denizi) adıyla (meselâ Çıkış, 13/18) veya adı verilmeden sadece deniz tanımlamasıyla (meselâ Çıkış, 14/2, 9) bahsi geçen Kızıldeniz’e Kur’an’da ya yine adı verilmeden sadece deniz denilerek (meselâ bk. el-Bakara 2/50) veya “Firavun taifesini -suda- boğduk” (meselâ bk. el-Enfâl 8/54) şeklinde zımnen temas edilmiştir. Güney kısmındaki Bâbülmendep Boğazı ile (eni 27 km.) başlayan Kızıldeniz kuzeybatıya doğru yer yer genişleyerek ilerler ve sonunda Sînâ yarımadasının araya girmesiyle ikiye çatallanır. Çatalın yarımadanın batısında kalan ucu (Süveyş körfezi) Süveyş Kanalı ile Akdeniz’e bağlanmıştır; bu uzantının boyu 315 kilometredir. Diğer ucunda (Akabe körfezi) Ürdün ile İsrail’in Akabe ve Eylat liman şehirleri bulunmaktadır; bu uzantının boyu ise 180 kilometredir. Toplam uzunluğu 1912 km., eni ortalama 280 kilometreyi bulan denizin en geniş kesimi Eritre’deki Masavva‘ Limanı hizalarıdır (320 km.) ve 490 m. kadar olan ortalama derinliği Sevâkin ile Cidde arasında 2000 metreyi aşar; yüzölçümü 438.000 km 2 ’dir. Her iki kıyısından da dökülen önemli bir nehir olmadığı için Kızıldeniz dünyanın en tuzlu (‰ 404) ve en sıcak (kıyılarda 25°, orta kesimde 31°) denizleri arasında yer alır. Kızıldeniz’in en önemli ürünü normal mercan ve başka denizlerde bulunmayan, özellikle Akabe körfezinden çok çıktığı ve Akabe Limanı’ndan pazarlandığı için “akabar” adıyla da bilinen siyah renkli, ısıtılınca yumuşayan boynuz mercanıdır (horncoral, antipathes spiralis). Kızıldeniz’de bulunan adalar genelde küçük ve gruplar halinde olup bunların başlıcaları 1265 adadan meydana gelen Dehlek adalar topluluğu, bunların karşı hizasında Yemen sahillerinde yer alan Feresân adaları ile Kemerân, Bâbülmendep girişindeki Meyyûn (Perim) ve kuzeyde Akabe körfezi önündeki Tiran adalarıdır. Güneyde bulunan Cebelizikâr ile küçük ve büyük Haniş adaları gibi bazı adalar son zamanlarda Yemen ile Eritre arasında diplomatik krizlere yol açmaktadır. İlk müslümanların Kızıldeniz’le tanışmaları Habeşistan’a hicret münasebetiyle olmuş ve 615 yılında on bir erkekle dört kadından meydana gelen birinci göçmen kafilesi, Arap yarımadasının Şuaybe Limanı’ndan bindiği bir tekneyle bu denizi geçerek Habeşistan

TDV İslâm Ansiklopedisi ·KIZILDENİZ 0.15

Bahr-i Sefîd beylerbeyiliği kuruldu, Barbaros Hayreddin Paşa kaptanıderyâlığa getirildi. Donanmanın düzenlenmesinde Barbaros Hayreddin Paşa’nın önemli rolü vardır. Bu sayede Osmanlı deniz gücü Akdeniz’de zirveye ulaştı. Mısır’ın ve Kızıldeniz sahillerinin alınmasından sonra Süveyş’teki Memlük tersanesinden yararlanan Osmanlılar, Hint ve Umman denizlerinde faaliyet gösteren İspanyol ve Portekiz gemilerine karşı burada güçlü bir donanma vücuda getirdiler ve bunu ayrı bir kaptanlığa bağladılar. Süveyş kaptanlığı Mısır beylerbeyiliğine tâbi oldu. Bu faaliyetler Barbaros ekolünden yetişen Turgut Reis, Piyâle ve Kılıç Ali paşalar zamanında da devam etti. Gelibolu ve İstanbul’dan başka imparatorluğun Karadeniz, Marmara, Ege ve Akdeniz liman şehirlerinde tersaneler kurularak gemiler inşa edildi. Nitekim 1571’de İnebahtı’da donanmanın yakılmasından sonra çok kısa süre içerisinde yeni bir donanma teşkil edildi. Macaristan’ın fethinden sonra Tuna nehrinde işleyen bir donanma daha yapıldı. Adına ince donanma denilen bu nehir gücü Tuna kaptanlığına bağlandı. Tuna gemileri genellikle Rusçuk’taki tersanede kışlardı. Bir başka nehir donanması da Fırat’ta işlerdi. Bu güzergâhın gemileri Birecik Tersanesi’nde inşa edilirdi. Bahriye ile ilgili her şeyden kaptan-ı deryâ sorumluydu. Önceleri sancak beyi derecesinde olan kaptan-ı deryâların ikamet merkezi XVI. yüzyılın ortalarına kadar Gelibolu idi. Barbaros Hayreddin Paşa’dan itibaren kaptan-ı deryâlar beylerbeyi ve vezir rütbesine yükselmişler, aynı zamanda Cezâyir-i Bahr-i Sefîd (Kaptanpaşa) eyaletinin beylerbeyisi olmuşlardır. Kaptanpaşa eyaletine sancak statüsünde olan Ege ve Akdeniz adaları bağlıydı. Bu sancak beylerine derya beyleri denirdi. Bir deniz seferi vukuunda eyaletin çıkardığı asker mevcudu 1983 azeb hariç 4500 kişiyi bulurdu. Ayrıca Cezayir, Tunus ve Trablusgarp’tan 3000-5000 kişilik bir kuvvet çıkardı. Osmanlılar’da gemi kullananlara genellikle kaptan veya daha yaygın olarak reis denirdi. XVII. yüzyılın sonlarından itibaren kaptan paşadan sonra kapudâne, patrona ve riyâle gibi yeni kumandan rütbeleri ortaya çıktı. Kapudâne birinci ferik (oramiral) karşılığı bir unvandı. Gemisine kapudâne-i hümâyun denirdi. Patrona ferik (koramiral/visamiral) rütbesine eşitti ve beylerbeyi veya sancak beyi rütbesindeydi. Gemisine patrona-i hümâyun denirdi. Riyâle ise tuğamiral mukabili bir rütbe olup bindiği gemiye riyâle-i hümâyun adı verilirdi. Bunların altında süvari kaptanlar vardı. Süvari kaptanların her biri çeşitli renklerde bayrak ve flamalar taşırdı. Osmanlılar’da her ilkbaharda donanmanın denize açılması münasebetiyle törenler yapılırdı. Bir kısmı Ege’ye ve Akdeniz’e, bir kısmı Karadeniz’e açılan donanma mutlaka Beşiktaş önlerinden hareket ederdi. Bu seferler ülke kıyılarını deniz korsanlarından korumaya yönelikti. Kış gelmeden önce donanma geri döner, bu münasebetle Tophane önlerinde tören yapılır, daha sonra gemiler tersane önünde demirlerdi. Osmanlı donanmasında azeblerden başka leventler, kürekçiler, aylakçılar, kalyoncular, gabyalar, sudagabolar gibi çeşitli hizmet erbabı vardı. Leventler donanmanın tüfekçi ve muhafız askerleriydi. Bunlar Türkler’den ve adalardaki Rumlar’dan toplanırdı. Kürekçiler iki sınıftı. Savaş esirlerinden olanlara forsa denirdi. Donanmada Osmanlı tebaasından cezalı kürekçiler de kullanılırdı. Fakat asıl kürekçi sınıfını bu iş için Osmanlı tebaasından toplanan gençler oluştururdu. Yelkenli gemilerde donanmanın denize açılacağı zamanlarda geçici olarak istihdam edilen ücretli sınıfa aylakçı ve kalyoncu adı verilirdi. Bunlar XIX. yüzyılda kaldırılarak yerlerine kalıcı şekilde tüfekçi neferler konmuştur. Gabyalar yelkenli gemilerin direklerine bakan görevlilerdi. XVII. yüzyıldan itibaren adları geçen sudagabolar ise yelkenlilerdeki topçu efradı idi. Bu görevlilerden başka gemilerde nakkaş, marangoz, demirci, kalafatçı, halatçı gibi hizmet erbabı ve sanatkârlar da bulunurdu. XVI. yüzyıl boyunca Osmanlı denizciliği çağdaşı devletlere karşı üstünlüğünü korudu. Bu yüzyılda mükemmel deniz haritaları yapıldı, Pîrî Reis ve Seydi Ali Reis gibi denizciler tarafından denizciliğe dair eserler yazıldı. XVII.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ORDU 0.15

Mercan balığı özellikle Nisan ve Mayıs aylarında çok lezzetli olan, İstanbul'da Kız kulesi ve Adalar arasındaki bölgede eskiden çok miktarda avlanan ama bugün İstanbul sularında pek rastlanılmayan balıklardandır. Havalar ısınınca kıyılara yönelerek haliç, lagün ve kıyı gölcüklerini ziyaret eder, havalar soğuyunca tekrar eski yerlerine döner. Genel görünümü pembe renklidir. Derinliği 250 m'ye kadar olan suların taşlık, yosunluk bölgeleri üzerinde ve kaya aralarında yaşar. 91 cm boya, 7,7 kg ağırlığa ulaşabilir. Bediüzzaman'ın 15 yaşından sonra bir daha görmediği tek küçük kız kardeşinin adı da Mercan'dır.https://tr.wikipedia.org/wiki/Mercan_bal%C4%B1%C4%9F%C4%B1https://www.denizcilikdergisi.com/yazarlar/muh-ilker-mese/bogazicinin-baliklari/ Bilgiler Diğer İsimleri: Pagrus pagrus Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Mesela, ehl-i velayetin ehemmiyetle virdlerinde zikir ve tekrar ettikleri Rahman 19| Rahman 20| cümlesinde; daire-i vücub ile daire-i imkândaki bahr-i rububiyet ve bahr-i ubudiyetten tut, tâ dünya ve âhiret bahirlerine, tâ âlem-i gayb ve âlem-i şehadet bahirlerine, tâ şark ve garp, şimal ve cenuptaki bahr-i muhitlerine, tâ Bahr-i Rum ve Fars bahrine, tâ Akdeniz ve Karadeniz ve Boğazına ki mercan denilen balık ondan çıkıyor tâ Akdeniz ve Bahr-i Ahmer’e ve Süveyş Kanalı’na, tâ tatlı ve tuzlu sular denizlerine, tâ toprak tabakası altındaki tatlı ve müteferrik su denizleriyle, üstündeki tuzlu ve muttasıl denizlerine, tâ Nil ve Dicle ve Fırat gibi büyük ırmaklar denilen küçük tatlı denizler ile onların karıştığı tuzlu büyük denizlerine kadar, manasındaki cüz’iyatları var. Bunlar umumen murad ve maksud olabilir ve onun hakiki ve mecazî manalarıdır. (26. Mektup) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Mercan (Balık) 0.14

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/okyanus#1 Müellif: MUSTAFA L. BİLGE OKYANUS Müellif: MUSTAFA L. BİLGE Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2007 Erişim Tarihi: 03.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/okyanus MUSTAFA L. BİLGE, "OKYANUS", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/okyanus (03.04.2026). Kopyalama metni Grek mitolojisindeki, üzerinde insanların yaşadığı bütün toprakları çevreleyen engin suların tanrısı Okeanos’tan gelen kelimenin bugünkü Arapça’da karşılığı ummân , Ortaçağ İslâm coğrafyacılığında kullanılan karşılığı ise el-bahrü’l-muhît, el-bahrü’l-muzlim, bahrü’z-zulme / zulümât ve el-bahrü’l-ahdar dır. Mes‘ûdî, Zekeriyyâ el-Kazvînî, Yâkūt el-Hamevî, Şerîf el-İdrîsî, Bettânî ve İbnü’d-Delâî gibi İslâm coğrafyacılarının bu isimlendirmelerinde bir bütün kabul edilen okyanusların derin ve tehlikeli karakterleriyle oralarda hâkim olan şiddetli hava akımları rol oynamıştır. İslâm coğrafyasındaki inanışa göre okyanus dünyanın iskân edilen bölümünü dört veya en az üç tarafından kuşatan denizdir. Mes‘ûdî bu çevrelemenin sadece doğu, batı ve kuzey yönlerinde olduğunu ileri sürmüştür ( et-Tenbîh ve’l-işrâf , s. 77). Kazvînî’ye göre dünyanın meskûn bölümünü yedi deniz çevrelemekte, ancak sonuncusu bunların tamamını içine almaktadır ( ʿAcâʾibü’l-maḫlûḳāt , I, 204). Ya‘kūt ise okyanusun ayın etrafındaki hale gibi dünyayı çevrelediğini söyler ( Muʿcemü’l-büldân , I, 344-345). Genel görüşe göre Hazar denizi gibi dış denizlerle bağlantısız olanlar hariç denizlerin tamamı okyanusla doğrudan temas halindedir. Bu sebeple günümüz coğrafya anlayışında Hazar göl kabul edilir (dünyanın en büyük gölü); ona deniz denilmesi sadece büyüklüğünden dolayıdır. Karadeniz, İstanbul Boğazı ile Marmara denizine, Çanakkale Boğazı ile Akdeniz’e ve Cebelitârık Boğazı ile Atlantik Okyanusu’na bağlanır. Bu bakımdan adı geçen denizler Atlas Okyanusu’nun iç denizleri sayılır. İslâm coğrafyacıları genelde “bahr-i zenc, bahr-i Fâris, bahr-i Rûm” gibi isimlerle andıkları iç denizlerin dünyayı çevreleyen doğu-batı su sistemlerini oluşturduğunu ileri sürmüştür ( a.g.e. , a.y.). Kazvînî iç deniz dediği Akdeniz’in bir yakasında hıristiyanların, diğer yakasında müslümanların yaşadığını kaydeder. İç denizlerle körfezlerin sularının bütün nehirlerin boşaldığı okyanustan temin edildiği görüşü âlimlerin çoğu tarafından benimsenmiştir; ancak bunun aksini savunanlar da vardır. İslâm coğrafyacıları bu gibi konular üzerinde yoğunlaşmışlar, zaman zaman Kur’ân-ı Kerîm’deki ilgili âyetleri (en-Nahl 16/14; bk. el-Furkān 25/53; en-Neml 27/61; Fâtır 35/12; er-Rahmân 55/19) göz önüne alarak bunlara açıklık getirmeye çalışmışlardır. Okyanusa “denizlerin büyüğü” ve “yeşil deniz” diyen Mes‘ûdî ( et-Tenbîh ve’l-işrâf , s. 75-76) uçlarının belli olmadığını, ölçümlerinin ancak tahmini yapılabileceğini ve sonunda Çin denizine bitiştiğini söyler. Mes‘ûdî bu ifadesiyle bugünkü Hint ve Pasifik okyanuslarından bahsetmektedir. İnsan bilgisinin okyanusun ölçülerini kapsamaya yetmediği sözü ( a.g.e. , s. 77) Mes‘ûdî döneminde bu konuların gerçekten az bilindiğini göstermektedir. Ya‘kūb b. İshak el-Kindî ve Yâkūt gibi âlimler de okyanusun geçilemez olduğunu söylerler. Okyanusta (Atlas Okyanusu) ilk defa seyahat gerçekleştiren coğrafyacı Endülüslü İbnü’d-Delâî’dir ve onun eseri Kazvînî tarafından kullanılmıştır ( ʿAcâʾibü’l-maḫlûḳāt , II, 388). Okyanustaki gelgit olayları ve suyunun tuzluluğu da dikkatleri çekmiş, bunlar genelde ayın hareketlerine bağlanmıştır (Mes‘ûdî, Mürûcü’ẕ-ẕeheb , I, 113-115; et-Tenbîh ve’l-işrâf , s. 77). Mes‘ûdî, sudaki tuzluluğun eskilerin düşündüklerinin aksine sıcaklıkla ilişkilendirilmemesi gerektiğini belirtir ve yer yer Batlamyus’un görüşlerini aktarır; bütün nehirlerin kaynağı olarak da ayrı bir tatlı su okyanusunun varlığından söz eder. İslâm coğrafyacıları, okyanustaki adaların 270.000’e ulaştığını ve bunların bazılarında denizcilere fazla uzağa açılmamalarını ihtar eden heykellerin olduğunu kaydeder. Günümüzde okyanusları konu edinen bilim dalı “oşinografi” (deniz

TDV İslâm Ansiklopedisi ·OKYANUS 0.14

Önceki Ayet: Rahman 19 ← Rahman Suresi → Rahman 21: Sonraki Ayet Meali: 20- Aralarında bir engel vardır, birbirine geçip karışmazlar. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 531. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Sâniyen: Mektubunda diyorsun: Fatiha 2| tabir ve tefsirinde “on sekiz bin âlem” demişler. O adedin hikmetini soruyorsun. Kardeşim, ben şimdi o adedin hikmetini bilmiyorum fakat bu kadar derim ki: Kur’an-ı Hakîm’in cümleleri, birer manaya münhasır değil belki nev-i beşerin umum tabakatına hitap olduğu için her tabakaya karşı birer manayı tazammun eden bir küllî hükmündedir. Beyan olunan manalar, o küllî kaidenin cüz’iyatları hükmündedirler. Her bir müfessir, her bir ârif, o küllîden bir cüzü zikrediyor. Ya keşfine, ya deliline veyahut meşrebine istinad edip bir manayı tercih ediyor. İşte bunda dahi bir taife, o adede muvafık bir mana keşfetmiş. Mesela, ehl-i velayetin ehemmiyetle virdlerinde zikir ve tekrar ettikleri Rahman 19| Rahman 20| cümlesinde; daire-i vücub ile daire-i imkândaki bahr-i rububiyet ve bahr-i ubudiyetten tut, tâ dünya ve âhiret bahirlerine, tâ âlem-i gayb ve âlem-i şehadet bahirlerine, tâ şark ve garp, şimal ve cenuptaki bahr-i muhitlerine, tâ Bahr-i Rum ve Fars bahrine, tâ Akdeniz ve Karadeniz ve Boğazına ki mercan denilen balık ondan çıkıyor tâ Akdeniz ve Bahr-i Ahmer’e ve Süveyş Kanalı’na, tâ tatlı ve tuzlu sular denizlerine, tâ toprak tabakası altındaki tatlı ve müteferrik su denizleriyle, üstündeki tuzlu ve muttasıl denizlerine, tâ Nil ve Dicle ve Fırat gibi büyük ırmaklar denilen küçük tatlı denizler ile onların karıştığı tuzlu büyük denizlerine kadar, manasındaki cüz’iyatları var. Bunlar umumen murad ve maksud olabilir ve onun hakiki ve mecazî manalarıdır. İşte onun gibi Fatiha 2| dahi pek çok hakaiki câmi’dir. Ehl-i keşif ve hakikat, keşiflerine göre ayrı ayrı beyan ederler. Ben de böyle fehmederim ki: Semavatta binler âlem var. Yıldızların bir kısmı her biri birer âlem olabilir. Yerde de her bir cins mahlukat, birer âlemdir. Hattâ her bir insan dahi küçük bir âlemdir. Risale:26. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#10| tabiri ise “Doğrudan doğruya her âlem, Cenab-ı Hakk’ın rububiyetiyle idare ve terbiye ve tedbir edilir.” demektir. (26. Mektup) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Rahman 20 0.12

Önceki Ayet: Rahman 18 ← Rahman Suresi → Rahman 20: Sonraki Ayet Meali: 19- İki denizi birbirine kavuşmak üzere salıvermiştir. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 531. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Sâniyen: Mektubunda diyorsun: Fatiha 2| tabir ve tefsirinde “on sekiz bin âlem” demişler. O adedin hikmetini soruyorsun. Kardeşim, ben şimdi o adedin hikmetini bilmiyorum fakat bu kadar derim ki: Kur’an-ı Hakîm’in cümleleri, birer manaya münhasır değil belki nev-i beşerin umum tabakatına hitap olduğu için her tabakaya karşı birer manayı tazammun eden bir küllî hükmündedir. Beyan olunan manalar, o küllî kaidenin cüz’iyatları hükmündedirler. Her bir müfessir, her bir ârif, o küllîden bir cüzü zikrediyor. Ya keşfine, ya deliline veyahut meşrebine istinad edip bir manayı tercih ediyor. İşte bunda dahi bir taife, o adede muvafık bir mana keşfetmiş. Mesela, ehl-i velayetin ehemmiyetle virdlerinde zikir ve tekrar ettikleri Rahman 19| Rahman 20| cümlesinde; daire-i vücub ile daire-i imkândaki bahr-i rububiyet ve bahr-i ubudiyetten tut, tâ dünya ve âhiret bahirlerine, tâ âlem-i gayb ve âlem-i şehadet bahirlerine, tâ şark ve garp, şimal ve cenuptaki bahr-i muhitlerine, tâ Bahr-i Rum ve Fars bahrine, tâ Akdeniz ve Karadeniz ve Boğazına ki mercan denilen balık ondan çıkıyor tâ Akdeniz ve Bahr-i Ahmer’e ve Süveyş Kanalı’na, tâ tatlı ve tuzlu sular denizlerine, tâ toprak tabakası altındaki tatlı ve müteferrik su denizleriyle, üstündeki tuzlu ve muttasıl denizlerine, tâ Nil ve Dicle ve Fırat gibi büyük ırmaklar denilen küçük tatlı denizler ile onların karıştığı tuzlu büyük denizlerine kadar, manasındaki cüz’iyatları var. Bunlar umumen murad ve maksud olabilir ve onun hakiki ve mecazî manalarıdır. İşte onun gibi Fatiha 2| dahi pek çok hakaiki câmi’dir. Ehl-i keşif ve hakikat, keşiflerine göre ayrı ayrı beyan ederler. Ben de böyle fehmederim ki: Semavatta binler âlem var. Yıldızların bir kısmı her biri birer âlem olabilir. Yerde de her bir cins mahlukat, birer âlemdir. Hattâ her bir insan dahi küçük bir âlemdir. Risale:26. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#10| tabiri ise “Doğrudan doğruya her âlem, Cenab-ı Hakk’ın rububiyetiyle idare ve terbiye ve tedbir edilir.” demektir. (26. Mektup) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Rahman 19 0.12

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/akik#1 Müellif: SARGON ERDEM AKİK Müellif: SARGON ERDEM Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1989 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/akik SARGON ERDEM, "AKİK", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/akik (02.04.2026). Kopyalama metni Akîk Arapça’da “vadi, dere yatağı, ırmak” mânalarında kullanılan bir kelimedir ve bu taşa da en fazla nehir yataklarında rastlanmasından dolayı akik denildiği (“ırmak taşı” gibi) anlaşılmaktadır. Nitekim akiğin Avrupa dillerindeki karşılığı olan agata nın da (agate, Achat) Sicilya’daki Achates nehir adından geldiği bilinmektedir (bk. Frisk, I, 199). Akik beyazdan siyaha kadar bütün renklerde ve mat, kısmen şeffaf hallerde bulunan sert ve parlak bir yarı kıymetli (semiprecious) taş cinsidir. En yakın akrabası karnelian gibi bir kuars-kalsedon çeşidi olan akik, bazalt damarları arasında veya deniz sahillerinde, ırmak yataklarında ve çöllerde münferit kütleler, yumrular halinde bulunur. Kesildiğinde, dışını kaplayan koyu gri, yeşil-kahverengi kabuğunun altında, tek merkezli daireler şeklinde damarları bulunan parlak ve canlı renklerde bir taş olduğu ve bazı yumruların, ortalarındaki bir boşluk içinde su ihtiva ettiği görülür. Deniz ve nehir kıyılarında bulunanlar, yuvarlanma sebebiyle kabukları aşınmış olduğu için gerçek renklerini belli ederler. Akiğin nasıl meydana geldiği kesinlikle tesbit edilememiş olmakla beraber birbirinden farklı birkaç ayrı şekilde teşekkül ettiği bilinmektedir. Arizona çölünde al akiğe dönüşmüş bir ağaç fosili bulunmuş ve bitki dokusunun damar haline geldiği görülmüştür (bk. Shaffer Zim, s. 131). Akik dünyanın pek çok yerinde çıkmakta ve en kaliteli örneklerine Yemen (akîk-i Yemânî, Mocha stone), Almanya, Meksika, Brezilya ve Amerika Birleşik Devletleri’nin çeşitli eyaletlerinde rastlanmaktadır. Sertlik derecesi 7 ve özgül ağırlığı 2,65 olup kırılması sedef eğrisi halindedir (konkoidal). XIX. yüzyılın başlarından itibaren Almanya’nın Idar-Oberstein şehrindeki kıymetli taş işleme atölyelerinde, özellikle makbul tutulmayan mat beyaz ve kirli sarı akikler, ısı değişikliği altında kimyevî maddelerle muamele edilerek çeşitli renklere boyanabilmektedir. Akik milât öncesi asırlardan beri Mezopotamya, Mısır, Yunan ve Roma gibi medeniyetlerde sevilerek kullanılmış, Tevrat’ta başrahibin göğüslüğünün (pektoral) üzerine kakılacak yakut ve zümrüt gibi kıymetli taşlar arasında çeşitli renkleriyle zikredilmiştir (Çıkış, 28/17, 18, 20). Akiğin tarih boyunca, kakmacılığın dışında en fazla yüzük kaşı ve mühür yapımında kullanıldığı görülmektedir. En güzel örnekleri Romalılar ve Rönesans sanatçıları tarafından meydana getirilen ve “cameo” adı verilen bir ziynet eşyası türü, yalnız akiğin halka damarlı cinsinden (onyx) yapılabilmektedir. Cameo çalışmalarında taş oyulurken genellikle koyu renkli damarı fon olarak bırakılmakta, açık renkli damarından da figürler işlenerek iki renkli bir kabartma elde edilmektedir. Büyük akik parçalarından ise fincan, kadeh, kupa, mektup açacağı, şemsiye ve baston sapı gibi eşya yapılmaktadır. Özellikle müslüman erkekler arasında en makbul yüzük kaşı al renkli Yemen akiğinden yapılanlardır. Bunun sebebi, taşın Arabistan’dan ve genellikle hacılar tarafından getirilmesi olduğu kadar, Hz. Peygamber’in üzerinde “Muhammedün resûlullah” yazan yüzüğünün de akik kaşlı olduğuna inanılmasıdır. Hz. Muhammed’in mektuplarında baskısı bulunan mühür, rivayete göre Hz. Peygamber’in yüzüğünün siyah akik kaşıdır ve bu yüzük, Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer’den sonra kendisine intikal eden Hz. Osman tarafından kuyuya (Medine’de Bi’rierîs) düşürülerek kaybedilmiş ve yerine yenisi yaptırılmıştır. Halen Topkapı Sarayı Hırka-i Saâdet Dairesi’nde sergilenen üzerinde “Muhammedün resûlullah” yazılı al akiğin Hz. Osman tarafından yaptırılan yüzüğün kaşı olduğu tahmin edilmektedir. Yine, Hz. Ali’nin de

TDV İslâm Ansiklopedisi ·AKİK 0.12

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/sattularap#1 Müellif: MUSTAFA L. BİLGE ŞATTÜLARAP Müellif: MUSTAFA L. BİLGE Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2010 Erişim Tarihi: 03.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/sattularap MUSTAFA L. BİLGE, "ŞATTÜLARAP", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/sattularap (03.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte şatt “büyük nehir” ve “nehir kıyılarındaki verimli arazi” anlamlarına gelir. Fırat ile Dicle nehirlerinin Kurna mevkiinin 45 km. kadar güneyinde Gurmetali civarında birleşerek meydana getirdiği Şattülarap, 200 km. uzunluğa ve 400 m. ile 1200 m. arasında değişen genişliğe ulaştıktan sonra bölgenin Fâv şehrinin bulunduğu güney ucundan Basra körfezine dökülür. Irak-İran sınırının güney kesimini oluşturan nehir gemi işletmeciliğine ve her türlü deniz taşımacılığına elverişlidir. Şattülarap kıyılarındaki zengin hurmalıklar, 150.000 ton civarında olan yıllık rekoltesiyle dünya hurma ihtiyacının hemen hemen % 80’ini karşılamaktadır. Şattülarap çevresinde Osmanlı hâkimiyeti XVI. yüzyılın ortalarında kurulmuş, Kasrışîrin (Zühâb) Antlaşması’yla da (1639) yönetim alanı genişletilerek İran sınırı belirlenmiştir. Bölgeyi ilgilendiren 1746 ve 1823 Osmanlı-İran antlaşmaları genelde Kasrışîrin Antlaşması’nda belirlenen statükoyu korumuştur. Şattülarap’ın en kapsamlı biçimde ele alındığı antlaşma 1847 Mayısında Erzurum’da imzalanandır; burada varılan mutabakat I. Dünya Savaşı öncesine kadar devam etmiştir. Bu antlaşma sonucu oluşturulan sınır tesbit komisyonu üyesi Mehmed Hurşid Paşa 1848-1852 yılları arasında bölgeyi dolaşarak ayrıntılı bilgiler vermiştir ( Seyâhatnâme-i Hudûd , s. 3-48). 1913 yılında Osmanlılar’la bölgede sonradan ağırlığını koyan İngilizler arasında, Şattülarap ve o sulardaki hâkimiyetle deniz taşımacılığı ve deniz trafiğinin deniz fenerleri düzenlenmesi müzakere konusu yapılmıştır. Eski sadrazamlardan İbrâhim Hakkı Paşa ile Sir Edward Grey’in imzaladığı, Anglo-Ottoman Convention diye bilinen bu antlaşma, Muhammere (Hürremşehr) dışındaki Şattülarap bölgesinin tamamını Osmanlı Devleti’nin hâkimiyeti altında bırakmış, ancak I. Dünya Savaşı’nın âniden ortaya çıkması yüzünden uygulama alanı bulamamıştır. I. Dünya Savaşı’nın ardından Irak’ta Şerîf Hüseyin’in oğlu Faysal’ın krallığında bir devlet kurulunca (23 Ağustos 1921) bölgede Irak hükümeti söz sahibi olmuştur. Aynı yıl İran’da Rızâ Şah Pehlevî’nin genelkurmay başkanlığı ve savaş bakanlığı görevlerini üstlenmesi, Batılı devletleri Şattülarap ve bölgedeki petrol rezervleriyle daha yakından ilgilenmeye yöneltmiştir. Basra, Abadan ve Muhammere önemli liman şehirleri haline gelmiş, bilhassa petrol nakliyatında önem kazanmıştır. Çok geçmeden İran ve Irak bölge üzerinde mücadeleye girişmiştir. 1934 yılında İran, Milletler Cemiyeti’ne başvurarak Muhammere ve Abadan gibi ticaret merkezlerini çevreleyen suların Irak’ın hâkimiyetinde kalmasını protesto etmiş, Irak ise statükonun sürdürülmesini istemiştir. İki ülke 1937’de tekrar bir antlaşma imzalamışlarsa da durum sonuç itibariyle 1913 antlaşmasından pek farklı olmamış, Şattülarap II. Dünya Savaşı öncesinde ve sonrasında İran ve Irak arasında sorun olmaya devam etmiştir. Mart 1975’te iki devlet arasında imzalanan Cezayir Antlaşması görünüşte Şattülarap anlaşmazlığını halletmiş ve komşuluk ilişkileri 1979 İran İslâm Devrimi’ne kadar iyi sürdürülmüştür. Fakat aynı yıl Irak’ta iktidara sahip olan Saddam Hüseyin antlaşmayı tanımadığını açıklamış, 22 Eylül 1980’de İran’a savaş ilân etmiştir. Sekiz yıl süren savaş boyunca İran tarafından kapatılan Şattülarap’ın dış dünya ile bağlantısı tamamen kesilmiş ve ancak 1994’te Irak’ın Küveyt’i işgalinden önce tekrar başlamıştır. Bununla birlikte bölgede hâkimiyet meselesi hâlâ çözülememiştir. Konunun çözümü, II. Körfez Savaşı’ndan sonra Irak’ta başlayan Amerikan işgal döneminin ardından gelişecek İran-Amerika-Irak ilişkilerine bağlı görünmektedir. BİBLİYOGRAFYA BA , İ.HUS, İst/1325/M-040, 045, 046 (İngiliz Lynch Şirketi tarafından Dicle’de ve Şattülarap’ta gemi çalıştırılması hakkında). BA, A.DVN .MKL, 55/8

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ŞATTÜLARAP 0.12

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/siriderya#1 Müellif: ABDULLAH MUHAMMEDCANOV SİRİDERYA Müellif: ABDULLAH MUHAMMEDCANOV Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2009 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/siriderya ABDULLAH MUHAMMEDCANOV, "SİRİDERYA", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/siriderya (02.04.2026). Kopyalama metni Tanrı dağlarından kaynağını alan Narinderya ile Karaderya’nın birleşmesi sonucu meydana gelir. Bu iki kol arasında kalan kesime Türkçe’de “iki su arası” anlamına gelen Farsça Miyân-Rûdân adı verilmiştir. Nehrin, kökeni ve anlamı bilinmeyen adı Sir’in (Siri) ise Plinius’un kullandığı Silisle aynı kelime olduğu kabul edilmektedir. Eski Türkler’in Yinçügüz, Moğollar’ın Gul Serikun (“soğuk ırmak”, Kazvînî’de Gul Zeryûn), Grekler’in Yaksartes ve Araplar’ın Seyhun dedikleri nehir ayrıca çevresindeki başlıca şehirlerin adlarıyla da anılmıştır. Siriderya’nın belli başlı kolları olarak Çirçik, Keles ve Aris sayılabilir. Siriderya’nın boyu olarak kabul edilen 2865 kilometrelik uzunluk, Narinderya ile Karaderya’nın Özbekistan’da birleştiği noktadan döküldüğü Aral gölüne kadar olan mesafedir. Siriderya eskiden tamamen Sovyetler Birliği sınırları içerisinde kalırken günümüzde birkaç ülkeyi ilgilendiren bir nehir durumuna gelmiştir. Kaynakları Kırgızistan sınırları içinde bulunan nehir, önce Özbekistan, ardından Tacikistan ve daha sonra tekrar Özbekistan sınırları içinde akar; böylece aynı ülkeye iki defa girmek suretiyle dünya nehir coğrafyasının (potamoloji) ender örneklerinden birini meydana getirir. Özbekistan’ı terkettikten sonra Kazakistan topraklarına geçen nehrin bütün çığırının en büyük kısmı bu ülke sınırları içerisindedir. Suyun en büyük debisi de Fergana havzasından çıkışında kaydedilmiştir (730 m 3 /saniye); Aral gölüne yaklaştığı kesimlerde ise su miktarı düşer (430 m 3 /saniye). Burada dünyanın başka bölgelerindeki nehirlerin aksine suyun gittikçe azalması dikkat çeker. Bunun başlıca etkenleri kar ve buzullarla beslenen bol sulu kollarının sadece yukarı kesiminde bulunması, çöl bölgelerini katederken şiddetli buharlaşmanın etkisiyle su kaybetmesi ve Sovyetler zamanında açılan pek çok kanal sebebiyle geniş pamuk ve pirinç tarım alanları için sularının aşırı miktarda kullanılmasıdır. Nehrin sularındaki aşırı kullanım son yıllarda Aral gölünün küçülmesine de sebep olmuştur. İnsanoğlunun yaşadığı ve uygarlığın yükseldiği en eski bölgelerden biri olan Siriderya havzasının iskân ve kültür tarihi açısından önemi eski çağlardan beri süregelmektedir. Milâttan önce III. binyılın başlarında Mezopotamya uygarlıkları gibi kadim iki nehir arası uygarlığının izlerini taşıyan bu bölgede Elâm ve Sumerler’i anımsatan ve dilleri yapı itibariyle Sumerce’ye benzeyen kavimler, Ortaçağ’da ise Oğuzlar yaşıyordu (ayrıca bk. MÂVERÂÜNNEHİR ). Nehrin delta kesimindeki Cankentkale harabelerinin ait olduğu sanılan Yenikent gibi şehirlerin İslâm döneminde mi yoksa Göktürk döneminde mi kurulduğu meselesi Barthold ile Tolstov arasında tartışma konusudur (Esin, s. 65). Siriderya’nın orta mecrasındaki Sütkent, bir cuma camii etrafında gelişen İslâm şehirlerinin en tipik örneklerinden birini teşkil eder ( a.g.e. , s. 159). Türk edebiyatının en önemli eserlerinden olan Dede Korkut hikâyelerinin Siriderya kıyılarında cereyan etmesi ve Ahmed Yesevî’nin kurduğu Yeseviyye tarikatının ilk önce bu nehrin çevresinde gelişmesi, Siriderya havzasının kültür tarihi açısından önemini ortaya koyan başlıca örneklerdir. Gerçekten Türk devlet ve hanlıkları buralarda kurulmuş, büyük düşünürler ve önemli eserler burada ortaya çıkmıştır. Amuderya boyunca Buhara, Semerkant gibi kültür merkezleri; Siriderya boyunca büyük âlim Fârâbî’nin doğduğu yer olan Otrar, Cend, Aşnas, Karnak, Özkent, Sığanak (Sığnak, Suğnak), İsfîcâb (Sayram), Üsrûşene, Yesi, Savran (Sabran, Sepren), Barçınlığkent (Barçkend), Yenikent (Yengikent), Sütkent gibi Türk şehir yerleşimlerinin başlıca bölgesi burası olmuştur. Türk yurdu olarak tanımlanan

TDV İslâm Ansiklopedisi ·SİRİDERYA 0.12

Önceki Ayet: Kehf 85 ← Kehf Suresi → Kehf 87: Sonraki Ayet Meali: 86- Nihayet güneşin battığı yere varınca, onu kara bir balçıkta batar buldu. Onun yanında (orada) bir kavme rastladı. Bunun üzerine biz: Ey Zülkarneyn! Onlara ya azap edecek veya haklarında iyilik etme yolunu seçeceksin, dedik. '''Kur'an'daki Yeri: 16. Cüz, 302. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Kehf 86| âyetinin ifade ettiği zahir manasına göre: Güneşin, hararetli ve çamurlu bir çeşme suyunda gurûb ettiğini görmüş, diyor. İkincisi: Sedd-i Zülkarneyn nerededir? Üçüncüsü: Âhir zamanda Hazret-i İsa’nın (as) geleceğine ve Deccal’ı öldüreceğine dairdir. Bu suallerin cevapları uzundur. Yalnız muhtasar bir işaretle deriz ki: Âyât-ı Kur’aniye, üslub-u Arabiye üzerine ve zahir nazara göre umumun anlayacağı bir tarzda ifade ettiği için çok defa teşbih ve temsil suretinde beyan ediyor. İşte Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#5| yani güneşin, hararetli ve çamurlu bir çeşme gibi görünen Bahr-i Muhit-i Garbî’nin sahilinde veya volkanlı, alevli, dumanlı dağın gözünde gurûb ettiğini Zülkarneyn görmüş. Yani zahir nazarda Bahr-i Muhit-i Garbî’nin sevahilinde, yazın şiddet-i hararetiyle etrafındaki bataklık hararetlenmiş, tebahhur ettiği bir zamanda o buhar arkasında büyük bir çeşme havzası suretinde uzaktan Zülkarneyn’e görünen Bahr-i Muhit’in bir kısmında güneşin zahirî gurûbunu görmüş. Veya volkanlı, taş ve toprak ve maden sularını karıştırarak fışkıran bir dağın başında yeni açılmış ateşli gözünde, semavatın gözü olan güneşin gizlendiğini görmüş. Evet, Kur’an-ı Hakîm’in mu’cizane belâgat-ı ifadesi bu cümle ile çok mesaili ders veriyor. Evvela: Zülkarneyn’in mağrib tarafına seyahati, şiddet-i hararet zamanında ve bataklık tarafına ve güneşin gurûb âvânına ve volkanlı bir dağın fışkırması vaktine tesadüf ettiğini beyan etmekle, Afrika’nın tamam istilası gibi çok ibretli meselelere işaret eder. Malûmdur ki görünen hareket-i şems, zahirîdir ve küre-i arzın mahfî hareketine delildir; onu haber veriyor. Hakikat-i gurûb murad değildir. Hem çeşme, teşbihtir. Uzaktan büyük bir deniz, küçük bir havuz gibi görünür. Hararetten çıkan sis ve buharlar ve bataklıklar arkasında görünen bir denizi, çamur içinde bir çeşmeye teşbihi ve Arapça hem çeşme, hem güneş hem göz manasında olan Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6| kelimesi, esrar-ı belâgatça gayet manidar ve münasiptir. (HâşiyeRisale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#7| deki Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6| tabiri, esrar-ı belâgatça latîf bir manayı remzen ihtar ediyor. Şöyle ki: “Sema ve yüzü, Güneş gözüyle zeminin yüzündeki cemal-i rahmeti seyirden sonra, zemin dahi deniz gözüyle yukarıdaki azamet-i İlahiyeyi temaşayı müteakip; o iki göz birbiri içine kapanırken rûy-i zemindeki gözleri kapıyor.” diye mu’cizane bir kelime ile hatırlatıyor ve gözler vazifesine paydos işaretine işaret ediyor.) Zülkarneyn’in nazarında uzaklık cihetiyle öyle göründüğü gibi arş-ı a’zamdan gelen ve ecram-ı semaviyeye kumanda eden semavî hitab-ı Kur’anî, bir misafirhane-i Rahmaniyede sirac vazifesini gören musahhar güneşi Bahr-i Muhit-i Garbî gibi bir çeşme-i Rabbanîde gizleniyor demesi, azametine ve ulviyetine yakışıyor ve mu’cizane üslubu ile denizi hararetli bir çeşme ve dumanlı bir göz gösterir. Ve semavî gözlere öyle görünür. Elhasıl: Bahr-i Muhit-i Garbî’yi çamurlu bir çeşme tabiri, Zülkarneyn’e nisbeten uzaklık noktasında o büyük denizi bir çeşme gibi görmüş. Kur’an’ın nazarı ise her şeye yakın olduğu cihetle, Zülkarneyn’in galat-ı his nevindeki nazarına göre bakamaz, belki Kur’an semavata bakarak geldiğinden küre-i arzı kâh bir meydan kâh bir saray bazen bir beşik bazen bir sahife gibi gördüğünden; sisli, buharlı koca Bahr-i

Nurpedia ·Kehf 86 0.11

1. This is the first part of the article consisting of one part. To access the current electronic version of the article in the TDV İslâm Encyclopedia: https://islamansiklopedisi.org.tr/cezayir-i-bahr-i-sefid#1 Author: MAHMUT H. ŞAKİROĞLU CEZÂYİR-i BAHR-i SEFÎD Author: MAHMUT H. ŞAKİROĞLU Website: TDV İslâm Encyclopedia Publisher: TDV İslâm Research Center Print Date: 1993 Access Date: 01.04.2026 Web Address: https://islamansiklopedisi.org.tr/cezayir-i-bahr-i-sefid MAHMUT H. ŞAKİROĞLU, "CEZÂYİR-i BAHR-i SEFÎD", TDV İslâm Encyclopedia, https://islamansiklopedisi.org.tr/cezayir-i-bahr-i-sefid (01.04.2026). Copy text: The beginning of the Ottomans' expansion into the Aegean Sea and the taking of the islands brought with it some administrative issues. Because after the acquisition of large islands such as Limni, Midilli, and Eğriboz, the annexation of Rhodes and İstanköy also significantly expanded the area of control. After the appointment of Barbaros Hayreddin Pasha to the head of the navy, which had previously been administered by the Gelibolu sanjak bey or the derya beys, a new administrative organization was established. In 1533, the Cezayir Beylerbeyiliği was established. This office included the administration of both North Africa and the Aegean islands. The income sources of these areas were left to Hayreddin Pasha with the title of kaptanpaşa. After his death, the terms Cezâyir-i Garb and Cezâyir-i Bahr-i Sefîd were probably used separately. Although not mentioned in the lists showing the Ottoman administrative structure of the beginning of the 16th century, the organization of this area as a province with Gelibolu as its center occurred after 1533. In the lists dated 1568-1574, the Cezâyir-i Bahr-i Sefîd or Kaptanpaşa province is seen to be divided into seven administrative units. These were Gelibolu, Eğriboz, Karlı-ili, İnebahtı, Rhodes, Midilli, Sakız, and Cezâyir-i Mağrib. According to later lists, Cezâyir-i Mağrib, Midilli, and Sakız were not shown as part of the province, but the Mizistre, Koca-eli, Biga, İzmir, and surrounding areas were attached as sanjaks. The middle of the 17th century

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CEZÂYİR-i BAHR-i SEFÎD ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.11

Nükte) Nasıl bir ağaç yaprak, meyve ve çiçeklerinin kelimatı ile bir tesbihatı var. Öyle de koca semavat denizi dahi kelimatı hükmünde olan güneşler, yıldızlar ve ayları ile Fâtır-ı Zülcelal’ine tesbihat yapar ve Sâni’-i Zülcelal’ine hamdeder ve hâkeza
…
(Sözler, 29. Söz, 1. Maksat, 4. Esas) Güneş ve Zülkarneyn Kehf 86| âyetinin ifade ettiği zahir manasına göre: Güneşin, hararetli ve çamurlu bir çeşme suyunda gurûb ettiğini görmüş, diyor. İkincisi: Sedd-i Zülkarneyn nerededir? Üçüncüsü: Âhir zamanda Hazret-i İsa’nın (as) geleceğine ve Deccal’ı öldüreceğine dairdir. Bu suallerin cevapları uzundur. Yalnız muhtasar bir işaretle deriz ki: Âyât-ı Kur’aniye, üslub-u Arabiye üzerine ve zahir nazara göre umumun anlayacağı bir tarzda ifade ettiği için çok defa teşbih ve temsil suretinde beyan ediyor. İşte Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#5| yani güneşin, hararetli ve çamurlu bir çeşme gibi görünen Bahr-i Muhit-i Garbî’nin sahilinde veya volkanlı, alevli, dumanlı dağın gözünde gurûb ettiğini Zülkarneyn görmüş. Yani zahir nazarda Bahr-i Muhit-i Garbî’nin sevahilinde, yazın şiddet-i hararetiyle etrafındaki bataklık hararetlenmiş, tebahhur ettiği bir zamanda o buhar arkasında büyük bir çeşme havzası suretinde uzaktan Zülkarneyn’e görünen Bahr-i Muhit’in bir kısmında güneşin zahirî gurûbunu görmüş. Veya volkanlı, taş ve toprak ve maden sularını karıştırarak fışkıran bir dağın başında yeni açılmış ateşli gözünde, semavatın gözü olan güneşin gizlendiğini görmüş. Evet, Kur’an-ı Hakîm’in mu’cizane belâgat-ı ifadesi bu cümle ile çok mesaili ders veriyor. Evvela: Zülkarneyn’in mağrib tarafına seyahati, şiddet-i hararet zamanında ve bataklık tarafına ve güneşin gurûb âvânına ve volkanlı bir dağın fışkırması vaktine tesadüf ettiğini beyan etmekle, Afrika’nın tamam istilası gibi çok ibretli meselelere işaret eder. Malûmdur ki görünen hareket-i şems, zahirîdir ve küre-i arzın mahfî hareketine delildir; onu haber veriyor. Hakikat-i gurûb murad değildir. Hem çeşme, teşbihtir. Uzaktan büyük bir deniz, küçük bir havuz gibi görünür. Hararetten çıkan sis ve buharlar ve bataklıklar arkasında görünen bir denizi, çamur içinde bir çeşmeye teşbihi ve Arapça hem çeşme, hem güneş hem göz manasında olan Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6| kelimesi, esrar-ı belâgatça gayet manidar ve münasiptir. (HâşiyeRisale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#7| deki Risale:16. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6| tabiri, esrar-ı belâgatça latîf bir manayı remzen ihtar ediyor. Şöyle ki: “Sema ve yüzü, Güneş gözüyle zeminin yüzündeki cemal-i rahmeti seyirden sonra, zemin dahi deniz gözüyle yukarıdaki azamet-i İlahiyeyi temaşayı müteakip; o iki göz birbiri içine kapanırken rûy-i zemindeki gözleri kapıyor.” diye mu’cizane bir kelime ile hatırlatıyor ve gözler vazifesine paydos işaretine işaret ediyor.) Zülkarneyn’in nazarında uzaklık cihetiyle öyle göründüğü gibi arş-ı a’zamdan gelen ve ecram-ı semaviyeye kumanda eden semavî hitab-ı Kur’anî, bir misafirhane-i Rahmaniyede sirac vazifesini gören musahhar güneşi Bahr-i Muhit-i Garbî gibi bir çeşme-i Rabbanîde gizleniyor demesi, azametine ve ulviyetine yakışıyor ve mu’cizane üslubu ile denizi hararetli bir çeşme ve dumanlı bir göz gösterir. Ve semavî gözlere öyle görünür. Elhasıl: Bahr-i Muhit-i Garbî’yi çamurlu bir çeşme tabiri, Zülkarneyn’e nisbeten uzaklık noktasında o büyük denizi bir çeşme gibi görmüş. Kur’an’ın nazarı ise her şeye yakın olduğu cihetle, Zülkarneyn’in galat-ı his nevindeki nazarına göre bakamaz, belki Kur’an semavata bakarak geldiğinden küre-i arzı kâh bir meydan kâh bir saray bazen bir beşik bazen bir sahife gibi gördüğünden; sisli, buharlı koca Bahr-i Muhit-i Atlas-ı Garbî’yi bir çeşme tabir etmesi, azamet-i ulviyetini gösteriyor. (Lem'alar, 16. Lem'a, Üç Sual) Risale-i

Nurpedia ·Güneş 0.11

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/vadilkebir#1 Müellif: CUMHUR ERSİN ADIGÜZEL VÂDİLKEBÎR Müellif: CUMHUR ERSİN ADIGÜZEL Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2012 Erişim Tarihi: 03.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/vadilkebir CUMHUR ERSİN ADIGÜZEL, "VÂDİLKEBÎR", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/vadilkebir (03.04.2026). Kopyalama metni Müslümanların tarihî Betis (Baetis) nehrine verdikleri isim olup günümüzde Guadalquivir (Rio Guadalquivir) diye bilinmektedir. İslâm kaynaklarında el-Vâdi’l-kebîr, en-Nehrü’l-kebîr, en-Nehrü’l-ekber, en-Nehrü’l-a‘zam, en-Nehrü’l-azîm, Nehrü Kurtuba, Nehrü İşbîliye gibi farklı isimlerle kaydedilmiştir. Müslümanların verdiği Vâdilkebîr ismi küçük değişikliklere uğrayarak günümüzde Guadalquivir olmuştur. İber yarımadasının güneyinde yer alan nehir taşımacılığa elverişlidir ve yarımadanın en önemli nehirlerinden biridir. Kuzeydoğu-güneybatı istikametinde akarak Atlas Okyanusu’ndaki Cádiz körfezine ulaşır; yaklaşık 657 km. uzunluğundadır. Adının başında “vâdi” (guada/i) kelimesinin bulunduğu Vâdîşenîl (Genil), Vâdîahmer (Guadalimar), Vâdilbulyûn (Guadalbullón), Vâdîayra (Guadaira), Vâdîermillât (Guadalmelleto) gibi çok sayıda kolu vardır. Bekrî’nin Vâdilkebîr’den bahsederken, “Kurtuba nehri Vâdîbîtî’dir” ifadesini kullanması ( el-Mesâlik , I, 239), nehrin eski adının müslümanlarca bilindiğini, fakat Vâdilkebîr isminin yaygınlık kazandığını gösterir. Coğrafyacı Strabon’un kaydettiğine göre antik dönemde gemilerin işlediği Vâdilkebîr, İslâm döneminde de bu özelliğini sürdürmüştür. Nehir üzerinde İşbîliye ile (Sevilla) Kurtuba (Córdoba) arasında ulaşım ve ticaret için kullanılan gemiler vardı. Bekrî’ye göre Kurtuba büyüklüğünü ve zenginliğini Vâdilkebîr kıyısında kurulmasına, yakınındaki madenlere ve vadinin bereketli topraklarına borçludur. Kuzeyden deniz yoluyla gelerek Endülüs sahillerini sıkıştıran Norman tehlikesine karşı Kurtuba’nın güvenliği için II. Hakem’in emriyle 355’ten (966) sonra Vâdilkebîr’de donanma bulundurulmaya başlanmıştır (İbn İzârî, II, 239). Vâdilkebîr üzerine Kurtuba’da Roma döneminde yapılan, fakat zamanla kullanılmaz hale gelen köprüyü (Kantaratülvâdî) Semh b. Mâlik el-Havlânî tamir ettirmiştir. Nehir üzerine müslümanlar tarafından ilk defa Semh b. Mâlik’in valiliği döneminde 101 (719-20) yılında Kurtuba’da bir köprü yapıldığı bilinmektedir ( a.g.e. , II, 26). Şeyhürrabve ed-Dımaşkī ise bu köprünün Zehrâ Köprüsü ismini taşıdığını, Abdurrahman el-Gāfikī’nin valiliği devrinde yapıldığını, 800 zirâ uzunluğunda, 20 bâ‘ genişliğinde ve 60 zirâ yüksekliğinde olduğunu, yirmi sekiz kemeri ve on dokuz burcu bulunduğunu kaydetmektedir ( Nuḫbeti’d-dehr , s. 39). I. Hişâm da (788-796) köprüyü tamir ettirmiş ve Vâdilkebîr üzerine Kurtuba’da başka bir köprü yaptırmıştır. Makkarî, Hâcib İbn Ebû Âmir el-Mansûr’un 378 (988-89) yılında Vâdilkebîr üzerine bir köprü daha inşa ettirdiğini ve yapımı bir buçuk yıl süren köprü için 140.000 dinar harcadığını belirtmektedir ( Nefḥu’ṭ-ṭîb , I, 408). Onun Kantaratülvâdî’yi de onarttığı bilinmektedir. Bu dönemde Endülüs’ün yıllık vergi geliri 3 milyon dinardı ( a.g.e. , I, 459). Kurtuba’nın yedi kapısından biri Vâdilkebîr’e açılan Bâbülvâdî idi. Vâdilkebîr’in sularının yükselmesiyle meydana gelen seller Endülüs’te sık karşılaşılan olaylardan biriydi. İbn İzârî bu konuda önemli bilgiler verir. 182’de (798) I. Hakem dönemindeki büyük sel sonrasında Kurtuba’da Vâdilkebîr Köprüsü civarındaki evlerin tamamı tahrip oldu. 288 (901) yılındaki selde ise köprünün ayaklarından biri yıkıldı. 334’te (945-46) meydana gelen büyük sel sırasında su seviyesi Esed Burcu’na kadar yükseldi ve köprünün bir kısmı ile çevresindeki yerler zarar gördü ( el-Beyânü’l-muġrib , II, 70, 140, 213). 400 (1009-1010) yılında Kurtuba’da nehrin taşması yüzünden üç gün devam eden sel sırasında 1000 kadar evle çok sayıda köprü ve mescid yıkıldı, 5000 kişi öldü ve büyük zayiat oldu ( a.g.e. , III, 48, 105). Şerîf el-İdrîsî, Kurtuba ile İşbîliye arasında nehir yoluyla yapılan yolcu

TDV İslâm Ansiklopedisi ·VÂDİLKEBÎR 0.11

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/feyyum#1 Müellif: SEYYİD MUHAMMED es-SEYYİD FEYYÛM Müellif: SEYYİD MUHAMMED es-SEYYİD Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1995 Erişim Tarihi: 11.05.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/feyyum SEYYİD MUHAMMED es-SEYYİD, "FEYYÛM", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/feyyum (11.05.2026). Kopyalama metni Aslında bir coğrafî bölge olan Feyyûm, Kahire’nin 100 km. güneybatısında yer alan ve ortasında Birket Kārûn (Moeris gölü) bulunan yaklaşık üçgen biçiminde bir havzadır. Feyyûm adı Eski Mısır dilinde “göl” ve “deniz” anlamlarını taşıyan pa-yôm (Koptça phiom ) kelimesinden gelir. Zira o dönemde burası bir göller bölgesiydi ve özellikle ortasındaki göl çevrenin su deposu sayılarak Göl ile Nil nehri arasında yer alan Feyyûm Mısır’ın en eski şehirlerinden biri olup Firavunlar devrinde “ada” mânasına gelen Şedit (Chedit) adıyla kurulmuş ve Sobek’in (timsah tanrı) kült merkezi olmasından dolayı da Helenistik devirde Krokodilopolis (timsah şehri) adıyla anılmıştır; Romalılar’ın ise buraya Arsinoe dedikleri bilinmektedir. Müslüman tarihçiler, Hz. Yûsuf’un Mısır’da iken ilâhî bir işaretle bu şehri kurduğunu söylerler. Bölgenin sulaklığı bir çöküntü havzası olmasına bağlıdır; 50 × 40 km 2 ’lik bir alanı kaplayan havzanın ortalarında Birket Kārûn’a doğru derinlik deniz seviyesinin 45 m. kadar altına iner. Nil nehrine kıyısı olmayan Feyyûm sulama ihtiyacını Nil’in kollarından Bahr-i Yûsuf ile karşılar. Firavunlar döneminde bu nehir kolunun bulunduğu kesimde arazi kazanmak gayesiyle bentler yaptırılmış ve böylece tarıma elverişli çok kıymetli topraklar elde edilmiştir. Feyyûm eski kaynaklarda hemen her defasında Mısır ismiyle birlikte zikredilir ve çok gelişmiş bir bölge olarak gösterilir (Makdisî, s. 199; İdrîsî, I, 327-329). Amr b. Âs Mısır’ı fethe geldiğinde bu bölgeyi, şehri savaşmadan teslim eden halk ile barış antlaşması yaparak ele geçirmiş ve İslâm’ı kabul etmeyenlerden cizye alma yoluna gitmiştir. Fetihten sonra iskân amacıyla gelen Araplar’ın bir kısmı Fustat’ı (eski Kahire) kurarken Lahm, Murâd, Benî Kilâb ve Benî Aclân kabileleri özellikle hayvanlarını otlatmak için Feyyûm bölgesini tercih ettiler. Abbâsîler’le yaptığı savaşta mağlûp olarak Suriye’den Mısır’a geçen Emevîler’in son halifesi Mervân b. Muhammed Feyyûm bölgesinde kendisini takip eden Abbâsî ordusuna tekrar yenildi ve onun öldürülmesiyle Emevî Devleti burada sona ermiş oldu (750). Abbâsîler döneminde Feyyûm bölgenin siyasî gelişmelerinde etkin bir rol aldı. Daha sonra Mısır’a hâkim olan Fâtımîler, Feyyûm’u idarî bakımdan Mısır’ın dört eyaletinden biri olan Kūs’a bağlı bir bölge (kûre) yaptılar. Feyyûm Fâtımîler’in Şiîliği Mısır’da yaymaları sırasında önemli bir rol oynadı. Eyyûbîler döneminde idarî yapısında bir değişiklik olmadan el-A‘mâlü’l-Feyyûmiyye diye anıldı. Bu döneme kadar iltizam usulüyle idare edilen toprakları 589’dan (1193) itibaren iktâ olarak büyük emîrlere verilmeye başlandı. Eyyûbîler Şiîler’in merkezi olan bu bölgede Sünnîliği yaymak gayesiyle medreseler açtılar; Selâhaddîn-i Eyyûbî 1173’te burada el-Hankāhu’s-Sâlihiyye’yi yaptırdı. Bahrî Memlükleri döneminde Yukarı Mısır emîrinin idaresindeki el-A‘mâlü’l-Feyyûmiyye Çerkez Memlükleri zamanında Behnesâ ile birlikte bir kâşiflik e dönüştürüldü. Memlük sultanları Mısır’ın en zengin bölgelerinden olan Feyyûm’daki Arap şeyhleri ve emîrleriyle iyi ilişkiler kurdular ve onlara asker hazırlama karşılığında mukātaalar verdiler. Buna rağmen bölgenin tam anlamıyla Memlük nüfuzu altına girdiği söylenemez. Nitekim Feyyûm kâşifi Cânim es-Seyfî 1517’de Osmanlı ordusuna katılarak Mısır’ın Türkler tarafından fethinde rol oynamış, 1522’de ise Garbiye kâşifi İnal ile birlikte isyana kalkıştığı için bertaraf edilmiştir. Mısır kanunnâmesinin tanziminden (1524) sonra bütün ülkede Osmanlı idaresi

TDV İslâm Ansiklopedisi ·FEYYÛM 0.11

Dört bucaktan çıkubanı hoş akar / Gördü su ırmağını ol mu‘teber / Mîm-i bismillâhtan çıkmış akar / ...Bildi dört ırmağın aslın ol hakîm / K’oldu bismillâhirrahmânirrahîm” ( a.g.e. , s. 282-283). Cennet hakkında bilgi veren Envârü’l-âşıkīn , Muhammediyye gibi manzum ve mensur birçok dinî halk kitabında Fırat nehri hakkında bilgi bulunmaktadır. Dinî kaynaklarda hem bir nehir adı, hem de içilecek iyi bir suyun sıfatı olarak yer alan Fırat kelimesine divan edebiyatında daha çok tamlama halinde “mâ-i furât, azb-i furât” şeklinde rastlanmakta, iki mâna taşıdığı için de üzerinde tevriye yapılması mümkün olmaktadır. Cennetten doğan Fırat nehri cennet nehirleri gibi içimi güzel, içene ferahlık veren tatlı ve gür bir su kaynağı olarak kabul edilmektedir. Fırat beyitlerde Nil, Seyhan, Ceyhan gibi nehirlerle ve “milh-i ucâc” (tuzlu ve acı su) gibi zıddı olan mefhumlarla birlikte zikredilmiştir. Nitekim Bâkî, “La‘linden alsa lezzeti milh-i ucâc-i bahr / Bahseyler idi çeşme-i azb-i furât ile” beytinde kelimenin Kur’an’daki mânasından hareketle, tuzlu tadını sevgilinin dudağından alan denizin bu tuzlu ve acı lezzetine rağmen tatlı su ile yahut Fırat’ın suyu ile bahse girişecek kadar güzel olacağını belirterek kelimeyi tevriyeli şekilde kullanmaktadır. Helâkî, hüsn-i ta‘lîl yaparak Fırat’ın suyunun bol oluşunu Hz. Âdem’le birlikte cennetten ayrılışına bağlar: “Nice meyletmesin Nîl ü Fırât’a Âdem’in yaşı / Ki cennetten bile çıkmıştır ağlaşı ağlaşı.” Muallim Nâci’nin, “Fırât’a dönse eşkim çok mudur mâh-ı muharremdir / Zamân-ı girye-i peyderpey-i âh-ı demâdemdir”; Kemâlî Efendi’nin, “Cihânın sâhibinden bir içim su kıskanılmış âh / Fırat ağlar Murâd ağlar zemîn ü âsumân ağlar” beyitlerinde olduğu gibi Hz. Hüseyin’in aşkıyla çok ağlamaktan bahsedilirken göz yaşının Fırat gibi durmadan aktığı ifade edilmiştir. Kerbelâ Fırat yakınlarında bir yer olduğu için Kerbelâ Hadisesi’yle ilgili metinlerde, mersiye ve maktellerde Fırat da bu özellikleriyle daima yer almıştır. Nev‘î’nin, “Tab‘-ı latîf ü vaz‘-ı şerîfinde var idi / Seyr-i sabâ ile reviş-i Dicle vü Fırât” beyti, Fırat’ın yavaş yavaş akışını belirttiği kadar onun Dicle ile birlikte anılışına da örnektir. Taşlıcalı Yahyâ Bey de, “Âşık-ı şûrîdeler boynun burup leyl ü nehâr / Yalımı alçak yürür kûyunda mânend-i Fırât” beytinde âşıkların gece gündüz sevgilinin mahallesinde boyunlarını bükerek ağır ağır ve çekingen yürümelerini Fırat’ın akışına benzetir. Bir rivayete göre Fırat, suyunun bolluğunu, tadını, vakar ile ağır ağır akışını cennet nehirlerinden kendisine damlayan bir katreden elde etmiştir. Nâilî, “Tab‘ımız oldu müntehî aşk ile bir makāma kim / Katreye tâb-ı cûşiş-i nehr-i Fırât verdiler” beytinde kendisini katreye benzetir ve aşkın yüce makamına erişmesinden dolayı bir su damlası gibi olan gönlünün bu sayede Fırat nehrine benzer gür ve coşkun bir güç kazandığını söyler. Fırat nehri zaman zaman Nil nehriyle birlikte anılır. “Adl ü dâdı nitekim Nîl ü Fırât / Kâinâta gün gibi verir hayât” beytinde Taşlıcalı Yahyâ Bey, Sultan III. Murad’ın adaletinin Nil ve Fırat gibi kâinata hayat verdiğini belirtmektedir. Yahya Kemal “Itrî” adlı şiirinde, “Mûsikîsinde bir taraftan dîn / Bir taraftan bütün bir hayât akmış / Her taraftan Boğaz o şehrâyîn / Mâvi Tunca’yla gür Fırât akmış” mısralarıyla Itrî’nin mûsikisini Fırat’ın vakur akışına ve etrafına hayat dağıtmasına benzetmiştir. Divan edebiyatında daha değişik yönlerden de ele alınan Fırat halk şiirinde de yer almıştır. Zaman zaman taşarak ekili arazilere ve meskûn yerlere zarar vermesi ve can kaybına sebep

TDV İslâm Ansiklopedisi ·FIRAT 0.11

O you the generous! The man whose divine success is his companion can pass from the apparent to the real without entering the path of the way. Yes, from the Qur'an I saw the reality of the path in a form without the path and took a little. Likewise, I found a way to attain the lofty knowledge which is the purpose itself, without reading the high sciences. It is befitting the mercy of the Sovereign to bestow a short and safe path upon the children of this time who are in a state of spiritual decline. O you the generous! What causes a person to fall into heedlessness and hinders his worship of Allah is his partial gaze towards partial things. Yes, the one who falls into partiality and looks at partial things can attribute the occurrence of those partial things to some causes. But when he lifts his head and looks at the singular and the general, he cannot allow even the smallest partial thing to originate from the greatest cause. For example, he can attribute his partial sustenance to some causes. But when he looks at the earth, the source of sustenance, which in the winter is dry and cracked, and in the spring is full of sustenance, he comes to believe that there is nothing besides Allah, the Giver of life and sustenance, who brings the earth to life and provides the sustenance of all living beings. Likewise, he may attribute the small light in his house or the small light in his heart to some causes. But when you know that that light is connected to the brightness of the sun and that that light is connected to the light of the Source of all lights, you will understand that only the True Creator, who unites night and day in the heart, can illuminate your form and transform your heart.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Onuncu Risale ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

The Qur'an, in its inimitable eloquence, states that iron has such numerous benefits and such extensive advantages that it is not an ordinary substance extracted from the Earth's treasury, which is the human's dwelling. Nor is it a natural mineral used randomly for human needs. Perhaps the Almighty Creator, as a mercy from His treasure and as a gift from the great workshop of the universe, has descended iron for the needs of the Earth's inhabitants, under the sublime title of "Lord of the heavens and the Earth." For the general benefit of iron, it is as if iron has such comprehensive benefits as mercy, heat, and light from the heavens, which are sent from the cosmic workshop, not from the narrow storeroom of the Earth. Perhaps it was sent from the great treasure of mercy in the palace of the universe and placed in the Earth's storeroom, and from that storeroom, it is being released piece by piece to meet the needs of the centuries. The Qur'an, which is the mighty and exalted, does not merely intend to express the meaning of "using" the iron extracted piece by piece from this small storeroom. Perhaps it is expressing that the Almighty has descended this great blessing from the Grand Treasure along with the Earth. That is, the most essential thing for this Earth's dwelling is iron, and when the Almighty, the Possessor of Majesty, descended the Earth from the sun for the people, He also descended iron, and most of the human needs have been fulfilled through it. The wise Qur'an commands miraculously, saying, "Look at the affairs with this iron and try to extract and use it." In this verse, two blessings are mentioned, one relating to the repulsion of enemies and the other to the attraction of benefits. Before the revelation of the Qur'an, it was seen that iron fulfilled important human needs. However, to express that in the future, iron will display a very surprising and mind-boggling power by moving on the sea, in the air, and on land, transforming the Earth into a living and vibrant force, the phrase "1 فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ" (in it is a mighty force) is used as a miraculous allusion of the unseen.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Listen, the rustling in the air, the chirping of birds, the pitter-patter of rain, the roaring of the sea, the crackling of thunder, the tapping of stones—all are meaningful expressions. The murmurs of the air, the clamor of thunder, the melodies of the sky, are all grand recitations. The weeping of the rain, the joy of the birds, are all beads of mercy, a metaphor for truth. The sounds in things are bodily voices; they say, "I exist." The silent universe suddenly begins to speak: "Do not think us mute, O empty-tongued man!" They speak either for the sake of a taste of blessings or for the sake of a descent of mercy. With their distinct voices and small beginnings, they applaud mercy. Blessings fall upon them, and they take flight with gratitude. They hint at saying: "O universe, brothers! How beautiful is our condition. We are compassionate and content with our state." With their sharp, upright feathers, they scatter pure notes of melody into the sky. As if the entire universe is a sublime music; the light of faith hears the praises and recitations. For wisdom rejects the body of chance; order refutes the coincidence of deceptive imagination. O companion! Now we emerge from this symbolic world, descend from imaginary illusions, stand in the field of reason, weigh ourselves, and take the path together. The previous path we walked was the path of the deceived and the lost. That path gives to the heart, even to the deepest place, both a sense of loss and a severe pain. Consciousness shows it. We have become opposed to consciousness. We are both eager to escape and also in need. Either that pain must be soothed or the sensation must be removed. Otherwise, we cannot endure it; the cries and lamentations will not cease. God is the cure; desire is the annihilation of sensation. This seeks comfort, this seeks distraction, this seeks occupation, this seeks amusement. The enchanting desires of the magician, to deceive the conscience, to soothe the spirit, to prevent the feeling of pain. Otherwise, that pain of loss will shake the conscience; lamentations will be unbearable, and the pain of despair will be insufferable.

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Lights of Truth Not everyone knows what is in the sky, Only the one with eyes sees it, It shines as much as the sun, Like the truth for the people. Certainly the heart will find peace, In the final hour it has appeared, That light was born into the worlds; Like a decree descending from the sky. Individuality is clear, the truth is evident, That is the king of hearts, I don't know if there is a greater proof; Like this Bediüzzaman. Light radiates from his tongue, The jinn read it, humans read it, This "Light" is the Hûr of Paradise; Like a flame in the hearts. He revealed the secrets of the last age, He informed about the hidden things, He broke the world's chains; Like the rising sun of the Tabân. Mercy descended from the heavens. The flowing tears were calmed, Blasphemy and wrongdoing were extinguished; Like the unseen devil.

Mektubat ·1929 ·Hakikat Isiklari ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Lights of Truth Not everyone knows what is in the sky, Only the one with eyes sees it, It shines as much as the sun, Like the truth for the people. Certainly the heart will find peace, In the final hour it has appeared, That light was born into the worlds; Like a decree descending from the sky. Individuality is clear, He is the king of hearts, I don't know if there is a greater proof; Like this Bediüzzaman. Light spreads from his tongue, Jinn read it, humans read it, This "Light" is the Hûr of Paradise; Like a flame in the hearts. He revealed the secrets of the last age, He announced the hidden things, He broke the world's chains; Like the sun of the Tabân. Mercy descended from the heavens. Flowing tears were calmed, Blasphemy and wrongdoing were extinguished; Like an unseen devil.

Mektubat ·1929 ·Hakikat Isiklari ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

And likewise, there is a common sustenance distributed to the living beings and creatures of the world. And this attribute of sustenance, by necessitating the previous attributes, leads to the existence of a Rezzak (the Provider) Rahim (the Merciful). Because an action cannot exist without an actor. And likewise, there is a life spread throughout the entire universe. This attribute of life, by necessitating the previous attributes, leads to the necessity of the existence of a Hayy (the Living) Kayyûm (the Self-Subsisting), a Muhyî (the Giver of Life) and Mümît (the Taker of Life) Creator. O Friend! These five truths, like the purest of gems, clearly point to the necessity of a Lord of the universe, a Qadîr (the Almighty), Alîm (the All-Knowing), Hakîm (the All-Wise), Kadîm (the Eternal), Rahîm (the Merciful), Rahmân (the Most Merciful), Rezzak (the Provider), Hayy (the Living) Kayyûm (the Self-Subsisting). And the universe declares this with the testimony: "Allâh, none is worthy of worship except Him." And likewise, there is a beauty of the land that displays the beauty of His essence and a beauty of the adornment that displays a beauty of majesty, and a true love that points to the beloved of truth, and an attraction and a yearning that point to a magnetic truth that attracts all mysteries. These truths testify that the universe necessitates and requires a Rabb-i Vâcibü'l-Vücud (the Necessary Being). And the universe declares this with the testimony: "Allâh, none is worthy of worship except Him." And likewise, there is a dominion in the details of all the elements. This dominion is for beneficial works and interests. And there is a transformation and evolution in the plant and animal kingdoms. This is also for many benefits.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Katre ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

A Small Note The Almighty and the Wise Creator demonstrates His power and wisdom, and the order and discipline shown in the form of natural laws, indicating that He is not involved in any random events. Furthermore, through the extraordinary regularities of laws, the marvels of His habits, the apparent changes, the conflicts of appearances, and the changes in the times of emergence and descent, He reveals His will, His choice, and His being the free and independent doer, and that He is not bound by any constraints. By tearing the veil of uniformity and declaring that everything, at every moment, in every aspect, and in every thing, is dependent on Him and subject to His lordship, He dispels ignorance and turns the gaze of humans and jinn from causes to the true Cause of all causes. The Qur'an's statements are based on this principle. For example, in most places, certain fruit-bearing trees bear fruit once a year. That is, from the treasure of mercy, they receive and give. But in the following year, even though all the external conditions are ready, they do not produce and give fruit. Also, for example, the timing of rain's descent is so unpredictable that it has been included among the exceptional cases in the same category. Because in the body, it holds the most important position for life and mercy. Since rain is the source of life and the essence of mercy, it is certain that this water of life, this essence of mercy, will not be subject to the veil of uniformity that causes ignorance and concealment. Perhaps, the Almighty, the Giver of life, the Most Merciful and Most Compassionate, in His majestic essence, will directly hold it in His hand, so that the doors of prayer and gratitude remain open at all times. Also, for example, providing sustenance and giving a specific form in an unexpected way, like a special act of kindness, beautifully demonstrates the sovereignty and the divine will and choice. Compare these to the divine affairs such as the movement of the winds and the display of clouds.

Sözler ·1921 ·On Altinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

A Small Note The Almighty and the All-Wise Creator demonstrates His power and wisdom, and the order and discipline shown in the form of natural laws, clearly indicating that He is not involved in any random events. Furthermore, through the extraordinary phenomena of natural laws, the marvels of His habits, the apparent changes, the conflicts of appearances, and the changes in the times of emergence and descent, He reveals His will, His intention, and that He is the free and chosen doer, and that He is not bound by any constraints. By tearing the veil of uniformity and declaring that everything, at every moment, in every aspect, and in every thing, is dependent on Him and subject to His lordship, He dispels ignorance and turns the gaze of humans and jinn from causes to the Cause of all causes. The Qur'an's statements are based on this principle. For example, in most places, a certain type of fruit-bearing tree produces fruit once a year. That is, from the treasure of mercy, it receives and gives. But in the following year, even though all the external conditions are fully prepared, it does not produce and give fruit. Also, for example, the timing of the descent of rain is so unpredictable that it has been included among the exceptional cases in the same category. Because in the body, it holds the most important position for life and mercy. Since rain is the source of life and the essence of mercy, certainly that water of life, that essence of mercy, will not be subject to the veil of uniformity that causes ignorance and concealment. Perhaps, the Almighty, the Sustainer, the Merciful and the Most Merciful, the Exalted in Majesty, will directly hold it in His hand, so that the doors of prayer and gratitude remain open at all times. Also, for example, providing sustenance and giving a specific form in an unexpected way, like a special act of kindness, beautifully demonstrates the sovereignty and the divine will and choice. Compare these to the divine affairs such as the movement of the winds and the display of clouds.

Sözler ·1921 ·On Altinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

The fact that even wise and intelligent animals like foxes and monkeys, despite their efforts and striving for sustenance, often remain weak and insufficient because they cannot find enough food, and the fact that luxurious and abundant sustenance is only attained by those who are content, demonstrates how desire and striving lead to hardship, while contentment brings ease and comfort. Also, the Jewish people, through their greed, usury, and deceit, manage to obtain only meager and wretched sustenance, barely enough to survive. In contrast, the Bedouins, who live in a state of contentment, manage to live with dignity, ease, and sufficient sustenance. This again firmly proves our point. Moreover, many learned scholars and poets have fallen into poverty due to the greed and desire their intellects have instilled in them, while many foolish and powerless individuals have become rich through their natural state of contentment. This clearly proves that lawful sustenance comes according to one's helplessness and poverty, not through power and authority. Perhaps lawful sustenance is inversely proportional to power and authority. Because as children grow stronger and more capable, their sustenance decreases, moves away, and becomes fixed. The secret of the hadith, "Contentment is a treasure that never runs out," is that contentment is a treasure of good provisions and ease in life, while desire is a mine of harm and wretchedness.

Lem'alar ·1932 ·On Dokuzuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

NINTH LEM'A Yes, just as you can see the seals of Ehad and Samed on the page of the earth. Look, on the book of the universe, with a clarity proportionate to their greatness, the seal of unity is being read. Because these existences, like the parts of a factory and a palace and a well-organized city, have stretched out their helping hands to each other, answering each other's needs with "lebbeyk." They hold hands and work in an organized manner. They stand shoulder to shoulder and serve life. They shoulder to shoulder and obey a single Educator with devotion. Yes, from the sun and moon, from day and night, from winter and summer, to the aid of plants for animals, animals for humans, to the aid of the fruits of the earth for food, to the aid of nutrients for the cells of the body, all existences demonstrate that they move under the command of a Noble Educator, following the principle of mutual aid that runs from these to those. Indeed, this harmony, this mutual aid, this reciprocity, this interdependence, this coordination, this organization, which is prevalent in the universe, is our witnessed proof that everything is governed by the education of a single Educator and directed by the management of a single Educator. This is the perfect care within the universal wisdom, the perfect mercy within that care, the vast sustenance within that mercy, and the general provision, giving each creature sustenance in a manner befitting its need. It is such a brilliant seal of unity that every sighted person can see it.

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Nurun Ilk Kapisi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

NINTH LEM'A Yes, just as you can see the seals of Ehad and Samed on the page of the earth. Look, on the book of the universe, with a clarity proportionate to their greatness, the seal of unity is being read. Because these existences, like the parts of a factory and a palace and a well-organized city, have stretched out their helping hands to each other, answering each other's needs with "lebbeyk." They hold hands and work in an organized manner. They stand shoulder to shoulder and serve life. They shoulder to shoulder and obey a single Educator with devotion. Yes, from the sun and moon, from day and night, from winter and summer, to the aid of plants for animals, animals for humans, to the aid of the fruits of the earth for the trees, to the aid of nutrients for the body, to the aid of the cells of the body, all existences demonstrate that they move under the command of a Noble Educator, following the principle of mutual aid that runs from these to those. Indeed, this harmony, this mutual aid, this reciprocity, this interdependence, this coordination, this organization, which is prevalent in the universe, is our witness that it is certainly governed by the education of a single Educator and directed by the management of a single Educator. This is the perfect care within the universal wisdom, the perfect mercy within that care, the vast provision within that mercy, and the provision of sustenance in a manner suitable for every creature. It is such a brilliant seal of unity that every sighted person can see it.

Nur'un İlk Kapısı ·1926 ·Mektup 61 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Indeed, many people appear to be dying from hunger and lack of food. The truth and secret of this matter are as follows: The Divine Covenant is a reality; there are no people who die from lack of sustenance. Because the Almighty, the Lord of Majesty, stores part of the sustenance He sends to the body of the living as fat and marrow for precaution. Indeed, part of the sustenance He sends to every cell of the body is stored in a corner of that cell as a precautionary reserve to be used in the future, should sustenance from the outside not arrive. Thus, those who die before their stored sustenance is exhausted do not die from lack of sustenance. Rather, they may die from a certain habitual condition or from a disease arising from that habit and its disruption. Yes, the innate sustenance stored in the body of the living as fat, under normal circumstances, lasts perfectly for forty days. Indeed, in the case of a disease or a spiritual crisis, it can last beyond two forties. Indeed, a man, due to a strong determination, survived for seventy days in the London prison without eating anything, maintaining his health and well-being, and this was reported in newspapers thirteen (now thirty-nine) years ago. Since the innate sustenance can last from forty to seventy or eighty days, and since the Name "Rezzak" (the Provider) clearly manifests on the earth in a very broad manner, and since sustenance flows and appears in unexpected ways from the breast and the tree, if human habits and interventions do not interfere, then certainly the Name Rezzak would come to the aid of the living before the innate sustenance is exhausted, preventing death from starvation. Therefore, if someone dies before forty days, it is certainly not from lack of sustenance. Rather, it may be due to the secret of "Terkü’l-âdât mine’l-mühlikât," meaning that they may have died from a habitual condition or a disease arising from the abandonment of that habit. Therefore, it can be said that death from starvation does not occur.

Lem'alar ·1932 ·On Ikinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Second Shule The Second Shule has Three Lights. FIRST LIGHT It is established by the testimony of thousands of brilliant scholars of the science of expression and the art of meaning and expression, such as Zamakhshari, Sa'kaqi, and Abdulqahir Jurjani, that in the structure of the miraculous Qur'an, there is a remarkable harmony, a perfect coherence, a solid support, a firm correspondence, a strong interplay between its sentences and structures, and a sublime interrelation between its verses and purposes. However, there are eight or nine important causes that could break this interrelation, interplay, and support, as well as the harmony and coherence. Yet, these causes do not actually break them; rather, they may even strengthen the harmony, coherence, and interplay. Indeed, these causes operate to a certain extent and have drawn their heads out from the veil of order and harmony. But just as some protrusions and small spikes emerge from the trunk of a uniform, straight tree, they do not emerge to disrupt the tree's symmetry; rather, they emerge to contribute to the tree's ornate beauty and splendor by bearing fruits. Similarly, these causes also emerge from the structure of the Qur'an to express meaningful insights of great value. Thus, although the clear Qur'an was revealed over twenty years, piece by piece and in different places according to the needs of the time, it displays such a perfect symmetry that it appears as if it was revealed all at once. Moreover, although the Qur'an was revealed over twenty years and according to various and distinct causes of revelation, it displays such a perfect interplay that it seems as if it was revealed through a single cause of revelation.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Second Shule The Second Shule has Three Lights. FIRST LIGHT It is established by the testimony of thousands of brilliant scholars of the science of expression and the art of meaning and expression, such as Zamakhshari, Sa'kaqi, and Abdulqahir Jurjani, that in the structure of the miraculous Qur'an, there is a remarkable harmony, a perfect coherence, a solid support, a firm correspondence, a strong interplay between its sentences and structures, and a sublime interrelation between its verses and purposes. However, there are eight or nine important causes that could break this interrelation, interplay, and support, as well as the harmony and coherence. Yet, these causes do not actually break them; rather, they may even strengthen the harmony, coherence, and interplay. Indeed, these causes operate to a certain extent and have drawn their heads out from the veil of order and harmony. But just as some protrusions and small spikes emerge from the trunk of a uniform, straight tree, they do not emerge to disrupt the tree's symmetry; rather, they emerge to contribute to the tree's ornate perfection and beauty by bearing fruits. Similarly, these causes also emerge from the structure of the Qur'an to express meaningful insights of great value. Thus, the clear Qur'an, which descended over twenty years, piece by piece and in parts according to the needs of the time, possesses such a perfect symmetry that it appears as if it had been revealed all at once. Moreover, although the Qur'an was revealed over twenty years and according to various and distinct causes of revelation, it displays such a perfect interplay that it seems as if it had been revealed through a single cause of revelation.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

As soon as I entered the Risaletü'n-Nur circle, I have been working for three or four months in the past five years, and I have no doubt that the more joyful and content state of life I am experiencing now is entirely due to the blessings of the Risaletü'n-Nur service. Moreover, our Master says: "Through many experiences, I have come to a firm conviction that when I am engaged in the affairs of Risaletü'n-Nur, I clearly see an increase in my sustenance and ease." Our Master also says, and we confirm it, "Recently I realized something. Until now, both I and my friends have seen the form of a truth in a different way. For example, in the prison, a single loaf of bread was sufficient for me for eight or sometimes ten days, and here as well, I lived in the same way. I and my companions used to attribute this to my eating little and having no appetite. However, through clear signs, we have definitely understood that this strange condition was the result of blessings. On several occasions, a loaf of bread that was sufficient for me for eight days, when I did not work with the same appetite and was not blessed, I would finish in two days, sometimes even in one and a half days. Therefore, this perfect arrangement I have had for sixteen or seventeen years was a blessing from the service of Risaletü'n-Nur." Yes, we have also come to the same conviction that these miraculous events of blessings are a light from the spiritual power of the miraculous Qur'an, the Book of Revelation. Spiritually it says: "O followers of the Qur'an! It is the concern of daily life that mostly turns you away from your sacred duty. But it is a blessing from the Qur'an that is given to you in the form of abundance. Look at your duty!" O Allah, by the right of Your greatest name and by the holiness of Your most honorable messenger, make it easy for us to serve the Qur'an by continuously spreading the Message of Light among the people in the world of Islam. Ameen, ameen, ameen.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Yirmi Yedinci Mektuptan Muhim Parcalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

First point: According to the hadith, which states that "Each verse has an outward meaning, an inward meaning, a limit, and a transcendent meaning. Each of these four levels has further branches, signs, and subtleties, referred to in hadith as shujun wa ghusun," the sacred verse that descended about the Qur'an also has a distinct level and a symbolic meaning, and its connection to the Qur'an is very strong. Therefore, interpreting it with such a profound spiritual insight is not merely a superficial explanation, but perhaps a necessity for understanding the spiritual excellence in the language of the unseen. Second point: Everyone who reads it acknowledges that this century has witnessed the manifestation of an individual whose connection to the symbolic meaning of this level is very strong, and that individual is Risaletü'n-Nur. Yes, I affirm this by witnessing the devoted disciples of Risaletü'n-Nur: Risaletü'n-Nur was not derived from other sciences and disciplines or from other books. It has no source other than the Qur'an, no master other than the Qur'an, and no origin other than the Qur'an. At the time of its composition, no other books were present with the author. It was directly inspired by the blessings of the Qur'an and descended from the realm of the Qur'an, from the rising of its verses, its stars. Third point: Since Resâili'n-Nur is entirely a manifestation of the Name of the Wise and the Merciful, the endings of these three verses, which are connected to the Name of the Wise and the twenty-fifth verse, which is connected to the Names of the Most Gracious and the Most Merciful, genuinely strengthen the spiritual connection. Based on this strong spiritual connection, we say: The phrase "Tanzil al-Kitab" has an explicit meaning;...

Şualar ·1936 ·Birinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Indeed, know that how much injustice and how much baseness it is to desire the death of those blessed old people and to corrupt their bodies. Understand that desiring the decline of the life of one who has sacrificed their life for yours is a very ugly oppression and a great injustice! O man burdened with the hardships of livelihood! Know that the pillar of prosperity, the means of mercy, and the shield against calamity in your household is that old or blind relative whom you have corrupted. Do not say, "My livelihood is difficult, I cannot manage." For if the blessings that come through them did not exist, your hardship of livelihood would certainly be even greater. Believe this truth from me. I know many certain proofs of this, and I can convince you as well. But to avoid being lengthy, I will keep it brief; be convinced by my words. I swear, this truth is absolutely certain. Indeed, even my ego and my devil have submitted to this. A truth that breaks the stubbornness of my ego and silences my devil should convince you. Yes, with the testimony of the universe, the Creator, the Most Merciful, the Most Kind, and the Most Generous, who sends the sustenance of children in a very graceful manner when He sends them into the world, just as milk flows from the breast to their mouths, also sends the sustenance of the elderly—those who are more deserving of mercy and more in need of compassion—through the form of blessings. He does not place their sustenance upon greedy and stingy people. Indeed, Allah is the Provider, the Almighty, the Strong. 1 And how many creatures carry no provision for themselves. Allah provides for them and for you. 2 The truths expressed in these verses are proclaimed by all living creatures with their actions, crying out this noble truth in the language of their behavior.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Birinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

First Truth: The "hudûs" and "imkân" truths are those observed and proven with innumerable proofs by the scholars of Usuluddin and the Islamic philosophers. They said: "Since there is change and transformation in the world and in everything, it is certainly transient, originated, and cannot be eternal. Since it is originated, there must certainly be a Creator who originated it. And since the existence of every being cannot be self-caused or self-originated, it is certainly not necessary or eternal. And since it has been proven with certain proofs that the cycle and succession of the impossible and absurd cannot create each other, there must certainly exist a Necessary Being whose existence is essential, whose like is impossible, whose example is nonexistent, and whose essence is the source of all possibility and whose creation is all-encompassing." Indeed, the truth of origin has conquered the universe. Most of it is seen by the eye, and the rest is perceived by the mind. Because, every year in the autumn season, a world dies before our eyes, a world containing hundreds of thousands of species of plants and tiny animals, each of which has countless individuals and each of which constitutes a living universe. But this death is so orderly that the seeds and eggs, which are the repositories of resurrection and renewal, and which contain the miracles of mercy and wisdom and the wonders of power and knowledge, are left in their places in spring. The records of their deeds and the programs of their tasks are entrusted to them by the Guardian of the High Throne, under the care and trust of His wisdom, and then they die. And in the spring season, as if in the presence of a hundred thousand examples, samples, and proofs of the Great Resurrection, those trees and roots and some of the small creatures who died are revived and resurrected exactly as they were. And some of them are even created anew and revived in their own places, with counterparts and exact duplicates.

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

This secret of divine mercy, which flows over the young as they are helpless and weak, also flows over the elderly who are ruled by weakness and helplessness. I have had experiences that have given me absolute certainty, that just as the milk of their nourishment is sent and poured in a miraculous way from the breasts of their mothers because of their helplessness and divine mercy, so too the sustenance of believing elderly people who have attained innocence is sent in the form of blessings. Indeed, the pillar of blessings in a household is the elderly in that household; and the protector of a household from calamities is the innocent, bent-over elderly men and women in it. This is proved by the hadith, "Had there been no old men and women who bow down, calamity would have poured down upon you in torrents," meaning, "If there were no elderly people with bent backs among you, calamities would have poured down upon you like a flood." So, since the weakness and helplessness of old age is so effective in drawing divine mercy, and since the Holy Qur'an, in the verse, "And if one of them or both of them should reach old age with you, do not say to them a word of 'uff,' nor scold them, but address them with kind words, and lower to them the wings of humility out of mercy, and say: 'My Lord, have mercy on them both as they have raised me when I was small,'" invites children in five ways in a most miraculous manner to show respect and compassion to their elderly fathers and mothers. And since the religion of Islam commands respect and compassion for the elderly. And since the nature of humanity inclines toward respect and compassion for the elderly. Then certainly we, the elderly, should not trade the temporary, material pleasures of youth for the spiritual, eternal, and important divine care and tenderness, and the spiritual joys that arise from and are born of this mercy and respect. Therefore, we should not exchange our old age for a youthful face. Yes, I myself assure you that if the ten years of youth of the old Said were given to me, I would not give even one year of the new Said's old age. I am content with my old age; you should be content as well.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Altinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Is it possible that someone like Abu Hurayra, who was faithful and dedicated his entire life to hadith and religion, and who heard and transmitted the hadith "And whoever lies about me intentionally, let him take his place in the Fire," could ever utter a contradictory statement or a baseless incident that would cast doubt on the value and authenticity of the hadiths under his custody and make him a target of the criticism of the People of Suffa? Heaven forbid! O Lord! For the sake of the blessedness of Your most honored Messenger, upon whom be peace and blessings, bestow Your grace upon the material and spiritual sustenance You have bestowed upon us! AN IMPORTANT POINT: It is well known that weak things become strong when combined. If thin threads are bundled together, they become a strong rope. If strong ropes are bundled together, no one can break them. Thus, from the fifteen miraculous signs, we have only demonstrated the miraculous signs related to blessings, and even from that part, only one out of the fifteen parts, using fifteen examples. Each example, on its own, was strong enough to prove the prophethood. Even if we hypothetically consider some of them to be weak, we still cannot say they are truly weak. Because, when combined with the strong, they become strong. Moreover, the combination of these fifteen examples, through a certain and undeniable spiritual tradition, demonstrates a powerful great miracle. Now, if this great miracle is combined with the other fourteen parts of the miraculous signs of blessings that have not been mentioned, just as bundling strong ropes together, an even greater miracle, which is impossible to break, becomes evident.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

His face was respected, for that incident became known through a poem by Abdülmuttalib.1 After the death of the Prophet, the Noble Companion Omar, using the Noble Abbas as a means, said: "O Lord, he is the uncle of Your beloved. Show respect to his face by sending rain." Rain came.2 Also, Imam Bukhari and Muslim report that a request for rain was made. The Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) prayed, and the rain came so heavily that they had to say, "O please pray, let it stop." He prayed, and it suddenly stopped.3 SECOND EXAMPLE: It is well known that the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), while the Companions and those who had accepted Islam had not yet reached forty and were still worshiping in secret, prayed: "O Allah, honor Islam through Omar ibn al-Khattab or through Amr ibn al-Harith."4 A day or two later, the Noble Omar ibn al-Khattab accepted Islam and became the means for the declaration and honor of Islam, and he received the noble title of "Faruk."5 THIRD EXAMPLE: Some of the select Companions prayed for various purposes. Their prayers were accepted in such a brilliant manner that this miraculous acceptance of prayer reached the level of a miracle. Indeed, Imam Bukhari and Muslim report that Ibn Abbas prayed: "O Allah, make him a scholar in religion and teach him interpretation."6 This prayer was so accepted that Ibn Abbas earned the noble title of "translator of the Quran" and the noble rank of "habir al-umma," meaning "the learned of the nation."7 Even when he was very young, the Noble Omar would include him in the gatherings of scholars and the senior Companions.8

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Rahmet, bereket ve şefaate vesile olan Ramazan ayında her akşam teravih sonrası yapılacak olan “Kur’an Ayı Ramazan” programımız YouTube/iikv kanalında yayında! Kanalımıza abone olmayı unutmayınız.

İİKV Haberler ·İİKV Haberler 0.19

Rahmet, bereket ve şefaate vesile olan Ramazan ayında her akşam teravih sonrası yapılacak olan “Kur’an Ayı Ramazan” programımız YouTube/iikv kanalında yayında! Kanalımıza abone olmayı unutmayınız

İİKV Haberler ·İİKV Haberler 0.19

MÜNAFIKLAR BAHSİ 267 267 Hem ¯`¬±[«M«6 nin temsilindekine benzetmesi yapılana halin mutabakatsızlığından dolayı, lüzumlu bir mukadder cümleyi iktiza eyler... Ve bu lazım olan mukadderi izhar eylemedeki sükût ise, îcaz içindir. Lafızda yapılan îcaz da, mânâyı itnab edip uzunlaştırmak içindir ki, sami’in hayaline havale edilsin de, tâ itnab edip makamdan istimdad eylemesine mahall hazırlansın içindir. İşte ¯`¬±[«M«6 temsilde gösterilen hale ve ona benzetilenin haline mutabakatsızlığı vaziyetiyle, güya diyor ki: “Ya da o gibi kimseler gibidir ki; hâlî bir sahrada ve karanlıklı çok muzlim bir gece içinde yolculuk yaparlarken, “sayyib” ile (yani, yağmurlu bulut ile) müsibetlere giriftar oldular.” İşte burada, me’nus ve me’luf olan “matar” kelimesinden saparak geçip, “sayyib” ile ifade etmesinde şöyle bir remz vardır ki; o yağmur’un katreleri onlara kasden atılan musibetin kurşun damlaları gibidir ki; koruyucu bir örtü veya çadırları olmadığı için hep onlara isabetle neticelenmiştir. (zira, iki kelimenin sayyebe ile asabe kelimelerinin kökü birdir) Amma yağmurun yalnız sema cihetinden geldiğinin bedahetiyle beraber, ¬š³_«WÅK7!ö«w¬8 diye zikreylemsinde şöyle bir imâ vardır ki; yağmuru semaya tahsis etmesiyle umumîleştirmeğe götürmesinde; ve yağmuru sema ile kayıdlı ve bağlı tutmasında ise, mutlaklığa geçirmek içindir. Bu mesele ¬y²[«&_«X«D¬" -h[¬O«< ¯h¬=³_«0 ž¸« ¬Œ²‡«ž² z¬4 ¯}Å"~«
…
²w¬8 _«8« Enam/38) ayetindeki takyid ve tahsislerinin nazîri gibidir. İşte buna göre ¬š³_«WÅK7!ö«w¬8ö¯`¬±[«M«6²:«! nin bir mânâsı; yağmur, bütün sema afakını tutmuş ve her yeri kaplamış bir tabaka halindedir demektir. ------------------------------

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 265 0.13

…
Öyle de masumiyet kesbeden imanlı ihtiyarların rızıkları da bereket suretinde gönderiliyor. Hem bir hanenin bereket direği, o hanedeki ihtiyarlar olduğu hem bir haneyi belalardan muhafaza edici, içindeki beli bükülmüş masum ihtiyarlar ve ihtiyareler bulunduğu (HâşiyeHadîsin tamamı: Risale:26. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6|) hadîs-i şerifin bir parçası olan Risale:26. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#7| yani “Beli bükülmüş ihtiyarlarınız olmasaydı, belalar sel gibi üzerinize dökülecekti.” diye ferman etmekle, bu hakikati ispat ediyor. İşte madem ihtiyarlıktaki zaaf ve acz, bu derece rahmet-i İlahiyenin celbine medardır. Ve madem Kur’an-ı Hakîm İsra 23| İsra 24| âyetiyle, beş cihetle gayet mu’cizane bir surette ihtiyar peder ve valideye karşı hürmete ve şefkate evlatları davet ediyor. Ve madem İslâmiyet dini, ihtiyarlara hürmet ve merhameti emrediyor. Ve madem insaniyet fıtratı, ihtiyarlara karşı hürmet ve merhameti iktiza ediyor. Elbette biz ihtiyarlar, gençlik iştihasıyla olan muvakkat bir zevk-i maddî yerine, manevî ve daimî ve mühim inayet-i İlahiyeden ve rikkat-i cinsiyeden gelen rahmet ve hürmet ve rahmet ve hürmetten neş’et eden ezvak-ı ruhaniyeyi alıyoruz. O halde biz bu ihtiyarlığımızı, yüz gençliğe değişmemeliyiz. Evet, ben kendim sizi temin ediyorum ki: “Eski Said’in on senelik gençliğini bana verseler, ben şimdi Yeni Said’in bir senelik ihtiyarlığını vermeyeceğim.” Ben ihtiyarlığımdan razıyım, siz de razı olmalısınız. (26. Lem'a) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·İsra 24 0.13

…
Bu muvazenenin muhafazası da en yakın, kolay, kısa yolları tercih etmeye bakar. Yağmur meselesi hakkında en kısa yol şöyle tarif edilebilir: Tabaka-i havaiyede münteşir buhar-ı maînin zerrelerine irade-i İlahiye emrettiği vakit, her taraftan “Lebbeyk” diyerek toplanmaya başlar. Ve bulut şeklinde, irade-i İlahiyeye emirber olarak hazır dururlar. Yine irade-i İlahiyenin emri ile bir kısım zerreler, şiddet-i tazyik ve tekâsüften katrelere inkılab eder. Sonra kanunlar mümessili, nizamat ma’kesleri denilen, o katrelere münasip yaratılan, melaike vasıtasıyla o katreler müzahametsiz, müsademesiz nüzul eder, yere düşerler. Lâkin cevv-i havada muvazenenin muhafazası için yağan katrelerden boş kalan yerler denizlerden, yerlerden kalkan buharlar ile doldurulur. İhtar: Semada büyük bir denizin bulunduğuna edilen zehab, mecaz hakikat zannedildiğinden ileri gelmiştir. Evet cevv-i hava, denizin rengini andırır. Ve küre-i havaiyede münteşir bahr-ı muhitten fazla su vardır. Binaenaleyh cevv-i havayı denize teşbih etmek baîd değildir. Fakat mana-yı hakiki ile bakılırsa hatadır. 8. Sual Sual: Nur 43| Âyet-i kerimenin zahirine göre yağmurun nüzulü, doludan müteşekkil semada bulunan dağlardandır. Bunun izahı? Cevap: Bir kelâmın ne belâgata uygun ve ne akla muvafık ve ne mantığa mutabık mana-yı zahirîsine yapışıp, zahirinden ayrılmamak bir cümud ve bir sönüklüktür. Zira cennetin yemek kaplarının vasıfları hakkında İnsan 16| cümlesi bir istiare-i bedîiyeyi tazammun ettiği gibi Nur 43| dahi bir istiare-i bedîiyeyi ihtiva etmektedir. Şöyle ki: Cennetin kapları ne şişeden ve ne gümüşten olmadıklarından bu cümlenin mana-yı zahirîsine hamli caiz değildir. Çünkü o kaplar(a), “Gümüşten yapılmış şişelerdir.” denilemez. Zira her iki unsur arasında mutabakat yoktur. Ancak İnsan 16| den mana-yı mecaziyle şişenin şeffafiyeti, gümüşün beyazlığı kasdedilmiştir. Yani “O kaplar şişeler gibi şeffaf, gümüş gibi beyazdırlar.” Kezalik Nur 43| cümlesi de iki istiareyi tazammun etmiştir. Bu istiareler sâmi’in şairane bir hayaline müessestir. Bu hayal de âlem-i süflî ile âlem-i ulvi arasında bir nevi müşabehet ve mümaseleti mülahaza etmeye mebnidir. Yani âlem-i süflî denilen arz, mevasim-i erbaada bilhassa bahar mevsiminde nasıl türlü türlü şekillere girer ve envaen zînetli, nakışlı elbiseleri giyer, ayrı ayrı manzaraları gösterir. Âlem-i ulvi olan semavat dahi bilhassa bulutlarıyla pek garib, acib keyfiyetlere, suretlere, renklere girer çıkar. Âdeta her iki âlem birbirine rekabet ediyorlar. Bu iki âlem arasında şöylece bir müşabehet ve mümaseletin düşünülmesi de aralarında bir müsabaka ve rekabeti tahayyül etmekten neş’et eder. Şöyle ki: Arz, sema güzellik müsabakasına girmek için lâzım gelen tuvaletleri yapıp hazırlıklarda bulundukları zaman arz, kış mevsiminde kardan mamul beyaz elbiselerini giyer. Bahar mevsiminde zümrüt gibi yeşil halıları sahralarına serer. Yeşil kürkleri dağlarına giydirir. Başlarına beyaz sarıkları bağlar. Ve bu güzel inkılab ve manzaralarıyla kudret-i İlahiyenin mu’cizelerini, hikmet-i İlahiyenin nazarına arz eder. Buna karşı cevv-i sema dahi azamet-i İlahiyeyi izhar etmek için kocaman dağları, tepeleri, dereleri ve saire garib, acib şeylerin şekillerini ve beyaz, siyah, kırmızı gibi boyalar ile boyalanmış pamuk yığınlarını andıran bulut kafilelerini ileriye sürerek nazar-ı hikmete takdim eder. İşte bu iki âlem arasındaki hayalî müşabehetten dolayı bilhassa yaz mevsimindeki bulutları, Araplar tarafından dağlara, gemilere, bostanlara, derelere, develerin kafilelerine yapılan teşbihler, üsluplar nazar-ı belâgatta pek güzel görünür. Binaenaleyh âlem-i ulvi ile âlem-i süflî arasında ve dolayısıyla bulutlar ile dağlar arasındaki müşabehet ve münasebete binaen Nur 43| âyet-i kerimenin mana-yı beliğanesi “Dağların büyüklüğünde, dolunun renginde bulunan semadaki bulutlardan

Nurpedia ·Gök Gürültüsü 0.12

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/istiska#1 Müellif: MUSTAFA BAKTIR İSTİSKĀ Müellif: MUSTAFA BAKTIR Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2001 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/istiska MUSTAFA BAKTIR, "İSTİSKĀ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/istiska (02.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte “su vermek, sulamak, yağmur yağdırmak” anlamındaki saky kökünden türeyen ve “su istemek” mânasına gelen istiskā , terim olarak yağmur yağdırması için Allah’a özel bir şekilde dua etmeyi anlatır. Saky kökünün çeşitli türevleri Kur’ân-ı Kerîm’de birçok yerde, istiskā ise iki âyette geçmektedir. Bunlardan birinde Hz. Mûsâ’nın kavminin kendisinden su istediği (el-A‘râf 7/160), diğerinde ise Hz. Mûsâ’nın kavmi için Allah’tan su dilediği (el-Bakara 2/60) ve Allah’ın emriyle asâsını taşa vurması üzerine on iki pınarın fışkırdığı belirtilir. Ayrıca Hz. Hûd ve Nûh’un kavimlerinden, üzerlerine bol yağmur göndermesi ve kendilerine bolluk, bereket ve güç vermesi için Allah’tan bağışlanma dilemelerini istedikleri ifade edilir (Hûd 11/52; Nûh 71/10-12). Hz. İbrâhim’in de çocuklarına ilâhî adlardan birini öğretip onunla istiskāda bulunmalarını ve yardım dilemelerini öğütlediği rivayet edilir (İbn Sa‘d, I, 48). Yağmur, hemen bütün din ve inanışlarda bereket simgesi ve Tanrı’nın lutfunun bir göstergesi sayıldığı gibi kuraklık da Tanrı’nın cezalandırması olarak görülür. Bu sebeple yağmur yağdırma amaçlı ritüeller oldukça eskilere ve geniş bir coğrafyaya uzanır. İptidai kültürlerde ve mahallî inanışlarda yağmur yağdırma töreni çoğunlukla hayvan kurban etme ve kanını toprağa dökme, bazılarında da yağmur ses ve görüntüsünün taklidi şeklinde yapılır. Yahudilik’te Tanrı’ya kurak geçen mevsimlerde yağmur yağdırması, bereketli ürün vermesi ve kıtlıktan koruması için muhtelif şekillerde dua edilir. Ahd-i Atîk’te Hz. Süleyman’ın, kuraklığı İsrâiloğulları’nın Rab Yahova’ya karşı suç işlemeleriyle alâkalandırmasından, pişman olup tövbe etmeleri ve yalvarmaları halinde Yahova’nın yağmur yağdıracağından söz edilir (I. Krallar, 8/35-36; ayrıca bk. II. Tarihler, 7/13). Ancak yağmur duasının ritüel şeklinde yahudi geleneğinde yer alması ileri dönemlere rastlar ve onun, “ikinci mâbed” döneminde meydana gelen kuraklık üzerine bir din adamı tarafından Hz. Süleyman’ın duasına atfen icra edildiği (Yoma, 53 b ), bir ibadet şekli olarak Mişna ile (Taanith, 1/4-3/9) dinî literatüre girdiği ve uygulanmaya başlandığı anlaşılmaktadır. Esasen yağmur duası, yahudi geleneğinde kuraklık tehlikesi karşısında yapılan bir ibadet olma özelliğini korumakla birlikte periyodik bir ibadet niteliği de taşır. Ortodoks yahudilerde yahudi dinî takviminin kutsal günlerinden olan Sukkot’un (çardaklar bayramı) sekizinci günü sabahı belirli bazı ifadelerin okunması şeklinde icra edilir. Ayrıca bu, Pesah’a (bahar bayramı) kadar ayakta okunan ve “Amidah” olarak isimlendirilen günlük dualara dahil edilir. Diğer yahudi mezheplerinde yağmur duası daha kısa şekliyle de olsa varlığını korumuştur. İslâm öncesi Arap toplumunda yağmur duası yapıldığı bilinmekte, Hz. Peygamber’in daha çocukken dedesi Abdülmuttalib ile birlikte yağmur duasına çıktığı kaydedilmektedir (İbn Sa‘d, I, 90). Peygamber olduktan sonra Resûlullah’ın yağmur duası yaptığına dair çok sayıda hadis rivayet edilmiştir. Bu rivayetlerde, cuma hutbesi sırasında bir kişinin ayağa kalkıp kuraklıktan şikâyet ederek Resûl-i Ekrem’den yağmur için dua etmesini istemesi üzerine Resûlullah’ın dua ettiği ve minberden daha inmeden (veya camiden çıkmadan) yağmurun başladığı (Buhârî, “İstisḳāʾ”, 6-8, 21, 24; Müslim, “Ṣalâtü’l-istisḳāʾ”, 8-9), ashapla birlikte yağmur duasına çıktığı ve kıbleye dönerek dua ettiği, ridâsını ters çevirdiği, sonra iki rek‘at namaz kıldığı (Buhârî, “İstisḳāʾ”, 4; Müslim, “Ṣalâtü’l-istisḳāʾ”, 2, 4), bu namazda kıraati sesli yaptığı

TDV İslâm Ansiklopedisi ·İSTİSKĀ 0.12

…
Eğer hikmet-i İlahiyeye bakılırsa yağmurun nüzulü ancak küre-i havaiyede münteşir ve küre-i havaiyenin onda bir cüzünü teşkil eden buhar-ı maînin tekâsüfünden husule geliyor. Zira hikmet-i İlahiye bütün eşyada en güzel bir nizam tesis etmiştir. Bu nizam eşyadaki muvazene-i umumiyenin muhafazasına hizmet eder. Bu muvazenenin muhafazası da en yakın, kolay, kısa yolları tercih etmeye bakar. Yağmur meselesi hakkında en kısa yol şöyle tarif edilebilir: Tabaka-i havaiyede münteşir buhar-ı maînin zerrelerine irade-i İlahiye emrettiği vakit, her taraftan “Lebbeyk” diyerek toplanmaya başlar. Ve bulut şeklinde, irade-i İlahiyeye emirber olarak hazır dururlar. Yine irade-i İlahiyenin emri ile bir kısım zerreler, şiddet-i tazyik ve tekâsüften katrelere inkılab eder. Sonra kanunlar mümessili, nizamat ma’kesleri denilen, o katrelere münasip yaratılan, melaike vasıtasıyla o katreler müzahametsiz, müsademesiz nüzul eder, yere düşerler. Lâkin cevv-i havada muvazenenin muhafazası için yağan katrelerden boş kalan yerler denizlerden, yerlerden kalkan buharlar ile doldurulur. İhtar: Semada büyük bir denizin bulunduğuna edilen zehab, mecaz hakikat zannedildiğinden ileri gelmiştir. Evet cevv-i hava, denizin rengini andırır. Ve küre-i havaiyede münteşir bahr-ı muhitten fazla su vardır. Binaenaleyh cevv-i havayı denize teşbih etmek baîd değildir. Fakat mana-yı hakiki ile bakılırsa hatadır. 8. Sual Sual: Nur 43| Âyet-i kerimenin zahirine göre yağmurun nüzulü, doludan müteşekkil semada bulunan dağlardandır. Bunun izahı? Cevap: Bir kelâmın ne belâgata uygun ve ne akla muvafık ve ne mantığa mutabık mana-yı zahirîsine yapışıp, zahirinden ayrılmamak bir cümud ve bir sönüklüktür. Zira cennetin yemek kaplarının vasıfları hakkında İnsan 16| cümlesi bir istiare-i bedîiyeyi tazammun ettiği gibi Nur 43| dahi bir istiare-i bedîiyeyi ihtiva etmektedir. Şöyle ki: Cennetin kapları ne şişeden ve ne gümüşten olmadıklarından bu cümlenin mana-yı zahirîsine hamli caiz değildir. Çünkü o kaplar(a), “Gümüşten yapılmış şişelerdir.” denilemez. Zira her iki unsur arasında mutabakat yoktur. Ancak İnsan 16| den mana-yı mecaziyle şişenin şeffafiyeti, gümüşün beyazlığı kasdedilmiştir. Yani “O kaplar şişeler gibi şeffaf, gümüş gibi beyazdırlar.” Kezalik Nur 43| cümlesi de iki istiareyi tazammun etmiştir. Bu istiareler sâmi’in şairane bir hayaline müessestir. Bu hayal de âlem-i süflî ile âlem-i ulvi arasında bir nevi müşabehet ve mümaseleti mülahaza etmeye mebnidir. Yani âlem-i süflî denilen arz, mevasim-i erbaada bilhassa bahar mevsiminde nasıl türlü türlü şekillere girer ve envaen zînetli, nakışlı elbiseleri giyer, ayrı ayrı manzaraları gösterir. Âlem-i ulvi olan semavat dahi bilhassa bulutlarıyla pek garib, acib keyfiyetlere, suretlere, renklere girer çıkar. Âdeta her iki âlem birbirine rekabet ediyorlar. Bu iki âlem arasında şöylece bir müşabehet ve mümaseletin düşünülmesi de aralarında bir müsabaka ve rekabeti tahayyül etmekten neş’et eder. Şöyle ki: Arz, sema güzellik müsabakasına girmek için lâzım gelen tuvaletleri yapıp hazırlıklarda bulundukları zaman arz, kış mevsiminde kardan mamul beyaz elbiselerini giyer. Bahar mevsiminde zümrüt gibi yeşil halıları sahralarına serer. Yeşil kürkleri dağlarına giydirir. Başlarına beyaz sarıkları bağlar. Ve bu güzel inkılab ve manzaralarıyla kudret-i İlahiyenin mu’cizelerini, hikmet-i İlahiyenin nazarına arz eder. Buna karşı cevv-i sema dahi azamet-i İlahiyeyi izhar etmek için kocaman dağları, tepeleri, dereleri ve saire garib, acib şeylerin şekillerini ve beyaz, siyah, kırmızı gibi boyalar ile boyalanmış pamuk yığınlarını andıran bulut kafilelerini ileriye sürerek nazar-ı hikmete takdim eder. İşte bu iki âlem arasındaki hayalî müşabehetten dolayı bilhassa yaz mevsimindeki bulutları, Araplar tarafından

Nurpedia ·Bakara 19 0.12

MÜNAFIKLAR BAHSİ 269 269 mevcudiyetini tehayyül etmeleri, ise; belağatın nazarı, bu gibi iddialara basılmış bir hakikat sikkesini, mührünü görememektedir. Belki olsa olsa, bu gibi ayetlerdeki mânâ ise, sadece yağmurun sema cihetinden geldiğini ifadedir. Sema ile tahsis ve takyid meselesi ise az üstte izahını gördüğün ve öğrendiğin tarzıdadır. Ayrıca sema hakkında katiyeti ifade eden bir kaide de şöyle denilmiş: [Sema senin üst tarafına gelendir. Bulut dahi hava gibi semadır.] MAKAMIN TAHKİKİ ŞÖYLE Eğer bu meselede Allah’ın kudret ve gücü cihetine bakacak olursan, bütün yanlar ve cihetler ona nisbeten müsavîdirler ve müsavileşirler. Yani, yağmur’un nuzûlü hangi cihetten olursa olsun gelebilir. Amma eğer bunda Hikmet-i İlahiyye cihetine bakarsan; o hikmet eşyada en güzel bir nizamı kurduğu; bu nizam da umumî müvazene ve ahengin muhafazasını istilzam ettiği; bu dahi eşyada en yakın ve en kolay vesileyi tercih ettiği için; yağmur ancak hava küresi içerisinde yayılmış olan sulu buharın tekasüfünden, katıca yığılmasından yapılır denile bilir ki, hava küresinin on çeşit ana cüz’leri ve maddelerinden birisi, havanın derinliklerinde mevcud olan o sulu buhardır. Ve Bunun Açıklanması İşte, mezkûr buharın zerreleri, yağmuru vermek için, irade-i İlahiyye cânibinden gelen emri aldıklarında; her hepisi hemen bu emre uyarak, taraflardan bütün uzak ve derin yer ve bucaklardan çıkıp elele tutuşarak, sıra sıra dizilip gelirler. Sonrada göz yaşları döken bulut olarak yığılıp hizipleşirler. Sonra da, âmilerinin iradesiyle bazılarının kesafetliliği şiddetleştirilerek sıkılınca; katreler haline gelir gelmez, kavanin-i İlahiyenin mümessilleri ve nizamatının aksettiricileri olan melaikler gelir, o damlaların ellerinden tutar; birbirlerine sıkıntı vermemeleri ve yekdiğerleri ile çarpışmamaları için o katreleri alır, yere indirirler. Hem cevv-i havadaki muvazenenin muhafazası için; tahallül ile eriyip azalan, yani süzülüp katreleşerek yere inen suların eksilen yerlerini doldurmak üzere, deniz ve toprak buharlanır.. ve bu buhar yukarılara yükselir gider; cevv-i hava içinde eksilen yerleri doldururlar. İşte, bazıları göklerde maddeten semavî bir denizi tahayyül etmelerinin meci’i ise; mecaz olan bir şeyi hakikat olarak tasavvur etmeleridir. Zira cevv-i hava yeşili andıran renginin deniz levnini göstermesi ve ayni

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 267 0.12

Dünyaya huzur, adalet, barış ve bereket gelmesi için milletimize ve devletimize güveniyoruz. Ülkemizin seçilmiş lideri sayın Cumhurbaşkanımızın Filistin davasındaki haklı ve dik duruşunu destekliyor, 28 Ekim Cumartesi tüm kardeşlerimizi mitinge bekliyoruz. İSTANBUL İLİM VE KÜLTÜR VAKFI

İİKV Haberler ·İİKV Haberler 0.11

…
İşte herkesten ziyade bu beş kardeşimizin ihtiyat edip yekvücud bulunmaları lâzımdır. (Latif Nükteler) Re’fet Bey ve Hüsrev ve Rüşdü Gibi Risale-i Nur Şakirdlerinin Risale-i Nur Bereketine İşaret Eden Buldukları Bir Tevafuk-u Latîftir Risale-i Nur’un Isparta’ya ne derece rahmet olduğuna delâlet eden bir tevafukat-ı acibe: ... Üstadımızın Isparta’da çok talebeleri bulunduğundan ruhen yağmurun gelmesini istiyordu. Aynı günde öyle bir yağmur geldi ki elli seneden beri Isparta böyle hâdiseyi görmemiş. O yağmur yüzde doksan dokuz menfaat vermiştir. Bundan anlaşılıyor ki o tevafuk tesadüfî değil; bu rahmet, Isparta’ya rahmet olan Risale-i Nur’a bakıyor. Lillahi’l-hamd bu kerem-i İlahî neticesi olarak Üstadımız “Bana Barla’yı unutturdu. Unutamayacağım bir şey varsa o da her yerde olduğu gibi Barla’da bulunan ciddi dost ve talebelerimdir.” diyor. Mustafa, Lütfü, Rüşdü, Hüsrev, Bekir Bey, Re’fet (r. aleyhim) (Sikke-i Tasdik-i Gaybi) Re’fet Bey ve Hüsrev gibi kardeşlerimizin hârika bir surette yağan umumî yağmur içinde Risale-i Nur bereketine hususi baktığına, kanaatimiz geliyor. Çünkü gözümüzle yağmur hâdisesinin hususi bir şekilde hizmet-i Kur’an ve Risale-i Nur’a baktığını iki suretle gördük. (Sikke-i Tasdik-i Gaybi) Hâdisenin vukuundan evvel, Risale-i Nur şakirdlerinin her biri bir cesedin azaları gibi bir cihette o cesede gelen müessir bir arızayı bütün azanın hissetmesi nevinden; bu hâdiseyi Risale-i Nur’un dört şakirdi, vukuundan bir iki gün evvel şöyle gördüler: Üçü, yani Mehmed Zühdü, Halil Ruhi, Mehmed Niyazi, Risale-i Nur nâşirlerinin üstadını vefat etmiş görüyorlar ki vefat ise tabirce Risale-i Nur’un tatilini haber veriyor. Dördüncüsü, Fâzıl Bey görüyor ki Hâdiseden bir gün evvel rafta kitapları karıştırır, bazı kitapları düşürür. Üstad bana hiddet ediyor, ben de diyorum: “Re’fet düşürdü.” Birden haneye polisler doluyorlar, her şeyi alıyorlar. (Sikke-i Tasdik-i Gaybi) İkincisi: Bu hakir talebeniz Hüsrev de bu fıkranın vusulünden bir gün evvel Re’fet Bey’le konuşurken demiştim. “Aziz Re’fet! Biz, Hazret-i İsa aleyhisselâmın nüzulüne intizar ediyoruz. Bu peygamber-i âlîşan, din lehinde hareket eden cereyanın başlarına nüzul etse gerektir ve o millet de Müslüman olacaktır. Sevgili Üstadımızın son mektuplarından böyle anlıyorum. Bu hususta ümidim kuvvetlidir. İnşâallah öyle de olacaktır.” demiştim. (Sikke-i Tasdik-i Gaybi) Şaban-ı şerifin on beşinci cumartesi Leyle-i Berat gecesi rüyamda; büyük, berrak, küçük bir deniz olan bir göl sahilinde İngiliz veyahut Almanla, biz yani Türk hükûmeti harp ediyormuş. Harp esnasında semadan bir karaltı zuhur etmeye başladı. “Acaba bu semadan inen nedir?” diye hepimizin nazar-ı dikkatini celbetti. Yakınlaştıkça bir insan ve sonra üzeri ihramlı, yüzü bir parça esmer, başı beyaz ve büyük tülbent ile sarılı bir kadın şeklini alarak, gölün ortasında hemen ineceği zaman derhal oraya bir mermerden minber yapılarak minberin üzerine indi. Sonra, zat-ı âlînizden gelen umum mektupları okumaya başladı. Her iki tarafta sükûnet hasıl oldu. Okuduğu mektupları herkes can kulağıyla dinledi. Sonra nihayetinde “Evet, Hazret-i Kur’an-ı Azîmüşşan’ın ahkâm-ı şer’iyesince amel ederseniz, yakayı kurtarırsınız. Eğer Kur’an-ı Azîmüşşan’ın ahkâm-ı şer’iyesine riayet etmezseniz, hepiniz mahv u perişan olacaksınız.” diye söyledi. Sonra evime geldim. Bizim Re’fet Bey’le Rüşdü Efendi bizim eve geldiler, bendenize dediler: “Bu sırrı sen mi ifşa ettin? Bu mektuplar minber üzerinde okundu?” Bendeniz de cevaben: “Hayır kardeşlerim, bu sırrı siz anlamadınız mı? Bu gelen zat, semadan geliyor,

Nurpedia ·Refet Barutçu 0.11

…
Kur’ân-ı Kerîm nelerin, nerelerin, kimlerin bereketli ve mübarek olduğuna dair bazı örnekler vermektedir. Buna göre canlıların rızkını sağlayan yeryüzü bereketlendirilmiştir (el-A‘râf 7/137; Fussılet 41/10). Yukarıdan inen bereketli su (Kāf 50/9) kadar yerden biten zeytin ağacı da mübarektir (en-Nûr 24/35). Öte yandan feyiz kaynağı olan Kur’an da mübarek bir kitap, mübarek bir öğüttür (el-En‘âm 6/92; el-Enbiyâ 21/50; Sâd 38/29). Kur’an “mübarek bir gecede” indirilmiştir (ed-Duhân 44/3). Yeryüzünde ilk kurulan mâbed yani Kâbe mübarektir (Âl-i İmrân 3/96). Tûr ve Mescid-i Aksâ’nın çevresi, Hz. Nûh’un gemisinin karaya oturduğu yer gibi daha başka kutsal, bereketli ve mübarek yerler, kutlu şehirler de vardır (el-Kasas 28/30; el-İsrâ 17/1; el-Mü’minûn 23/29; el-Enbiyâ 21/71, 81; Sebe’ 34/18). Hz. İbrâhim, İshak, Mûsâ ve Îsâ mübarek şahsiyetlerdir (es-Sâffât 37/113; Meryem 19/31; en-Neml 27/8). Yine Kur’an, evlere girildiğinde “Allah katından bereket, selâmet ve güzellik” dileyerek selâm vermeyi öğütlemektedir (en-Nûr 24/61). Muhtelif âyetlerde bereket gibi bürûk kökünden türemiş bulunan, “fâni oluş niteliklerinden münezzeh” anlamındaki “tebâreke” kelimesi Allah’a nisbet edilmiştir (bk. M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “tebâreke” md.). Bereket kelimesi hadislerde de yaklaşık aynı mânaları ifade edecek şekilde kullanılmıştır. Meselâ bir hadiste yağmur “gökten inen bereket” olarak nitelendirilmektedir ( Müsned , VI, 2, 5). Koyun beslemeyi öğütleyen ve onda bereket olduğunu bildiren hadisteki bereket “nema, çoğalma, bolluk” anlamına gelmektedir (İbn Mâce, “Ticârât”, 69; Müsned , VI, 424). Bereketle ilgili başka bir hadisin meâli de şöyledir: “Sahura kalkın, çünkü onda bereket vardır” (Buhârî, “Ṣavm”, 20; Müslim, “Ṣıyâm”, 45; Tirmizî, “Ṣavm”, 17). Bu hadisteki bereket “ilâhî hayır ve ihsan, feyiz ve bolluk” anlamında kullanılmış olmalıdır. Yine bir hadiste selâm vermenin berekete yol açtığı bildirilirken ( el-Muvaṭṭaʾ , “Selâm”, 2) bir önceki hadisteki anlamlar yanında selâm verenin mutluluk dileğinde bulunmuş olacağı anlatılmak istenmiştir. Bazı hadislerde kelime çoğul olarak da (berekât) geçer (bk. Buhârî, “Feżâʾilü’ṣ-ṣaḥâbe”, 31, “Edeb”, 62, “Tevḥîd”, 5; Müslim, “Ṣalât”, 56, 60, 62; Ebû Dâvûd, “Ṣalât”, 178, 184). Diğer bir hadiste müslümanların Hz. Peygamber’e nasıl dua edecekleri şöyle açıklanmaktadır: “Allahım, salâtını, rahmetini ve berekâtını resullerinin efendisine ihsan et!” (İbn Mâce, “İḳāmetü’ṣ-ṣalât”, 25). Bu son hadislerde “berekât” kelimesiyle nimet, ilâhî hayır ve ihsan, feyiz, saadet gibi anlamlar kastedilmiştir. Bereketi konu edinen âyet ve hadislerin incelenmesinden anlaşılacağı üzere bu kavram insanların gerek dünyaya gerekse âhirete yönelik kazanç veya kayıplarını ilgilendirmektedir. Buna göre mümin her türlü hayrın, nimet, bereket ve bolluğun Allah’ın kullarına bir ikramı olduğuna inanır, dua, niyaz ve dileklerinde daima O’na yönelir, her şeyi O’ndan ister, her hayrı O’ndan bekler. Böylece iç dünyasında güven ve huzura kavuşur. Onun bu inancı davranışlarına da yansıyarak kâmil bir insan olmasını sağlar. Müslüman Türkler’in dinî kültüründe bereket kavramının ayrı bir yeri vardır. Alışverişte satıcının “Allah bereket versin” demesi, yemek üzerine varanın “Bereketli olsun” temennisinde bulunması, darlık, kıtlık, kuraklık zamanlarında “Betbereket kesildi”, “Bereket kalktı” şeklindeki ifadeler buna örnek olarak gösterilebilir. Öte yandan mübarek geceler, mübarek yerler gibi feyiz, bereket ve mânevî destek beklenen zaman ve yer telakkileri de mevcuttur. Tarikat mensupları arasında şeyhin verdiği armağanlar hayırlı, uğurlu ve bereketli sayılır. BİBLİYOGRAFYA Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “brk” md. Lisânü’l-ʿArab , “brk” md. Tâcü’l-ʿarûs , “brk” md. Tâhir Ahmed ez-Zâvî, Tertîbü’l-Ḳāmûsi’l-muḥîṭ , “brk” md. M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “tebâreke” md.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·BEREKET 0.11

…
Sanki musibetleri, dehşet kırbacıyla onların ellerini vuruyor. Onlar da acısından parmaklarını ceplerine değil, şaşkınlıktan kulaklarına sokuyorlar. Hülâsa: Sâıkanın isabetinden kurtulmak zannıyla yaptıkları şu eblehane hareketlerden ne oldukları anlaşılır. 5. Sual Sonra sâmi’in zihnine geldi ki “Acaba bu musibet umumî midir, yoksa onlara mahsustur?” Buna karşı Kur’an-ı Kerim Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#318| demiştir. Yani bu musibet, onların nimetlere karşı yaptıkları küfran cezasıdır. Onları bu musibetle tecziye eder. Çünkü onlar cumhur için vaz’edilen kanun-u İlahîden huruc etmişlerdir. ... Mezkûr âyetin ihtiva ettiği cümlelerin heyetlerindeki münasebetler== Evet Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#323| deki Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#324| süflî ve gayr-ı süflî münafıkların iki kısma münkasım olduklarına işarettir. Ve her iki temsilin birbirine münasip ve münafıkların haline uygun bulunduğuna remizdir. Ve aralarında müşabehetin bulunması malûm ve müsellem olduğuna îmadır. Ve keza huruf-u âtıfadan terakkiyi ifade eden Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#325| kelimesinin manasına mutazammındır. Çünkü ikinci temsil, birinci temsilden daha şedittir. Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#326| deki münafıkları yağmura teşbih etmek içindir. Halbuki birbirine müşabih değildir. Aralarında mutabakat yoktur. Öyleyse müşebbehün-bih olacak şey mukadderdir. Zikredilmemesi, lafzın îcaz ve ihtisarı içindir. Lafızdaki îcaz da manayı itnab ve uzatılması içindir. Mananın bu uzatılması da sâmi’in vüs’at-i hayaline havale edilir ki, makama münasip cümleleri tayin edebilirse etsin. Mesela Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#327| gibi münafıklara müşebbehün-bih olmaya uygun ve uzun bir cümleyi takdir edebilir. Yani, “Münafıklar hâlî bir sahrada, zulmetli bir gecede çıkıp yağmur musibetine tutulan yolcular gibidir.” İhtar: Herkesin bildiği Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#328| kelimesine, me’luf olmayan Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#329| kelimesinin tercihen zikredilmesi, o yağmurun katreleri güya birer musibet olup, onların ruh u canlarına mermi gibi kasden atıldığına işarettir. Sonra yağmurun çıplak sema cihetinden yağdığı herkesçe malûm olduğu halde Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#330| kaydıyla takyid edilmesi, ıtlak içindir. Yani “sema” kaydıyla yapılan tahsis tamim içindir. Evet semanın kaydından anlaşılır ki o yağmur, bütün semanın ufkunu tutmuş, umumî bir şekilde yağıyor. Hiçbir yer ondan hâlî kaldığı yoktur. Evet En'am 38| cümlelerinde dahi Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#331| in Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#332| ile, Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#333| in Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#334| ilâ âhir ile takyidleri ıtlak ve tamim içindir. Müfessir unvanını taşıyan bazı adamlar yağmur ve saire gibi yağan şeylerin semanın cirminden yağdığına zehab etmiştir ve kocaman bir denizin de semada bulunduğunu ilâve etmiştir. Onları bu zehaba sevk eden, Kur’an-ı Kerim’in birkaç yerinde Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#330| kelimesinin bulunmasıdır. Halbuki ashab-ı tahkik ve erbab-ı belâgatça en uygun mana, ile arasında Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#335| lafzının takdiriyle yağmurların sema cirminden değil, sema cihetinden nâzil olduğuna hükmetmektir. Maahâzâ sema kelimesinin yukarıda bulunan her şeye ıtlak edilebildiğine binaen, buluta da sema denilebilir. Ve bulut da sema kelimesinin şümulüne dâhildir. Bu makamın tahkiki şöyle izah edilebilir: Eğer kudret-i İlahiyenin azametine bakılırsa cihetler hep birdir. Hangi cihetten ve hangi şeyden olursa olsun yağmurun yağması mümkündür. Eğer hikmet-i İlahiyeye bakılırsa yağmurun nüzulü ancak küre-i havaiyede münteşir ve küre-i havaiyenin onda bir cüzünü teşkil eden buhar-ı maînin tekâsüfünden husule geliyor. Zira hikmet-i İlahiye bütün eşyada en güzel bir nizam tesis etmiştir. Bu nizam eşyadaki muvazene-i umumiyenin muhafazasına hizmet eder. Bu muvazenenin muhafazası da en yakın, kolay, kısa yolları tercih etmeye bakar. Yağmur meselesi

Nurpedia ·Bakara 19 0.11

…
İnşâallah âhiretini de tamir etmiş. Bahtiyar olmak isteyen, ona benzemeli. Risale:21. Mektup (Ayet-Hadis Mealleri)#5| Bakara 32| (21. Mektup) İşte ey ihtiyar ve ihtiyareler! Biliniz ki ihtiyarlıktaki zaaf ve acz, rahmet ve inayet-i İlahiyenin celbine vesiledir. Ben kendi şahsımda çok hâdiselerle müşahede ettiğim gibi zeminin yüzündeki rahmetin cilvesi de gayet zahir bir tarzda bu hakikati gösteriyor. Çünkü hayvanatın en âciz ve en zayıfı, yavrulardır. Halbuki rahmetin en şirin ve en güzel cilvesine mazhar, yine onlardır. Bir ağacın başındaki yuvada bir yavrunun aczi, annesini en mutî bir nefer gibi rahmetin cilvesi istihdam ediyor. Etrafı gezer, rızkını getirir. Ne vakit o yavru kanatlarının kuvvetlenmesiyle aczini unutsa validesi ona “Sen git rızkını ara.” der, daha onu dinlemez. İşte bu sırr-ı rahmet, yavruların hakkında cereyan ettiği gibi zaaf ve acz noktasında yavrular hükmüne geçen ihtiyarlar hakkında da caridir. Bana kanaat-i kat’iye verecek derecede tecrübeler vardır ki nasıl çocukların aczlerine binaen rahmet tarafından rızıkları hârika bir surette memeler musluklarından gönderiliyor ve akıttırılıyor. Öyle de masumiyet kesbeden imanlı ihtiyarların rızıkları da bereket suretinde gönderiliyor. Hem bir hanenin bereket direği, o hanedeki ihtiyarlar olduğu hem bir haneyi belalardan muhafaza edici, içindeki beli bükülmüş masum ihtiyarlar ve ihtiyareler bulunduğu (HâşiyeHadîsin tamamı: Risale:26. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#6|) hadîs-i şerifin bir parçası olan Risale:26. Lem'a (Ayet-Hadis Mealleri)#7| yani “Beli bükülmüş ihtiyarlarınız olmasaydı, belalar sel gibi üzerinize dökülecekti.” diye ferman etmekle, bu hakikati ispat ediyor. İşte madem ihtiyarlıktaki zaaf ve acz, bu derece rahmet-i İlahiyenin celbine medardır. Ve madem Kur’an-ı Hakîm İsra 23| İsra 24| âyetiyle, beş cihetle gayet mu’cizane bir surette ihtiyar peder ve valideye karşı hürmete ve şefkate evlatları davet ediyor. Ve madem İslâmiyet dini, ihtiyarlara hürmet ve merhameti emrediyor. Ve madem insaniyet fıtratı, ihtiyarlara karşı hürmet ve merhameti iktiza ediyor. Elbette biz ihtiyarlar, gençlik iştihasıyla olan muvakkat bir zevk-i maddî yerine, manevî ve daimî ve mühim inayet-i İlahiyeden ve rikkat-i cinsiyeden gelen rahmet ve hürmet ve rahmet ve hürmetten neş’et eden ezvak-ı ruhaniyeyi alıyoruz. O halde biz bu ihtiyarlığımızı, yüz gençliğe değişmemeliyiz. Evet, ben kendim sizi temin ediyorum ki: “Eski Said’in on senelik gençliğini bana verseler, ben şimdi Yeni Said’in bir senelik ihtiyarlığını vermeyeceğim.” Ben ihtiyarlığımdan razıyım, siz de razı olmalısınız. (26. Lem'a) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·İsra 23 0.11

…
Kur’an-ı Kerim de onu tasdikan Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#322| demiştir. Mezkûr âyetin ihtiva ettiği cümlelerin heyetlerindeki münasebetler Evet Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#323| deki Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#324| süflî ve gayr-ı süflî münafıkların iki kısma münkasım olduklarına işarettir. Ve her iki temsilin birbirine münasip ve münafıkların haline uygun bulunduğuna remizdir. Ve aralarında müşabehetin bulunması malûm ve müsellem olduğuna îmadır. Ve keza huruf-u âtıfadan terakkiyi ifade eden Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#325| kelimesinin manasına mutazammındır. Çünkü ikinci temsil, birinci temsilden daha şedittir. Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#326| deki münafıkları yağmura teşbih etmek içindir. Halbuki birbirine müşabih değildir. Aralarında mutabakat yoktur. Öyleyse müşebbehün-bih olacak şey mukadderdir. Zikredilmemesi, lafzın îcaz ve ihtisarı içindir. Lafızdaki îcaz da manayı itnab ve uzatılması içindir. Mananın bu uzatılması da sâmi’in vüs’at-i hayaline havale edilir ki, makama münasip cümleleri tayin edebilirse etsin. Mesela Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#327| gibi münafıklara müşebbehün-bih olmaya uygun ve uzun bir cümleyi takdir edebilir. Yani, “Münafıklar hâlî bir sahrada, zulmetli bir gecede çıkıp yağmur musibetine tutulan yolcular gibidir.” İhtar: Herkesin bildiği Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#328| kelimesine, me’luf olmayan Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#329| kelimesinin tercihen zikredilmesi, o yağmurun katreleri güya birer musibet olup, onların ruh u canlarına mermi gibi kasden atıldığına işarettir. Sonra yağmurun çıplak sema cihetinden yağdığı herkesçe malûm olduğu halde Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#330| kaydıyla takyid edilmesi, ıtlak içindir. Yani “sema” kaydıyla yapılan tahsis tamim içindir. Evet semanın kaydından anlaşılır ki o yağmur, bütün semanın ufkunu tutmuş, umumî bir şekilde yağıyor. Hiçbir yer ondan hâlî kaldığı yoktur. Evet En'am 38| cümlelerinde dahi Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#331| in Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#332| ile, Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#333| in Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#334| ilâ âhir ile takyidleri ıtlak ve tamim içindir. Müfessir unvanını taşıyan bazı adamlar yağmur ve saire gibi yağan şeylerin semanın cirminden yağdığına zehab etmiştir ve kocaman bir denizin de semada bulunduğunu ilâve etmiştir. Onları bu zehaba sevk eden, Kur’an-ı Kerim’in birkaç yerinde Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#330| kelimesinin bulunmasıdır. Halbuki ashab-ı tahkik ve erbab-ı belâgatça en uygun mana, ile arasında Risale:İşarat-ül İ'caz (Ayet-Hadis Mealleri)#335| lafzının takdiriyle yağmurların sema cirminden değil, sema cihetinden nâzil olduğuna hükmetmektir. Maahâzâ sema kelimesinin yukarıda bulunan her şeye ıtlak edilebildiğine binaen, buluta da sema denilebilir. Ve bulut da sema kelimesinin şümulüne dâhildir. Bu makamın tahkiki şöyle izah edilebilir: Eğer kudret-i İlahiyenin azametine bakılırsa cihetler hep birdir. Hangi cihetten ve hangi şeyden olursa olsun yağmurun yağması mümkündür. Eğer hikmet-i İlahiyeye bakılırsa yağmurun nüzulü ancak küre-i havaiyede münteşir ve küre-i havaiyenin onda bir cüzünü teşkil eden buhar-ı maînin tekâsüfünden husule geliyor. Zira hikmet-i İlahiye bütün eşyada en güzel bir nizam tesis etmiştir. Bu nizam eşyadaki muvazene-i umumiyenin muhafazasına hizmet eder. Bu muvazenenin muhafazası da en yakın, kolay, kısa yolları tercih etmeye bakar. Yağmur meselesi hakkında en kısa yol şöyle tarif edilebilir: Tabaka-i havaiyede münteşir buhar-ı maînin zerrelerine irade-i İlahiye emrettiği vakit, her taraftan “Lebbeyk” diyerek toplanmaya başlar. Ve bulut şeklinde, irade-i İlahiyeye emirber olarak hazır dururlar. Yine irade-i İlahiyenin emri ile bir kısım zerreler, şiddet-i tazyik ve tekâsüften

Nurpedia ·Gök Gürültüsü 0.11

…
Sonra bir nevi buhara inkılab etmiştir. Sonra o buhardan, mayi-i nârî hasıl olmuştur. Sonra o mayi-i nârî bürudet ile tasallüb etmiş yani katılaşmış. Sonra şiddet-i hareketiyle bazı büyük parçaları fırlatmıştır. O parçalar tekâsüf ederek seyyarat olmuşlardır. Şu arz da onlardan biridir. “İkisi de birbirine bitişikti, sonra ayrı ettik.” manasında olan كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا nın ifadesine nazaran, manzume-i şemsiye ile arz, dest-i kudretin madde-i esîriyeden yoğurmuş olduğu bir hamur şeklinde imiş. Madde-i esîriye, mevcudata nazaran akıcı bir su gibi mevcudatın aralarına nüfuz etmiş bir maddedir. وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَٓاءِ âyeti, şu madde-i esîriyeye işarettir ki Cenab-ı Hakk’ın arşı, su hükmünde olan şu esîr maddesi üzerinde imiş. Esîr maddesi yaratıldıktan sonra, Sâni’in ilk icadlarının tecellisine merkez olmuştur. Yani esîri halk ettikten sonra, cevahir-i ferde kalbetmiştir. Sonra bir kısmını kesif kılmıştır ve bu kesif kısımdan, meskûn olmak üzere yedi küre yaratmıştır. Arz, bunlardandır. (İşaratül İ'caz, 29. Ayet) Yeni zamanın feylesofuna şu kelime şöyle ifham eder ki: Manzume-i şemsiyeyi teşkil eden küremiz, sair seyyareler, bidayette güneşle mümtezic olarak açılmamış bir hamur şeklinde iken Kādir-i Kayyum, o hamuru açıp, o seyyareleri birer birer yerlerine yerleştirerek, güneşi orada bırakıp, zeminimizi buraya getirerek, zemine toprak sererek, sema canibinden yağmur yağdırarak, güneşten ziya serptirerek dünyayı şenlendirip bizleri içine koymuştur, anlar; başını tabiat bataklığından çıkarır, اٰمَنْتُ بِاللّٰهِ الْوَاحِدِ الْاَحَدِ der. (Sözler, 25. Söz, 1. Şule, 2. Şua, 1. Lem'a) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler *Müşteri (Gezegen): Jüpiter *Güneş: *Merih: Mars *Neptün: *Zühal: Satürn *Zühre: Venüs *Utarid: Merkür *Yusuf 4: 12 gezegene işaret eden ayet Kaynakça

Nurpedia ·Seyyare 0.10

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/bereket#1 Müellif: GÜNAY TÜMER BEREKET Müellif: GÜNAY TÜMER Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1992 Erişim Tarihi: 01.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/bereket GÜNAY TÜMER, "BEREKET", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/bereket (01.04.2026). Kopyalama metni Bereket kelimesinin masdarı olan bürûk ün asıl anlamı “devenin bir yerde çöküp durması, orada kalıp beklemesi”dir. Bu mânaya bağlı olarak iyi ve hoş karşılanan bir şeyin süreklilik arzedişine bereket denilmiştir. Söz konusu şey maddî ise mevcudiyetini sürdürmek yani tükenmemek anlamında bolluk, mânevî ise yine aynı anlamda saadet kelimeleriyle ifade edilmiştir. Bereket kavramıyla insan, hayvan ve daha sonraları zaman zaman aşırı bir şekilde çoğalan tarla mahsulleri arasında ilgi kurulması en eski kültürlerden itibaren bütün topluluklarda görülmektedir. Bu ilgi çeşitli motifler şeklinde dinî niteliklere büründürülmüştür. Kadının cinsiyetiyle ilgili özellikler abartılmış, böylece çok iri göğüslü kadın heykelleri ana tanrıça kültünü ortaya çıkarmış, bu da bereket ve zürriyetin kaynağı sayılmıştır. Tarımın gelişmesiyle yer ana tanrıçasıyla gök tanrısı arasındaki “kutsal” evliliğe dayanan bereket âyinleri ortaya çıkmış, bu evlilik çok defa kral ile kraliçe veya rahip ile rahibeler tarafından âyinlerle temsil edilmiştir. Bu telakkiye göre gök baba, yer de ana gibi düşünülüp yağmurla göğün yeri döllendirdiği, böylece yeryüzünün yeşerdiği, mahsulün yetiştiği, insan ve hayvanların ondan faydalandığı kabul edilmiştir. Ön Asya’da pek çok bereket tanrıçası vardı. Mezopotamya’da Iştar; Anadolu’da Ma, Cybele; İran’da Anahita; Ken‘ânîler’de Anat, Astarte; Suriye’de Atargatis; Yunanistan ve Kıbrıs’ta Afrodit, Athena; İtalya’da Venüs bereket tanrıçaları idi. Bu ülkelerde ana tanrıçalar adına kurulmuş tapınaklarda bereket ve verimliliği arttırmak gayesiyle kutsallık adına fuhuş bile yapılmaktaydı. Bu ya kurban olarak her kadının hayatında bir defa bir erkekle cinsel ilişkide bulunması veya bir tapınakta kadının kendini devamlı bu işe vakfetmesi şeklinde yapılırdı. İbrânîler’de kutsal kitabın zemmettiği “kadeşah” âdeti bu ikinci türü ifade ediyordu (Tesniye, 23/17-18). Bereketin cinsiyet ve cinsiyet organlarıyla sembolize edilmesi genellikle beşerî dinlerde görülmektedir. Özellikle Eski Mısır ve Yunan dinlerinde, Hinduizm’de bereketle ilgili cinsî sembollere rastlanır. Bazı tanrılar, meselâ Mısır’da Amon, Min, Osiris, Bes, Yunanistan’da Hermes, Pan ve Priapos, erkek tenasül uzuvları teşhir edilmiş bir şekilde tasvir edilmişlerdir. Hindistan’da lingam tanrı Şiva’nın sembolüdür ve erkek tenasül organı şeklindedir. Paleolitik devreden bu yana erkek ve kadın tenasül organları yanında iri kadın göğüsleri de yine döl bereketini ifade etmektedir. Luka İncili’nde yer alan, “Seni taşıyan rahme ve emziren memelere ne mutlu!” (11/27) ifadesi Ortaçağ tasvirlerindeki Meryem kültünün başlangıcını gösterir. Bazan bereketi sağlamak gayesiyle insan kurban edildiği de olurdu. Meselâ Aztekler tanrılarını beslemek veya onların kudret ve bereketini arttırmak için bu yola başvururlardı. Eski Mısır’da ülke ve insanlarının bereketini korumak için yaşlı kralı kurban etme âdeti vardı. Yine Eski Mısır, Yunanistan ve Roma’da bereket âyin ve şenlikleri yapılırdı. Yahudilerde Sukot bayramı hasat bayramı olarak da adlandırılır ve eski kavimlerde hasadın semerelerini alma münasebetiyle yapılan bir tarım ve bereket şenliğinin dinî kisveye bürünmüş şeklidir. Hıristiyanlarda Pentekost, yahudilerin Haftalar bayramından gelen ve kutsal ruhun inmesini, bereketlendirmesini ifade eden bir anlam kazandı. Kilise âyinlerinin sonunda bereket duası okunur. Papazın haç çıkararak kişiyi takdisi mübarek kılma anlamına gelir. Bu sebeple Batı dillerinde yahudi ve hıristiyan dinlerindeki bereket-mübareklikle ilgili konular, meselâ İngilizce’de “fertility” kelimesiyle değil

TDV İslâm Ansiklopedisi ·BEREKET 0.10

…
Nasıl ki zahiren, perde-i esbab olan güneşten, kamerden ve kevkeb-i münirden bütün kâinat tenevvür ve tezeyyün ve bütün eşya neşv ü nema ve hayat buluyor. İşte Risale-i Nur da Kur’an-ı Mu’cizü’l-Beyan’dan alıp saçtığı şuâlarla bütün âleme hayat ve âdeme kâmil insan ve kulûbe neşe-i iman ve ukûle yakîn bir itminan ve efkâra inkişaf-ı iman ve nüfusa teslim-i rıza ve candır. O sema-yı maneviyeyi bazen ve zahiren bihasebi’l-hikmet âfakî bir bulut kütlesi kaplar. O celalli sehabdan öyle bir baran-ı feyz-i rahmet takattur eder ki sümbüllenmeye müstaid tohumlar, çekirdekler, habbeler o sıkıcı ve dar âlemde gerçi muzdarip olurlar, o sıkılmaktan üzerlerindeki kışırları çatlar ve yırtarlar; o anda bulutlar da ufuklara çekilip nöbetçi vaziyetinde beklemesi bir imtihan-ı Rabbanî ve bir inkişaf-ı feyezanî ve bir rahmet-i nuranidir ki evvelceki bir habbe, bir çekirdek yeniden taze bir hayata iştiyakla ve neşe-i inkişafla meyvedar koca bir ağaç suretini alır ve Furkan 70| sırrına mazhar olurlar. (Emirdağ Lahikası 1) İşte Risale-i Nur dahi bu asırda bütün âlem-i beşeriyete hayat-ı câvidan ve âdeme kâmil-i insan ve kulûbe neşe-i iman ve ukûle yakîn-i itminan ve efkâra inkişaf ve nüfusa teslim-i rıza ve can şuâlarını Kur’an-ı Mu’cizü’l-Beyan’dan alıp saçmaktadır. O sema-yı maneviyeyi bazen ve zahiren bihasebi’l-hikmeti âfakî bir bulut kütlesi kaplar. O celalli semadan öyle bir baran-ı feyz ve rahmet takattur eder ki istidatlar; tohumlar, çekirdekler, habbeler gibi o sıkıcı ve o dar âlemde gerçi biraz muzdarip olurlar fakat tâ o sıkılmaktan üzerlerindeki kışırları çatlar ve yırtılır; o anda bulutlar da ufuklara çekilip nöbetçi vaziyetinde beklemesi, bir imtihan-ı Rabbanî ve bir inkişaf-ı feyezanî ve bir rahmet-i nuranidir ki evvelce bir habbe, bir çekirdek yeniden taze bir hayata atılır, iştiyakla ve neşe-i inkişafla meyvedar koca bir ağaç suretini alır ve Furkan 70| sırrına mazhar olurlar. (Sikke-i Tasdik-i Gaybi) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Furkan 70 0.10

Karaca Ahmed Sultan Barla ile Eğirdir Gölü arasında Karadut mevkiinde bir ziyaretgâhtır. Barla’ya yaya olarak yirmi dakikalık bir mesafededir.http://www.luggat.com/53978/karaca-ahmed-sultan Coğrafi Bilgiler Niteliği: Mahal Nüfus (yıl): Yüzölçümü (km2): Diğer İsimleri: Kıta: Asya Ülke: Türkiye Vilayet/Eyalet: Isparta İlçe/Kasaba: Eğirdir Mahalle/Köy: Barla Harita konumu: Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Birinci Suret: Risale-i Nur’un vasıta-i neşri olan Üstadımızın camii, Barla’da seddedildi. Risale-i Nur’u yazacak hariçteki talebelerinin yanına gelmeleri men’edildiği hengâmda kuraklık başladı. Yağmura ihtiyac-ı şedit oldu. Sonra yağmur başladı, her tarafta yağdı. Yalnız Karaca Ahmed Sultan’dan itibaren bir daire içinde kalan Barla mıntıkasına yağmur gelmedi. Üstadımız bundan pek müteessir olarak dua ediyordu. Sonra dedi ki: “Kur’an’ın hizmetine set çekildi, bu köydeki mescidimiz kapandı. Bunda bir eser-i itab var ki yağmur gelmiyor. Öyle ise madem Kur’an’ın itabı var. Yâsin Suresini şefaatçi yapıp Kur’an’ın feyzini ve bereketini isteyeceğiz.” Üstadımız, Muhacir Hâfız Ahmed Efendi’ye dedi ki: “Sen kırk bir Yâsin-i Şerif oku.” Muhacir Hâfız Ahmed Efendi bir kamışa okudu. O kamışı suya koydular. Daha yağmur alâmeti görünmezken ikindi namazı vaktinde, Üstadımız daima itimat ettiği bir hatırasına binaen Muhacir Hâfız Ahmed Efendi’ye söyledi ki: “Yâsinler tılsımı açtı, yağmur gelecek.” Aynı gecede evvelce yağmadığı Barla dairesi içine öyle yağdı ki Üstadımızın odasının altındaki Çoban Ahmed’in bahçesindeki duvar yağmurdan yıkıldı. Halbuki Karaca Ahmed Sultan’ın arkasında ve deniz kenarında balık avlamakla meşgul Şem’î ile arkadaşları bir damla yağmur görmediler. İşte bu hâdise kat’iyen delâlet ediyor ki o yağmur, hizmet-i Kur’an’la münasebettardır. O rahmet-i âmme içinde bir hususiyet var ki Sure-i Yâsin anahtar ve şefaatçi oldu ve yağmur kâfi miktarda yağdı. (Barla Lahikası) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Karaca Ahmed Sultan 0.10

There can be three meanings to the fireworks set off because of this devilish recm: First: It is a reference and a sign that the law of struggle is in effect, even in the broadest circle. Second: It is an announcement and indication that in the heavens there are watchful sentinels and those who resent the corruption and sins of the wicked on earth. Third: These fireworks and signal flares are like warnings shot into the sky to scare the wicked spies—those devilish informants who represent the earthly deceptions—so that they do not pollute the pure and sacred abode of the heavens or cause disturbances in the pure population. These fireworks are thrown to repel those devils from the gates of the heavens. O master of cosmography, who relies on the lamp of the head like a firefly and turns away from the light of the sun of the Qur’an! Look suddenly at the truths indicated in the Seven Steps. Open your eyes, leave the lamp of your head, and see the meaning of this verse in the light of the permission of the day. Take a star of truth from the sky of that verse, throw it at the devil above your head, and expel your own devil. We too must say, "My Lord, I seek refuge with You from the whispers of the devils," 2 together. Thus, the argument of Allah is complete and the wisdom is decisive. Glorious are You! We have no knowledge except what You have taught us. Indeed, You are the All-Knowing, the Wise. 3 Click to reach the Addendum of the Fifteenth Word.

Sözler ·1921 ·On Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.18

The Twenty-Eighth Point of the Twenty-Eighth Letter of Lema In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. They do not listen to the highest assembly, and they are driven away from every side—rebuffed, and for them is a punishment that will stay, except for one who steals a glance and is pursued by a piercing flame. 1 And indeed, We have adorned the lower heaven with lamps, and made them as projectiles for the devils. 2 The important point of such verses will be explained in relation to a criticism of the people of misguidance. Namely: The spies of jinn and devils, by eavesdropping on the news of the heavens and bringing back hidden information, are said to have informed about unseen matters, like fortune-tellers, materialists, and some spiritualists. At the beginning of the revelation of the divine message, in order to prevent doubt about the revelation, the mentioned verses indicate that their constant espionage was more strongly discouraged and prevented at that time with warnings and prohibitions. Question: From such verses, it seems to be understood that in order to obtain information about a particular or even personal unseen event, devils are sent as spies to the distant realm of the heavens, and in every part of that vast realm, it is as if that particular event is being discussed. Any devil who enters any place will hear and bring back the information, albeit incomplete. However, reason and wisdom do not accept this meaning.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.12

The Twenty-Eighth Point of the Twenty-Eighth Letter of Lema In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. They do not listen to the highest assembly, and they are driven away from every side—rejection and for them is a punishment that will remain, except for one who steals a glance and is pursued by a piercing flame. 1 And indeed, We have adorned the lower heaven with lamps, and made them as projectiles for the devils. 2 The important point of such verses will be explained in relation to a criticism of the people of misguidance. Namely: The spies of jinn and devils, by eavesdropping on the news of the heavens and bringing back hidden information, are said to have informed about unseen matters, like fortune-tellers, materialists, and some spiritualists. At the beginning of the revelation of the divine message, in order to prevent suspicion about the revelation, the mentioned verses indicate that at that time, their constant espionage was more strongly discouraged and prevented by means of warnings and prohibitions. Question: It is understood from such verses that in order to obtain information about a particular or even an individual unseen event, devils are sent as spies to the distant realm of the heavens, and that in every part of that vast realm, such a minor event is discussed as if it were widespread. Any devil who enters any place will hear and bring back this information, albeit incomplete. However, reason and wisdom do not accept this meaning.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.12

Third stage: The stillness, silence, order, and discipline in the heavens are not like those perceived in the earth's inhabitants. Indeed, the discord, injustice, conflicts, and the mingling of good and evil found on earth do not exist in the heavens. Therefore, there is no condition in the heavens that could disrupt order and discipline. The inhabitants are fully obedient to the commands given. Fourth stage: The Almighty has certain names that denote His will and variable decrees. For example, in some expeditions like Badr, the name of Allah that signifies the descent of angels from the heavens to assist the honorable companions in fighting the disbelievers is not a mere avoidance of battle between angels and devils (that is, between the celestial good and the earthly evil), but an actual will. Indeed, Allah can expel or destroy devils without informing the angels. However, declaring and announcing such punishment to those who deserve it, in accordance with His majesty and greatness, is fitting. Fifth stage: Since the good spirits are present in the heavens, the evil ones, trusting in their subtlety, try to imitate them. The people of the heavens reject and repel these evil ones because of their wickedness. Therefore, these spiritual confrontations are revealed and announced in the world of witness, especially to humans whose duty is to witness and observe, as a sign and symbol of the stars' fear. Sixth stage: Consider the style and method the Qur’an, the Revealed Book of Explanation, uses to guide people to human obedience and to deter and prevent rebellion: 1. "O assembly of jinn and humans! If you have the power to pass through the regions of the heavens and the earth, then pass through. But you will pass through only with authority." That is, "O people and jinn! If you have the strength to escape from My kingdom and find refuge in another realm by passing through the heavens and the earth, then do so. But you can do so only with My permission."

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Onuncu Risale ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.12

The Almighty says in the sense of this verse: "O mankind! I am appointing jinn and devils, and the wicked ones, to obey My servant who obeys Me. And if you obey My command, then many beings, even jinn and devils, may become obedient to you." Indeed, the phenomenon of spiritualism, which involves the attraction of spirits and jinn and communication with them, emerging from the culmination of art and craft, and manifesting from extraordinary physical and spiritual sensitivity, is defined in its ultimate limits and in its most beneficial forms by this verse, and it also opens the way to it. But instead of being a servant to jinn and devils and to rebellious spirits, as is sometimes the case now, and becoming their puppet and toy, perhaps it is to reveal them with the talismans of the Qur'an and to be freed from their evils. Also, the verses referring to the summoning and revealing of jinn by the Prophet Solomon (peace be upon him), and also verses like "Then We sent Our spirit to her, and he took the form of a well-proportioned man," while indicating the manifestation of spirits, also refer to the summoning of spirits. However, the summoning of good spirits indicated here is not the kind of frivolous summoning done by civilized people, where they disrespect serious and noble spirits by making them appear in place of toys and entertainers, but rather a serious summoning with a serious purpose. For example, individuals like Al-Muhyiddin Al-Arabi, who have certain people of spiritual authority who can meet with spirits at will, establish a connection with them, and approach their worlds to some extent, thus benefiting spiritually from their spiritualities. The verses refer to this and imply an encouragement within the indication, and they outline the furthest limits of this kind of hidden art and craft and show its finest form.

Sözler ·1921 ·Yirminci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.11

For example, the event of the Prophethood (peace and blessings be upon him) and the sacred event of the revelation of the Qur'an, being the most important event in the entire celestial kingdom, even in every corner of that kingdom, the great celestial spheres, which are very distant and very high, are shown and expressed as having guards stationed in their constellations, repelling and driving away the spying devils by shooting arrows from stars, and as a divine sign announcing the degree of majesty, the royal grandeur, and the absolute truth of the Qur'anic revelation, at that time and in that era, it was said that stars were falling and being thrown. The Qur'an, the Wonder of Speech, also translates and announces this cosmic declaration and points to that celestial sign. Indeed, to confront the spying devils, which can be carried by the breath of angels, with such a great celestial sign, and to engage them in battle with the angels, is certainly to demonstrate the majesty of the royal authority of the Qur'anic revelation. Moreover, this majestic Qur'anic statement and the grand celestial signs are not to indicate that the jinn and devils have the power or defense to challenge and defend the celestial realm, but rather to indicate that along the long path from the heart of the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) to the celestial world and up to the mighty Throne, there is no place where jinn or devils can interfere. The Qur'anic revelation is a truth in the vast heavens, a matter of general concern for all the angels. To touch this truth, devils are compelled to ascend to the heavens, but they fail in everything and are driven back. This demonstrates that the revelation coming to the heart of the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), the presence of Gabriel to the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him), and the hidden truths seen by the gaze of the Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) are solid and firm, without any room for doubt. The Qur'an, the Wonder of Speech, miraculously conveys this news.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

Then, when the loneliness of exile was tightening around me, and when the empty world was collapsing upon me, and when the people of the world tried to isolate me from everything in social life, separating me from all my books and friends and servants and comforting activities, one of the many fruits of my belief in the angels came to my aid; it brightened my universe and my world, filled it with angels and spiritual beings, and made my world bloom with joy. And it showed how the worlds of the people of misguidance weep with desolation, emptiness, and darkness. While my imagination was rejoicing in the delight of this fruit, I tasted and savored a similar fruit among the many fruits of my belief in all the prophets. Suddenly, I felt as if I had lived with all the past prophets, and my belief and affirmation in them illuminated those times, expanded and broadened my belief, and stamped thousands of signatures on the causes of faith belonging to our Prophet of the Last Age, silencing the devils. Suddenly, a question came to my heart, which had a definite answer in the book Hikmetü’l-İstiâze Lem’as: "If these fruits, like countless sweet fruits and benefits and virtues, and the beautiful results and advantages of these virtues, and the very compassionate successes and attentions of the Most Merciful, help and strengthen the people of guidance, then why do the people of misguidance often prevail and sometimes destroy twenty or even a hundred people of guidance?" This question was asked from me in a symbolic way. And in this reflection, I remembered the great warnings of the Qur'an and the angels and the help of the Almighty sent to the people of faith against the very weak whispers of the devil. Based on the explanation of the wisdom of this question with certain proofs in the Risale-i Nur, we briefly indicate the answer to that question. Yes, sometimes, because of the attempt of a vagrant or a hidden, foolish man to set fire to a palace, just as a hundred men might do, the palace's existence can continue through the protection of a hundred men and sometimes through an appeal to the state or the sultan. Because its existence is possible through the existence of all its conditions and components. But its destruction and ruin can occur through the failure of a single condition, and it can be burned and destroyed by the match of a single vagrant.

Şualar ·1936 ·On Birinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

The Almighty, in the symbolic language of this verse, metaphorically says: "O Children of Adam! Since I have given you a vast dominion and the conditions and circumstances of the earth to establish perfect justice in that vast dominion, and since I have given every human being, by nature, the ability to be a caliph on earth, certainly, because my wisdom required that I also give the capacity to see, look at, and understand the surface of the earth according to that ability, I have given it. If a person cannot personally reach that point, he can reach it through his lineage. If he cannot reach it physically, then the people of authority can reach it metaphorically. Therefore, you can benefit from this great blessing. Come on, let me see you, work in such a way that you do not forget your duty of worship, and turn the surface of the earth into a garden where every part is visible to you and the voices from every corner reach your ears. It is He who made the earth subservient to you, so walk in its ways and eat from His provision, and to Him you will be returned. Listen to this command of the Merciful in the verse above. Indeed, this verse metaphorically indicates and encourages the ultimate limit beyond the delicate art of the five elements. For example, again, the verse about the Prophet Solomon (peace be upon him), who displayed jinn and devils and used them to prevent evils and employ them in useful matters, Chained in chains, And from among the devils were those who dived for him and did other work besides that, says that the jinn, who are the most important beings after humans to inhabit the earth, can serve humans. Contact with them is possible. The devils are also forced to abandon enmity and inevitably can serve, as the Almighty has made them obedient to His servant who is obedient to His commands.

Sözler ·1921 ·Yirminci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Salisen: Not accepting is one thing, denying is another. Refusing to accept is a kind of negligence, a closing of the eyes, and a foolish lack of judgment. In this way, many improbable things can be hidden within it. Its mind does not engage with them. But denial, on the other hand, is not that refusal to accept; it may be the acceptance of the denial, a judgment. Its mind is compelled to act. Therefore, you, a devil like yourself, take away its mind, then instill denial into it. Moreover, O Devil, with satanic devices such as ignorance, deviation, foolishness, stubbornness, defiance, rebellion, neglect, and tradition, you have instilled denial and disbelief, which fabricate many improbable things, into those beast-like creatures in human form. Rabian: Considering the Qur'an as a human speech necessarily implies that one must imagine a book that must be absolutely true, entirely and purely truth, and very serious, which guides the luminaries shining like stars in the heavens of humanity, the sincere believers, and the prophets, who have consistently taught all levels of the perfected people about truth and truthfulness, sincerity and faithfulness, trust and responsibility. This book ensures the happiness of both worlds with the realities of the pillars of faith and the signs of Islam, and its evidence of implementation must be such that it is absolutely necessary to be true and pure truth. To imagine this book as being composed of the opposite of its own attributes, effects, and nature, and to view it as a collection of forgeries and lies by a forger, is a most disgraceful and satanic disbelief that would even shame and shake the sages and devils. To suppose, without any basis, that the most evident, the most solid, the most trustworthy, and the most sincere personality, whose religion and Islamic law are testified by the Qur'an, whose extraordinary piety and pure and sincere worship during his lifetime are evident through his actions, whose noble character is clearly displayed in himself, and whose followers and perfected people confirm, is a person without belief, the most insecure, and fearless of Allah, is the most ugly and repulsive form of falsehood and the most oppressive and cruel form of deviation.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Star Letter And indeed, nothing exists but exalts Him with praise. 1 Peace be upon you, and the mercy of Allah and His blessings. 2 Beloved, sincere brothers, and my diligent companions in the service of the Quran—Sabri, Husrev, Hafiz Ali, Refet, Bekir, Lutfi, and Rushdi—I will address you regarding an important matter connected to a celestial event that occurred in the month of Dhu al-Hijjah. It is as follows: When the Honored and Praiseworthy (peace be upon him) appeared, in a manner that demonstrated an example of the verse "And when the stars scattered," the falling of stars as a sign of the expulsion of devils occurred in abundance. In the view of those who investigate, at that time, since the time of revelation had come, it was a sign and indication to prevent doubt about the revelation, just as prophets do, to prevent those who intermingle with divine and jinn messages from causing confusion. The Honored and Praiseworthy (peace be upon him) was sent as a messenger to jinn and humans, and according to those who have insight and truth, this was a sign of joy, like a festival or celebration, as the heavens celebrated his arrival. Moreover, that honored being is a source of destructive fire for the people of disbelief and error, and a source of shared light for the people of guidance, and it is a hidden and celestial sign. Now, in this Dhu al-Hijjah, in an unprecedented manner, the falling of stars from midnight to five in the morning is an important celestial event. Since the events of the heavens look toward our world, this event will certainly have an effect on the Earth. We should seek refuge in the mercy of Allah, that it does not become a destructive fire but instead becomes a source of shared light. Indeed, just as in the chapters of the Holy Quran, verses look toward each other and point to one another. Similarly, the upper and lower chapters of this great Quran of Allah, which is the universe, also look toward each other and clarify each other's points. In the chapter of the heavens, writing the word of Celal in red is not enough; perhaps the stars, written like the word of Celal with luminous embroidery, and the luminous points emanating from those stars, are certainly like sign flares, revealing a secret, in this miraculous celestial chapter.

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 229 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

He who teaches the laws of truth to the descendants of Âd, who instructs mankind in the principles of truth through sincere actions, who demonstrates and establishes the methods of direction and happiness through pure and reasonable words, who fears the punishment of Allah more than anyone, and who knows and declares Allah more than anyone, who commanded a fifth of humanity and half the globe for one thousand three hundred and fifty years with the utmost majesty, who brought the world into order, and whose renowned deeds are such that this person, perhaps of the universe, is the only one worthy of honor—how absurd, a hundred times absurd, is the claim that this person is a deceiver, who does not fear Allah, does not know Him, and does not recognize his own dignity. To assume that such a person is merely human, and to suppose that he has risen from the ordinary level of humanity to a hundred degrees above is impossible. Because there is no middle ground in this matter. For, if we assume hypothetically that the Qur'an is not the word of Allah, then it would have to fall from Arsh (the Throne), and it could not remain in the middle. Perhaps we would have to accept that it belongs to the most dishonest person on earth. But this, O Satan, even if you were a hundredfold layered Satan, you could not deceive any uncorrupted mind, nor could you convince any uncorrupted heart. Satan said, "How can I not deceive? I have caused most people and the famous scholars of humanity to disbelieve in the Qur'an and Muhammad." The Answer: Firstly: From a very distant distance, the largest thing may appear as small. A star may be said to be like a candle. Secondly: If one looks at something with a superficial and hasty glance, an extremely impossible thing may seem possible. Once, an old man looked up at the sky during Ramadan to see the crescent moon. A white hair fell into his eye. He mistook that hair for the moon and said, "I have seen the moon." Indeed, it is impossible that the crescent moon could be that white hair. However, because he looked directly at the moon with intention and saw that hair incidentally and secondarily, he mistakenly thought the impossible was possible.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

A person of firm resolve like Hazrat Musa (peace be upon him) could only endure hearing a few words. Musa (peace be upon him) said: "Is this your speech?" Allah replied: "I have the power over all tongues." Satan returned and said: "Many people speak about such matters in the name of religion, just like the issues of the Qur'an. Therefore, is it not possible for a human being to do such a thing in the name of religion?" In response, by the light of the Qur'an, I said: First: A religious person, out of love for religion, says, "This is the truth, this is the reality, this is the command of Allah." But he does not speak about Allah according to his own desires. He does not go beyond the limits, imitate Allah, or speak in His place. "And who is more unjust than he who forges a lie against Allah?" from the verse trembles. Second: It is absolutely impossible for a human being to do this on his own and succeed in any way, perhaps even more impossible. Because similar people can imitate each other. Those of the same nature can take on each other's forms. Those close in rank can imitate each other's positions and temporarily deceive people; but they cannot deceive them permanently. Because, in the eyes of the attentive, in every case, the subtle and manifest signs of forgery will reveal the deception, and the trick will not last. If the forger is very far from the one he imitates, for example, an ordinary person tries to imitate the genius of Ibn Sina in knowledge, or a shepherd tries to imitate the position of a king, he will certainly deceive no one, perhaps even become a laughingstock. Every aspect of his behavior will reveal that "this is a forger!" Indeed, how could a star-moth, for ten thousand years, appear to observers as a real star without any change?

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

The Qur'an al-Karim, with this verse, calls out to the weakness of humans and jinn in the face of the vast dominion of lordship: "O lowly, small, and helpless human! How can you rebel against the Eternal Sovereign, before whom the devils are driven away, and the angels, the stars, and the suns obey? How can you dare to rebel against a Sultan who has an army capable of using great stars as bullets and lead?" Seventh step: Just as there are very small members of the stars, there are also very large ones. Everything that adorns and embellishes the sky and its surface is a star. Some of them have become ornaments of the sky, while others are celestial weapons used to repel devils. This celestial warfare, which occurs even in the most vast circles of the sky, is shown to humans in order to accustom them to fight against their enemies with courage. O you who are wise! Among the things that distinguish humans from animals are the following: First, humans are concerned with the past and the future. Animals do not have the perception to think about these two times. Second, whether personal or worldly, internal or external, their perception is comprehensive and general. Third, it is the ability to discover and arrange the prerequisites necessary for construction. For example, gathering and arranging the necessary stones, wood, and cement required to build a house. Therefore, the first and greatest duty of a human is to recite praise and glorification. First, with the tongue, to express the blessings seen or to be seen in the past, present, and future. Then, with the tongue, to express the impressions seen within oneself or externally. Finally, with the tongue of testimony and observation, to praise and laud the Creator for the praises made by the created beings.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Onuncu Risale ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Here, O Iblis, despite your opposition, the people of truth and fairness judge in this manner with such truthful reasoning. Indeed, even the smallest piece of evidence increases their faith in the Qur'an. The path you and your followers show is: If the word of man were considered divine, that is, if that magnificent diamond bound to the Throne were thrown to the ground, there would be only one proof necessary, one that could lift it from the ground and place it on the Celestial Throne, so that it might be freed from the darkness of disbelief and reach the lights of faith. But to achieve this is extremely difficult. Therefore, many are losing their faith in this age, under the guise of impartial reasoning, as you say. Satan turned and said: "The Qur'an resembles the speech of man; it is in the style of their conversation. Therefore, it is the speech of man. If it were the speech of Allah, it would have a unique and extraordinary style in every respect, befitting Him. Just as His art does not resemble human art, His speech should not resemble human speech either." I replied: Just as our Prophet (peace be upon him), besides his miracles and unique qualities, remained human in his actions, conditions, and appearances, becoming a model and a guide for the divine and the laws of creation, like humans. He catches cold, feels pain, and so on... No extraordinary condition was given to him in any of his states so that he could be a leader for his nation through his actions, a guide through his appearances, and a teacher through all his movements. If every state of him had been extraordinary, he could not have been a leader in every respect, an absolute guide for everyone, or a mercy for all mankind. Similarly, the Qur'an al-Hakim is the leader for the people of intellect, the guide for jinn and mankind, the guide for those of perfection, and the teacher for those of truth. Therefore, it is necessary and certain that it should be in the style of human speech and expression. Because jinn and mankind take their communication from it, learn their prayers from it, express their issues in its language, learn their etiquette from it, and so on, everyone refers to it. Therefore, if it were in the style of the speech of Allah that Hazrat Musa (peace be upon him) heard on Mount Sinai, mankind could not have endured listening to it or hearing it.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

For example, it is well known that when the Islamic Dajjal dies, the devil who served him will shout from the Stone of the Haghia Sophia in Istanbul, and the whole world will hear his voice saying, "He is dead," and everyone will hear this voice. That is, it will be announced in a very strange and surprising way, even causing the devils to be astonished, through a radio broadcast. Also, the strange conditions and terrible actions of the Dajjal's regime, the committee he established, and his government are said to be related to his personal character, which hides their meaning. For example, it is reported, "He is so powerful and enduring; only the Prophet Jesus (peace be upon him) can kill him; there is no other solution." That is, only a pure, heavenly, and lofty religion of the followers of Jesus will be able to destroy and kill his profession and predatory regime. This Jesus religion, which leads and unites with the truth of the Qur'an, will cause this godless profession to perish and die when the Prophet Jesus (peace be upon him) descends. Otherwise, his person cannot be killed by a microbe or a cold. Also, some interpretations and rulings made by narrators who are capable of making mistakes are mixed with the words of hadith and are mistaken for hadith, thus hiding the meaning. There is no apparent agreement with the facts, and the narration is considered ambiguous. Also, in ancient times, just as in this time, since the spiritual character of the community and society had not developed and individual thinking prevailed, the great qualities and major actions of the community were attributed to the individuals at the head of the community. Therefore, in order for those individuals to be worthy and suitable for extraordinary and universal qualities, it was necessary for them to have a body and strength a hundred times greater than the ordinary, an amazing statue, and an immense and powerful strength and authority. Thus, they were described in such a way. There is no apparent agreement with the facts, and that narration becomes ambiguous.

Şualar ·1936 ·Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Sixth Treatise, the Sixth Part It has been written to indicate the guardians and attendants of the Holy Qur'an and to avoid being deceived. In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. "And do not incline toward those who do wrong, lest the Fire should touch you." 1 THIS SIXTH PART, by the grace of Allah, will block six approaches of the devils of mankind and jinn. FIRST DESISE Based on the teachings they receive from the devil of jinn, the devils of mankind want to deceive the devoted attendants of the Book of the Qur'an through the love of worldly fame and vanity, and to make them abandon that sacred service and that spiritual and lofty struggle. For example: In human beings, generally speaking, there is an inherent desire for the love of fame and vanity, which is the desire to appear before the hypocritical people and to hold a position in the eyes of the public. In every individual of this world, there is a partial and total desire for fame, honor, and prestige. Indeed, the feeling of being a seeker of fame drives them to the extent that they would sacrifice their lives for it. This feeling is very dangerous for the people of the hereafter. For the people of this world, it is also very corrupting, a source of many bad morals, and the weakest vein of human beings. That is, to capture a person and draw them to oneself, one binds them by stroking that feeling, and thus defeats them. What I fear most for my brothers is the possibility that the people of disbelief might exploit this weak vein. This situation makes me think a lot. In this way, some poor-hearted friends who are not genuine have drawn me in, and spiritually put them in danger. FOOTNOTE

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Sixth Treatise, the Sixth Part It has been written to indicate the guardians and attendants of the Holy Qur'an and to avoid being deceived. In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. "And do not incline toward those who do wrong, lest the Fire should touch you." 1 THIS SIXTH PART, by the grace of Allah, will block six approaches of the devils of mankind and jinn. FIRST DESISE Based on the teachings they receive from the devil of jinn, the devils of mankind want to deceive the devoted attendants of the Book of the Qur'an through the love of worldly fame and vanity, and to make them abandon that sacred service and that spiritual and lofty struggle. For example: In human beings, generally speaking, there is an inherent desire for the love of fame and vanity, the desire to appear before the hypocritical people and to hold a position in the eyes of the public. In every individual of this world, there is a partial and total longing for fame, honor, and prestige. Indeed, the feeling of being a seeker of fame drives them to the extent that they would sacrifice their lives for it. This feeling is very dangerous for the people of the hereafter. For the people of this world, it is also very corrupting, a source of many bad morals, and the weakest vein of human beings. That is, to capture a person and draw them to oneself, one binds them by stroking that feeling, and thus one overcomes them. What I fear most for my brothers is the possibility that the people of disbelief might exploit this weak vein. This situation makes me think a lot. In this way, some of my unfortunate friends who are not genuine have drawn them in, and spiritually put them in danger. FOOTNOTE

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

In conclusion: As stated in the Eighteenth Note of the Nineteenth Letter, the learned and knowledgeable class said in the understanding of the recitation of the Qur’an: “The Qur’an is unlike anything I have ever heard or compared to any existing books in the world; none of them resemble it, nor do they reach its level.” Therefore, the Qur’an is either below all of them or above them all. If it is the former, it is impossible, and no enemy, not even Satan, would say or accept it. Therefore, the Qur’an is above all books; thus, it is a miracle. Exactly so, we say with the most certain proof of reasoning and logic, called enumeration and division: O Satan and O followers of Satan! The Qur’an is either a speech from the Most High Throne and the Most High Name, or—God forbid, indeed, a thousand times God forbid—it is the product of a base, deceitful, fearless of Allah, and ignorant, faithless human being. But this, O Satan, you could not and cannot say, nor will you ever be able to say against the previous proofs. Therefore, certainly and without doubt, the Qur’an is the speech of the Creator of the universe. Because the middle ground is impossible and cannot exist. As we have proved it with absolute certainty; you have seen and heard it yourself.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Altinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

THIRD FRUIT: Having seen the description of eternal happiness, he has taken its key and given it as a gift to jinn and mankind. Yes, through the Miraculous and with his own eyes, he has seen Paradise and witnessed the enduring waves of the mercy of the Most Merciful, Almighty, and has certainly and firmly understood eternal happiness. He has given the news of the embodiment of eternal happiness as a gift to jinn and mankind: How precious such a message is for poor jinn and mankind, who are in a world of uncertainty and in a state of confusion and chaos, where the current of time and the movement of atoms leads them into the endless ocean of death and separation. And how blissful such a message is for those jinn and humans who, thinking themselves doomed to eternal death, are on the brink of despair. It is beyond description. If a man, at the very moment he is about to be executed, is given a palace in the proximity of the King of Kings out of mercy, how much joy it would bring. Collect all such joys from every jinn and human being, and then you will understand the value of this message. FOURTH FRUIT: He has given the gift of the fruit of seeing the beauty of Allah to jinn and mankind, not only for himself but also for every believer, so that you can compare how delicious, pleasant, and beautiful this fruit is: That is, every person who has a heart loves a beautiful, perfect, and generous being. And this love, depending on the degree of beauty, perfection, and generosity, becomes admiration, worship, and attachment so deep that one is willing to sacrifice one's life. Just one glance at such a being is enough to make one willing to give up the whole world. Yet, all the beauty, perfection, and generosity found in all of creation, compared to His beauty, perfection, and generosity, are like a few small stars compared to the sun. Therefore, if a person is able to see the beauty of the Almighty, the Most Perfect, in eternal happiness—worthy of infinite love, infinite vision, and infinite desire—how blissful, joyful, and beautiful such a fruit is, you will understand if you are a human.

Sözler ·1921 ·Otuz Birinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Our prayer is in need of your words, and making a prayer is our duty. Our brother Sabri Efendi has judged it so well; alhamdulillah, alhamdulillah! Who is there that can find fault in these Lights? Yes, perhaps some expressions do not fully conform to what is called literature. There is some truth in that. Because literature is not for sale; rather, lights are shown from the Qur'an. When I read these Words, I feel as if I represent my Master. Reading with your expressions, with your enthusiasm, is so pleasant and enjoyable for me that I cannot describe it. Therefore, I consider touching even a single letter as committing a grave sin. Occasionally, with the spiritual power of the authority you have given me, I may change or remove a letter in the name of you. This is the nature of my perception and influence. When I was drafting this letter, at this very moment the muezzin was saying "Allahu Ekber" from the minaret. I also responded with "Allahu Ekber (Celle Celâlühü)". Is this not an open sign of the sacredness of the matter? Fourth particular matter: Bârekâllah, how well you are using the old Said language as a weapon, even if it is in the past tense! I am certain that your spiritual stones have hit their targets, as indicated in the noble verse: "And you did not throw when you threw, but it was Allah who threw." May Allah cut off the evils of such people with His power sword. We entrust such wicked and oppressive people to the Name of the Almighty. I have no future in service; but the extent of my spiritual efforts is boundless. Even if they were to load the world onto my back and shake me with fire from all sides, they cannot prevent me from having this lofty thought. However, my heart is not at peace with this; it longs for many things. Alas, because the devil, the jinn, and the human devil stand before me with terrible weapons, I am inevitably forced to struggle and fall behind in true service. I regret this greatly. "And their final prayer is: All praise is due to Allah, the Lord of all worlds." Hulusi • • •

Barla Lâhikası ·1934 ·Mektup 63 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Zaaf is a test; Allah tests His servant, but the servant cannot test Allah. O miserable and weak! The weakness and fear are in vain, and external influences act upon you, attract you. O anxious and suspicious! A certain benefit is not sacrificed for imagined harms. What is needed from you is action; the result belongs to Allah. No one interferes in the matter. Allah brings the servant to the arena of testing. He says, "If you do this, I will do this." But the servant cannot test Allah. If he says, "May my Lord make me successful, and I will do this," he trespasses. Satan said to Isa: "Since He does everything, and destiny is one and unchangeable, throw yourself from the mountain. He will save you." Isa said: "O cursed one! A servant cannot test or challenge his Lord." • • • Do not go to extremes in what you like. The cure for one ailment may become the cause of another. The remedy may become poison. If the cure exceeds the measure, it brings illness, it kills. • • • The eye of stubbornness sees an angel as a devil Stubbornness does this: If Satan helps someone, he calls him an angel and sends him blessings. On the opposing side, if he sees an angel, he thinks he has changed his appearance and considers him a devil, and curses him. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

It heals beautifully the wounds that man suffers from the corruption of the world, the decay of things, and the love of transience, by showing that the world is a guesthouse of Rahmân and by informing that the beings in the world are mirrors of the Divine Names and that the created things are letters of the eternal Samedân, which are renewed at every moment. It also liberates man from the darkness of illusions. It also shows death and the appointed time as a prelude to meeting and reuniting with beloved companions in the world of Berzah and in the world of eternity. In this way, it heals the wounds of death that people of deviation consider as an eternal separation from their beloved. And that separation is proved to be a mirror of likeness. It also proves that the grave is a door opening to the world of mercy and the abode of happiness, to the garden of joy and the land of light of Rahmân. Thus, it removes the most terrible fear of man and shows the most painful, sorrowful, and difficult journey of Berzah as the most pleasant, joyful, and refreshing journey. It closes the mouth of the dragon of the grave and opens the door to a beautiful garden. That is, it shows that the grave is not the mouth of a dragon, but rather a door opening to the garden of mercy. It also tells the believer: If your strength is limited, leave your affairs to the will of your Lord. If your power is small, trust in the power of the Almighty. If your life is short, think of the eternal life. If your life is brief, know that you have an eternal life, so do not worry. If your thoughts are dim, enter under the sun of the Qur’an and look with the light of your faith, so that each verse of the Qur’an becomes a star shining light on you instead of the moth-like thoughts.

Sözler ·1921 ·Otuz Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Önceki Ayet: İsra 52 ← İsra Suresi → İsra 54: Sonraki Ayet Meali: 53- Kullarıma söyle, sözün en güzelini söylesinler. Sonra şeytan aralarını bozar. Çünkü şeytan, insanın apaçık düşmanıdır. '''Kur'an'daki Yeri: 15. Cüz, 286. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·İsra 53 0.16

Önceki Ayet: Hacc 3 ← Hacc Suresi → Hacc 5: Sonraki Ayet Meali: 4- Onun (şeytan) hakkında şöyle yazılmıştır: Kim onu yoldaş edinirse bilsin ki (şeytan) kendisini saptıracak ve alevli ateşin azabına sürükleyecektir. '''Kur'an'daki Yeri: 17. Cüz, 331. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Hacc 4 0.16

…
Âyetin devamındaki “câriyelerin muhsan olması” ifadesiyle onların evlenmesi (bazı müfessirlere göre müslüman olmaları), muhsanât tabiriyle de hür kadınlar kastedilmiş olmalıdır. Kur’an’da müslümanlara Ehl-i kitabın muhsanâtı ile evlenme izni verilirken (el-Mâide 5/5) hür yahut iffetli, ya da her iki özelliği birlikte taşıyan kadınların kastedildiği yönünde farklı görüşler vardır. İhsan ve muhsan kelimelerinin hadislerdeki kullanımında iffet ve evlilik anlamları ağırlık taşır. Kavramın Kur’an’da yer alan muhteva zenginliği fıkıh doktrinini de doğrudan etkilemiş, literatürde ihsanın tanımı, zina ve kazf suçlarının oluşumuna, cezalarının ağırlaştırılmasına etkisi, kimlerin muhsan sayılacağı gibi hususlarda ayrıntılı tartışmalar için zemin teşkil etmiştir. Hz. Peygamber’in uygulamasından hareketle fıkıhta zina suçunun cezalandırılması hususunda ikili bir ayırıma gidilmiş, Kur’an’da, zina edenlere 100 celde vurulmasını öngören âyet (en-Nûr 24/2) bekârların işleyeceği zina suçuna ilişkin bir hüküm şeklinde anlaşılmış, evlilerin zina etmesi halinde ise sünnetteki örnek olaylardan hareketle recm cezasının uygulanması görüşü ağırlık kazanmıştır (bk. ZİNA ). Zina suçunda recm cezasının uygulanabilmesi için suçlunun ihsan sıfatına sahip bulunması, literatürdeki terimiyle erkeğin “muhsan”, kadının “muhsana” olması şartı da bu ayırımın tabii bir sonucu olarak gündeme gelmiştir. Öte yandan zina iftirası suçunun sübûtu için iftiraya uğrayan şahsın mâsum ve iffetli olmasının yeterli olacağı, bu şahsın ayrıca evli olması gibi bir şartın aranmasına mahal olmadığından ilgili âyette geçen muhsan kelimesine (en-Nûr 24/4) daha sade bir anlam yüklenmiştir. Bunun sonucu olarak da kavramın fıkıh literatüründe “recm ihsanı” ve “kazf ihsanı” adıyla (Kâsânî, VII, 37) ikili bir ayırım içinde ele alındığı görülür. Recm İhsanı. Zina suçunda ihsan, fâile recm cezasının uygulanabilmesi için taşıması zorunlu görülen niteliği ifade eder. İhsanın recm açısından alâmet, şart ya da sebep olarak adlandırılacağı konusunda fakihler arasında tartışma bulunsa da (Abdülazîz el-Buhârî, IV, 1339-1341; Teftâzânî, II, 145, 148-149) genelde fâilin özelliği olarak tanıtılır ve bu özelliğin birtakım şartlardan oluştuğu belirtilir. Meselâ Hanefî kaynaklarında bunun yedi şartından söz edilse de Serahsî akıl ve bulûğun recm ihsanının değil cezaî ehliyetin şartı, hürriyetin de cezanın tam uygulanabilmesinin şartı olduğunu belirterek gerçekte recm ihsanının müslüman olma ve geçerli evlilik içinde cinsel ilişkide bulunma şeklinde iki şartının bulunduğunu ifade eder ( el-Mebsûṭ , IX, 39; ayrıca bk. Kâsânî, VII, 37). İhsan kavramının gerek örfte gerekse Kur’an’da ve Sünnet’te hür, evli, hatta müslüman anlamında da kullanılmış olması sebebiyle recm ihsanında suç fâilinin iffetli olması değil öyle olmasına objektif bir imkân sağlayan hukukî statüsü önem taşımış ve bunlar arasında da onun hür, müslüman ve evli bulunması şartları üzerinde durulmuştur. Bir kimsenin bu nitelikleri taşıması onu muhsan yapacağından bunlar ayrıca zina suçunda recmin uygulanma şartları ya da cezayı ağırlaştırıcı sebep olarak da görülebilir. Ağırlaştırıcı sebep olarak görülmesi de bu özelliklerin kişiyi zinaya düşmekten alıkoyucu güzel hasletler olduğu, bu imkânlara rağmen işlenen suçun daha ağır biçimde cezalandırılması gerektiği düşüncesinden kaynaklanır. Kur’an’da, müminlerden muhsan kadınlarla evlenmeye gücü yetmeyenlerin câriyelerle evlenebileceğine, evlendikten sonra zina eden câriyelere de muhsan kadınlara verilen cezanın yarısının gerekeceğine ilişkin âyette (en-Nisâ 4/25) muhsanât kelimesinin “hür kadınlar” anlamında kullanılması, recm cezasının bölünemez oluşu, ayrıca suçluya tam ceza uygulanabilmesi için çoğu yerde hürriyet şartının aranması sebebiyle fakihler fâilin hür olmasını recm ihsanının ilk şartı olarak ileri sürerler. Şâfiî ve Hanbelî mezhepleriyle Hanefîler’den Ebû Yûsuf,

TDV İslâm Ansiklopedisi ·İHSAN 0.16

…
Kocanın böyle bir iddiası varsa ya dört şahit getirmeli veya “liân/mülâane” denilen uygulamaya gidilmelidir. 3. Karîneler. Zina suçunun ikrar ve şahitlik dışında bir yolla ispatı ihtilâfa yol açmış, hâkimin kişisel bilgisi gibi yolların asla ispat vasıtası olamayacağı ittifakla benimsenirken evli olmayan kadının hamileliğinin ortaya çıkışı Mâlikîler, liân uygulamasında kadının imtina etmesi hem Mâlikîler hem Şâfiîler tarafından zina suçunun ispatı olarak değerlendirilmiştir. Hamileliğin tecavüz, şüpheye dayanan bir birleşme veya birleşme yaşanmadan bulaşma vb. sonucunda da oluşabildiği düşünüldüğünde zina davasında karînelerle ispatın isabetli bir yol olamayacağı ortaya çıkmaktadır. Zira had suçlarında kesinlik aranmakta ve herhangi bir şüphe halinde cezanın düşmesine hükmedilmektedir. İslâm hukukunun bu hassasiyeti ve her fiili mutlaka cezalandırma isteklisi olmadığı dikkate alındığında ikrar ve şahitlik dışında kalan, sesli ve görüntülü araçlar dahil diğer ispat yollarının babalık vb. davaların aksine zina davasında dikkate alınmamasının isabetli olacağı söylenebilir. Zina Suçunun Cezası. İslâm öncesi dönemde Yahudilik’te zina edenin recmedilerek öldürülmesi hükmü bulunduğu, Hıristiyanlığın da Yahudiliğin devamı olduğu bilinmekteydi. Genel kabule göre İslâm’ın ilk dönemlerinde geçerli olan düzenleme zina ettiği dört şahitle ispat edilen kadının ev hapsine alınması, erkeğin de sözlü eziyete mâruz bırakılması şeklindeydi (en-Nisâ 4/15-16). Bu hükmü düzenleyen âyette geçen, “Allah onlar için bir yol açıncaya kadar” ifadesi asıl düzenlemenin daha sonra geleceğine işaret etmekteydi. Nitekim zamanla gerek âyet gerekse sünnetle yeni düzenlemeler gelmiş ve ev hapsi hükmünün değiştirildiği genel kabul görmüştür. Sözlü eziyet hükmünün de değiştirildiğini söyleyenler varsa da genel kanaat, bunun geçerliliğini sürdürdüğü ve yeni cezalarla birlikte uygulanabileceği yönündedir. Bundan sonra hangi düzenlemenin geldiği ve nasıl bir süreç geçirildiği konusunda farklı görüşler bulunmaktadır. Hanefî çoğunluğunun da katıldığı bir görüşe göre ilk düzenlemenin ardından bekârın bekârla zinası için yüz sopa ve sürgün, dulun dulla zinası için de yüz sopa ve recm cezalarını belirleyen hadis gelmiş (Buhârî, “Ḥudûd”, 21, 30; Müslim, “Ḥudûd”, 12), ardından bekâr ve dul ayırımı yapılmadan zina eden kadın ve erkeğe yüz sopa vurulmasını emreden âyet nâzil olmuş (en-Nûr 24/2), son olarak Hz. Peygamber’in Mâiz’e recm uygulamasıyla evlilik yapmamış kişi (muhsan olmayan) için yüz sopa hükmü âyet gereği sürdürülmüş, evlilik yapmış (muhsan) olan için de recm cezası hükmü sünnetle yerleşmiştir. Köle ve câriyelerin cezasının ise hürlerin yarı cezası olan elli sopa olduğu İslâm âlimleri tarafından -bazı Hâricîler dışında- ittifakla kabul edilmiştir. Ayrıca Mâlikî, Şâfiî ve Hanbelîler, hür ve erkek bekâr için yüz sopaya bir yıl sürgün cezasını da ilgili hadislere dayanarak ilâve ederken Şâfiî ve Hanbelîler bir yıl sürgünü bekâr kadın için de gerekli görmüşlerdir. 1. Recm. “Taşlayarak öldürme” anlamındaki recm cezasından Kur’an’da açıkça bahsedilmediğinden recm hükmü Hz. Peygamber’in hadis ve uygulamalarına dayanmaktadır. Bazılarınca lafzının mensuh, hükmünün bâki olduğu iddia edilen recm âyetinin (Müslim, “Ḥudûd”, 3; İbn Mâce, “Ḥudûd”, 7) varlığı ve yorumu derin tartışmalara yol açmış, neticede böyle bir âyetin lafzan hiç mevcut bulunmadığı görüşü hâkim olmuştur. Hz. Peygamber’in hükmüyle kendilerine recm uygulananlar arasında yahudiler ve müslümanlar vardır. İslâmî dönemde ilk recm uygulaması yahudilere yapılmıştır. Şöyle ki: Bir grup yahudi zina davalarını Tevrat’taki recm cezasından daha hafif bir ceza ile çözebilmek için Hz. Peygamber’e getirmişti. Hz. Peygamber onlara zinanın Tevrat’taki hükmünü sordu. Teşhir ve sopa gibi cezalardan bahsederek recmi gizlemeye çalışmaları üzerine Hz. Peygamber Allah’ın

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ZİNA 0.15

…
Hz. Peygamber’in hükmüyle kendilerine recm uygulananlar arasında yahudiler ve müslümanlar vardır. İslâmî dönemde ilk recm uygulaması yahudilere yapılmıştır. Şöyle ki: Bir grup yahudi zina davalarını Tevrat’taki recm cezasından daha hafif bir ceza ile çözebilmek için Hz. Peygamber’e getirmişti. Hz. Peygamber onlara zinanın Tevrat’taki hükmünü sordu. Teşhir ve sopa gibi cezalardan bahsederek recmi gizlemeye çalışmaları üzerine Hz. Peygamber Allah’ın hükmü olduğunu söyleyerek recm kararı vermiş ve, “Allahım! Onların terkettiği emri ilk defa ben ihya ettim” demiştir (Buhârî, “Ḥudûd”, 24; Ebû Dâvûd, “Ḥudûd”, 26). Peygamber’in vefatından sonra halifeler döneminde ve sonrasında, hatta Osmanlılar döneminde az da olsa recm uygulamaları bulunmaktadır. Diğer taraftan fıkıh kitaplarında recmin bir had cezası olduğu, ilgili hadislerin sahih ve delil olmak için yeterli bulunduğu, bu konuda sahâbenin icmâ ettiği, sahâbe sonrası dönemde de -bazı Hâricîler’le Şîa’dan birkaç kişi dışında- bu bakışın teorik düzeyde değişmeden sürdürüldüğü vurgulanmaktadır. Son dönemlerde yapılan tartışmalarda Hz. Peygamber’in recm uygulamasının sopa âyetinden önce olduğu, bu ceza şeklinin Yahudilik’ten alınarak uygulandığı, hadisleri bir tarafa bırakarak âyetin hükmüyle yetinmek gerektiği, recmin Kur’an hükmüyle çeliştiği, böyle ağır bir cezanın daha kesin bir delille sabit olması gerektiği, kölelere uygulanacak cezada recmin yarısının alınamayacağı gibi itirazlarla recme kökten karşı çıkanlar bulunduğu gibi recmin bir had cezası değil bir ta‘zîr türü olduğunu, Hz. Peygamber’in uygulamalarıyla diğer uygulamaların bu mahiyette yapıldığını söyleyenler de vardır. Recm uygulanacak kişinin muhsan, hür ve müslüman olması gerekir. Şâfiîler dışındaki âlimlere göre zimmî ve mürtedlere de recm uygulanır. Hamile olan kadının, hamileliğinin nikâhtan veya zinadan olmasına bakılmadan çocuğunu doğuruncaya ve çocuğun annesine bağımlılığı sona erinceye kadar infazı ertelenir. Klasik fıkıh kaynaklarında yer alan recmin infaz şekline dair ayrıntılar dava şahitle ispat edilmişse ilk taşı şahitlerin atması, devlet başkanı veya temsilcisinin huzurunda, halkın gözü önünde meydanda ve normal büyüklükte taş kullanılarak yapılması gibi öneriler suçun ispatında şüpheyi önleme, cezanın uygulanışında aleniyeti ve caydırıcılığı sağlama gibi düşüncelere dayanır. Recm edilecek kişiye daha önce yüz sopa vurulmaz, öldüğünde diğer müslümanlar gibi yıkanıp kefenlenir ve namazı kılınır. Ancak devlet başkanı ve itibarlı kişilerin böyle bir cenazenin namazını kıldırmalarını hoş karşılamayanlar da vardır. 2. Yüz Sopa. Bu ceza Kur’ân-ı Kerîm’de zina eden kadına ve erkeğe yüz sopa vurulmasını emreden âyete dayanmaktadır (en-Nûr 24/2). Âyette bekâr ve evli ayırımı yapılmaksızın umumi bir ifade kullanılmış olmakla birlikte İslâm âlimleri, bu umumi hükmün Hz. Peygamber’in hadisleri ve uygulamalarıyla tahsis edilerek yüz sopa cezasının sadece muhsan olmayan kişilere uygulanacağı kanaatine varmışlardır. Cezanın infazı sırasında sopanın çok acıtan veya yaralayan türden olmaması, vurmanın ne çok sert ne de çok yavaş olması, kanamaya veya bir organın zarar görmesine yol açmaması gerekmektedir. İnfaz tehlikeli görülen çok sıcak veya çok soğuk zamanlarda yapılmaz. Çoğunluğa göre hasta, lohusa ve hamilelerin infazı ertelenir. Hastanın iyileşme ümidi bulunmuyorsa ağırlıklı görüşe göre yüz adet küçük dal ile hafifçe vurularak sembolik bir infaz yapılır. Hz. Peygamber zamanında böyle bir uygulama yapılmıştır (Ebû Dâvûd, “Ḥudûd”, 39). Hanefî ve Mâlikîler’e göre infaz sırasında erkek mahkûmun avret yerleri hariç vücudu çıplak olur; diğer mezheplere göre ise yalnız kalın giysileri çıkarılır. Mahkûm kadın ise ittifakla sadece kalın giysileri çıkarılır. Çoğunluğa göre erkek mahkûm ayakta, kadın ise otururken infaz yapılır. Mâlikîler’e göre ise ceza ikisi

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ZİNA 0.15

…
Zina suçuna uygulanacak ceza yaptırımı fıkıh kaynaklarında ayrıntılı biçimde ele alındığı gibi zina fiilinin sıhrî haramlık doğurup doğurmadığı, zina mahsulü çocuğun (veled-i zinâ) nesebi ve kamuya açık görev ve hizmetlerde herhangi bir hak mahrumiyetine uğratılıp uğratılmayacağı gibi konular da tartışılmıştır. Özellikle veled-i zinâ ile ilgili tartışmaları -İslâm’ın suçların şahsîliği ilkesi zedelenmeden- zinanın büyük bir günah ve toplum yapısını tehdit eden açık bir kötülük olduğu bilincini topluma yerleştirme gayretleri olarak görmek gerekir. BİBLİYOGRAFYA İbn Miskeveyh, Tehẕîbü’l-aḫlâḳ (nşr. Hasan Temîm), Beyrut 1398, s. 36. Mâverdî, Edebü’d-dünyâ ve’d-dîn (nşr. Mustafa es-Sekkā), Beyrut 1398/1978, s. 36. Râgıb el-İsfahânî, eẕ-Ẕerîʿa ilâ mekârimi’ş-şerîʿa (nşr. Ebü’l-Yezîd el-Acemî), Kahire 1405/1985, s. 88-90, 117, 291, 314-315, 319. Gazzâlî, İḥyâʾ , II, 21-60; IV, 17-20. a.mlf., Mîzânü’l-ʿamel , Kahire 1328, s. 32-33, 96-102. a.mlf., el-Erbaʿîn fî uṣûli’d-dîn , Kahire 1328, s. 245. Kâsânî, Bedâʾiʿ , VII, 33. İbn Rüşd, Bidâyetü’l-müctehid , Kahire 2004, IV, 215 vd. İbn Kudâme, el-Muġnî , Kahire 1968, IX, 34 vd. Nevevî, el-Mecmûʿ , XX, 3 vd. M. Ebû Zehre, el-Cerîme , Kahire 1976. Ahmed Fethî Behnesî, el-Cerâʾim fi’l-fıḳhi’l-İslâmî , Kahire 1988. Sa‘d Mersafî, Şübühât ḥavle eḥâdîs̱i’r-recm ve reddühâ , Küveyt 1415/1994. Mehmet Boynukalın, İslâm Hukukunda Zina Suçu ve Cezası (yüksek lisans tezi, 1995), MÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü. İsmail Acar, İslam Hukukunda Zina Suçu ve Cezası Üzerine Karşılaştırmalı Bir İnceleme (doktora tezi, 1999), Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Sâlih b. Nâsır el-Huzeyyim, ʿUḳūbetü’z-zinâ ve şürûṭü tenfîẕihâ , Demmâm 1422/2001. Mehmet Çelen, İslam Hukukunda Zina ve Recm , İstanbul 2006. Hüseyin Esen, İslâm Hukukunda Veled-i Zina , İstanbul 2007. Hamza Aktan, “Recm Cezası Örneğinde Sosyal Değişim Olgusu ve Kur’an”, Çağımızda Sosyal Değişme ve İslâm (Kutlu Doğum 2002) , Ankara 2007, s. 414-426. Yusuf Ziya Keskin, Recm Cezası: Ayet ve Hadis Tahlilleri , İstanbul 2001. İbrahim Çalışkan, “İslâm Hukukunda Zina Suçunun Mahiyeti ve Cezası”, AÜİFD , XXXIII (1992), s. 61-100. Muhsin Demirci, “Nesih Bağlamında Recim Âyeti Sorunu”, MÜİFD , sy. 18 (2000), s. 101-119. Ömer Menekşe, “Osmanlı’da Zina Cezası Olarak Recm”, Marife , III/2, Konya 2003, s. 7-18. “Recm”, Mv.F , XXII, 124-126. “Zinâ”, a.e. , XXIV, 18-47. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 2013 yılında İstanbul’da basılan 44. cildinde, 440-444 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 2 bölümden oluşan maddenin 2. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/zina#2-diger-dinlerde 2/2 Müellif: ELDAR HASANOV ZİNA Müellif: ELDAR HASANOV Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2013 Erişim Tarihi: 03.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/zina#2-diger-dinlerde ELDAR HASANOV, "ZİNA", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/zina#2-diger-dinlerde (03.04.2026). Kopyalama metni Diğer Dinlerde. En iptidaisinden en gelişmiş olanına kadar bütün dinlerde zina kavramının tanımı birbirine oldukça benzer unsurlardan meydana gelir. Toplulukça onaylanmış veya resmî olarak kabul edilmiş birliktelikler dışında gizlice yaşananlar veya tecavüz türünden teşebbüsler daima suç ve günah sayılmıştır. İptidai topluluklarda çok rastlanmasa da tabuların çiğnenmesine yol açan gayri meşrû her türlü ilişki cezalandırılmıştır. Bu cezalandırma hem topluluğun hukukî normları çerçevesinde hem de dinî inançlar bağlamında icra edilmekteydi. Hukukî olarak zina suçu işleyenler öldürülür, topluluk dışına sürülür veya bedenlerinde iz bırakan bir işleme mâruz bırakılırdı. Meselâ Kuzey Amerikan

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ZİNA 0.14

…
Ancak nesep de buna bağlı olarak sabit olduğu için, yalnızca ebenin şahitliğini nesebin sübûtu için yeterli kabul etmişlerdir. Ebû Hanîfe ise doğumu nesebin şartı (şart-ı mahz) saydığından nesebin sübûtu için doğum hadisesinin ya bir erkekle iki kadının ya da iki erkeğin şahitliği ile ispat edilmesini gerekli görmüştür. İlletin vasfının gerçekleştiğini gösteren alâmete misal ise ihsan dır. Âkıl bâliğ bir müslümanın sahih nikâhla evli olduğu eşiyle cinsî münasebette bulunmuş olması mânasına gelen ihsan, recm cezası bakımından şart mânası taşıyan bir alâmettir. Zina yapan kimse, eğer ihsan vasfına sahip olarak bu fiilde bulunmuşsa cezası recm dir. Bu bakımdan ihsan recmin yapılabilmesi için şart olmaktadır. Gerçekte ise ihsan zina fiilinden önce mevcut olan övgüye değer iyi bir vasıftır. Zina bu vasfa sahip olarak yapıldığı takdirde recm cezası gerekeceğinden ihsan, zâninin taşıdığı özelliği ortaya çıkaran bir alâmet olmaktadır. Çünkü şart, kendisi tahakkuk etmedikçe şeklen var olan bir illetle hükmün tahakkuk etmesi mümkün olmayan şeydir. Buna göre eğer ihsan vasfı bir alâmet değil de recm cezasının doğrudan bir şartı olsaydı, zinadan sonra zâninin bu vasfı kazanmasını beklemek gerekirdi. Oysa zinadan sonra kazanılacak ihsan vasfı ile recm cezası verilemez. Bu yönüyle ihsan, recm hükmünün dayandığı zina illetinin vasfını açığa çıkaran bir alâmet olmaktadır. İhsanın, zina suçu sabit olduktan sonra bile iki erkek veya bir erkek ve iki kadının şahitliği ile ispatlanabilmesi de onun mutlak mânada bir şart değil, şart mânasını taşıyan bir alâmet olmasındandır. Yine bundan dolayı, ihsan konusunda şahitlikte bulunanlar şahitlikten dönecek olsalar, suçlunun recmedilmesine sebep oldukları için tazminat cezasına çarptırılmazlar. 3. İllet mânası taşıyan alâmetler. Şer‘î hükümlerin bizce bilinen illetleri de aslında birer alâmettir. Meselâ vakit namazın, satım akdi bir mala sahip olmanın, kasten adam öldürme kısasın illetidir. Fakat aslında bu illetler o hükümlerin birer işareti, birer alâmeti yerindedirler. Çünkü asıl müessir bunlar değil, Allah Teâlâ’dır. Ancak Allah Teâlâ’nın hükümlerini kullarının vasıtasız olarak bilme imkânı olmadığı için, onların birer alâmeti olarak bu illetler vazedilmiştir. 4. Mecazen alâmet olanlar. Hakiki illetler ve hakiki şartlar bir yönleriyle de alâmet, yani bir şeyin varlığının işareti sayılırlar. Meselâ güneşin doğması gündüzün varlığının illeti olduğu gibi alâmeti de sayılabilir. Aynı şekilde, bir nikâhta şahitlerin varlığı nikâhın şartı olduğu gibi o nikâhın sahih olduğunun bir işareti ve bir alâmetidir. BİBLİYOGRAFYA Lisânü’l-ʿArab , “ʿalm” md. Tehânevî, Keşşâf , “ʿalâmet” md. Kāmus Tercümesi , “ʿalem” md. Serahsî, el-Uṣûl , II, 320, 328, 331-332. Gazzâlî, el-Müstaṣfâ , II, 280. Habbâzî, el-Muġnî , s. 351-353. Abdülazîz el-Buhârî, Keşfü’l-esrâr , IV, 169-174, 226-229. Ebü’s-Senâ el-İsfahânî, Beyânü’l-Muḫtaṣar (nşr. M. Mazhar Bekā), Cidde 1406/1986, I, 325-328. İsnevî, Nihâyetü’s-sûl , I, 61-67. Emîr Bâdişâh, Teysîrü’t-Taḥrîr , Kahire 1350-51/1932, IV, 74-75. Abdülazîz b. Abdurrahman er-Rebîa, es-Sebeb ʿinde’l-uṣûliyyîn , Riyad 1399/1980, I, 94-100, 142, 147; II, 65-70. Süleyman Dâvûd, Naẓariyyetü’l-ḳıyâsi’l-uṣûlî , İskenderiye 1404/1984, s. 69. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1989 yılında İstanbul’da basılan 2. cildinde, 335-336 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 2/2 TÜRK TARİHİ (bk. TUĞRA ).

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ALÂMET 0.14

…
Şâfiî ve Hanbelî mezhepleriyle Hanefîler’den Ebû Yûsuf, Zeydiyye ve Ca‘feriyye fakihlerinin çoğunluğu, müslüman olmayı recm ihsanının şartlarından saymazken Hanefîler’in ekserisi, Mâlikîler ve diğer mezheplerden bazı fakihler bir kimsenin muhsan sayılabilmesi için müslüman olmasını şart görürler. Birinci grup, Hz. Peygamber’in zina eden yahudi erkek ve kadına recm cezası uygulamasını (Buhârî, “Ḥudûd”, 37; Müslim, “Ḥudûd”, 26), ikinci grup ise Ehl-i kitap’tan bir kadınla evlenmek isteyen bir sahâbîye Resûl-i Ekrem’in “O seni muhsan kılmaz” dediğine, bir başka hadiste de, “Allah’a ortak koşan muhsan değildir” buyurduğuna dair rivayetleri esas alır (bunların kaynakları için bk. Abdullah b. Yûsuf ez-Zeylaî, III, 327-328), yukarıdaki uygulamayı da Tevrat’a göre verilmiş ve daha sonra neshedilmiş bir hüküm olarak kabul ederler. Karşı görüşte olanlar ise Hanefîler’in delil saydığı hadisleri sahih görmez ya da bunlarda ihsanın terim değil iffet anlamıyla kullanıldığını ileri sürerler. Hanefîler’in bu görüşünde, Ehl-i kitap kadınla evli kimseyi muhsan saymamalarında da olduğu gibi, recmin tam bir ceza olduğu bunun için de suçlunun tam bir nimet ve imkân içinde bu suçu işlemiş olması gerektiği düşüncesinin de önemli payı vardır. İhsan için müslüman olmayı şart gören fakihler arasında irtidadın, karşı görüşte olanlar arasında da zimmînin dârülharbe iltihakının ihsan sıfatını düşürüp düşürmediği tartışması özel bir yer tutar. Hukuken geçerli bir evliliğin ve bu evlilik içinde gerçekleşen cinsel ilişkinin kişiyi muhsan kılacağında ve böyle bir evlilik devam ederken işlenen zina suçu için ihsanın ağırlaştırıcı sebep olacağında recm cezasını kabul etmeyen azınlık dışındaki fakihler görüş birliği içindedir. Hatta fâsid evliliğin mehir ve iddet gibi hukukî sonuçları bulunduğundan hareketle kişinin muhsan sayılabilmesi için böyle bir evliliği yeterli görenler de vardır. Hanefîler, Hanbelîler’in çoğunluğu ve bazı Şâfiî fakihleri, evlilik içi cinsel ilişkinin kişiyi muhsan kılabilmesi için bu esnada eşlerden ikisinin de akıllı, bâliğ ve hür olması şartını ararlar; Hanefîler’de çoğunluğa göre ayrıca iki eşin de müslüman olması gerekir. Bunlardan bir kısmını gerekli görmeyen ya da sadece ilgili taraf için gerekli gören fakihlerin yanı sıra hayızlı, lohusa, oruçlu ya da ihramlı iken kurulan ilişkinin de kişiyi muhsan kılmayacağını ileri sürenler vardır. Bunda, recmin şartlarını mümkün olduğu kadar ağırlaştırma düşüncesi kadar evlilik içi cinsel ilişkinin hangi durumlarda kişiye mazeret bırakmayacak şekilde normal ve noksansız gerçekleşmiş olacağına ilişkin bakış açısı farklılığı da etkili olmuştur. Öte yandan recm ihsanında akıl ve bulûğ şartından söz edenlerin, zina suçunun işlenmesine değil evlilik içi ilişkiye dair bir şart olarak bunu gündeme getirdikleri yorumu da yapılabilir. Recm ihsanında evlilik şartına ilişkin belki de en önemli tartışma bu evliliğin devamının ihsan için şart olup olmadığı, diğer bir ifadeyle dul kimsenin zina cezası açısından muhsan mı yoksa bekâr mı sayılacağı hususudur. Dört Sünnî fıkıh mezhebine ve Zeydiyye’ye göre yukarıdaki şartlarda evlilik içi bir defa olsun cinsel ilişkide bulunan kimse bu evlilik sona er-se bile muhsan sayılmaya devam eder. Ca‘ferîler’de ve bir görüşe göre İbâzîler’de evlilik sona erince kişi muhsan olmaktan

TDV İslâm Ansiklopedisi ·İHSAN 0.14

…
Elbette ervah-ı habîse dahi ahyarı takliden semavat memleketine gitmeye teşebbüs edecekler. Çünkü vücudca letafet ve hiffetleri var. Hem şüphesiz tard ve reddedilecekler. Çünkü mahiyetçe şeraret ve nühusetleri vardır. ... Ve yıldızların küçük bir nevini de şeyatînin recmine âlet etmiş. İşte bu recm-i şeyatîn için atılan şahapların üç manası olabilir: Birincisi: Kanun-u mübareze, en geniş dairede dahi cereyan ettiğine remiz ve alâmettir. İkincisi: Semavatta hüşyar nöbettarlar, mutî sekeneler var. Arzlı şerirlerin ihtilatından ve istima’larından hoşlanmayan cünudullah bulunduğuna ilan ve işarettir. Üçüncüsü: Muzahrefat-ı arziyenin mümessilât-ı habîseleri olan casus şeytanları, temiz ve temizlerin meskeni olan semayı telvis etmemek ve nüfus-u habîse hesabına tecessüs ettirmemek için edepsiz casusları korkutmak için atılan mancınıklar ve işaret fişekleri misillü, o şeytanları ebvab-ı semadan o şahaplarla red ve tarddır. (15. Söz) Nasıl ki şeytan ile melek-i ilham, kalp taraflarında mücaveretleri var ve füccar ve ebrarın karabetleri ve bir meskende durmaları, zarar vermez. Öyle de tedai-yi efkâr sâikasıyla istemediğin pis hayalat, gelip nezih efkârın içine girse zarar vermez. Meğer kasden olsa veya zarar zannıyla onunla ziyade meşgul olsa. (21. Söz) İnadın Gözü, Meleği Şeytan Görür İnadın işi budur: Şeytan yardım ederse birisine “melek” der, rahmeti de okutur. Muhalif tarafında eğer meleği görse libasını değişmiş, onu şeytan zanneder; adâvet, lanet eder. (Lemeat (Sözler)) Yirminci Söz’ün Birinci Makamı’nda tafsilen beyan olunan üç âyettir ki şahs-ı Âdem’e talim-i esma unvanıyla nev-i benî-Âdem’e ilham olunan bütün ulûm ve fünunun talimini ifade eder. Ve Âdem’e, melaikenin secde etmesi ve şeytanın etmemesi hâdisesiyle nev-i insana semekten meleğe kadar ekser mevcudat musahhar olduğu gibi yılandan şeytana kadar muzır mahlukatın dahi ona itaat etmeyip düşmanlık ettiğini ifade ediyor. (25. Söz) İşte kâinattaki şerlerin, zararların, beliyyelerin ve şeytanların ve muzırların halk ve icadları, şer ve çirkin değildir; çünkü çok netaic-i mühimme için halk olunmuşlardır. Mesela, melaikelere şeytanlar musallat olmadıkları için terakkiyatları yoktur; makamları sabittir, tebeddül etmez. (12. Mektup) İnadın işi, şeytan birisine yardım etse “Melektir.” der, rahmet okur; muhalifinde melek görse “Libasını değiştirmiş şeytandır.” der, lanet eder. (Hakikat Çekirdekleri) Kâinattaki umûr-u hayriyedeki kanunların mümessili, nâzırı hükmünde olan meleklerin vücudu, ittifak-ı edyan ile sabit olduğu gibi umûr-u şerriyenin mümessilleri ve mübaşirleri ve o umûrdaki kavaninin medarları olan ervah-ı habîse ve şeytaniye bulunması, hikmet ve hakikat noktasında kat’îdir; belki umûr-u şerriyede zîşuur bir perdenin bulunması daha ziyade lâzımdır. Çünkü Yirmi İkinci Söz’ün başında denildiği gibi: Herkes, her şeyin hüsn-ü hakikisini göremediği için zahirî şerriyet ve noksaniyet cihetinde Hâlık-ı Zülcelal’e karşı itiraz etmemek ve rahmetini ittiham etmemek ve hikmetini tenkit etmemek ve haksız şekva etmemek için zahirî bir vasıtayı perde ederek tâ itiraz ve tenkit ve şekva, o perdelere gidip Hâlık-ı Kerîm ve Hakîm-i Mutlak’a teveccüh etmesin. Nasıl ki vefat eden ibadın küsmesinden Hazret-i Azrail’i kurtarmak için hastalıkları ecele perde etmiş. Öyle de Hazret-i Azrail’i (as) kabz-ı ervaha perde edip, tâ merhametsiz tevehhüm edilen o haletlerden gelen şekvalar, Cenab-ı Hakk’a teveccüh etmesin. Öyle de daha ziyade bir kat’iyetle şerlerden ve fenalıklardan gelen itiraz ve tenkit, Hâlık-ı Zülcelal’e teveccüh etmemek için hikmet-i Rabbaniye, şeytanın vücudunu iktiza etmiştir. (13. Lem'a) Hattâ kalb-i insanî dahi o makamlardan birisidir ki melek-i ilham ile şeytan-ı hususi o mevkide mübareze ediyorlar. (28. Lem'a) İşte nasıl ki

Nurpedia ·Melek 0.12

…
Böyle şarlatanların inkârları, hiç hükmündedir. (25. Söz) Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm dünyaya geldikten sonra, bâhusus veladet gecesinde, yıldızların düşmesinin çoğalmasıdır ki şu hâdise On Beşinci Söz’de kat’iyen bürhanlarıyla ispat ettiğimiz üzere; şu yıldızların sukutu, şeyatîn ve cinlerin gaybî haberlerden kesilmesine alâmet ve işarettir. İşte madem Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm vahiy ile dünyaya çıktı; elbette yarım yamalak ve yalanlar ile karışık, kâhinlerin ve gaibden haber verenlerin ve cinlerin ihbaratına set çekmek lâzımdır ki vahye bir şüphe îras etmesinler ve vahye benzemesin. Evet, bi’setten evvel kâhinlik çoktu. Kur’an nâzil olduktan sonra onlara hâtime çekti. Hattâ çok kâhinler imana geldiler. Çünkü daha cinler taifesinden olan muhbirlerini bulamadılar. Demek Kur’an hâtime çekmişti. (19. Mektup) Cin ve şeytanın casusları, semavat haberlerine kulak hırsızlığı yapıp, gaybî haberleri getirerek, kâhinler ve maddiyyunlar ve bazı ispirtizmacılar gibi gaibden haber verenlere haber vermelerini, nüzul-ü vahyin bidayetinde vahye bir şüphe getirmemek için onların o daimî casusluğu, o zaman daha ziyade şahaplarla recm ve men’edildiğine dair olan mezkûr âyetler münasebetiyle gayet mühim üç başlı bir suale muhtasar bir cevaptır. ... On Beşinci Söz namındaki bir risalede yedi basamak namında, yedi kat’î mukaddime ile Mülk 5| âyetinin ifade ettiği, yıldızlarla şeytan casuslarının semavattan ref’ ve tardı, öyle bir surette ispat edilmiş ki en muannid maddiyyunu dahi ikna eder, susturur ve kabul ettirir. ... Ve bazen de büyük tahşidat, düşmanın kuvvetine karşı değil belki izhar-ı haşmet için yapılır. Mesela, Hâdise-i Muhammediye (asm) ve vahy-i Kur’an’ın hâdise-i kudsiyesi, umum semavat memleketinde, hattâ o memleketin her köşesinde en mühim bir hâdise olduğundan, doğrudan doğruya çok uzak ve çok yüksek olan koca semavatın burçlarına nöbettarlar dizilip, yıldızlardan mancınıkları atarak, casus şeytanları tard ve def’ediyorlar vaziyetinde göstermek ve ifade etmekle, vahy-i Kur’anînin derece-i haşmetini ve şaşaa-i saltanatını ve hiçbir cihette şüphe girmeyen derece-i hakkaniyetini ilana bir işaret-i Rabbaniye olarak, o vakitte ve o asırda daha ziyade yıldızlar düşürülüyormuş ve atılıyormuş. Kur’an-ı Mu’cizü’l-Beyan dahi o ilan-ı tekvinîyi tercüme edip ilan ediyor ve o işaret-i semaviyeye işaret eder. ... Semavat memleketinin payitahtına kadar gidip o cüz’î haberi almak değildir. Belki cevv-i havaya dahi şümulü bulunan semavat memleketinin teşbihte hata yok karakol haneleri hükmünde bazı mevkileri var ki o mevkilerde arz memleketi ile münasebettarlık oluyor, cüz’î hâdiseler için o cüz’î makamlardan kulak hırsızlığı yapıyorlar. Hattâ kalb-i insanî dahi o makamlardan birisidir ki melek-i ilham ile şeytan-ı hususi o mevkide mübareze ediyorlar. (28. Lem'a) Hazret-i Zat-ı Ahmediye aleyhissalâtü vesselâmın zuhuru zamanında İnfitar 2| âyetinin bir numunesini gösterir bir tarzda, recm-i şeyatîne alâmet olan yıldızların düşmesi kesretle vuku bulmuştur. Ehl-i tahkikin nazarında; o zaman vahiy zamanı geldiğinden vahye şüphe gelmemek için kâhinler gibi gaybî ve cinler vasıtasıyla semavî haberlerine karışanlara set çekmeye alâmet ve işaret olmakla beraber, Zat-ı Ahmediye aleyhissalâtü vesselâm cin ve inse mebus olarak teşrifine semavat ehlince bir şenlik, bir bayram gibi bir alâmet-i sürur olduğunu, ehl-i keşif ve hakikat hükmetmişlerdir. Hem o mebus zat, ehl-i küfür ve dalalet için bir nîran-ı muhrika ve ehl-i hidayet için envar-ı muşrıka menbaı olduğuna, gaybî ve semavî bir işarettir. Şimdi şu cemaziye’l-âhirde emsali görülmemiş bir tarzda, gece saat dörtte başlayıp beş ve beş buçuğa kadar devam eden yıldızların düşmesi,

Nurpedia ·Cin 0.12

…
Şeytanların kışkırtmalarından sana sığınırım! 'Kur'an'daki Yeri: 18. Cüz, 347. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Melekler ve semekler gibi yıldızların dahi gayet muhtelif efradları vardır. Bir kısmı nihayet küçük, bir kısmı gayet büyüktür. Hattâ gökyüzünde her parlayana “yıldız” denilir. İşte bu yıldız cinsinden bir nev’i de nâzenin sema yüzünün murassa ziynetleri ve o ağacın münevver meyveleri ve o denizin müsebbih balıkları hükmünde; Fâtır-ı Zülcelal, Sâni’-i Zülcemal onları yaratmış ve meleklerine mesireler, binekler, menziller yapmıştır. Ve yıldızların küçük bir nevini de şeyatînin recmine âlet etmiş. İşte bu recm-i şeyatîn için atılan şahapların üç manası olabilir: Birincisi: Kanun-u mübareze, en geniş dairede dahi cereyan ettiğine remiz ve alâmettir. İkincisi: Semavatta hüşyar nöbettarlar, mutî sekeneler var. Arzlı şerirlerin ihtilatından ve istima’larından hoşlanmayan cünudullah bulunduğuna ilan ve işarettir. Üçüncüsü: Muzahrefat-ı arziyenin mümessilât-ı habîseleri olan casus şeytanları, temiz ve temizlerin meskeni olan semayı telvis etmemek ve nüfus-u habîse hesabına tecessüs ettirmemek için edepsiz casusları korkutmak için atılan mancınıklar ve işaret fişekleri misillü, o şeytanları ebvab-ı semadan o şahaplarla red ve tarddır. İşte yıldız böceği hükmünde olan kafa fenerine itimat eden ve Kur’an güneşinden gözünü yuman kozmoğrafyacı efendi! Şu yedi basamaklarda işaret edilen hakikatlere birden bak. Gözünü aç, kafa fenerini bırak, gündüz gibi i’caz ışığı içinde şu âyetin manasını gör! O âyetin semasından bir hakikat yıldızı al, senin başındaki şeytana at, kendi şeytanını recmet! Biz dahi etmeliyiz ve Mü'minun 97| beraber demeliyiz. En'am 149| (15. Söz) Kalbin beş yarasına beş merhemi tazammun eder. Risale:21. Söz (Ayet-Hadis Mealleri)#3| Mü'minun 97| Mü'minun 98| Ey maraz-ı vesvese ile müptela! Biliyor musun vesvesen neye benzer? Musibete benzer. Ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet vermezsen söner. Ona büyük nazarıyla baksan büyür. Küçük görsen küçülür. Korksan ağırlaşır, hasta eder. Havf etmezsen hafif olur, mahfî kalır. Mahiyetini bilmezsen devam eder, yerleşir. Mahiyetini bilsen, onu tanısan gider. Öyle ise şu musibetli vesvesenin aksam-ı kesîresinden kesîrü’l-vuku olan yalnız beş vechini beyan edeceğim. Belki sana ve bana şifa olur. Zira şu vesvese öyle bir şeydir ki cehil onu davet eder, ilim onu tard eder. Tanımazsan gelir, tanısan gider. Birinci Vecih Birinci yara, şeytan evvela şüpheyi kalbe atar. Eğer kalp kabul etmezse şüpheden şetme döner. Hayale karşı şetme benzer bazı pis hatıraları ve münafî-i edep çirkin halleri tasvir eder. Kalbe “Eyvah!” dedirtir, yeise düşürtür. Vesveseli adam zanneder ki kalbi, Rabb’ine karşı sû-i edepte bulunuyor. Müthiş bir halecan ve heyecan hisseder. Bundan kurtulmak için huzurdan kaçar, gaflete dalmak ister. Bu yaranın merhemi budur: Bak ey bîçare vesveseli adam! Telaş etme. Çünkü senin hatırına gelen şetim değil belki tahayyüldür. Tahayyül-ü küfür, küfür olmadığı gibi tahayyül-ü şetim dahi şetim değildir. Zira mantıkça tahayyül, hüküm değildir. Şetim ise hükümdür. Hem bununla beraber o çirkin sözler, senin kalbinin sözleri değil. Çünkü senin kalbin ondan müteessir ve müteessiftir. Belki kalbe yakın olan lümme-i şeytanîden geliyor. Vesvesenin zararı, tevehhüm-ü zarardır. Yani onu zararlı tevehhüm etmekle kalben mutazarrır olmaktır. Çünkü hükümsüz bir tahayyülü hakikat tevehhüm eder. Hem şeytanın işini kendi kalbine mal eder. Onun sözünü, ondan zanneder. Zarar anlar, zarara düşer. Zaten şeytanın da istediği odur.

Nurpedia ·Mü'minun 97 0.12

…
Dolayısıyla sözü edilen âyetler Tevrat hükümlerini bir bakıma askıya alan Talmud’la ilgili olabilir. Tahrif meselesinde sıkça söz konusu edilen “Allah’ın âyetlerini az bir ücretle satma” şeklindeki Kur’an ifadesiyse (el-Bakara 2/41, 79) hahamların rüşvet almak, insanları memnun etmek, liderliklerini devam ettirmek gibi maksatlarla Allah’ın kitabını tahrif ettikleri ve hükümlerini değiştirdikleri biçiminde yorumlanmıştır. Öyle anlaşılıyor ki Allah’ın âyetlerinin satılması metin tahrifinden ziyade yahudilerin kendi kutsal kitaplarına sadakatsizlik gösterdiklerini ifade etmektedir. Hz. Muhammed’in önceki kitaplarda müjdelendiğini belirten âyetler de tahrifle ilişkilendirilmiştir. A‘râf sûresinde (7/157) belirtildiğine göre son peygamberin nitelikleri yahudi ve hıristiyanların ellerindeki Tevrat ve İncil’de yazılıydı. Saf sûresinde ise (61/6) Îsâ’nın kendisinden sonra Ahmed isminde bir peygamberin geleceğini müjdelediği açıklanmaktadır. Müslümanlar bu âyetleri okuyup mevcut Tevrat ve İnciller’de Ahmed ismini göremeyince hem Tevrat’ın hem de İncil’in muharref olduğuna hükmetmişlerdir. Ancak daha sonra yapılan araştırmalar neticesinde, özellikle de ihtida eden bazı hıristiyan bilginlerin katkılarıyla Ahmed ismine karşılık gelebilecek bazı kelimelerin Tevrat’ta ve İncil’de bulunduğu görüşü ağırlık kazanmıştır (bk. BEŞÂİRÜ’n-NÜBÜVVE ; FARAKLİT ). Tahrife dair âyetlerin yorumunda yahudilerin Tevrat metninde tahrif yaptığı iddiası genellikle recm ve Hz. Muhammed’le ilgili cümlelerin Tevrat’ta bulunmamasına dayandırılmıştır. Ancak müfessirlerin yahudilerin Tevrat’ta recm kelimesinin yerine had kelimesini koydukları yolundaki iddiası doğru olamaz; çünkü hadislerde belirtildiğine göre Tevrat’ta recm hükmü yer almaktaydı ve yahudiler söz konusu hükmün geçtiği cümleyi okurken recm kelimesinin üstünü kapatıyorlardı (Buhârî, “Tefsîr”, 64). Ayrıca recme dair âyet bugünkü Tevrat metninde de bulunmaktadır (Tesniye, 22/23-24). Bu durumda yahudilerin metinde tahrif yaptıklarını iddia eden müfessirlerin öne sürdükleri iki argüman da geçersiz olmaktadır. Âyetlerde geçen tahrif ve diğer ilgili ifadelerde şimdiki zamanın (muzâri) kullanılmış olması bu eylemlerin Resûlullah’ın döneminde yapıldığını gösterir. Nitekim müfessirlerin büyük bir kısmı bu yönde düşünmektedir. Âyetler, Hz. Peygamber devrinde gerçekleşen bir tahriften söz ediyorsa bu tahrifin metinde değil yorumda olması gerekir; zira hadislerde de belirtildiği gibi dönemin yahudileri Tevrat’ı İbrânîce’sinden okur ve Arapça olarak tefsir ederlerdi (Buhârî, “İʿtiṣâm”, 25). Tevrat’ın Arapça tercümesi o dönemde bir kitap halinde bulunmadığına göre yahudilerin Tevrat metnini tahrif ettiklerini söylemenin tek yolu İbrânîce Tevrat metninde değişiklik yaptıklarını ileri sürmektir. Halbuki yahudi kutsal kitabı Resûl-i Ekrem’den yaklaşık beş asır önce bugünkü şeklini almıştı. Bu sebeple Hz. Peygamber devrinde yaşayan yahudilerin ne Arapça ne de İbrânîce kutsal kitaplarında metin değişikliği yaptıkları öne sürülebilir. Müslüman âlimlerin Tevrat ve İncil’in tahrifi konusundaki görüşlerini üç grupta toplamak mümkündür: Metnin tamamı veya büyük çoğunluğu tahrif edilmiştir; Tevrat ve İncil’in metni değil yorumu tahrif edilmiştir; kısmî tahrif yapılmıştır. Tahrif meselesini geniş biçimde ele alan ilk müslüman âlim İbn Hazm’dır. İbn Hazm’a göre Tevrat ve İncil metninin büyük bir kısmı tahrif edilmiştir; bu metinlere güvenilemeyeceği gibi aslî şekillerine dönüştürülmeleri de mümkün değildir. Bununla birlikte Kitâb-ı Mukaddes’teki bazı cümleler yahudi ve hıristiyanların aleyhine delil olmak üzere tahriften korunmuştur ( el-Faṣl , I, 116, 155, 211-212). Şehâbeddin el-Karâfî de aynı görüştedir ( el-Ecvibetü’l-fâḫire , s. 20-27, 78-88). İbn Haldûn ise Tevrat’ın metninin değil yorumunun tahrif edildiğini söyler. Onun verdiği bilgiye göre yahudilerin Tevrat’ta tahrif yaptıkları iddiasını ciddi âlimler kabul etmez; çünkü âdet, vahyedilmiş bir dine sahip insanların kutsal kitaplarına karşı böyle bir şey yapmalarına manidir ( el-Muḳaddime , I, 17). Ancak el-Muḳaddime ’deki bu ifade

TDV İslâm Ansiklopedisi ·TAHRİF 0.11

Önceki Ayet: Muhammed 24 ← Muhammed Suresi → Muhammed 26: Sonraki Ayet Meali: 25- Şüphesiz ki, kendilerine doğru yol belli olduktan sonra, arkalarına dönenleri, şeytan sürüklemiş ve kendilerine ümit vermiştir. '''Kur'an'daki Yeri: 26. Cüz, 508. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Muhammed 25 0.11

…
Bana hizmet eden kıymettar kardeşlerimin ve mescid arkadaşlarımın arzuları ve istemeleri üzerine o muhavereyi yazıyorum. Şöyle ki: ... Evet, her birimiz kudret-i Vâhid-i Ehad’in birer mu’cizesi ve şecere-i hilkatin birer muntazam meyvesi ve vahdaniyetin birer münevver bürhanı ve melaikelerin birer menzili, birer tayyaresi, birer mescidi ve avâlim-i ulviyenin birer lambası, birer güneşi ve saltanat-ı rububiyetin birer şahidi ve feza-yı âlemin birer ziyneti, birer kasrı, birer çiçeği ve sema denizinin birer nurani balığı ve gökyüzünün birer güzel gözü (HâşiyeCenab-ı Hakk’ın acayib-i masnuatına bakıp, temaşa edip ve ettiren işaretleriz. Yani semavat, hadsiz gözlerle zemindeki acayib-i sanat-ı İlahiyeyi temaşa eder gibi görünüyor. Semanın melaikeleri gibi yıldızlar dahi mahşer-i acayip ve garaib olan arza bakıyorlar ve zîşuurları dikkatle baktırıyorlar, demektir.) olduğumuz gibi heyet-i mecmuamızda sükûnet içinde bir sükût ve hikmet içinde bir hareket ve haşmet içinde bir ziynet ve intizam içinde bir hüsn-ü hilkat ve mevzuniyet içinde bir kemal-i sanat bulunduğundan Sâni’-i Zülcelal’imizi, nihayetsiz diller ile vahdetini, ehadiyetini, samediyetini ve evsaf-ı cemal ve celal ve kemalini bütün kâinata ilan ettiğimiz halde, bizim gibi nihayet derecede safi, temiz, mutî, musahhar hizmetkârları, karmakarışıklık ve intizamsızlık ve vazifesizlik hattâ sahipsizlik ile ittiham ettiğinden tokada müstahaksın.” der. O müddeînin yüzüne recm-i şeytan gibi bir yıldız öyle bir tokat vurur ki yıldızlardan tâ cehennemin dibine onu atar. Ve beraberinde olan tabiatı (HâşiyeFakat sukuttan sonra tabiat tövbe etti. Hakiki vazifesi, tesir ve fiil olmadığını, belki kabul ve infial olduğunu anladı. Ve kendisi kader-i İlahînin bir nevi defteri fakat tebeddül ve tagayyüre kabil bir defteri ve kudret-i Rabbaniyenin bir nevi programı ve Kadîr-i Zülcelal’in bir nevi fıtrî şeriatı ve bir nevi mecmua-i kavanini olduğunu bildi. Kemal-i acz ve inkıyad ile vazife-i ubudiyetini takındı. Ve fıtrat-ı İlahiye ve sanat-ı Rabbaniye ismini aldı.) evham derelerine ve tesadüfü adem kuyusuna ve şerikleri, imtina ve muhaliyet zulümatına ve din aleyhindeki felsefeyi, esfel-i safilînin dibine atar. Bütün yıldızlarla beraber o yıldız Enbiya 22| ferman-ı kudsîsini okuyorlar. Ve “Sinek kanadından tut tâ semavat kandillerine kadar, bir sinek kanadı kadar şerike yer yoktur ki parmak karıştırsın.” diye ilan ederler. (32. Söz) Enbiya 22| Kasas 88| Şu pencere, imkân ve hudûsa müesses umum mütekellimînin penceresidir ve ispat-ı Vâcibü’l-vücud’a karşı caddeleridir. Bunun tafsilatını “Şerhü’l-Mevakıf” ve “Şerhü’l-Makasıd” gibi muhakkiklerin büyük kitaplarına havale ederek yalnız Kur’an’ın feyzinden ve şu pencereden ruha gelen bir iki şuâyı göstereceğiz. Şöyle ki: Âmiriyet ve hâkimiyetin muktezası; rakip kabul etmemektir, iştiraki reddetmektir, müdahaleyi ref’etmektir. Onun içindir ki küçük bir köyde iki muhtar bulunsa köyün rahatını ve nizamını bozarlar. Bir nahiyede iki müdür, bir vilayette iki vali bulunsa herc ü merc ederler. Bir memlekette iki padişah bulunsa fırtınalı bir karmakarışıklığa sebebiyet verirler. Madem hâkimiyet ve âmiriyetin gölgesinin zayıf bir gölgesi ve cüz’î bir numunesi, muavenete muhtaç âciz insanlarda böyle rakip ve zıddı ve emsalinin müdahalesini kabul etmezse; acaba saltanat-ı mutlaka suretindeki hâkimiyet ve rububiyet derecesindeki âmiriyet, bir Kadîr-i Mutlak’ta ne derece o redd-i müdahale kanunu ne kadar esaslı bir surette hükmünü icra ettiğini kıyas et. Demek, uluhiyet ve rububiyetin en kat’î ve daimî lâzımı; vahdet ve infiraddır. Buna bir bürhan-ı bâhir ve şahid-i kātı’, kâinattaki intizam-ı ekmel ve insicam-ı ecmeldir. Sinek kanadından tut, tâ semavat kandillerine kadar

Nurpedia ·Enbiya 22 0.11

…
Bizi intizamsız zannediyorsun. Bizler öyle bir zatın sanatıyız ve hizmetkârlarıyız ki bizim denizimiz olan semavatı ve şeceremiz olan kâinatı ve mesiregâhımız olan nihayetsiz feza-yı âlemi kabza-i tasarrufunda tutan bir Vâhid-i Ehad’dir. Bizler donanma elektrik lambaları gibi onun kemal-i rububiyetini gösteren nurani şahitleriz ve saltanat-ı rububiyetini ilan eden ışıklı bürhanlarız. Her bir taifemiz onun daire-i saltanatında ulvi, süflî, dünyevî, berzahî, uhrevî menzillerde haşmet-i saltanatını gösteren ve ziya veren nurani hizmetkârlarız. Evet, her birimiz kudret-i Vâhid-i Ehad’in birer mu’cizesi ve şecere-i hilkatin birer muntazam meyvesi ve vahdaniyetin birer münevver bürhanı ve melaikelerin birer menzili, birer tayyaresi, birer mescidi ve avâlim-i ulviyenin birer lambası, birer güneşi ve saltanat-ı rububiyetin birer şahidi ve feza-yı âlemin birer ziyneti, birer kasrı, birer çiçeği ve sema denizinin birer nurani balığı ve gökyüzünün birer güzel gözü (Hâşiye: Cenab-ı Hakk’ın acayib-i masnuatına bakıp, temaşa edip ve ettiren işaretleriz. Yani semavat, hadsiz gözlerle zemindeki acayib-i sanat-ı İlahiyeyi temaşa eder gibi görünüyor. Semanın melaikeleri gibi yıldızlar dahi mahşer-i acayip ve garaib olan arza bakıyorlar ve zîşuurları dikkatle baktırıyorlar, demektir.) olduğumuz gibi heyet-i mecmuamızda sükûnet içinde bir sükût ve hikmet içinde bir hareket ve haşmet içinde bir ziynet ve intizam içinde bir hüsn-ü hilkat ve mevzuniyet içinde bir kemal-i sanat bulunduğundan Sâni’-i Zülcelal’imizi, nihayetsiz diller ile vahdetini, ehadiyetini, samediyetini ve evsaf-ı cemal ve celal ve kemalini bütün kâinata ilan ettiğimiz halde, bizim gibi nihayet derecede safi, temiz, mutî, musahhar hizmetkârları, karmakarışıklık ve intizamsızlık ve vazifesizlik hattâ sahipsizlik ile ittiham ettiğinden tokada müstahaksın.” der. O müddeînin yüzüne recm-i şeytan gibi bir yıldız öyle bir tokat vurur ki yıldızlardan tâ cehennemin dibine onu atar. Ve beraberinde olan tabiatı (Hâşiye: Fakat sukuttan sonra tabiat tövbe etti. Hakiki vazifesi, tesir ve fiil olmadığını, belki kabul ve infial olduğunu anladı. Ve kendisi kader-i İlahînin bir nevi defteri fakat tebeddül ve tagayyüre kabil bir defteri ve kudret-i Rabbaniyenin bir nevi programı ve Kadîr-i Zülcelal’in bir nevi fıtrî şeriatı ve bir nevi mecmua-i kavanini olduğunu bildi. Kemal-i acz ve inkıyad ile vazife-i ubudiyetini takındı. Ve fıtrat-ı İlahiye ve sanat-ı Rabbaniye ismini aldı.) evham derelerine ve tesadüfü adem kuyusuna ve şerikleri, imtina ve muhaliyet zulümatına ve din aleyhindeki felsefeyi, esfel-i safilînin dibine atar. Bütün yıldızlarla beraber o yıldız Enbiya 22| ferman-ı kudsîsini okuyorlar. Ve “Sinek kanadından tut tâ semavat kandillerine kadar, bir sinek kanadı kadar şerike yer yoktur ki parmak karıştırsın.” diye ilan ederler. Yirmi camus, birbiri içinde hareket etse ne kadar velveleli bir herc ü merce sebebiyet verdiği malûm. Nasıl ki bir fabrikanın çarklarını ve dolaplarını bir hikmet içinde çeviren bir sanatkâr, fabrikanın azamet ve intizamı derecesinde derece-i sanat ve maharetini gösterir. Yüksek minare ve kulelerdeki büyük saatlerin parlayan akrebleri misillü kubbe-i semada kameri, zamanın saat-i kübrasına bir akreb yapmak Mesela, zatında Barla Denizi (yani Eğirdir Gölü) imkân ve ihtimal var ki pekmez olsun, yağa inkılab etmiş olsun. Fakat madem bir emareden, o imkân ve ihtimal neş’et etmiyor; onun vücuduna ve su olduğuna, kat’î ilmimize tesir etmez, şek ve vesvese vermez. Elbette bir padişahın hediyesinin kabı veya hediyeye sarılan mendil veyahut hediye eline verilip getiren nefer, o padişahın saltanatına şerik olamazlar. Ve onları şerik tevehhüm eden, saçma bir hezeyan eder.

Nurpedia ·Otuz İkinci Söz 0.11

Just as a bird easily cleans its wings and a scribe comfortably cleans its pages, so too are the wings of this earthly airplane and the celestial fabric, and the pages of this book of the universe being cleansed and beautified, such that those who have not seen the boundless beauty of the hereafter and do not think with faith, fall in love with this world's purity and beauty, and worship it. Thus, this palace of the world and this factory of the universe is a great miracle of the Name of the Holy, for the sacred orders of purification from that Name are not only obeyed by the wise administrators of the seas and the eagles of the lands, but even the health officers who collect corpses, like wolves and ants, also obey them. Perhaps the sacred orders of purification are also obeyed by the red and white blood corpuscles flowing in the body, just as they purify and cleanse the body's cells, and breath also purifies and cleanses the blood. And just as the eyelids obey the command to clean the eyes and the flies obey it to sweep their wings, even the vast air and clouds obey it. The air blows away the dust and dirt resting on the surface of the earth, purifying it. The cloud sponge sprinkles water on the earth's garden, calming the dust and dirt. Then, to avoid polluting the sky for long, it quickly collects its dust and with great order withdraws and hides. It reveals the beautiful face and eye of the sky, shining clean and swept, gleaming brightly. And just as the stars, elements, metals, and plants obey those sacred orders of purification, so too do all the tiny particles obey them, for within the whirlwinds of amazing imagination, those tiny particles pay attention to the slightest impurity. They do not gather unnecessarily, nor do they crowd. If they become mixed, they are quickly cleaned. They are guided by a hand of wisdom to attain the purest, most refined, most brilliant, and most pure state, the most beautiful, purest, and most delicate form.

Lem'alar ·1932 ·Otuzuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

Here, the air element not only performs the task of conveying the mentioned singular unity and the mentioned marvels, and clearly demonstrates the boundless possibility of deviation; but also, one of the important functions of the air element is to carry other subtle things such as electricity, attraction, repulsion, and light without error and consistently, while performing the task of conveying the air as it does for the other tasks. At the same time, it nurtures all the necessary materials for life, such as breathing and nutrition, with perfect order. It definitely proves that the divine command and will are one. I have firmly concluded that there is absolutely no possibility or chance for the chaotic, aimless causes, the blind forces, the deaf nature, and the inert, ignorant, and powerless materials to interfere with the writing and functions of this aerial page. I have realized that each particle and each part, in the language of their state, declares "La ilaha illa Huwa" and "Say, He is Allah, the One." And just as I have seen this marvel in the material aspect of air through the key of "Huwa," the air element also becomes a key to the world of forms and the world of meanings as a "Huwa." I have seen that the world of forms is an endless series of photographs, and each photograph simultaneously captures countless worldly events without any confusion. It is a vast and immense spiritual and ephemeral cinema, where the transient and vanishing states and conditions of the ephemeral beings and the fruits of their temporary lives are displayed in grand theaters, and in Paradise, it shows the eternal happiness of the blessed with their worldly adventures and old memories on plates.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

THE MUSTAFAS: The precious, hardworking, and important student Mustafa from Kuleönü and his very loyal and selfless friend Hafız Mustafa (may Allah have mercy on him). After the Bayram, because the people of this world were troubling us and preventing us from devoting ourselves to the service of the Qur’an, I sent word saying, "Let them not come for now. If they must come, let them come one by one." But these two came all together, three people in one night. We had intended to leave before the dawn if the weather was suitable. In a way that had never happened before, neither Mustafa Çavuş, nor Süleyman Efendi, nor I, nor they, could think of any visible precaution. It was as if we had forgotten. Each of us left the other behind, careless. They left before the dawn. A storm so fierce beat them for two hours straight that I was worried they would not escape it. Until now, in this winter, there had never been such a storm, nor had I ever felt such sorrow for so many people. Then I was going to send Süleyman after them as a punishment for his carelessness, to check on their health and safety. Mustafa Çavuş said, "If he goes, he will also remain. I must go after him. Abdullah Çavuş must also come after me." In this matter, we said, "We put our trust in Allah," and waited. Question: You seem to consider the misfortunes that befall your dear friends as the result of a slap, and you excuse the neglect of the service of the Qur’an. But those who truly oppose you and the service of the Qur’an remain safe. Why is the friend slapped and the enemy left untouched? Answer: According to the secret meaning of "Oppression does not last, but disbelief does," the mistakes of friends are considered a kind of oppression in our service, so they are quickly struck. A compassionate slap reaches them, and if they have understanding, they will reflect and improve. The enemy, on the other hand, opposes the service of the Qur’an, which is considered disbelief and deviation. Whether knowingly or unknowingly, their interference with our service is considered blasphemy. Since disbelief continues, they generally do not quickly receive a slap. Just as minor offenses are punished in local courts and major offenses are sent to higher courts, similarly, the people of faith and

Lem'alar ·1932 ·Onuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

Lasiyyemalar It is the basis of the Tenth Word in one aspect and the Arabic second mode of the Twenty-Eighth Word. In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. Praise, songs, and thanks be to the Wise Creator, to whom all the atoms of the universe, collectively and individually, bear witness with the tongue of helplessness and poverty to His existence and unity. And blessings and greetings be upon the Prophet who unveiled the mystery of the universe and revealed its signs, upon his family and companions, and upon all the other prophets and messengers, and upon the righteous servants. O Friend! Nature and causes have closed the door of gratitude for some people and opened the door of polytheism and disbelief. However, they are unaware that the foundation of polytheism is built upon countless fabrications. I will mention one of these fabrications so that they may see with their blind eyes how evil polytheism is. That is: When a polytheist abandons the intoxication of ignorance and looks at his disbelief with the eye of knowledge, he becomes compelled and forced to place a heavy load of one ton on a single atom of existence in order to believe and affirm that disbelief. He must invent countless printing presses in each atom and hand them over to nature and causes, and he must teach all the subtleties of craftsmanship to nature in the entire created world. For example, from the element of air, each single atom is capable of sitting on all plants, flowers, and leaves and performing its function within their bodies.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Lasiyyemalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Lasiyyemalar It is the basis of the Tenth Word in one aspect and the Arabic second mode of the Twenty-Eighth Word. In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. Praise, songs, and gratitude be to the Wise Creator, to whom all the atoms of the universe, collectively and individually, bear witness with the tongue of helplessness and poverty to His existence and unity. And blessings and greetings be upon the Prophet who unveiled the mystery of the universe and revealed its signs, upon his family and companions, and upon all the other prophets and messengers, and upon the righteous servants. O Friend! Nature and causes have closed the door of gratitude for some people and opened the door of polytheism and disbelief. However, they are unaware that the foundation of polytheism is built upon countless falsehoods. I will mention one of these falsehoods so that they may see with their blind eyes how bad polytheism is. That is: When a polytheist abandons the intoxication of ignorance and looks at his disbelief with the eye of knowledge, he becomes compelled and forced to place a heavy load of one ton on a single atom of creation in order to believe and accept that disbelief as faith. He must invent countless printing presses in each atom and hand them over to nature and causes, and he must teach all the subtleties of craftsmanship to nature in the entire created world. For example, from the element of air, each single atom is capable of sitting on all plants, flowers, and leaves and performing its function within their bodies.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Lasiyyemalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

A Footnote to the Key of Nur Regarding the radio of this Key of Nur, one day I was listening to a noble recitation of a Mevlid from a distant place, in a car that was moving, with no wires attached, together with two university students. I said to those two Nur students: Even in the Nur, this is a proof that life is directly and unreservedly the manifestation of the Divine Power, for now, this tiny machine, with a nail-sized piece of air, a spiritual ray of light, listens to and repeats not just the words of this Mevlid, but perhaps thousands, millions of words at the same time, so that we can hear and be made to hear the words of thousands of stations, just as we are now hearing these words. Thus, the most minute becomes the most universal. Moreover, that tiny, minute piece of air performs the function of the atmospheric sphere. It grows as much as the largest atmospheric sphere. If this is not attributed to the subtlety of the Eternal Power, it would be an incredible contradiction, beyond any imagination. Since a thing cannot revolutionize its opposite, such a contradiction would require that the most minute becomes the most universal, the smallest becomes the largest, the most ignorant, unconscious, and helpless becomes the most capable, the most knowledgeable, and the most conscious. This would be an unparalleled paradox and absurdity, an unmatched absurdity. Therefore, it is obviously the subtlety of the Eternal Power. And this hadith-i sharif, which generally represents this subtlety in the atmospheric sphere, indicates this. For example: There is an angel. He has forty thousand heads. On each head, there are forty thousand tongues. Each tongue recites forty thousand tasbîhs. Thus, 64 trillion tasbîhs are recited at the same time. Therefore, the atmospheric sphere is like this angel. That is, each pure word is written on the pages of the air, in the same number as the angel's recitations. The atmospheric sphere says: "This hadith informs me or the angel assigned to me. Because all human speech and all countless sounds, without being confused among themselves, are spoken with their exact letters and the unique tones and distinct voices of the speakers, which shows that this work is done with a complete awareness. It is done by only one.

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 85 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

The Fourth Letter, Hüve Nüktesi, is a refined point of tawhid (oneness) seen in the recitation of the sacred verses 1 "Say: He is Allah, the One," and 2 "There is none worthy of worship except Him," in the physical aspect of the word "Hûve." In the beloved Master's imaginative intellectual journey, this point is expressed with a brief indication, making the matter of faith very easy and resolving the infinite difficulties of the profession of misguidance with a simple sign. The miracles observed in the word "Hûve," such as the power of the Divine, where different seeds placed in a handful of soil and the command and will in a part of the sky (another kind of "arsh") sprout and flourish, demonstrate that when causes are given, terrifying difficulties arise, and when the Unique and Sole (Vâhid-i Ehade) is given, extraordinary ease emerges. This is proven in a very sweet, beautiful, and pleasant, as well as very convincing and appealing manner, not only to the people of misguidance, especially the materialists and naturalists, but also to the people of faith. This valuable writing of yours, which gives the impression of being a summary of the Twenty-Third Letter, the Nature Letter, and especially the Thirtieth Word on the subtle speculations, makes the Risale-i Nur from beginning to end transform and elevate every reader, and at the same time, causes infinite gratitude toward the beloved Master. Hüsrev • • •

Şualar ·1936 ·On Dorduncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Because, in fact, that condition is partially visible and that capability exists in the whole pharmacy of air. Indeed, in the professions of the people of disbelief, the materialists and the naturalists, not just one, but perhaps as many as the number of particles, difficulties, contradictions and problems are clearly visible. If the Creator of the Throne were to command, the air with all its particles would become His obedient general. Just as easily as a single particle performs its regular task, with the permission and power of its Creator, by relying on the Creator, and with the might of the Creator's power, and in an instant, at the speed of lightning, and in the ease of the pronunciation of "Hû" and the fluidity of air, it would perform countless universal tasks. In other words, it would become a page of the infinite, wonderful and regular writings of the pen of power. And the particles would be the tips of that pen; and the tasks of the particles would also be the dots of the pen of destiny. It would work as easily as the movement of a single particle. Indeed, while I was traveling through the air world and reading the page of that element with the intellectual movement of "La ilaha illa Hu" and "Qul Huwallahu," I clearly and fully observed this comprehensive truth with certainty. And just as there is such a brilliant proof and a sign of Oneness in the word "Hû," in its sound and meaning, and in its indication, there is also a very luminous manifestation of Unity and a strong proof of monotheism, and a sign of the absolute and indefinite reference of the pronoun "Hû" to which Being. This is why both the Qur'an, the miraculous Book of Revelation, and the people of remembrance, in the station of unity, repeatedly recite this sacred word, and thus I came to know with certain knowledge.

Sözler ·1921 ·On Ucuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Then, even the "air" element in everyone's private world, like a handful of air, every particle in the air, and the duties of being a servant, a servant of God, and a traveler, all the prayers and salutations and requests and acts of worship, when they say the phrase "الصلوات لله" (All prayers are for God) with the language of their states, the air element, as a complete language, by saying its countless words in trillions, perhaps quintillions, presents them to its Sânî (Creator) and Hâlık (Originator), and thus presents them to the Noble Messenger of God, peace and blessings be upon him, with the complete meaning of "الصلوات لله". That is, "All prayers, requests arising from needs, thanks from blessings, acts of worship, and prayers are exclusively for the All-Encompassing Creator." Because, as stated in the margin of the Hüve Nukte, indeed, a handful of air particles, each one, will have an absolute power and complete will to understand all languages, to know the places of those who speak and understand them, to hear everything near and far, to fully understand every accent and every letter's style, and to perform many tasks together without error. But since this is impossible for the number of air particles, certainly and without doubt, with absolute necessity, each of those particles testifies to the Creator and Sovereign with all His attributes. In a small scale, they have as much testimony as the great testimony of the universe. Therefore, in the Miraculous Ahmedî, peace and blessings be upon him, "الصلوات لله" (All prayers are for God) is said in the number of the air particles. Then, when the word "الطيبات" (the good things) is said, suddenly the elements of "nar" (date) and "nur" (light), that is, the material and spiritual elements of light, both heated and unheated, as a complete language, in an immeasurable and endless way, with the language of their states, in countless languages, say "الطيبات لله" (All good things are for God). That is, all good words, good meanings, wonderful and beautiful beauties, and the reflections of the eternal, beautiful names of God, whose beauties are seen on the face of the whole universe, and the visible beauties of the universe and creation, and the good things that arise from the faith of the people of faith, especially the prophets, the saints, and the elect.

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 83 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

O you who have understanding! One who is distant from something cannot perceive it as well as one who is close. No matter how intelligent he may be, when there are disputes about the nature of that thing, the testimony of the one who is close is accepted. Therefore, European philosophers, due to their excessive materialism, have remained very far from the truths of Islam, the Quran, and faith. Even the greatest among them is not like a learned person who has direct knowledge of Islamic truths. I have seen this; my own self confirms what I have seen. Therefore, you cannot say that philosophers who discover scientific matters such as lightning and steam can also discover the mysteries of God and the lights of the Quran. For their intellect is blind. The eye cannot see what the heart and soul see. Because their hearts have no life left in them. Ignorance has corrupted those hearts in the swamp of nature. O you who have understanding! The sun, air, and water, which are more important and valuable as general blessings, deserve and are more worthy of gratitude many times over than personal and individual blessings. Therefore, to be ungrateful and not thank for such general blessings is considered the greatest ingratitude. While in this central condition, some people thank God for the personal blessings they have received, yet they do not even consider thanking for these general blessings, as if they were not included in them. However, the greatest blessings are those that are general and eternal. Generality is a sign of the highest importance, and continuity is a sign of nobility and value.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Sule ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

And the same power also turns the air into a writer-eraser board. All its particles are like pen tips, and by using them in the roles assigned by the command and will, and having given each of these particles such a capability that they seem to know all the words and conversations, they spread them, do not forget, and are employed as tiny ears and thin tongues, thus proving that the element of air is the manifestation of the command and divine will. Indeed, compared to this brief indication, this universe, from its organized city, perfect apartment and hotel, miraculous book and Qur'anic status, to all the layers, circles, and groups of creation, from the collective structure down to the smallest particle, is held and governed by the balance of knowledge and the order of wisdom, displaying its power, wisdom, and mercy within it, and declaring its absolute lordship, existence, and oneness as clearly as the sun and daylight. Whoever does not recognize such a compassionate and merciful Allah, and does not try to love Him with servitude, perhaps even harboring hostility toward Him with denial, such devil-like beings, each a small Nimrod and Pharaoh, are certainly deserving of endless punishment. ELEVENTH WORD "And to Him is the return," it is said. That is, "The destination is His presence, the eternal world, the hereafter, and the eternal abode of happiness. The ultimate goal of all creation in the entire universe is Him. All chains of causes depend on Him and rely on His power, and they are like veils to His dominion. All apparent causes are merely veils to preserve the majesty and grandeur of His sacred power; they have no effect in creation. Without His command and will, nothing, not even the smallest particle, can move." This word contains a very brief indication of this proof.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

And the same power also turns the air into a writer-eraser board. All its particles are like pen tips, and by using them in the roles assigned by the command and will, and having given each of these particles such a capability that they seem to know all the words and conversations, they spread them, do not forget, and employ them as tiny ears and thin tongues, thus proving that the element of air is the manifestation of the command and divine will. Indeed, compared to this brief indication, this universe, from its organized city, perfect apartment and hotel, miraculous book and Qur'anic status, to all the layers, circles, and groups of creation, from the collective structure down to the smallest particle, is held and governed by the balance of knowledge and the order of wisdom, displaying its power, wisdom, and mercy within it, and declaring its absolute lordship, existence, and oneness as clearly as the sun and daylight. Whoever does not recognize such a compassionate and merciful Allah, and does not try to love Him with servitude, but perhaps harbors hostility toward Him with denial, such devil-like beings, who are like small Nimrod and Pharaoh, are certainly deserving of endless punishment. ELEVENTH WORD "And to Him is the return," it is said. That is, "The destination is His presence, the eternal world, the hereafter, and the eternal abode of happiness. The ultimate goal of all creation in the universe is Him. All chains of causes depend on Him and rely on His power, and they are like veils to His dominion. All apparent causes are only veils to preserve the majesty and greatness of His sacred power; they have no effect in creation. Without His command and will, nothing, not even the smallest particle, can move." This word contains a very brief indication of this proof.

Şualar ·1936 ·On Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

(To the pious, chivalrous, and patriotic members of parliament, I would like to say this:) In Mecca al-Mukarrama, the collection of Zulfiqar-i Mu'cizat-i Qur'aniye, which is placed near the Black Stone out of respect and seen by the pilgrims, and in Medina al-Munawwara, the collection of Asa-yi Musa, which is placed over the tomb of the Prophet (peace and blessings be upon him) and seen by the people, some parts of the Risale-i Nur, which are of great benefit to the Islamic world and foster true brotherhood, have been confiscated and for four years have been stored in court warehouses like harmful documents, being destroyed and their annihilation attempted, despite four courts having ruled in favor of their release and freedom. We have repeatedly petitioned the authorities for their release. Even though the Prime Minister stated that "no harm has ever come to this country due to religious propaganda," the confirmation and submission of the law regarding the freedom of these pious individuals is necessary, yet it is being suppressed. This causes the pious people to feel that these individuals are not fulfilling their most important religious duties, and thus they are anxious. We are also anxious that the hidden, secret non-believers and traitors working for communism may take advantage of this situation. Therefore, out of a sense of duty and responsibility, I feel compelled to inform you of this future truth. That truth is: (An important truth to the democratic pious members of parliament) Recently, due to my illness, I could not endure the intense cold of winter. I noticed that, due to a general mistake, people are showing a contrary attitude, as if the anger of the Divine, which is usually announced through the air, ground, earthquakes, and storms, is being ignored. I felt this as a spiritual storm. It occurred to me that perhaps another general mistake has occurred, this time to the detriment of Islam and religious truths. Although I do not have a habit of doing so and have abandoned worldly politics, I asked about this matter: "What is happening? What news do the newspapers report?" They told me: "The law regarding the freedom of pious individuals who engage in religious propaganda is lagging behind. However,

Emirdağ Lâhikası - II ·1947 ·Mektup 65 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

The share of a specialist judge of civilization and social order from this discourse is as follows: The foundation is a house; and the pillar of that house is animal life; and the pillar of animal life is the conditions of life, namely water, air, and soil. And the pillar and peg of water, air, and soil are the mountains. For mountains are the reservoirs of water, the comb of air (removing impurities and purifying the air), and the protector of soil (preventing it from being swallowed by swamps and the sea), and they are the treasure of the necessities of human life. We praise with utmost reverence the Creator of Majesty and Honor, who has made these great mountains the pegs of our life's house and appointed them as the treasurers of our sustenance. The share of a natural philosopher from this discourse is as follows: He understands that the earthquakes and convulsions resulting from upheavals and ruptures in the womb of the earth find peace with the emergence of mountains, and that the stability of the earth's axis and the fact that the tremors do not cause it to deviate from its annual orbit are due to the presence of mountains. He also understands that the anger and fury of the earth are calmed by breathing through the benefits of the mountains, and he fully believes, saying, "Wisdom belongs to Allah." For example, the word "ratqan" in the verse "That the heavens and the earth were joined fast, and We separated them" (1), is interpreted by an unphilosophical scholar as follows: When the sky was clear and cloudless, and the earth was dry and lifeless, and in a state unfit for existence, the One who conquered the sky with rain and the earth with fertility, and created all living beings from that water in a kind of union and selection, is a Power so mighty that the scholar understands the earth's surface as His small garden and the clouds, which are the veil of the sky, as sponges in His garden, and prostrates himself in awe of His mighty power.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Yes, the devils, as it were, with the beak and claws of the bird of prey, have raised the minds of the godless philosophers into the air and thrown them into the rivers of error and scattered them. In the small world, the bird of prey is a taghut, and in the great world, nature is also among the taghuts. Whoever disbelieves in the taghuts and believes in Allah, he has grasped the firmest handle, which will not break, and Allah is All-Hearing, All-Knowing. 1 In the form of a visionary journey that will convey the truth of the past, I thought it appropriate to mention here the meaning of a parable-like incident that I composed in verse in Lemeat. That is: Eight years before composing this treatise, in Istanbul, during the sacred month of Ramadan, there was a commotion that the old Said would revolutionize the new Said in the field of philosophy, and while thinking about the three professions indicated in the end of the sacred Fatiha: The path of those on whom You have bestowed favor, not of those who have incurred Your anger, nor of the misguided. 2 I saw a visionary and parabolic incident, a story resembling a dream, as follows: I saw myself in a desolate desert. A dark, oppressive, and suffocating layer of clouds covered the entire surface of the ground. There was no breeze, no light, no water of life—none of them existed. I imagined every side filled with monsters, strange and terrifying creatures.

Sözler ·1921 ·Otuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

From simple earth, from the countless forms of animal and human life, and from the countless diverse plants, we see that from a simple element, with perfect order, from unity to countless multiplicity, from simplicity to infinite diversity, on a single plain, we see countless regular patterns, just as we see with our eyes; water, especially the droplets of animal life, which is a simple substance, yet in the various living beings, it reveals countless miraculous works of art, showing that these two arches, light and air, along with their properties, are also witnesses to the miraculous wonders of the Eternal Craftsman and the All-Knowing, just as the previous two arches, through the pen of knowledge, command, and will. Leaving aside the element of light for now, and in relation to our subject, we will attempt to uncover the veil concealing the marvels and wonders of command and will within the element of air, which is the arch of command and will in relation to the earth. For example: Just as we speak words and sentences using the air in our mouths, and suddenly they vanish. That is, in the air, almost in an instant, a word becomes a particle and vanishes outside the air; a single breath of air, whether small or large, produces a sound that carries the same word. We observe the element of air: to such an extent that it is obedient and shaped by the command of "Be, and it becomes," and is a commander, that each of its particles seems like a soldier, waiting for the command of a perfectly organized army every moment; without time, from the farthest particle, it shows the submission and obedience to the will that originates from the command of "Be." For example, through radio devices, whether stationary or mobile, regardless of where they are in the air, a human speech can be heard simultaneously, without time, at every point on the entire globe—provided there are radio receivers—demonstrating how each particle of air perfectly submits to the command of "Be, and it becomes." Similarly, the letters and words that have formless bodies in the air, through their sacred nature, can be affected by many external influences and material effects according to this secret of submission.

Lem'alar ·1932 ·Yirmi Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

…
İşte , şu hayali münasebete binaen, (yani askerlik nizamını hatırlatan münasebet) ve bulut ile dağın arasında mevcud komşuluk münasebetine tebean; (çünki dağ, rutubeti cezbetmesi haysiyetiyle, bulutta onun üstünde ve onun miktarı ve civri kadar tezahür ve teşekkül etmekte ve dağın libasını giymektedir. Hem bulut, kar ve dolu beyazlığı naziriyle renklenmesine ve rutubet ve burudetiyle keyfiyetlenmesine binaen.. ve ikisi arasındaki kardeşlik vaziyetlerine nazaran; Kur’anın çok yerlerinde bu ikisi yek- diğerlerinin suret ve elbiselerini mübadele ettiklerini; ve keza tenzil’in birçok menzillerinde bunların birbirleriyle musafaha ettiklerini görürsün. Nasıl ki de, âlem kitabından Arz sahifesinin birçok satırları içerisinde bu ikisinin (dağ ve bulut’un) birbirleriyle yaptığı muhavere ve muanakaları göz ile muşahade edilmektedir. Evet, bulut ile dağın karşılıklı konuşma ve sarılmalarında olarak bazen görürsün ki bulut, dağın tepesine konmuş, dağ dahi sanki bulut gemilerinin üstüne dikilmiş kazık direkleridir. Yada dağın tepesinde bulutlar ile müvaşeverede bulunmak için, beraber bir meclis kurmuşlardır.. veya da dağ, bir yuvadırda, onun kuşu olan bulut, yuvaya doğru kanat çırpıp gelmektedir. İşte nazar-ı belağatta dağ ve bulutun şu meşhud mücaveretleri hükmüyle, bulut ile dağ birbirlerinin yerine geçmeye ve levazımlarını birbirine ariyeten vermeye her zaman hazır vaziyette bulunmalarından bir teşbih olduğu unutulsa bile dağın yukarısındaki buluta: “dağ” diye tabir edilmiş ve edilebilir. İşte şu izahı geçen münasebetleri iyice işitti isen; ¬š³_«WÅK7~ «w¬8 ­”¬±i«X­<« nin mânâsı için “semanın canibi muraddır.” diye fehmedersin. Amma ¯”_«A¬% ²w¬8 nin mânâsını ise, “dağlar gibi olan bulutlardandır” diye anlarsın. ¯
…
«h«" ²w¬8 ise; “dolunun renginde rutubetinde ve burudetinde olan buluttandır” diye kanaat getirirsin. Ey arkadaş! Belağat’ın istihsan ederek kabul ettiği şu geçen te’vilin vucudu ortada iken, ne zorun var ki; iki dakika zarfında buluttan sağılıp

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 270 0.19

MÜNAFIKLAR BAHSİ 271 271 inkılablarıyla nazar-ı hikmette Kudret-i İlahiyenin mu’cizelerini izhar eylediği gibi; cevv-i sema dahi ona, mukabelede bulunarak ve taklidini yaparak, yer ve dünya ile azamet-i İlahiyenin mucizesini göstermekte müsabakaya girişerek; bulut bölükleriyle peçelenip o gömleği giyerek, ve ayrı ayrı ve kıta - kıta olan bulutların parçalarıyla Arz’ın dağ, tepe ve derelerinin şekillerini ibraz eylediği gibi; aynı zamanda yer yüzünün müzeyyen bağ ve bostanlarını da tasvir etmek üzere, çeşitli levn ve renklere bürünerek, şekiller almakta ve bu cevv-i sema bu çeşit tavırlarıyla azamet- i Kudret-i İlahiyenin en parlak ve en kuvvetli delillerini telvih eylemektedir. İşte mezkûr tarzdaki görünüş; müşabehet ve hayali tevehhüme bina edilen Arab uslübu, bulutları hususen yaz aylarındaki vaziyetlerini dağlara, gemilere, bostanlara ve derelere ve ya da, deve kafilelerine benzetmeyi hoş bulmuş, istihsan eylemiştir. Nitekim Arabın hutbe ve nutukları içerisinde bu üslubu kesretle görüp işitebilirsin. İşte bulutun bu vaziyetiyle; nazar-ı belağatta tehayyül edilebililr ki; yazdaki bulut parçaları, cevv-i hava içinde gezici ve yüzücüdürler. Ra’ad dahi sanki onların çobanı ve sürücüsüdür de, bahr-i muhit-i havaî içinde berk asasını bulutların başları üstünde her salladıkça bulut parçaları da deprenip hareketlenirler.. ve sonun da da, Haşre(117) tesadüf etmiş (yani, kıyamet hadisesine rastlamış) dağları andıran şekiller gösterirler. Ya da, denizin üstünde fırtınaların elleriyle oynayan gemilerin vaziyetini; ve yahutta, ta diplerden hareketlenip gelen zelzelerin deprettirdiği bağ ve bostanların heyetini; veya da, yol kesici eşkiyaların hücûmundan kaçışmakta olan bir kafilenin halını gösterirler. Amma bütün bu istiareli teşbihlerle beraber, asıl olan şey; bulutlar Halıkları emiriyle yollarına devam ederek akıp gitmeleridir, ki gûya o buharın zerrelerinden herbirisi, ilk önce kendi mekanında sâkin ve sâkit bir tarz da görünmezlerken, ve Halıklarının emrini henüz beklemede hazır dururlarken birden gökgürültüsü olan “Raad” o zerreler ordusunun neferatına bir çeşit borazan aletiyle: “Haydin içtima’ve ittihada” diye seslenir seslenmez; bir bakarsın o zerreler yer ve yuvalarından süratle fırlayıp “ictima’!” diye çağıran âmirlerine doğru koşup giderler. Ve birden bulut olarak haşr olup, canlanıp tabur nizamı kıyamında o zerreler bekler, dururlar. Sonrada, verilen vazifeyi ifayı müteakib, (istirahat!) emri alır 117 Kur’an-ı Kerimin birkaç yerinde kıyamet hadisesi anlatılıken; dağların hallac edilmiş, çekilmiş pamuk gibi olup, havada uçuşacağını ferman buyuruyor. Mütercim

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 269 0.18

Halit Ertuğrul'un sunacağı “Risale-i Nur ve Hidayet Hatıraları” konulu seminerimiz, hava şartlarının uygun olmamasından dolayı ileri bir tarihe ertelenmiştir.

İİKV Haberler ·İİKV Haberler 0.18

Nebula veya Bulutsu uzayda geniş alanlara yayılmış bulut şeklinde bir yapı olup kozmik toz, hidrojen, helyum ve diğer iyonize gazlardan oluşur. Çoğunlukla yıldızların yeni oluşmaya başladığı bölgelerdir.https://tr.wikipedia.org/wiki/Nebula Bilgiler Diğer İsimleri: Bulutsu Türü: Gök Cismi Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Ecram-ı ulviyeye dikkat edilse görünüyor ki o ulvi âlemlerin tabakatında muhalefet var. Mesela, Nehrü’s-Sema ve Kehkeşan namıyla maruf, Türkçe “Samanyolu” tabir olunan bulut şeklindeki daire-i azîmenin bulunduğu tabaka, elbette sevabit yıldızların tabakasına benzemiyor. Güya tabaka-i sevabit yıldızları, yaz meyveleri gibi yetişmiş, ermişler. Ve o Kehkeşan’daki bulut şeklinde görülen hadsiz yıldızlar ise yeniden yeniye çıkıp ermeye başlıyorlar. Tabaka-i sevabit dahi sadık bir hads ile manzume-i şemsiyenin tabakasına muhalefeti görünüyor. Ve hâkeza yedi manzumat ve yedi tabaka, birbirine muhalif bulunması, his ve hads ile derk olunur. (Lemalar, 12. Lema) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Resimler/Fotoğraflar İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Nebula 0.18

…
Evet camid, şuursuz bulut, âb-ı hayat olan yağmuru, muhtaç olan zîhayatların imdadına göndermesi ancak senin rahmetin ve hikmetin iledir; karışık tesadüf karışamaz. Hem elektriğin en büyüğü bulunan ve fevaid-i tenviriyesine işaret ederek ondan istifadeye teşvik eden şimşek ise senin fezadaki kudretini güzelce tenvir eder. Hem yağmurun gelmesini müjdeleyen ve koca fezayı konuşturan ve tesbihatının gürültüsüyle gökleri çınlatan ra’dat dahi lisan-ı kāl ile konuşarak seni takdis edip, rububiyetine şehadet eder. Hem zîhayatların yaşamasına en lüzumlu rızkı ve istifadece en kolayı ve nefesleri vermek, nüfusları rahatlandırmak gibi çok vazifeler ile tavzif edilen rüzgârlar dahi cevvi, âdeta bir hikmete binaen “levh-i mahv ve ispat” ve “yazar, ifade eder, sonra bozar tahtası” suretine çevirmekle, senin faaliyet-i kudretine işaret ve senin vücuduna şehadet ettiği gibi senin merhametinle bulutlardan sağıp zîhayatlara gönderilen rahmet dahi mevzun, muntazam katreleri kelimeleriyle, senin vüs’at-i rahmetine ve geniş şefkatine şehadet eder. Ey Mutasarrıf-ı Faal ve ey Feyyaz-ı Müteâl! Senin vücub-u vücuduna şehadet eden bulut, berk, ra’d, rüzgâr, yağmur birer birer şehadet ettikleri gibi heyet-i mecmuasıyla, keyfiyetçe birbirinden uzak, mahiyetçe birbirine muhalif olmakla beraber; birlik, beraberlik, birbiri içine girmek ve birbirinin vazifesine yardım etmek haysiyetiyle, senin vahdetine ve birliğine gayet kuvvetli işaret ederler. Hem koca fezayı mahşer-i acayip yapan ve bazı günlerde birkaç defa doldurup boşaltan rububiyetinin haşmetine ve o geniş cevvi, yazar değiştirir bir levha gibi ve sıkar ve onunla zemin bahçesini sulattırır bir sünger gibi tasarruf eden kudretinin azametine ve her bir şeye şümulüne şehadet ettikleri gibi, umum zemine ve bütün mahlukatına cevv perdesi altında bakan ve idare eden rahmetinin ve hâkimiyetinin hadsiz genişliklerine ve her şeye yetişmelerine delâlet eder. Hem fezadaki hava, o kadar hakîmane vazifelerde istihdam ve bulut ve yağmur, o kadar alîmane faydalarda istimal olunur ki her şeye ihata eden bir ilim ve her şeye şâmil bir hikmet olmazsa o istimal, o istihdam olamaz. Ey Fa’alün limâ yürîd! Cevv-i fezadaki faaliyetinle her vakit bir numune-i haşir ve kıyamet göstermek, bir saatte yazı kışa ve kışı yaza döndürmek, bir âlem getirmek, bir âlem gayba göndermek misillü şuunatta bulunan kudretin; dünyayı âhirete çevirecek ve âhirette şuunat-ı sermediyeyi gösterecek işaretini veriyor. Ey Kadîr-i Zülcelal! Cevv-i fezadaki hava, bulut ve yağmur, berk ve ra’d; senin mülkünde, senin emrin ve havlin ile senin kuvvet ve kudretinle musahhar ve vazifedardırlar. Mahiyetçe birbirinden uzak olan bu feza mahlukatı, gayet süratli ve âni emirlere ve çabuk ve acele kumandalara itaat ettiren âmir ve hâkimlerini takdis ederek, rahmetini medh ü sena ederler. (Münacat) Risale:13. Söz (Ayet-Hadis Mealleri)#16| nin anahtarı ile ve pusulasıyla fikren seyahat ettiğim hava unsurunda, her bir parçası hattâ her bir zerresi içine muhtelif binler noktalar, harfler, kelimeler konulduğu veya konulabileceği halde, karışmadığını ve intizamını bozmadığını hem ayrı ayrı pek çok vazifeler yaptığı halde, hiç şaşırmadan yapıldığını ve o parçaya ve zerreye pek çok ağır yükler yüklendiği halde hiç zaaf göstermeyerek, geri kalmayarak intizam ile taşıdığını hem binler ayrı ayrı kelime, ayrı ayrı tarzda, manada o küçücük kulak ve lisanlara kemal-i intizamla gelip çıkıp, hiç karışmayarak bozulmayarak o küçücük kulaklara girip, o gayet incecik lisanlardan çıktığı ve o

Nurpedia ·Gök Gürültüsü 0.17

…
Bu ortak özellik kuşların taşıdıkları isimlerde de ortaya çıkmakta, bu kelimelerin kökleriyle çeşitli türevlerinin “örtü, perde; bulut, havanın kapanması ve yağmurun çiselemesi” gibi anlamlar ifade ettikleri görülmektedir. Sâmî dillerin hepsinde yer alan ʿank (Akkadca unqu , İbr. āʿnak , Ar. ʿunk ) kökünün taşıdığı mânalardan bazıları “boyun, boğaz; boynun uzun olması” ile “gerdanlık”tır ve bu mânalardan hareket edilerek de ankanın boynunun uzun olduğuna veya boynunda beyaz tüylerden bir halkanın bulunduğuna inanılmıştır. Kelime kökünün diğer mânaları arasında ise, efsanelerde ankanın “göğü karartan bulut”a benzetilmesine ve “göz kamaştıracak kadar parlak” olmasına tam bir uygunluk gösteren “bulut kütlesinden koparak yükselen ve güneş ışınları ile parlayan beyaz bulut parçası, rüzgârın tozları havalandırması veya götürüp dağıtması, rüzgârın kaldırdığı toz bulutunun en yüksek kısmı” mânaları yer almaktadır. Öte yandan Sumer-Bâbil efsanelerinde “kanatları yağmur bulutlarına benzetilen” kuşun Sumerce adı imdugud “fırtına” ( im “rüzgâr” + dugud “ağır, şiddetli”) ve bu kelimenin Akkadca karşılıkları olan anzu ile imbaru da “ufkun iyice seçilemediği zaman yerdeki suyun ufuk hattı (yerle göğün birbirine karışmış hali)” ve “bulut, sis, göğü karartan duman, çisentili hava” anlamlarını taşımaktadır (v. Soden, I, 375; III, 1510). Yukarıda özetlenen açıklamalardan, semavî olayların mitoloji ile yorumlandığı en eski çağlarda, bereketli yağmur getiren bulutların insan muhayyilesinde yağmur/rahmet meleği şeklinde iyi anzu/anka, felâket getiren fırtına bulutlarının da kötü anzu/anka motiflerini doğurmuş olduğu ve Sumer kökenli bu efsanenin en az 5000 yıllık bir zaman dilimi içinde bütün Ön Asya’ya ve İran üzerinden Orta Asya, Güney Sibirya ve Hindistan’a kadar çok geniş bir bölgeye yayılıp günümüze kadar yaşadığı anlaşılmaktadır. BİBLİYOGRAFYA Lisânü’l-ʿArab , “ʿanḳāʾ” md. Tâcü’l-ʿarûs , “ʿanḳāʾ” md. Kāmus Tercümesi , “ʿanḳāʾ” md. Lane, Lexicon , “ʿanḳāʾ” md. Dihhudâ, Luġatnâme , “ʿanḳāʾ”, “sîmurg” md.leri. Şükûn, Farsça-Türkçe Lûgat , “ʿanḳāʾ” md. A. Parrot, Sumer , München 1962, s. 155-156, rs. 163 B, 165, 167 A, 187, 188, 239. S. N. Kramer, The Sumarians , Chicago 1963, s. 198, 257, 268. H. Frankfort v.dğr., Before Philosophy , Maryland 1963, s. 15. v. Soden, AHW , I, 375; III, 1510. Emel Esin, “Kün-Ay (Ay-Yıldız Motifinin Proto-Türk Devirden Hakanlılara Kadar İkonografisi)”, TTK Bildiriler , VII (1972), I, 350, nr. 141. Gönül Öney, “Anadolu Selçuklu Mimarisinde Avcı Kuşlar, Tek ve Çift Başlı Kartal”, Malazgirt Armağanı , Ankara 1972, s. 139-172. Ülker Erginsoy, İslâm Maden Sanatının Gelişmesi , İstanbul 1978, s. 317. J. Chevalier A. Gheerbrant, Dictionnaire des symboles , Paris 1988, “aigle”, “anqa”, “garuda”, “phenix”, “sîmorgh” md.leri. “Ankâ”, TA , III, 41-42; XXIX, 53. “Ankâ”, İA , I, 437. V. F. Büchner, “Sîmurg”, a.e. , X, 653-654. Sâdettin Buluç, “Şaman”, a.e. , XI, 310-335. Ch. Pellat, “ʿAnḳāʾ”, EI 2 (İng.) , I, 509. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1991 yılında İstanbul’da basılan 3. cildinde, 198-200 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 3 bölümden oluşan maddenin 2. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/anka#2-tasavvuf 2/3 Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ ANKA Müellif: SÜLEYMAN ULUDAĞ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1991 Erişim Tarihi: 01.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/anka#2-tasavvuf SÜLEYMAN ULUDAĞ, "ANKA", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/anka#2-tasavvuf (01.04.2026). Kopyalama metni TASAVVUF. Kur’ân-ı Kerîm’de ve sahih

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ANKA 0.16

MÜNAFIKLAR BAHSİ 275 275 alemi üzerine müekkel ve alemin kanunlarını tanzim eden melaikenin ellerindedir. Hem sonra hikmeti İlahiyye sebepleri müsebeblere bu dünyada bağlamış olduğundan hava içerisinde dağınık bulunan su buharından bulutlar teşekküle başladıklarında, bu bulutlardan bir kısmı menfi elektiriğin, bir kısmıda müsbet elektiriğin hâmili, yüklüsü olarak bulunurlar. Bu iki ayrı bulut gurubu birbirine yaklaştıklarında, arlarında ansızın müsademe vucuda gelir.bu müsademeden de “Berk” şimşek meydana gelir. Sonra bulutlar yerlerinden kokup emir olan yerlere doğru defataen vucuda geçtiklerinde boşalan yerlerinin boş kalmaması için başka yerin bulut gurubunun gelip orayı doldurmaları anın da tabakalar dalgalanmaya başlar. Ve temevvücden raadın sadası tevellüd eyler. Amma katiyyen bilesin ki şu hikmetfeşan halatın ceryanı ancak bir kanun ve nizamın tahtı hükmünde olan ve kanun ve nizam ise raad ve berke müekkel melekin elindedir. O bu kanunları temsil eyler. Amma Berk ve Raada ¯`¬±[«. nin zarfiyeti yani ayet Raad ve Berki ¯`¬±[«. nin içinde göstermesi (halbüki bunlara zarf olan buluttur.)nin himeti ise dehşete kapılmış şahsın ve onun dehşetiyle methûş samiin “sayyibi”in kendisini ihata eylediği gibi, sair şeyide kaplamış olduğunu gördüğü ve ya öyle sandığı içindir. Amma °€@«W-V-1 nü cem’ sigasıyla verdiği halde Raad ve Berki müfred olarak zikretmesinde şöyle bir işaret vardır ki; dehşetin menşei ve kaynağı müsibete düçar olmuş şahsın kendi tahayyülüdür. Yani: o musibet-zede şahıs, semanın raadı konuşturarak çıkardığı konuşmasını ve zahirî korkunç tehdidini ve şimşeğin parıldaması neticesinde karanlık perdesinin keşfi ile aydınlatmasını dehşet olarak tahayyül etmesidir. Oysaki, bu ikisi yani Raad ve Berk masdarı birer mânâ olup kelam ve yed-i beyza değillerdir. Yani kendi zatlarında müstakil ve hür olup bu sada ve büyük gürültü kendilerinin değildir. Belki gafil olan kimseleri ikaz etmek için birer mâna kaynağıdırlar.) Hem dahi Berk ve Raadın her birisinin fertleri çoğalmış olsalarda nev’i olarak birer vâhiddirler. Onun için Raad ve Berk’i müfred olarak vermiş olması aynı isabettir.

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 273 0.15

…
5- Nasıl ki, cüzlere tatbik etme işi nazara alınmaksızın temsilli istiarenin in’ikadında (yerine oturmasında) asıl olan şey temsilin kendisi ile ona benzetilenin arasında olan iki mealin tenasüplüğünün bulunmasıdır. Öyle de: Burada da ikisinin eczaları arasında münasebet bulunmaktadır. Zira ayetin temsilinde ¯`¬±[«M«6 diye zikredilmiş olan yağmurlu bulut, nasıl nebatatın hayatıdır: onun gibi İslâmiyet dahi, ruhların hayatıdır. Hem temsilde “berk ve raad” ise, burada vaad ve vaide işaret ediyor.. ve temsilde olan (zulümat) da, burada sana küfrün şüphelerini ve nifak’ın şeklerini göstermektedir. ------------------------------ Amma cümlelerin arasındaki nazm vechi ise: Bilmiş olki: Vaktaki tenzil, ¬š³_«WÅK7!ö«w¬8ö¯`¬±[«M«6²:«! dedi ve bununla şöyle işarette bulundu ki: Münafıkların hali, öylesi kimselerin haline benziyor ki; vahşetli ve korkunç bir sahrada, karanlık bir gecede, şiddetli yağmur altında yolculuk yapmaya muztar ve mecbur kalmışlardır. Gecenin karanlığı ve yağmurun şiddeti o derecededir ki; damlaları havadan süratle yere inmesiyle, musibetlerin kurşunu gibi isabet etmektedir. Cevv-i hava ise, yağmurun kesretinden dolayı adeta baştanbaşa su ile dolmuş, deniz vaziyetindedir..işte bu halı işiten dinleyicinin zihni harekete geldi..ve ¯`¬±[«. (yani yağmurlu bulut) aslında merğub ve istenilen bir rahmet iken, korkunç bir müsibet halını almasının sebebi hakkında izahlayıcı bir beyanın intizarında iken; Kur’an-ı Hakîm o halin dehşetini tasvir etmek için:ö°€@«W-V-1ö¬y[µ4 dedi. Bu ifade ile şöyle işarette bulundu ki; yağmur nasılki bulutun ve keşafetin zülmetine bir zarftır. Onun gibi; yağmurun umumîliği çokluğu ve ihatadarlığı hasebiyle de adeta gecenin kırılmış dağılmış ve yayılmış olan siyah dalgaları içerisinde kara katreler halını aldığı için, buna da bir kap ve bir zarf olmuştur.

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 260 0.15

…
Aynen öyle de Sâni’-i Zülcelal, vâhidiyet itibarıyla bütün eşyayı ihata eden ilim ve iradesi ve kudretiyle bakar ve hazır ve nâzır olduğu gibi ehadiyet cihetiyle ve tecellisiyle her şeyin, hususan zîhayatın yanında isimleri ve sıfatlarıyla bulunur ki kolayca, bir anda sineği kartal sisteminde, bir insanı küçük bir kâinat sisteminde icad eder. Ve zîhayatı öyle mu’cizatlı bir şekilde yaratır ki eğer bütün esbab toplansa bir bülbülü, bir sineği yapamazlar. Ve bir bülbülü yaratan, bütün kuşları yaratan olabilir ve bir insanı halk eden ancak kâinatı icad eden zattır. (15. Şua) Hem zeminin yüzünde her sene mevt ve hayatın değişmeleri ve dövüşmeleri yüzünden yüz binler hayvanat milletlerinin cenazeleri ve iki yüz bin nebatatın taifelerinin enkazları, berr ve bahrin yüzlerini fevkalâde öyle kirleteceklerdi ki zîşuur, o yüzleri değil sevmek, âşık olmak belki öyle çirkinlikten nefret edip mevte ve ademe kaçacaklardı. Bir kuş kolayca kanatlarını ve bir kâtip rahatça sahifelerini temizlediği gibi, bu tayyare-i arzın ve bu tuyûr-u semaviyenin kanatları ve bu kitab-ı kâinatın sahifeleri de öylece temizleniyor, güzelleşiyor ki âhiretin hadsiz güzelliğini görmeyen ve imanla düşünmeyen insanlar, dünyanın bu temizliğine, bu güzelliğine âşık olurlar, perestiş ederler. Demek bu saray-ı âlem ve bu fabrika-i kâinat, ism-i Kuddüs’ün bir cilve-i a’zamına mazhardır ki o tanzif-i kudsîden gelen emirleri, değil yalnız denizlerin âkilü’l-lahm tanzifatçıları ve karaların kartalları, belki kurtlar ve karıncalar gibi cenazeleri toplayan sıhhiye memurları dahi dinliyorlar. Belki o kudsî evamir-i tanzifiyeyi, bedende cereyan eden kandaki küreyvat-ı hamra ve beyza dahi dinleyip bedenin hüceyratında tanzifat yaptıkları gibi nefes dahi o kanı tasfiye eder, temizler. Ve o emri; göz kapakları, gözleri temizlemek ve sinekler, kanatlarını süpürmek için dinledikleri gibi koca hava ve bulut dahi dinler. Hava zeminin sathına, yüzüne konan toz toprak gibi süprüntülere üfler, tanzif eder. Bulut süngeri, zemin bahçesine su serper, toz toprağı yatıştırır. Sonra gökyüzünü çok zaman kirletmemek için çabuk süprüntülerini toplayıp kemal-i intizamla çekilir, gizlenir. Göğün güzel yüzünü ve gözünü, silinmiş ve süpürülmüş, parıl parıl parlar gösteriyor. (30. Lema) Mevcudatın vücudları ve zuhurları, beraberlik ve birbiri içinde birlik ve birbirine benzemeklik ve birbirinin misal-i musağğarı ve numune-i ekberi ve bir kısım küll ve küllî ve diğer kısım onun cüzleri ve fertleri ve birbirine sikke-i fıtratta müşabehet ve nakş-ı sanatta münasebet ve birbirine yardım etmek ve birbirinin vazife-i fıtriyesini tekmil etmek gibi çok cihetü’l-vahdet noktalarında; bedahet derecesinde tevhidi ilan ve Sâni’lerinin vâhid olduğunu ispat etmek ve kâinatın rububiyet cihetinde, tecezzi ve inkısam kabul etmez bir küll ve küllî hükmünde bulunduğunu izhar etmektir. Evet mesela, her baharda nebatattan ve hayvanattan dört yüz bin nev’in hadsiz efradlarını, beraber ve birbiri içinde, bir anda ve bir tarzda, yanlışsız, hatasız, kemal-i hikmet ve hüsn-ü sanatla icad etmek ve idare ve iaşe etmek
…
Hem kuşların misal-i musağğarları olan sineklerden tâ numune-i ekberleri olan kartallara kadar hadsiz efradlarını yaratmak ve hava âleminde, seyahat ve yaşamalarına yardım eden cihazatı verip gezdirmek ve havayı şenlendirmekle beraber, yüzlerinde mu’cizane birer sikke-i sanat ve cisimlerinde müdebbirane birer hâtem-i hikmet ve mahiyetlerinde mürebbiyane birer turra-i ehadiyet koymak
…
Hem zerrat-ı taamiyeyi hüceyrat-ı bedeniyenin imdadına

Nurpedia ·Kartal 0.14

Hüsn-i Talil, herhangi bir olayı gerçek edeninin dışında daha güzel ve hayali bir nedene bağlayarak açıklama sanatıdır. Risale-i Nur'da Bu Sanata Misal Cümleler * Mesela, biri demiş: “Güneş mahbubumun hüsnünü görüp utanıyor, görmemek için bulut perdesini başına çekiyor.” Hey âşık efendi! Ne hakkın var, sekiz ism-i a’zamın bir sahife-i nuranisi olan güneşi böyle utandırıyorsun? (8. Mektup) İlgili Maddeler Kaynakça

Nurpedia ·Hüsn-i Talil 0.14

Önceki Ayet: Ahkaf 23 ← Ahkaf Suresi → Ahkaf 25: Sonraki Ayet Meali: 24- Nihayet onu, vâdilerine doğru yayılan bir bulut şeklinde görünce: Bu bize yağmur yağdıracak yaygın bir buluttur, dediler. Hayır! O, sizin acele gelmesini istediğiniz şeydir. İçinde acı azap bulunan bir rüzgârdır! '''Kur'an'daki Yeri: 26. Cüz, 504. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Ahkaf 24 0.14

Ğaşiye 20| ve Yasin 38| ve Nur 43| gibi mesaildir; hakikatlerini beyan edeceğim. Tâ, dinin düşmanlarının gözleri kapatılsın ve dostlarının gözleri dahi açılsın. İşte başlıyorum: ... Şimdi sermeşk olarak iki misal-i mühimmeyi beyan edeceğim. Tâ ki o minval üzerine işleyesin. Şöyle: Nur 43| Yasin 38| Şu iki âyet gayet şâyan-ı dikkattirler. Zîrâ zahire cümud, belâgatın hakkını cühud demektir. Zira birinci âyette olan istiare-i bediâ, o derece hararetlidir ki; buz gibi olan cümûdu eritir. Ve bulut gibi zahir perdesini berk gibi yırtar. İkinci âyette belâgat o kadar müstakar ve muhkem ve parlaktır ki, seyri için güneşi durdurur. Evvelki âyet, İnsan 16| naziresidir. O da onun gibi bir istiâre-i bediayı tazammun eylemiştir. Şöyle ki: Cennet'in evanileri şişe olmadığı gibi, gümüş dahi değildir. Belki şişenin gümüşe olan mübayeneti bir istiare-i bedianın karinesidir. Demek şişe şeffâfiyetiyle, fidda dahi beyaz ve parlaklık hasebiyle, güya Cennet'in kadehlerini tasvir etmek için iki nümunedirler ki, Sâni'-i Rahman bu âleme göndermiş. Tâ nefis ve mallarıyla Cennet'e müşteri olanların rağabâtını tehyic ve iştihalarını açsın. Aynen bunun gibi; Nur 43| bir istiare-i bediâ ondan takattur ediyor. O istiarenin zemini ise, zemin ve âsuman mabeyninde hükm-ü hayal ile tasavvur olunan müsabakat ve rekabetin tahayyülü üzerine müessestir. Mezra'âsı şöyledir ki; zemin kar ve bered ile tezemmül veya taammüm eden dağlarıyla ve rengârenk besatîniyle süslendiği gibi, güya ona rekabeten ve inaden âsûman dahi cibal ve besatîni andıran rengârenk ile teşekkül eden ve dağlara nazireler yapmak için parça parça dağılan bulutlarıyla sarılıp cilveger oluyor. O dağ gibi parça parça bulutlara; sefineler veyahut dağlar veyahut develer veyahut bostan ve derelerdir denilse, teşbihte hata edilmemiş olur. O cevvdeki seyyarelerin çobanı ra'ddır. Kamçı gibi, berkini başları üzerine silkeleyip dolaştırıyor. O müsahhar ve sabihalar ise, o bahr-i muhit-i havaîde seyr ü cereyan etmekle, mahşere tesadüf etmiş dağları andırırlar. Güya sema, su buharının zerratını ra'd ile silâh başına davet ettiği gibi; "Rahat olun" emriyle herkes yerine gider, gizlenir. Evet çok defa bulut, dağın libasını giydiği gibi; heykeli ile teşekkül etmekle beraber, bered ve karın beyazıyla televvün ve rutubet ve bürudetiyle tekeyyüf eder. Öyle ise bulut ve dağ komşu, arkadaştırlar. Birbirine levazımatını âriye vermeye mecburdurlar. Bu uhuvvet ve mübadeleti Kur'ân'ın çok yerleri gösterir. Zîrâ bâzan onu, onun libasında ve ötekini berikinin suretinde bize gösterir. Hem de Tenzil'in pek çok menazilinde dağ ve bulut birbirinin elini tutup musafaha ettikleri vardır. Nasıl ki kitab-ı âlemin bir sahifesi olan zeminde muanaka ve musafahaları şahiddir. Zîrâ umman-ı havada iskele hükmünde olan dağ tepesinde lenger-endaz olduklarını görüyoruz... (Muhakemat) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Nur 43 0.13

…
(2. Şua) Ve o emri; göz kapakları, gözleri temizlemek ve sinekler, kanatlarını süpürmek için dinledikleri gibi koca hava ve bulut dahi dinler. Hava zeminin sathına, yüzüne konan toz toprak gibi süprüntülere üfler, tanzif eder. Bulut süngeri, zemin bahçesine su serper, toz toprağı yatıştırır. Sonra gökyüzünü çok zaman kirletmemek için çabuk süprüntülerini toplayıp kemal-i intizamla çekilir, gizlenir. Göğün güzel yüzünü ve gözünü, silinmiş ve süpürülmüş, parıl parıl parlar gösteriyor. ... Eğer her biri birer bürhan-ı bâhir-i vahdaniyet olan o yüzer geniş fiillerden tek birisi Vâhid-i Ehad’e verilmezse yüzer vecihte muhaller lâzım gelir. Mesela, onlardan değil hikmet, inayet, rahmet, iaşe, ihya gibi bedihî hakikatler ve vahdanî deliller, belki yalnız tanzif fiili kâinat Hâlık’ına verilmezse o vakit ehl-i dalaletin o meslek-i küfrîsinde lâzım gelir ki: Ya tanzif ile alâkadar zerreden, sinekten tut tâ unsurlara, yıldızlara kadar bütün mahlukatın her biri koca kâinatın tezyinini ve tevzinini ve tanzimini ve tanzifini bilecek, düşünecek ve ona göre davranacak bir kabiliyette olacak veyahut Hâlık-ı âlem’in sıfât-ı kudsiyesi kendisinde bulunacak veyahut bu kâinatın tezyinat ve tanzifatı ve vâridat ve masarifinin muvazenelerini tanzim etmek için kâinat büyüklüğünde bir meclis-i meşveret bulundurulacak ve hadsiz zerreler, sinekler, yıldızlar o meclisin azaları olacak ve hâkeza
…
Bunlar gibi hurafeli, safsatalı yüzer muhaller bulunacak. Tâ ki her tarafta görünen ve müşahede olunan umumî ve ihatalı, ulvi tezyin ve tathir ve tanzif vücud bulabilsin. Bu ise bir muhal değil, belki yüz bin muhal ortaya girer. (30. Lema) Hazret-i Musa (A.S.) onların tacizlerine karşı müştekiyane "Yâ Rab! Bu muacciz mahlukları ne için bu kadar çoğaltmışsın?" deyince, ilhamen cevab gelmiş ki: "Sen bir defa sineklere itiraz ettin. Bu sinekler çok defa sual ediyorlar ki: "Yâ Rab! Bu kocakafalı beşer seni yalnız bir lisan ile zikrediyor. Bazı da gaflet ediyor. Eğer yalnız kafasından bizleri halketseydin, binler lisan ile sana zikredecek bizim gibi mahluklar olurlardı." diye Hazret-i Musa'nın (A.S.) şekvasına bin itiraz kuvvetinde hikmet-i hilkatini müdafaa eden sineğin, hem gayet nezafetperver, her vakit abdest alır gibi yüzünü, gözünü kanatlarını temizleyen bu taifenin, elbette mühim bir vazifesi vardır. Hikmet-i beşeriyenin nazarı kasırdır, daha o vazifeyi ihata edememiş. ... Aynen onlardan daha mühim sinekleri dahi insanın gözüne görünmeyen hastalıkların mikroplarını ve madde-i semmiyeyi temizlemekle sinekler muvazzaftırlar. Değil mikropların nâkileleri, bilakis muzır mikropları mass, yani emmek ve yemek ile o mikropları imha, o madde-i semmiyeyi istihaleye uğratırlar. Çok sâri hastalıkların önünü alırlar. Hem sıhhiye neferleri, hem tanzifat memurları, hem kimyager olduklarına ve geniş bir hikmete mazhar bulunduklarına delil ise, onların gayet kesretidir. Çünki kıymetdar, menfaattar şeyler teksir edilir. ... Ey hodgâm insan! Sineklerin binler hikmet-i hayatiyesinden başka, sana ait bu küçücük faidesine bak, sinek düşmanlığını bırak! Çünki gurbette, kimsesiz, yalnızlıkta sana ünsiyet verdiği gibi; gaflete dalıp fikrini

Nurpedia ·Sinek 0.13

…
Münhanî ve rûmî motiflerinin de hayvanların gövde, bacak ve kanatlarının üslûplaştırılmış şekli olduğu kabul edilmektedir. Bu motiflerin hayvanî veya nebatî kaynaklı olduğu hususu tartışılmakla beraber münhanî tamamen eğri çizgilerle şekillenmiş, XII, XIII ve XIV. yüzyıl kitap bezemelerinde çok yaygın biçimde kullanılmıştır. Desen içinde bir başka motifle birlikte bulunmayan münhanînin bir üslûp mu yoksa unsur mu olduğu konusu da tartışmalıdır. Münhanînin sap üstünde daha belirgin şekilde motif özelliği kazanması, münhanî tarzında rûmî ile desenlerde yer alması bu iki motifin aynı kaynaktan geldiğini gösterir. Rûmî motifi, tarihi Orta Asya’ya kadar uzanmakla birlikte ismini Rum (Anadolu) kelimesinden alır. Bu motif biçimine göre hurdeli, işlemeli, dilimli, sarılma (pîçîde), sencîde, desen içinde kullanılış amacına ve yerine göre ise ortabağ, tepelik, ayırma, hurde rûmî gibi isimler alır. Tezhip desenlerinde çokça rastlanan bir diğer motif buluttur. Çin sanatından geldiği için adına Çin bulutu da denir. Orta Asya’da ejderhanın ağzından çıkan öfke veya gazabın sembolü olarak kullanılmış, fakat XV. yüzyılda Türk sanatına girdikten sonra daha natüralist bir anlayış içinde gökyüzündeki bulut düşünülerek çizilmiştir. Bulut motifinin desen içindeki yerine ve biçimine göre yığma bulut, dolantı bulut, ayırma bulut, ortabağ, gerdanlık, tepelik, hurde bulut gibi isimlerle bilinen çeşitleri vardır. Tezhipte az kullanılan ve kaynağı hakkında çeşitli görüşler ileri sürülen üçgen biçiminde üç daire ve iki dalgalı çizgiden meydana gelen çintemaninin bazan sadece üç yuvarlak benek halinde veya beneklerin içine daireler çizilerek hilâl şeklinde, bazan da şimşek, bulut, dudak veya kaplan postu şeklinde yorumlanan dalgalı çizgilerin tek olarak kullanıldığı bilinmektedir. Bunlara Buda’nın üç ruhanî özelliğini belirten Timuçin damgası da denir; Osmanlılar’da güç ve saltanat sembolü kabul edilmiştir. Desen. Tezyinî sanatların bütün dallarında olduğu gibi tezhip sanatında da desen bezeme maksadıyla yapılan tasarımın çizgilerle ifadesidir. Sanatkârın hayal gücünün sınırlarını ve erişebildiği zenginliği, sahip olduğu zevki, görgü ve bilgi birikimini gösterir; eserin sanat değerini belirler. Desenin işlenişindeki hüner zanaat erbabına aittir. Desen bezenecek yere uygun tasarlanmalıdır. Çünkü desenin mükemmel olması onu meydana getiren her unsurla birlikte yerine yakışması ile mümkündür. Tezyinî sanatlarda kullanılan desenler kuruluş biçimleri bakımından pano özelliği taşıyan desenler, ulama (raport) desenler, geometrik (hendesî) desenler diye üç grupta toplanır. Pano özelliği taşıyan desenler sınırı belirlenmiş bir alan içinde başlar ve biter. Bu desen tipi kuruluş biçimine göre simetrisiz (serbest), simetrili, dönme hareketi gösteren desenler (çarkıfelek tarzında) olmak üzere çeşitleri vardır. El yazması kitapların zahriye, serlevha, sûre başı, fasıl başı tezhiplerinde çoğunlukla simetrili pano desenler tercih edilmiş, buna karşılık keşîde üstü, satır arası gibi yazı boşluklarında serbest desenler kullanılmıştır. Tasarımındaki nihayetsiz genişleme özelliğiyle evrenin sonsuzluğu içinde sanatın ve sanatkâr tahayyülünün büyüklüğünü hatırlatan ulama desenlerin kitap sanatlarındaki en güzel örneklerine kitap kabı ve zahriye sayfası, koltuk tezhibi için tasarlanan desenlerde rastlanır. Ulama desenleri kuruluşuna göre tam simetrili, kısmen simetrili, simetrisiz olmak üzere üç grupta toplanır. Tam simetrili ulama desenlerde birim alanın bütün kenarları simetri eksenidir. Desen her yönde bu kenarlardan katlanarak genişlemeye elverişlidir. Kısmen simetrili ulama desenlerde sadece karşılıklı iki kenar simetri ekseni özelliği taşır. Diğer karşılıklı iki kenar boyunca desen simetrisiz ve eşit aralıklarla tekrarlanır. Örneklerine daha çok çinilerde rastlanan ve tezhipte çok kullanılmayan simetrisiz ulama desenlerde simetri eksenleri bulunmaz, desen her yönden eşit aralıklarla tekrar ederek genişler. XII, XIII ve XIV.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·TEZHİP 0.13

FOURTH WITNESS: In many forms, even in day and night, in winter and spring, and in the changing of the air, and in the changing of human individuals, in the bodies they change during their lifetime, and in the sleep resembling death, they feel and indicate the occurrence of a kind of resurrection and judgment, a great Day of Judgment. Yes, for example, just as the gears of our weekly clock, which count seconds, minutes, hours, and days, in the great clock of the world of Allah, the day, the year, the life of man, the cycle of the world, one after another, inform each other and operate. Just as they bring the morning after night, the spring after winter, so too, they indicate that from death will come the morning of the Day of Judgment, emerging from that station, from that ultimate hour. In the span of a person's lifetime, many kinds of judgments have occurred. Just as one sees the signs of resurrection in every night, a kind of death, and every morning, a kind of revival, in five or six years, in agreement, changing all their particles, even in one year twice, gradually, they have witnessed a kind of resurrection and judgment. Also, in the species of animals and plants, more than three hundred thousand resurrections and judgments of species are observed every spring. Thus, these many signs and indications of resurrection and these many symbols and signs of revival, certainly serve as the manifestations of the great Day of Judgment, pointing to that resurrection. By a Wise Creator, in the species, such a species-level resurrection, that is, reviving all the plants from their roots and some animals exactly as they were in spring, and returning other things like leaves, flowers, and fruits not exactly the same but similar, thus making a kind of resurrection and revival, can serve as evidence of a personal judgment within the general Day of Judgment for each individual human. Because, a single human being is like a species of another. For the light of thought has given such breadth to the human mind and thoughts that it encompasses the past and the future; even if it devours the world, it would not be satisfied.

Sözler ·1921 ·Yirmi Dokuzuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

THE TWELFTH TRUTH The Chapter of Prophethood and the Rejection of Doubt. It is the veil of "Bismillah ir-Rahman ir-Rahim." Is it possible that the Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, whose words are confirmed by all the prophets through their miracles, and whose cause is affirmed by all the saints through their knowledge and spiritual feats, and whose truth is attested by all the seekers of truth through their investigations—all of whom rely on the power of his thousand miracles—could not possibly be shaken by the feeble, baseless suspicions and imaginations, which have no more strength than the wing of a fly, to close the path to the hereafter and the gates of Paradise, which the wise Qur’an, with its thousands of clear verses and absolute certainty, has opened in forty miraculous ways? From the previous truths, it is understood that the matter of resurrection is such a clear and evident truth that even a force capable of lifting and shattering the entire earth cannot shake it. For, this truth is affirmed by the Almighty with all His names and attributes. The Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, is confirmed by all his miracles and proofs. The Qur’an, the Wise, proves it with all its truths and verses. And this universe testifies to it with all its created signs and wise arrangements. Is it possible that, in the matter of resurrection, the Necessary Being and all of creation—except the disbelievers—have agreed, yet baseless doubts and satanic whispers, which have no more strength than a hair, could shake or move this mountain-like, clear and evident truth? God forbid! Do not suppose that the signs of resurrection we have mentioned are exclusive to these Twelve Truths.

Sözler ·1921 ·Onuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

THE TWELFTH TRUTH The Chapter of Prophethood and the Rejection of Doubt. It is the veil of "Bismillah ir-Rahman ir-Rahim." Is it possible that the Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, whose words are confirmed by all the prophets through their miracles, and whose cause is affirmed by all the saints through their knowledge and spiritual feats, and whose truth is attested by all the seekers of truth through their investigations—all of whom rely on the power of his thousand miracles—could not possibly be shaken by the feeble, baseless suspicions and imaginations, which have no more strength than the wing of a fly, to close the path to the hereafter and the gates of Paradise, which the wise Qur’an, a miracle in itself, has opened with its thousands of clear verses? From the previous truths, it is understood that the matter of resurrection is such a clear and evident truth that even a force capable of lifting and shattering the entire earth cannot shake it. For, this truth is affirmed by the Almighty with all His names and attributes. The Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, is confirmed by all his miracles and proofs. The Qur’an, the Wise, proves it with all its truths and verses. And this universe testifies to it with all its created signs and wise arrangements. Is it possible that in the matter of resurrection, the Necessary Being and all of creation—except the disbelievers—have agreed, yet baseless doubts and satanic whispers, which have no more strength than a hair, could shake or move this mountain-like, clear and evident truth? God forbid! Do not suppose that the signs of resurrection we have mentioned are exclusive to these Twelve Truths.

Sözler ·1921 ·Onuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.13

Here is how a night man is, who has never seen the sun, but only sees its shadow in the mirror of the sun. He cannot grasp the sun's special majesty and terrifying attraction in his mind. Perhaps he imitates those who have seen it. Thus, those who do not reach the highest rank of the Ahmedi succession (a.s.m.), like Kadîr and Muhyî, accept the Day of Gathering and the Great Resurrection in a metaphorical sense, saying, "It is not a matter of reason." Because the true Day of Gathering and Resurrection is the manifestation of the Great Name and the highest degrees of some names. Whoever's gaze does not reach there, is forced to imitate. Whoever's mind reaches there, easily sees the Day of Gathering and Resurrection as one sees day and night, winter and spring, and accepts it with the certainty of the heart. This is the secret that the Day of Gathering and Resurrection is mentioned in the highest degree and with the most detailed explanation in the Qur'an, and our Prophet, upon whom be peace and blessings, teaches it as the manifestation of the Great Name. And the ancient prophets, due to the limitations of their guidance, did not teach their peoples, who were in a simple and primitive state, the Day of Gathering in the highest degree and with the most detailed explanation. This is also the secret that some of the people of wilaya (sainthood) have not seen or shown some of the highest ranks of the pillars of faith. This is also the secret that in the knowledge of God, the degrees of the knowers vary greatly. Many more secrets arise from this truth. Now, this representation, because it is a degree of experiencing the truth, and because the truth is very broad and deep, we too will suffice with representation. We will not enter into secrets beyond our capacity and strength.

Sözler ·1921 ·Yirmi Dorduncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.10

Fifth: With the word "of his brother," it says: Have you no sense of compassion for your kind, no familial bond, that you are unjustly devouring the spiritual essence of an oppressed brother who is connected to you in so many ways? Have you no mind at all, that you are biting your own flesh like a madman? Sixth: With the word "dead," it says: Where is your conscience? Has your nature been corrupted that you are doing the most abhorrent act, eating the flesh of a most honorable brother? Thus, backbiting and slander are condemned in mind, heart, humanity, conscience, nature, tribalism, and nationality. Indeed, just as this verse, in a compassionate manner, presents six levels of condemnation for backbiting and, in a compassionate manner, prevents it at six levels. In the realm of evidence, from thousands of examples, for instance: "Look at the signs of Allah's mercy, how He brings life to the earth after its death. Indeed, He is the One who brings the dead to life, and He is Almighty over everything." (1) It is expressed in such a way that there can be no doubt in the proof. For example: In the Ninth Truth of the Tenth Word, and as explained and proven in the Sixth Lemma of the Twenty-Second Word, every spring season, in the quality of reviving the earth, presents three hundred thousand examples of resurrection in the most intricate and intertwined forms, yet in the most organized and distinct manner before human eyes, stating that the Being who does this cannot be burdened by resurrection and the Day of Judgment. Also, since on the page of the earth, with the pen of power, a hundred thousand letters are written together, one within another, without error or flaw, only the Unique, the One, can do this. Therefore, this verse, like the sun, proves the oneness of God, and also, like the rising and setting of the sun, easily and conclusively, shows the Day of Judgment and resurrection.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Fourth Source: In many species, there are numerous repeated kinds of deaths, even in human individuals, which sense and feel the occurrence of a major death. Yes, just as the clock known to us, whose gears count seconds, minutes, and days, similarly, in Allah's great clock, days, years, the life of mankind, and the cycle of the world turn and operate one after another, as morning follows night and spring follows winter; they indicate that after death, the morning of resurrection will emerge from that place, from that ultimate hour. In the span of an individual's life, many different kinds of deaths have occurred. In five or six years, a person may have completely changed all their atoms. Perhaps in one year, they have experienced two gradual deaths. Also, in some animal species, we observe different kinds of deaths at certain times. A human being is a species in the sense of another species. For the light of thought has given such an extent to their capacity that even if they consume the entire mountain of salt, they would not be satisfied. The nature of individuals in other species is partial, their value is personal, their vision is limited, their perfection is restricted, and their pleasure and pain are momentary. However, the nature of mankind is lofty, their value is universal, their vision is comprehensive, their perfection is boundless, and their pleasure and pain are partially permanent. Therefore, in the repeated kinds of death occurring in many species, there is an allusion to a general personal death for mankind.

Nokta Risalesi ·1921 ·Mektup 12 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Fourth Source: In many species, there are numerous repeated kinds of deaths, even in human individuals, which sense and feel the occurrence of a major death. Yes, just as the familiar clock's second, minute, and hour hands, which count the days, Allah's great clock's day, year, human life, and the cycle of the world turn and operate one after another, as morning follows night and spring follows winter; they indicate that after death, the morning of resurrection will emerge from that place, from that ultimate hour. In the span of an individual's life, many different kinds of deaths have occurred. In five or six years, a person may have completely changed all their atoms. Perhaps in one year, they have experienced two gradual deaths. Also, in some animal species, we observe different kinds of deaths at certain times. A human being is a species in the sense of another species. For the light of thought has given such an extent to their capacity that even if they consume the entire mountain of salt, they would not be satisfied. The individuals of other species have limited qualities, personal value, restricted vision, limited perfection, and momentary pleasure and pain. But humans have lofty qualities, general value, comprehensive vision, boundless perfection, and their pleasure and pain are partially permanent. Therefore, in the repeated kinds of death in many species, there is an allusion to a general personal death for humans.

Nokta Risalesi ·1921 ·Nokta Risalesi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

They take Bediüzzaman to the Russian camp. Here, a remarkable incident occurs as follows: One day, the Russian commander comes to inspect the prisoners. During the inspection, Bediüzzaman does not greet the commander and does not get up from his place. The commander becomes angry, thinking perhaps he was not recognized, and passes by him again. When Bediüzzaman still does not get up, the commander, through an interpreter, says: "Perhaps they do not know me?" Bediüzzaman: "I know you, you are Nicholas Nikolaevich." Commander: "Then they are insulting the Russian army, and therefore the Russian Tsar!" Bediüzzaman: "I did not insult. I am a Muslim scholar. A believer is superior to a man who does not know Allah. Therefore, I will not rise up to you." Upon this, Bediüzzaman is handed over to the war tribunal. A few of his officer friends immediately beg for forgiveness to prevent the terrible outcome. But Bediüzzaman says, "This death sentence is like a passport for me to travel to the eternal world," and shows no concern at all, displaying great dignity and courage. In the end, a death sentence is passed on him. When the time comes to carry out the sentence, he asks for permission to pray. After fulfilling his religious duty, he declares that he will face the bullets with his chest. Just at that moment, while he is praying, the Russian commander comes and apologizes to Bediüzzaman, saying, "I have come to believe that your action was due to your devotion to your sacred beliefs. Please forgive me," and cancels the death sentence given to him. • • •

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Ilk Hayati ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

NINTH SIGN One of the miraculous signs of the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) is that the trees obeyed his command like human beings and moved from their places to come to him. This miraculous sign of the tree is comparable in terms of authenticity to the miraculous flowing of water from his blessed fingers. It has multiple chains of transmission and has reached us through many different routes. Indeed, the tree coming to the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) upon his command can be considered as a well-known and widely transmitted miracle. Because the prominent and trustworthy Companions, such as Hazrat Ali, Hazrat Ibn Abbas, Hazrat Ibn Masud, Hazrat Ibn Umar, Hazrat Ya'le bin Murra, Hazrat Jabir, Hazrat Anas bin Malik, Hazrat Buraidah, Hazrat Usamah bin Zaid, and Hazrat Gaylani bin Salama, each individually and with certainty, have reported the same miraculous event of the tree. The hundred imams of the Tabi'in have transmitted this miracle from each of the aforementioned Companions, through separate chains of narration, almost in the form of overlapping transmissions. Thus, this miraculous event of the tree is considered an absolute and unquestionable miracle, free from any doubt. Now, we will mention a few authentic examples of the occurrence of this great miracle, even though it has occurred many times. FIRST EXAMPLE: The great scholars Imam Ibn Majah, Darimi, and Imam Bayhaqi, through authentic narration, report from Hazrat Anas bin Malik, Hazrat Ali, and also from Hazrat Umar, that three Companions said: The Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) was grieved due to the denial of the disbelievers. He said: "O Lord, show me a sign, and let me not care about anyone who denies me after that." In the narration of Anas, Hazrat Jibril was present. There was a tree by the side of a valley. With the command of Hazrat Jibril, the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) called the tree, and it came to him. Then he said, "Go," and it went back and returned to its place.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

NINTH SIGN One of the miraculous signs of the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) is that the trees obeyed his command like human beings and moved from their places to come to him. This miraculous sign of the tree is comparable in terms of authenticity to the miraculous flowing of water from his blessed fingers. It has multiple chains of transmission and has reached us through many different routes. Indeed, the tree coming to the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) upon his command can be considered as a well-known and widely transmitted miracle. Because the prominent and trustworthy Companions, such as Hazrat Ali, Hazrat Ibn Abbas, Hazrat Ibn Masud, Hazrat Ibn Umar, Hazrat Ya'le bin Murra, Hazrat Jabir, Hazrat Anas bin Malik, Hazrat Buraidah, Hazrat Usamah bin Zaid, and Hazrat Gaylani bin Salama, each individually and with certainty, have reported the same miraculous event of the tree. The hundred imams of the Tabi'in have transmitted this miracle from each of the aforementioned Companions, through separate chains of narration, almost in the form of overlapping transmissions. Thus, this miraculous event of the tree is considered an absolute and unquestionable miracle, free from any doubt. Now, we will mention a few authentic examples of the occurrence of this great miracle, even though it has occurred many times. FIRST EXAMPLE: The great scholars Imam Ibn Majah, Darimi, and Imam Bayhaqi, through authentic narration, report from Hazrat Anas bin Malik, Hazrat Ali, and also from Hazrat Umar, that three Companions said: The Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) was grieved due to the denial of the disbelievers. He said: "O Lord, show me a sign, and let me not care about anyone who denies me after that." In the narration of Anas, Hazrat Jibril was present. There was a tree by the side of a valley. With the command of Hazrat Jibril, the Noble Prophet Muhammad (peace and blessings be upon him) called the tree, and it came to him. Then he said, "Go," and it went back and returned to its place.

Mektubat ·1929 ·On Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Otherwise, that recording and preservation, which is detailed and meticulous, becomes entirely meaningless and useless, and contradicts wisdom and truth. Moreover, if resurrection does not occur, then all the certain meanings written in this book of the universe with the pen of destiny would be destroyed, which is impossible in any way. And that possibility would be as impossible as denying the body of this universe, perhaps even a mere illusion. In short, the five pillars of faith, with all their proofs, demand and testify to the occurrence and existence of resurrection and resurrection body, and the existence and manifestation of the hereafter. Indeed, it is because of such lofty and unshakable pillars and proofs that are entirely in accordance with the greatness of the truth of resurrection, that almost one-third of the miraculous Qur'an of eloquent expression is about resurrection and the hereafter. And it makes it the foundation and the basis of all truths, and builds everything upon it. (End of the introduction)

Şualar ·1936 ·Dokuzuncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

This verse confirms the hidden implication of the verse "Indeed, the party of Allah are the victorious." Because if the nun in "inn" is counted as one, it coincides with the year 1302, when a servant who initiated reading the Qur'an began the activities of hizbü’l-Kur'ân. If the nun is counted as two, it gives the year 1350, which coincides with a time when the Risale-i Nur, gathered around it, worked with all their strength for the service of the Qur'an, and the activities of hizbü’l-Kur'ân spiritually overcame delusion and heresy. This is a hidden allusion to their complete victory in the future. • • • Question: You call the events of this time the "fitna of the last time." But according to a hadith, in the last time people will not say "Allah, Allah," and then the Day of Judgment will come. Answer: First, the duration of the fitna of the last time is long; we are in one of its chapters. Second, the meaning of "Allah, Allah" not being said on earth is not that belief in Allah will disappear; perhaps it means they will change the name of Allah. Just as when "Allah, Allah" is not said on earth, the Great Day of Judgment will come. Similarly, in a country where "Allah, Allah" is not said, it is a sign that a kind of judgment has occurred.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Sekizinci Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

In conclusion: Each group of people has received their share from the blessings of the Quran according to their capacities. Indeed, we can say that the Noble Quran encompasses all these concepts. First sentence: 1 (He is the One Who created for you all that is in the earth.) This sentence has a connection with the previous verse in five ways: First aspect: The previous verse refers to the blessings of the body and life. This verse refers to the causes and materials of existence and sustenance. Second aspect: The Noble Quran, having in the previous verse established prostration as the highest rank for humanity, the listener's mind may raise a question: "From where do these lowly people deserve such a high rank?" The Noble Quran answers this question with this sentence: "The human being, who has been given the entire earth for worship and obedience, certainly holds a great position in the sight of the Creator." Third aspect: The previous verse refers to the resurrection and the Day of Judgment for humanity. The mind may raise the question: "What is the worth of humanity that the Day of Judgment will occur for their salvation?" This verse answers it by saying: "The human being, who was created for the use of the earth and all its contents, and who has been given all things for obedience and command, is the result of divine creation. Indeed, the Day of Judgment will certainly occur for their salvation." Fourth aspect: The previous verse refers to the removal of causes and means on the Day of Judgment, leaving the human being's reliance solely on the Almighty. This verse states that in this world as well, the true reliance of the human being is solely on the Almighty. For behind the causes and means, the rays of divine power are visible; the effect is His, and the causes are merely veils. Fifth aspect: The previous verse refers to eternal happiness. This verse also refers to the divine generosity and grace that causes and necessitates the granting of eternal happiness to humanity. It indicates that the human being, to whom the entire earth and its contents have been given as a favor, certainly deserves eternal happiness.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Yes, for a thousand years, the godless, who had prepared themselves against the Qur'an, and the disbelieving philosophers, who had translated and now found a way to spread their doubts, and the rebellious Jews and proud groups of Christians, who sought revenge for the terrible blows of the Qur'an, have launched attacks which have been repelled and countered. In every century, there have been many heroes and spiritual fortresses of the Qur'an. Now the need has increased from one or two to a hundred. And the defenders have decreased from a hundred to two or three. Also, since learning the truths of faith from the science of theology and the madrasas required much time, that door has also closed. The Risale-i Nur, which teaches the deepest truths quickly and in a way that everyone can understand, is certainly worthy of the attention of Imam Ali (may Allah be pleased with him). Also, Imam Ali (may Allah be pleased with him) mentioned the tenth degree of tâdâd as the tenth chapter, and referring to the Day of Judgment and the Night of Freedom, he said, "And by the Surah of Smoke, in which there is a secret, it has been firmly established," and with the meaning of this reference, he pointed to the Risale-i Nur, which is called the "Tenth Word" and is of the tenth rank. This treatise is of extraordinary importance and is very firm, and it acts as a lamp to dispel the smoky darkness of that time, and the smoke, which is a sign of the Day of Judgment and the Night of Freedom, also indicates through the wise distinctions and divisions of the Night of Freedom and other considerations. Yes, the Tenth Word has repelled a great calamity. At a time when freedom of thought and the upheaval of world war caused hypocrites who denied the Day of Judgment to seize the opportunity and begin to express their poisonous ideas in many places, the Tenth Word emerged and was published. A thousand copies were distributed, and everyone who saw it read it with great eagerness and curiosity. It completely shattered the godless ideas of the atheists and silenced them.

Şualar ·1936 ·Sekizinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

And just as a tree is quickly revived in spring and life is brought back to its bones, with that wise and just absolute power, the great earth and the corpse of the ground, just like that tree in spring, are easily revived and the examples of ten thousand kinds of resurrection are created. And with a single command of creation, the earth is revived, as it says: 1 "It is only a single cry, and suddenly they will all be gathered before Us," by His decree, meaning, "All mankind and jinn will be present at the Day of Resurrection with a single cry and command." Also, 2 "The affair of the Hour is no more than the blink of an eye, or perhaps even closer," by His decree, meaning, "The occurrence and execution of the Day of Judgment and Resurrection is like closing and opening your eyes instantly, perhaps even quicker." Also, 3 "Your creation and resurrection are no different than the revival of a single soul," by the verse, meaning, "O mankind! Your creation and resurrection, your gathering and dispersal, are as easy as reviving a single soul, and it does not weigh heavily on My power." With the mystery of these three verses, by the same command and with the same ease, all mankind and jinn, and the animal and spiritual beings and angels, are brought to the great field of resurrection and before the great scale of judgment. One task does not hinder another. From the third and fourth secrets up to the thirteenth secret, they are postponed to another time, contrary to my desire.

Şualar ·1936 ·Yedinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

EIGHTH PRINCIPLE: The Almighty, the All-Wise, in this world of experience and the arena of examination, conceals many important things within the multiplicity of things. This concealment is connected with many wisdoms and many benefits. For example, the Night of Destiny is hidden within the entire month of Ramadan, the accepted time for prayers is hidden within the Friday hour, the appointed time for a person's death is hidden among people, the appointed lifespan is hidden within one's lifetime, and the time of the Day of Judgment is hidden within the life of this world. Indeed, if a person's appointed time were certain, it would be terrifying, like being in complete ignorance for half one's life and then, step by step, moving toward the gallows for the other half. However, the benefit of preserving the balance between the hereafter and this world and of always being in a state of fear and reverence requires that at every moment, death and life both remain possible. Thus, an uncertain twenty years of uncertain life corresponds to a thousand certain years of life. Indeed, the Day of Judgment is also the appointed time for this great world of humanity. If its time were known, all the earlier and middle generations would fall into complete ignorance, and the later generations would remain in fear. Just as a person is connected to his personal life and the continuity of his family and village, similarly, through his social and tribal life, he is connected to the life and continuity of the earth and the world. The Qur'an says, "The Hour has drawn near," commanding that the Day of Judgment is near. The fact that it has not come after a thousand or so years does not contradict its nearness. For the Day of Judgment is the appointed time for the world. In relation to the world's lifespan, a thousand or two thousand years are like one or two days, or one or two minutes, in relation to a single year. The time of the Day of Judgment is not merely the appointed time for humanity, so that it could be measured in relation to its lifespan and then seen later. This is why the All-Wise Almighty keeps the Day of Judgment hidden in His knowledge, as one of the exceptional matters. This is the secret behind the concealment that every era, even the true era of knowledge, the blessed era, has always feared the Day of Judgment. Indeed, some have even said, "Its signs are almost appearing."

Sözler ·1921 ·Yirmi Dorduncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

EIGHTH PRINCIPLE: The Almighty, the All-Wise, in this world of experience and the arena of examination, conceals many important things within the multiplicity of things. This concealment is connected with many wisdoms and many benefits. For example, the Night of Destiny is hidden within the entire month of Ramadan, the time of the acceptance of prayers on Friday, the chosen individual among people, the appointed lifespan within life, and the time of the Day of Judgment within the life of this world. Indeed, if the appointed time of a person were certain, it would be a terrifying thing, like being in complete ignorance for half one's life and then, step by step, moving toward the gallows in the second half. However, the benefit of preserving the balance between the hereafter and this world and of always being in a state of fear and reverence requires that at every moment, death and life both remain possible. Thus, an uncertain twenty years of uncertain life corresponds to a thousand certain years of life. Indeed, the Day of Judgment is also the appointed time of this great world. If its time were known, all the earlier and middle generations would fall into complete ignorance, and the later generations would remain in fear. Just as a person is connected to his personal life and the survival of his family and village, similarly, through his social and tribal life, he is connected to the survival of the earth and the world. The Qur'an says, "The Hour has drawn near," commanding that the Day of Judgment is near. The fact that it has not come after a thousand or so years does not contradict its nearness. For the Day of Judgment is the appointed time of the world. In relation to the world's lifespan, a thousand or two thousand years are like one or two days, or one or two minutes, in relation to a single year. The time of the Day of Judgment is not merely the appointed time of humanity, so that it could be measured in relation to its lifespan and then seen later. This is why the All-Wise Almighty keeps the Day of Judgment hidden in His knowledge, as one of the exceptional matters. This is the secret of the concealment, why every era—indeed, even the true era of truth, the blessed era—has always feared the Day of Judgment. Indeed, some have even said, "Its signs are almost appearing."

Sözler ·1921 ·Yirmi Dorduncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

How can a human being flee to Adam or hide in the earth from a Supreme Almighty Creator who is capable of all future possibilities, who testifies to the miraculous events of the past, and who at every moment creates the winter and spring resembling the Day of Judgment and the resurrection? Since in this world, he is not judged and accounted for according to his worth, certainly he will go to a Great Court and a supreme happiness.

Sözler ·1921 ·Onuncu Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

And in the first verse it says: "And indeed, from the stones there is that which gushes forth rivers." With this verse, it reminds us of the blessed Nile, the Tigris and Euphrates rivers, which emerge from the mountains, and thus makes it understood how miraculously and marvelously the stones are subjected and shaped in accordance with the cosmic order. And with it, it conveys such a meaning to the attentive hearts that: These mighty rivers, of course, cannot have these mountains as their true sources. Because, even if we suppose these mountains were completely dry and turned into mere reservoirs, their great rivers could flow with such speed and abundance for only a few months without losing their balance. And against such vast outflows, the rain that penetrates only a meter or so into the soil cannot be sufficient supply. Therefore, the sources of these rivers are not ordinary, natural, or accidental phenomena. Perhaps in a very extraordinary way, the Almighty Creator causes them to flow solely from hidden treasures. Indeed, to indicate this secret and to express this meaning, it is reported in a hadith that, "A drop from Paradise is poured into each of these three rivers at every moment; and thus they are blessed." Also, in another narration it is said: "The sources of these three rivers are in Paradise." The truth of this narration is that since material causes cannot account for such an abundant flow, their sources must be in a hidden world and they come from a concealed treasure of mercy, so that the balance between outflows and inflows continues. Thus, the Wise Qur'an teaches this meaning with the following verse:

Sözler ·1921 ·Yirminci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

But since the refined pleasures of the future generation overcame their passions and desires, the general law was certainly established. Humanity manifested to some extent. It is a sign that: Islam, the true humanity, will shine like a cloudless sun over the horizon of the future and the plains of Asia. In those times, the ruling forces were desires, enmity, and inclinations toward individualism and self-interest. For guiding the people of that time, rhetorical persuasion was sufficient. For, soothing the feelings and influencing the inclinations, embellishing the subject and making it appealing, or using the power of eloquence to make it meaningful in imagination, was enough to substitute for proof. But to compare ourselves to them, or to place us in the corners of that time by using emotional rhetoric, is wrong. Each time has its own judgment. We seek evidence; we are not deceived by the description of the subject. Now, in our time, the subject is the mine of truth and wisdom that always pours rain on the plains of the future. Since the mine of truth and wisdom is thought, reason, truth, and wisdom, and since the new inclinations toward the pursuit of truth, love of truth, and the preference of the common good over personal interest, and the solid proofs of humanistic tendencies, there is no other way to prove the subject except through these solid proofs. We, the people of the present, are the candidates of the future. We are not deceived by the description and embellishment of the subject. We seek proof. Let us also briefly mention the virtues and vices of the past and the future, both of which are under the rule of two sultans. In the land of the past, power, passion, nature, and inclinations ruled. One of its vices was that in every command—whether in general or in particular—there was despotism and tyranny.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 32 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

But since the refined pleasures of the future generation overcame their passions and desires, the general law definitely took command. Humanity manifested to some extent. It is a sign that: Islam, the true humanity, will shine like a cloudless sun over the horizon of the future and the plains of Asia. In those times, the ruling forces in the valleys of the past were caprice, enmity, and the inclinations that gave rise to the feelings of preference for difference. It was sufficient for the people of that time to be guided by rhetorical persuasion. For, what stirred the feelings and affected the inclinations—whether by embellishing the subject and making it attractive or by using the power of eloquence to give it meaning—was considered sufficient proof. But to compare ourselves to them is to push us back into the corners of that time with our natural inclinations. Each time has its own rule. We seek evidence; we are not deceived by the depiction of the subject. Now, when the present field is filled with the mines of wisdom's truths that always rain upon the mountains of the future, and since these truths are thought, reason, truth, and wisdom, and since the new inclinations toward the pursuit of truth, love of truth, and the preference of the general interest over personal interest, and the solid proofs that incline toward humanity, there is no other way to prove the subject except through these solid proofs. We, the people of the present, are candidates for the future. The depiction and embellishment of the subject do not deceive our minds. We seek proof. Let us also briefly mention the virtues and vices of the two ruling powers of the past and the future. In the country of the past, power, passion, nature, and inclinations mostly ruled; one of its vices was that in every command—whether in general or in particular—there was despotism and tyranny.

Muhakemat ·1911 ·Muhakemat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The Sixth Issue Certainly, the essence of Tenzîl is i’câz (infallibility). I’câz, in turn, originates from the highest level of eloquence. Eloquence itself is based on characteristics and advantages, especially on the use of metaphor and figurative language. Whoever does not observe with the lens of metaphor and figurative language cannot perceive its advantages. Because in the Arabic styles, which are the means of acquiring knowledge for the common people, there are divine expressions, expressions of respect, and expressions of emotional reverence and human interaction. Given this, it is necessary for the interpreters of the Qur’an to do justice to the Qur’an and not diminish its value. They should not interpret the Qur’an with something that lacks the confirmation and seal of eloquence. Indeed, it is more evident and clear that the meanings of the Qur’an are as they should be, and its style of expression and form of meaning are also eloquent and sublime. Whoever does not trace the essence of the Qur’an to its source and does not connect its details to its origin is a defaulter in conveying the truth of the Qur’an. We will give one or two examples; because they attract attention. FIRST EXAMPLE: 1 "And the mountains He has fixed as pegs." (Allahu â’lemu bimuradihi, it is permissible): The indicated metaphor suggests a concept that the spherical Earth, like a ship, is a vessel in the ocean of the surrounding air, and because it is anchored and moored with mountains like masts or anchors, it maintains its balance with the air. Therefore, the mountains serve as the anchors and masts of that ship. Secondly: Internal revolutions are prevented from occurring by these mountains. Because the mountains serve as the bones of the Earth. When there is an internal excitement, the Earth breathes through the mountains, and its anger and wrath find calm. Therefore, the Earth's stability and calm are due to the mountains.

Muhakemat ·1911 ·Muhakemat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The Sixth Issue Certainly, the essence of Tenzîl is i’câz (infallibility). I’câz, in turn, originates from the highest level of eloquence. Eloquence itself is based on characteristics and advantages, especially on the use of metaphor and figurative language. Whoever does not observe with the lens of metaphor and figurative language cannot perceive its advantages. For in the eloquent style of the Arabs, which conveys the knowledge of the unseen, there are expressions of divine revelations, expressions of respect, and expressions of emotional reverence and human interaction. Given this, it is necessary for those who interpret the Qur’an to do justice to it and not diminish its value. They should not interpret the Qur’an using anything that lacks the confirmation and hallmark of eloquence. For it has become more evident than any truth that the meanings of the Qur’an are as they should be, and its style of expression and form of meaning are also eloquent and sublime. Whoever does not trace the essence of the Qur’an to its source and does not connect its details to its origin is one who is deficient in understanding the Qur’an's true meaning. We will give one or two examples; for they attract attention. FIRST EXAMPLE: 1 "And the mountains He has fixed as pegs." (Allahu â’lemu bimuradihi, it is permissible): The indicated metaphor suggests a concept that the spherical Earth, like a ship, is a vessel in the ocean of the surrounding air, and because it is anchored and supported by mountains like anchors and masts, it maintains its balance with the air. Thus, the mountains serve as the anchors and masts of that ship. Secondly: Internal revolutions are prevented from occurring by these mountains. For the mountains serve as the bones of the Earth. When there is an internal excitement, the Earth breathes through the mountains, and its anger and fury find calm. Thus, the Earth's stability and calm are due to the mountains.

Muhakemat ·1911 ·Birinci Makale Altinci Mesele ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The Sixth Issue Certainly, the essence of Tenzîl is i’câz (infallibility). I’câz, in turn, originates from the highest level of eloquence. Eloquence itself is based on characteristics and advantages, especially on the use of metaphor and figurative language. Whoever does not observe with the lens of metaphor and figurative language cannot perceive its advantages. Because in the Arabic styles, which are the means of acquiring knowledge for the common people, there are divine expressions, expressions of respect, and expressions of emotional reverence and human interaction. Given this, it is necessary for the interpreters of the Qur’an to do justice to the Qur’an and not diminish its value. They should not interpret the Qur’an with something that lacks the confirmation and seal of eloquence. Indeed, it is more evident and clear that the meanings of the Qur’an are as they should be, and its style of expression and form of meaning are also eloquent and sublime. Whoever does not trace the essence of the Qur’an to its source and does not connect its details to its origin is a defaulter in conveying the truth of the Qur’an. We will give one or two examples; because they attract attention. FIRST EXAMPLE: 1 "And the mountains He has fixed as pegs." (Allahu â’lemu bimuradihi, it is permissible): The indicated metaphor suggests a concept that the spherical Earth, like a ship, is a vessel in the ocean of the surrounding air, and because it is anchored and moored with mountains like masts or anchors, it maintains its balance with the air. Therefore, the mountains serve as the anchors and masts of that ship. Secondly: Internal revolutions are prevented from occurring by these mountains. Because the mountains serve as the bones of the Earth. When there is an internal excitement, the Earth breathes through the mountains, and its anger and wrath find calm. Therefore, the Earth's stability and calmness are due to the mountains.

Muhakemat ·1911 ·Mektup 71 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

TWENTIETH QUESTION: The rising of the sun from the west1 and the emergence of the Beast of the Earth from the ground2 are signs. However, the rising of the sun from the west is a clear sign of the Day of Judgment. Since it is a celestial event that closes the door of repentance, which is dependent on the acceptance of reason, its interpretation and meaning are evident, and there is no need for allegory. Only this much is certain: Allah knows best. The apparent cause of that rising is that the Quran, which governs the mind of the Earth's sphere, leaves the head of the Earth. The Earth becomes mad, and with the permission of Allah, its head collides with another wandering star. As a result, it turns back from its movement and, by the will of the Divine, changes its journey from west to east into a journey from east to west, and the sun begins to rise from the west. Indeed, if the attractive power of the Quran, which strongly binds the Earth with the sun and the throne with the firmament (hablullahi’l-metîn), were to break, the rope of the Earth's sphere would be untied. It would become headless and homeless, moving erratically and without order, and the sun would rise from the west. There is an allegorical interpretation that as a result of this collision, the command of Allah would bring about the Day of Judgment. As for "the Beast of the Earth": In the Quran, there is a very vague sign and a brief expression, a short indication, and a hint. As for its detailed explanation, I cannot say with certainty, even with a firm conviction, as I do with other matters. I can only say this much: 1 "None knows the unseen except Allah." Just as locusts, chameleons, and birds of the kind were sent upon the people of Pharaoh and the people of Ebreh who tried to destroy the Kaaba...

Şualar ·1936 ·Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

TWENTIETH QUESTION: The rising of the sun from the west1 and the emergence of the Beast of the Earth from the ground2 are signs. However, the rising of the sun from the west is a clear sign of the Day of Judgment. Since it is a celestial event that closes the door of repentance, which is dependent on the acceptance of reason, its interpretation and meaning are evident, and there is no need for allegory. Only this much is certain: Allah knows best. The apparent cause of that rising is that the Quran, which governs the mind of the Earth's sphere, leaves the head of the Earth. The Earth becomes mad, and with the permission of Allah, its head collides with another wandering star. As a result, it turns back from its movement and, by the will of the Divine, changes its journey from west to east into a journey from east to west, and the sun begins to rise from the west. Indeed, if the attractive power of the Quran, which strongly binds the Earth with the sun and the throne with the firmament (hablullahi’l-metîn), were to break, the rope of the Earth's sphere would be untied. It would become headless and homeless, moving erratically and without order, and the sun would rise from the west. There is an allegorical interpretation that as a result of this collision, the command of Allah would bring about the Day of Judgment. As for "the Beast of the Earth": In the Quran, there is a very vague sign and a brief expression, a short indication, a hint. As for its detailed explanation, I cannot say with certainty, even with a firm conviction, as I do with other matters. I can only say this much: 1 "None knows the unseen except Allah." Just as locusts, wasps, and birds of the kind were sent upon the people of Pharaoh and the people of Ebreh who tried to destroy the Kaaba...

Şualar ·1936 ·Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Recently, I listened to a question and answer in a spiritual conversation. I would like to briefly summarize it for you. One person said: The evidences and preparations of the Risale-i Nur for faith and tawhid are increasing more and more. And since only one percent of it is sufficient to silence even the most determined atheist, why are they making such intense new efforts and preparations? In response, they said: The Risale-i Nur is not just repairing a small part or a single house; rather, it is repairing a vast fortress filled with mountains of stones that include Islam. It is not merely trying to reform a particular heart or a special conscience; rather, it is trying to heal the general heart and the common thoughts that have been terrorized for centuries by the destructive tools of the corrupt, and the general conscience that has been damaged and deteriorating due to the breaking and corruption of Islamic principles, currents, and symbols, which are the foundations and supports of the general and especially the believing masses. It is trying to heal these deep wounds with the power of the Qur'an and the remedies of faith and the Qur'an. Certainly, such a comprehensive and terrifying destruction and terror and wounds require evidences and preparations of absolute certainty and mountain-like strength, and countless concentrated medicines and countless remedies. Therefore, in this age, the Risale-i Nur, which emerges from the spiritual power of the miraculous Qur'an of clear speech, fulfills that duty and contributes to the progress and development of faith's countless levels. This long conversation took place, and I listened to it completely and was deeply grateful. • • •

Sikke-i Tasdik-i Gaybi ·1952 ·Yirmi Yedinci Mektuptan Muhim Parcalar ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Second: Some hadiths, which refer to the majority of Muslims or the Islamic government or the center of caliphate, have been mistakenly considered to apply to all people in general, and although they refer to a specific aspect, they have been generally and universally accepted. For example, it is reported that, "A time will come when there will be no one left who says 'Allah'." 1 That is, "The zikirhane (places of remembrance) will close and the call to prayer and the kathma will be recited in Turkish." Fourth point: Just as matters of the unseen such as fate and death are kept hidden for many wise and beneficial reasons, the Day of Judgment, which is the fate of the world and death, the fate of mankind and the species of animals, is also hidden for many beneficial reasons. Yes, if the time of fate were certain, then half of one's life would be spent in absolute ignorance, and after half of one's life, one would spend each day taking a step closer to the gallows, in absolute fear. In such a case, the balance of fear and reverence, which is wise and beneficial, would be disturbed. Similarly, if the time of the Day of Judgment, which is the fate and death of the world, were certain, the earlier and middle generations would be affected very little by the idea of the afterlife. And the later generations, being in absolute fear, would not find the pleasure and value of worldly life, nor would they find the importance and wisdom of worship, which is done with choice and obedience out of fear and reverence. Also, if it were certain, some of the truths of faith would reach the level of obviousness, and everyone would inevitably confirm them. The secret of the proposal and the wisdom of faith, which are connected to choice and will, would be destroyed. Because of such many beneficial reasons, the matters of the unseen remain hidden. Therefore, since everyone considers both their fate and their continuation every minute, they can work for both this world and the afterlife. Likewise, in every era, since people can think both that the Day of Judgment will come and that the world will continue, they can work for both the eternal life in the transient world and for the worldly prosperity as if it will never die.

Şualar ·1936 ·Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Second: Some hadiths, which refer to the majority of Muslims or the Islamic government or the center of caliphate, have been mistakenly considered to apply to all people in general, and although they refer to a specific aspect, they have been generally and universally accepted. For example, it is reported that, "A time will come when there will be no one left who says 'Allah'." 1 That is, "The zikirhane (places of remembrance) will close and the call to prayer and the kathma will be recited in Turkish." Fourth point: Just as matters of the unseen such as fate and death are kept secret for many wise and beneficial reasons, the Day of Judgment, which is the fate of the world and death, the fate of mankind and the species of animals, is also kept secret for many benefits. Yes, if the time of fate were certain, then half of one's life would be spent in absolute ignorance, and after half of one's life, one would spend each day taking a step closer to the gallows, in absolute fear. In such a case, the balance of fear and reverence, which is wise and beneficial, would be disturbed. Similarly, if the time of the Day of Judgment, which is the fate and death of the world, were certain, the earlier and middle generations would be affected very little by the idea of the afterlife. And the later generations, being in absolute fear, would not find the pleasure and value of worldly life, nor would they find the importance and wisdom of worship, which is done with choice and obedience out of fear and reverence. Also, if it were certain, some of the truths of faith would reach the level of obviousness, and everyone would inevitably confirm them. The secret of the proposal and the wisdom of faith, which are connected to choice and will, would be destroyed. Because of such many benefits, the matters of the unseen are kept secret. Therefore, since everyone considers both their fate and their continuation every minute, they can work for both this world and the afterlife. Likewise, in every era, since people can think both that the Day of Judgment will come and that the world will continue, they can work for both the eternal life in the transience of this world and for the worldly prosperity as if it will never die.

Şualar ·1936 ·Besinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Third Purpose It is the bodily resurrection. Yes, life without resurrection is nothing but a tale. No, resurrection is true and real. The clearest proof of this is Muhammad, upon whom be peace and blessings. Introduction The Clear Qur’an has explained the bodily resurrection so thoroughly that even the most learned have no doubt left. Indeed, we shall, according to our ability, mention some purposes and proofs for the sake of interpreting this matter to some extent. FIRST PURPOSE: Yes, the perfect order in the universe, the complete wisdom in life, the absurdity in the world, the waste in nature, the complete stability established by all the sciences, the repeated kinds of "days of judgment" occurring in many forms such as days and years, the nature of human beings, the voluntary actions of humans, the mercy of the True Creator, the words of the True Prophet, and the declaration of the Miraculous Qur’an, are all faithful witnesses to bodily resurrection and are true and genuine proofs. Proofs and Indications 1. Yes, if there is no eternal happiness, order would remain only as an illusion. All spiritualities, relationships, and values would be in vain. Therefore, the organizer is eternal happiness. 2. Yes, the divine wisdom, which is the image of eternal care, is adorned with the governance of benefits and wisdom in the universe, and thus declares eternal happiness. For if there is no eternal happiness, the wisdom and benefits firmly established in the universe would be without purpose.

Muhakemat ·1911 ·Muhakemat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Önceki Ayet: Mürselat 7 ← Mürselat Suresi → Mürselat 9: Sonraki Ayet Meali: 8-9-10-11- Yıldızların ışığı söndürüldüğü, gökkubbe yarıldığı, dağlar ufalanıp savrulduğu ve peygamberlerin (ümmetleri hakkında şahitlik) vakti tayin edildiği zaman (artık kıyamet kopmuştur). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 579. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Mürselat 8 0.20

Önceki Ayet: Mürselat 10 ← Mürselat Suresi → Mürselat 12: Sonraki Ayet Meali: 8-9-10-11- Yıldızların ışığı söndürüldüğü, gökkubbe yarıldığı, dağlar ufalanıp savrulduğu ve peygamberlerin (ümmetleri hakkında şahitlik) vakti tayin edildiği zaman (artık kıyamet kopmuştur). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 579. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Mürselat 11 0.20

Önceki Ayet: Mürselat 9 ← Mürselat Suresi → Mürselat 11: Sonraki Ayet Meali: 8-9-10-11- Yıldızların ışığı söndürüldüğü, gökkubbe yarıldığı, dağlar ufalanıp savrulduğu ve peygamberlerin (ümmetleri hakkında şahitlik) vakti tayin edildiği zaman (artık kıyamet kopmuştur). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 579. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Mürselat 10 0.20

Önceki Ayet: Mürselat 8 ← Mürselat Suresi → Mürselat 10: Sonraki Ayet Meali: 8-9-10-11- Yıldızların ışığı söndürüldüğü, gökkubbe yarıldığı, dağlar ufalanıp savrulduğu ve peygamberlerin (ümmetleri hakkında şahitlik) vakti tayin edildiği zaman (artık kıyamet kopmuştur). '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 579. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Mürselat 9 0.20

Önceki Ayet: Tur 9 ← Tur Suresi → Tur 11: Sonraki Ayet Meali: 10- Dağlar yürüdükçe yürür. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 522. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Tur 10 0.15

Önceki Ayet: Vakıa 4 ← Vakıa Suresi → Vakıa 6: Sonraki Ayet Meali: 5- Dağlar parçalandığı, '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 533. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Vakıa 5 0.15

Önceki Ayet: Nebe 19 ← Nebe Suresi → Nebe 21: Sonraki Ayet Meali: 20- Dağlar yürütülür, serap haline gelir. '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 581. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Nebe 20 0.14

Önceki Ayet: Rahman 23 ← Rahman Suresi → Rahman 25: Sonraki Ayet Meali: 24- Denizde yüce dağlar gibi yükselen gemiler de O'nundur. '''Kur'an'daki Yeri: 27. Cüz, 531. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Rahman 24 0.13

Önceki Ayet: Meryem 89 ← Meryem Suresi → Meryem 91: Sonraki Ayet Meali: 90- Bundan dolayı, neredeyse gökler çatlayacak, yer yarılacak, dağlar yıkılıp düşecektir! '''Kur'an'daki Yeri: 16. Cüz, 310. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Meryem 90 0.13

Önceki Ayet: Mearic 8 ← Mearic Suresi → Mearic 10: Sonraki Ayet Meali: 9- Dağlar da atılmış yüne döner. '''Kur'an'daki Yeri: 29. Cüz, 567. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Mearic 9 0.13

…
F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “sâʿat” md.) ve alâmetlerinin belirdiği (Muhammed 47/18) ifade edilmektedir. Ancak bu alâmetlerin nelerden ibaret olduğu açık bir şekilde haber verilmemiş, sadece Ye’cûc ve Me’cûc’ün gelişiyle (el-Enbiyâ 21/96) dâbbetü’l-arzın çıkışı (en-Neml 27/82) kıyamet alâmeti mânasına alınabilecek bir bağlam içinde zikredilmiştir. Çeşitli hadis rivayetlerinde yer alan kıyamet alâmetlerinden zaman içinde sosyal hayatın bozuluşu ve ahlâkî gerileyişi konu alanların dışında kalanlar isnad veya metin kritiği açısından iman derecesinde bağlayıcı olmaktan uzak bir görünüm arzetmektedir (bk. KIYAMET ALÂMETLERİ ). Kıyamet Halleri. Kıyamet hallerini sûra üfleniş, ba‘s, haşir, hesap, cennet ve cehennem durakları olmak üzere beş merhalede incelemek mümkündür. 1. Kur’ân-ı Kerîm’de kıyametin fiilen kopması “sûra üflenmek” eylemiyle ifade edilmiştir. Genellikle “üflemeye yarayan boynuza benzer boru” diye anlam verilen sûrun mahiyeti hakkında sahih bilgi bulunmamaktadır ( Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “ṣvr” md.; İbn Kesîr, I, 210-213). On âyette geçen “sûr” ile ( M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “ṣûr” md.) aynı mânada kullanılan “nâkūr” kelimeleri (el-Müddessir 74/8) yer aldıkları âyetlerin muhtevaları çerçevesinde ele alınınca üflenişin iki defa olacağı anlaşılır. Bunların birincisi yer küresinin bağlı bulunduğu kozmik sistemin değiştirilmesini, ikincisi de bütün ölülerin diriltilip kabirlerinden hesap meydanına hareket etmesini sağlamak için olacaktır (sûra üfleyişin üç defa olacağı yolundaki telakki ile bunun aksini savunan görüş için bk. Muhammed b. Ahmed el-Kurtubî, I, 302-303; İbn Kesîr, I, 224-227). Sûra ilk üflenişin ve dolayısıyla kozmik düzende meydana gelecek değişikliklerin dehşetini tasvir eden birçok âyet vardır. Bu tür âyetlerin beyanına göre sûra bir defa üflenmekle yer küresi dağlarıyla birlikte yörüngesinden çıkarılıp parçalanacak, olup bitmesi gereken mutlaka gerçekleşecek, gök de yarılıp düzensiz bir şekle bürünecek (el-Hâkka 69/13-16), o gün güneş dürülüp karanlığa gömülecek, yıldızlar kararıp dağılacak, dağlar yerlerinden koparılıp parçalanacak, vahşi hayvanlar bir araya getirilecek, denizler kaynatılacak (et-Tekvîr 81/1-6), insanlar şaşkın şaşkın uçuşan pervanelere benzeyecek, dağlar da atılmış renkli yünler gibi olacaktır (el-Kāria 101/4-5). Bu âyetlerin mutlaka vuku bulacağını vurgulayarak tasvir ettiği kozmik değişikliğin mahiyeti bilinmese de yine Kur’an’da beyan edildiği üzere maddeden oluşmuş ve hacim taşıyan bir âlem teşkil edilecektir. Yerin başka bir yer, göklerin de başka gökler olacağını ifade eden İbrâhîm sûresindeki âyete (14/48) Tâhâ sûresindeki âyetler kısmen açıklık getirmektedir (20/105-107): “Sana kıyamet gününde dağların ne olacağını soracaklar. De ki: Rabbim onları ufalayıp savuracak, böylece yeri dümdüz bir alan haline getirecek, orada ne iniş ne de bir yokuş görebileceksin.” Kur’ân-ı Kerîm’de âhiret âleminin fizik yapısı ve onunla bağlantılı olarak tasvir edilen kıyamet hallerine dair birçok âyetin lafız, üslûp ve muhtevası göz önünde bulundurulduğu takdirde İslâm filozoflarının iddia ettiği gibi haşrin cismanî değil ruhanî olduğunu söylemek mümkün görünmemektedir. Duyulara ve onların verilerinden faydalanan aklî istidlâle dayanan beşerî bilginin sınırları dışında kalan âhiret âlemi hakkında öncel tahminlerle hüküm verme yönteminin bilim ve düşünce kurallarıyla bağdaşmayacağını belirtmek gerekir (bk. BA‘S ; HAŞİR ). 2. “Uykudan uyandırmak, yeniden diriltmek” anlamına gelen ba‘sın sûra ikinci üflenişle başlayacağı anlaşılmaktadır. Sûra iki defa üflenişi bir arada zikreden Zümer sûresindeki âyette, “Ona bir daha üflenince insanlar bir anda ayağa kalkıp etraflarına bakacaklardır” denilmekte (39/68), Yâsîn sûresindeki ifade de bunu desteklemektedir (36/51). Ba‘sı konu edinen âyetler kabre atıf yapmakta, ancak yeni diriltmenin mahiyeti hakkında bilgi vermemektedir. Çürümüş kemiklerin yeniden hayata kavuşturulmasını aklına sığdıramayan inkârcıyı

TDV İslâm Ansiklopedisi ·KIYAMET 0.13

Önceki Ayet: Taha 104 ← Taha Suresi → Taha 106: Sonraki Ayet Meali: 105- (Resûlüm!) Sana dağlar hakkında sorarlar. De ki: Rabbim onları ufalayıp savuracak. '''Kur'an'daki Yeri: 16. Cüz, 318. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Taha 105 0.13

Önceki Ayet: Enbiya 30 ← Enbiya Suresi → Enbiya 32: Sonraki Ayet Meali: 31- Onları sarsmasın diye yeryüzünde bir takım dağlar diktik. Orada geniş geniş yollar açtık; ta ki maksatlarına ulaşsınlar. '''Kur'an'daki Yeri: 17. Cüz, 323. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Enbiya 31 0.13

…
Çünkü dağlar suların mahzenidir. Havanın tarağıdır, tasfiye ediyor. Toprağın hâmisidir, denizin istilasından vikaye ediyor. Zaten hayatın direkleri bu unsurlardır. Bu sırra binaendir ki şeriatça hilâlin tulû ve gurûbu nazara alınmıştır. Çünkü bu ise ayları, günleri hesap etmekten avamca daha kolaydır. Ve yine o sırra binaendir ki ezhan-ı avamda tesbit ve takrir için Kur’an’da tekrarlar vukua gelmiştir. (Şemme, Mesnevi-i Nuriye) Birinci Misal Nebe 7| (Allahu a'lemu bimuradihi). Caizdir; işaret olunan mecaz, böyle bir tasavvuru îma eder ki: Sefine gibi olan küre, bahr-i muhit-i havaînin içinde taht-el bahr bir gemisi ve umman gibi fezada direk veya demir gibi dağlar ile irsa ve ta'mid ederek hava ile iştibak ettiğinden müvazeneti muhafaza olunmuştur. Demek dağlar o geminin demir ve direkleri hükmündedirler. Sâniyen İnkılabat-ı dâhiliyeden ihtizazat, o dağlar ile iskât olunurlar. Zîrâ dağlar yerin mesamatı hükmündedir. Dâhilî bir heyecan olduğu vakit, arz dağlar ile teneffüs ettiğinden gazabı ve hiddeti sükûnet bulur. Demek arzın sükûn ve sükûneti dağlar iledir. Sâlisen İmaret-i arzın direği beşerdir. Hayat-ı beşerin direği dahi, menabi'-i hayat olan mâ' ve türab ve havanın istifadeye lâyık suretiyle muhafazalarıdır. Halbuki şu üç şerait-i hayatın kefili dahi dağlardır. Zîrâ dağ ve cibal, mehazin-i mâ' olduğu gibi; cezb-i rutubet hasiyetiyle havaya meşşata oluyor... Hararet ve bürudeti ta'dil ettiği gibi; havaya mahlut olan muzır gazların tersibine ve havanın tasfiyesine sebeb olduğu gibi, toprağa da terahhum ediyor. Çamurluk ve bataklık ve bahrin tasallutundan muhafaza eder. Râbian Belâgatça vech-i münasebet ve müşabehet budur; faraza bir adam hayal balonuyla küreden yüksek yere uçarsa; dağların silsilelerine baksa, acaba tabaka-i türabiyeyi direkler üstüne serilip atılmış bedevî haymeleri gibi tahayyül ederse ve münferid dağlar da bir direk üstünde kurulan bir çadıra benzetilse, acaba tabiat-ı hayale muhalefet olur mu? Faraza sen o silsileleri müstakil dağlar ile beraber sath-ı arza keyfiyet-i vaziyeti bir bedevî Arabın karşısında tasvir tarzında tahayyül ve tahyil edersen, şöyle: Bu silsileler Arab-ı Bedevîyenin haymeleri gibi arz sahrasında kurulmuş ve taraf taraf da çadırlar tahallül etmiş desen; Arabların hayalî olan üslûblarından uzak düşmüyorsun... Hem de eğer vehim ile bu kasr-ı müşeyyed-i âlemden tecerrüd edip uzaktan hikmet dûrbîniyle mehd-i beşer olan yere ve sakf-ı merfu' olan semaya temaşa edersen; sonra silsile-i cibalde temessül ve etraf-ı semaya temas eden daire-i ufuk ile mahdud olan semayı, bir fustat gibi yerin üstüne vaz' ve cibal evtadıyla rabtolunmuş bir çadır kubbesini tahayyül ve tevehhüm edersen müttehem edemezler. Sekizinci Mes'ele'nin Tenbih'inde bir-iki misal daha gelecektir. (Muhakemat) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Nebe 7 0.13

Here is the arrangement of these letters in such an extraordinary condition, with that rhyme relationship, with that beautiful order, with that precise and delicate rhythm and coherence, it shows to the degree of two times two equals four, that the human mind is not capable of doing this. Chance is certainly not involved. This strange order and strange system of letters, in addition to the eloquence and clarity of words, may also contain many hidden wisdoms. Since such an order has been observed in the letters, certainly there is an esoteric order and a profound coherence in the words, sentences, and meanings, so that if the eye could see, it would say "Maşallah," and if the mind could understand, it would say "Bârekâllah." FIFTH POINT: It is the excellence of expression; that is, originality, grace, and majesty. Just as there is excellence in its rhythm, clarity in its wording, eloquence in its meaning, and originality in its style, there is also a unique excellence in its expression. Indeed, in all parts of speech and levels of address, the expressions of the Qur'an are at the highest level. For example: In the context of invitation and encouragement, there are countless examples, such as in the verse: هَلْ أَتَى عَلَى الإِنسَانِ 1, the expression flows like the water of Kauthar, as sweet as the fruits of Paradise, as beautiful as the dress of the Houris, and as eloquent as a flowing spring. In the context of warning and threat, there are many examples, such as in the beginning of the verse هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ 2, the Qur'anic expression affects the hearts of the misguided like a boiling spring, like a fire that burns the mind, like a burning tree in the throat, like Hell attacking the face, and like a painful, thorny plant in the stomach.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.09

Here, if a single beautiful flower and a single human being, in their physical and visible form, can express such names, then imagine how much more sublime and universal names are expressed by all flowers, all living beings, and all great and universal existences, you can compare. Also, from the perspective of the human soul, heart, and intellect, and from the pages of life and subtleties, how many divine and luminous sacred names such as Hayy, Kayyûm, and Muhyî are read and conveyed, you can compare. Indeed, Paradise is a flower. The Huris are also a flower. The surface of the earth is also a flower. Spring is a flower. The sky is a flower; the stars are its embroidered patterns. The sun is also a flower; the seven colors on its surface are the embroidered colors of that flower. The world is a beautiful and great human being; just as a human is a small world. Huris, the spiritual beings, the angels, the jinn, and the human species, have all been depicted, arranged, and created as beautiful individuals. Each one, in its entirety and each individual on its own, is a mirror reflecting the names of the Almighty, the Lord of the most beautiful names. Each one is a mirror of His beauty, majesty, mercy, and love. And they are all true witnesses of His endless beauty and majesty, His mercy and love. And each of these is a sign and a manifestation of His beauty and majesty, His mercy and love. Indeed, these endless manifestations of beauty and majesty exist within the circle of unity and oneness. Therefore, any supposed perfections outside of this circle are not true perfections. Thus, understand that the true realities of things rest upon and rely upon the divine names, and perhaps the true truths are the reflections of these names, and everything praises and glorifies the Creator in many ways and through many languages. Know the meaning of 1 "And nothing is there but glorifies Him with praise," and also 2 "Glory to Him who is hidden behind the intensity of His manifestation." And understand the secret behind the repetition in the verses such as 3 "And He is the Almighty, the All-Wise," 5 "And He is the Forgiving, the Merciful," and 4 "And He is the All-Knowing, the Almighty." If you cannot read the names in a single flower and cannot clearly see them, look at Paradise, pay attention to spring, and observe the surface of the earth.

Sözler ·1921 ·Otuz Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.08

Certainly, receiving a reward as great as the world is an act of divine mercy and wisdom. Moreover, since he has loved the garden of the hereafter out of love for the hereafter, and has loved the names of God out of love for God Almighty, certainly he desires a beloved as great as the world. And that is indeed a Paradise as great as the world. Question: What use is such a great and magnificent Paradise? Answer: Just as, if it were possible, you traveled through the earth's surface and most of the stars with the speed of imagination, you could say, "The whole world is mine." The participation of angels, humans, and animals does not negate that claim. Similarly, even if that Paradise were full, you could still say, "That Paradise is mine." The secret of the hadith, "A Paradise given to some of the people of Paradise for five hundred years," is mentioned in the Twenty-Eighth Saying and the Ikhlas Lem'as. NINTH SIGN: The result of faith and love for God, in agreement with the people of discovery and investigation, is the observation of the life of Paradise, which is more valuable than a thousand years of happy life in this world; and the observation of the Essence of Allah, the Glorious and Exalted, who possesses a sacred and pure beauty and perfection, which is more valuable than a thousand years of life in Paradise compared to one hour of observation. This is confirmed by a definitive hadith and the explicit text of the Qur'an. Everyone feels, in their conscience, a longing to see a being of such magnificent perfection as the Prophet Solomon, peace be upon him, and a desire to witness the beauty of a being like the Prophet Joseph, peace be upon him.

Sözler ·1921 ·Otuz Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Third Point: The resurrection of the dying world is possible. For, as it is stated in the First Station, there is no deficiency in power, but there is a very evident and independent existence. The issue, however, lies in possibility. Yes, if one pays attention to the universe, it becomes evident that there are two fundamental elements spread throughout it. There are two roots that, through expansion and concentration, will become eternal and will be Paradise and Hell. Paradise and Hell are the two fruits of the branch of the Tree of Life that extends toward eternity. They are the two results of the chain of creation. They are the two reservoirs of the flowing entities that oppose eternity. They are the two sources of the flowing entities that oppose eternity. They are the two places where mercy and punishment manifest. When the Hand of Power shakes the universe with a strong movement, those two sources will be filled with appropriate materials. The Eternal Wise One created this world to be a place of experience and examination, out of His eternal compassion and wisdom. Experience and examination are the causes of progress and development. That progress and development cause the unfolding of potentialities. That unfolding causes the manifestation of capacities. That manifestation causes the appearance of relative truths. Those relative truths, just as they transform into absolute truths in the hereafter, also cause the emergence of relative ranks, which are the foundation and glue of the entire universe in this world.

Nokta Risalesi ·1921 ·Mektup 25 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Third Point: The resurrection of the dying world is possible. For, as it is stated in the First Station, there is no deficiency in power, but there is a very evident and independent existence. The issue, however, lies in possibility. Yes, if one pays attention to the universe, it becomes evident that there are two fundamental elements spread throughout it. There are two roots that, through expansion and concentration, will become eternal and will be Paradise and Hell. Paradise and Hell are the two fruits of the branch of the Tree of Life that extends toward eternity. They are the two results of the chain of creation. They are the two reservoirs of the flowing entities that oppose eternity. They are the two sources of the flowing entities that oppose eternity. They are the two places where mercy and punishment manifest. When the Hand of Power shakes the universe with a strong movement, those two sources will be filled with appropriate materials. The Eternal Wise One created this world to be a place of experience and examination, out of His eternal compassion and wisdom. Experience and examination are the causes of progress and development. That progress and development cause the unfolding of potentialities. That unfolding causes the manifestation of capacities. That manifestation causes the appearance of relative truths. Those relative truths, just as they transform into absolute truths in the hereafter, also cause the emergence of relative ranks, which are the foundation and glue of the entire universe in this world.

Nokta Risalesi ·1921 ·Nokta Risalesi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

O the beloved! These verses, which speak of the return of man after death to the Creator, the Most Merciful and the Most Compassionate: 2 "And to Him you will be returned," 1 "To Him is your return." 4 "And to Him is the final destination," 3 "And to Him is the return." contain great comfort and good news, as well as a clear warning for the rebellious. Indeed, according to the meaning of these verses, death is not a decay, a separation, a gate of Adam, or a pit of darkness, but rather a gateway to the presence of the Eternal and Everlasting Sovereign. With the sign of this good news, the heart is freed from the absolute fear and sorrow of Adam. Yes, look at the hell of disbelief: 5 "I am with the thought of My servant about Me," according to the sacred hadith, the Lord Almighty turns the disbelief and belief of the disbeliever into an eternal torment in the heart. Then, consider the levels of delight that arise for the believers after faith and certainty, after the knowledge of God, after His pleasure, and after His vision. Indeed, even the physical Hell becomes like a paradise for the knowing believer compared to the spiritual hell of the rebellious disbeliever.

Mesnevi-i Nuriye ·1920 ·Onuncu Risale ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

It seems that a branch of that tree, with one of its sharp ends, pierced the curtain and, along with a cluster, raised its head, becoming the constellation of Süreyya and the crescent; and the other stars also suggest in imagination that they are the fruits of that unseen tree. Behold the delicacy and eloquence of the recitation of 1 "like the old olive tree." Then the verse 2 "It is He who made the earth subservient to you, so walk in its paths," came to my mind, indicating that the ground is like a prepared ship, a vessel. From that sign, I saw myself in a very large ship traveling rapidly through the expanse of the cosmos, in a high position. When I mounted such a vessel, like a horse or a ship, I recited the verse 3-4 "Glory to the One who has made this subservient to us, and we could never have made it ourselves," which is a sunnah (tradition) of recitation. I also saw that the globe of the earth, with this movement, took the form of a machine that displays cinema plates, and it set all the heavens in motion, beginning to move all the stars like a magnificent army. It displayed such beautiful and lofty scenes that they left the thoughtful in awe and wonder. I exclaimed, "Subhanallah!" (Glorious is He), how many great and large and strange and amazing things are accomplished with such little expense! From this point, two points of faith came to my mind. The first: A few days ago, a guest asked me a question. The essence of that doubtful question was: "Paradise and Hell are very far away. Well, the people of Paradise, with the grace of God, will fly like the Burak and the berk, pass through the resurrection, and go to Paradise. But how will the people of Hell go, burdened by their heavy and heavy sins? By what means?"

Mektubat ·1929 ·Ucuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

Thus, with this worldly, small, and dim mind's eye, that great Hell cannot be seen. But we can see it with the light of the Name of the Almighty. For example: The Great Hell beneath the annual orbit of the Earth, has shown some of its duties by representing the Hell of Sugra, which is located at the center of the Earth. The dominion of the Almighty is very vast; wherever the Divine Wisdom has shown, the Great Hell is located there. Yes, an Almighty and Omnipotent, and a Wise and Almighty, who has tied the sky to the Earth before our eyes with the perfection of wisdom and order, has wrapped the Earth around the Sun with the might of power and order, and has given the Sun, along with its planets, a movement close to the Earth's annual speed and, according to a possibility, towards the direction of the Sun of the Suns, and has made the stars, like electric lamps, luminous witnesses of His dominion and might, and has shown His dominion and might of the Almighty. Therefore, it is not far from the perfection of wisdom and might and dominion of the Almighty Zulcelal, that He should place the Great Hell in the role of a boiler of the electric lamp factory and illuminate the stars of the sky that look towards the hereafter with it, giving them heat and power. That is, giving light to the stars from the world of light, Paradise, and sending fire and heat from Hell; in the same way, making part of that Hell a dwelling and prison for the people of torment. Also, a Wise Creator who stores a huge tree like a mountain in a tiny seed like a fingernail. Certainly, it is not far from the power and wisdom of that Almighty Zulcelal, that He should store the Great Hell in the core of the Earth's heart, the core of the Small Hell. In conclusion: Paradise and Hell are two fruits of a branch that extends and bends towards eternity from the tree of life. The place of the fruit is at the end of the branch.

Mektubat ·1929 ·Birinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

They illuminated that dark, terrible, and horrifying world so brightly that, in that state, to my believing eye, the globe of the earth appeared very orderly, refined, perfect, beautiful, safe, and like a ship of travel, for rest and pleasure and trade, and I saw it as a ship, an airplane, or a spacecraft, which carries the souls around the sun, in the realm of the Divine, and brings the harvests of spring, summer, and autumn to those who seek sustenance. I said, "Praise be to Allah for the grace of faith," as many times as the number of the atoms of the globe. Indeed, in comparison to this, it has been amply proven in the Risale-i Nur with many balanced arguments that the people of ignorance and error suffer torment in a spiritual hell even in this world; while the people of faith and virtue can, even in this world, experience the spiritual delights of a paradise, through the stomachs of Islam and humanity and the manifestations and splendor of faith, and perhaps benefit according to the degree of their faith. However, the currents of this stormy age, which cancel out the senses and scatter and drown the vision of mankind, have caused a kind of sensory annihilation and dizziness, so that the people of error cannot fully feel their spiritual torment for the time being; even the people of guidance are affected by forgetfulness and cannot fully appreciate the true delight. The second terrible condition of this century is that in the past, absolute disbelief and errors arising from science and stubborn disbelief were much less prevalent in comparison to this age. Therefore, the teachings and proofs of the earlier Islamic scholars were sufficient at that time to quickly dispel the questionable disbelief. Since belief in Allah was general, many could abandon ignorance and error simply by being introduced to Allah and warned of the torment of Hell.

Hutbe-i Şâmiye ·1911 ·Mektup 6 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

They illuminated that dark, terrible, and horrifying world so brightly that, in that state, to my believing eye, the globe of the earth appeared very orderly, refined, perfect, beautiful, safe, and like a ship of travel, for rest and pleasure and trade, prepared and arranged. I saw it as a ship, an airplane, or a spacecraft, which carries the souls around the sun, in the country of the Lord, and brings the harvests of spring, summer, and autumn to those who seek sustenance. I said, "Praise be to Allah for the grace of faith," as many times as the number of the atoms of the globe. Indeed, in this regard, in the Risale-i Nur, it is amply proven with many balanced arguments that the people of ignorance and error suffer torment even in this world, within a spiritual hell; and the people of faith and virtue, even in this world, can taste the spiritual delights of paradise, within the stomach of Islam and humanity, and through the manifestations and splendor of faith, perhaps benefiting according to the degree of their faith. However, the currents of this stormy age, which cancel out the senses and scatter and drown the vision of mankind, have caused a kind of dizziness and numbness of feeling, so that the people of error cannot fully feel their spiritual torment for the moment; even the people of guidance are affected by forgetfulness and cannot fully appreciate the true delight. The second terrible condition of this century is that in the past, absolute disbelief and errors arising from science and stubborn disbelief were much less common in comparison to this age. Therefore, the teachings and proofs of the earlier Islamic scholars were sufficient at that time to quickly dispel the questionable disbelief. Since belief in Allah was general, many could abandon ignorance and error simply by being introduced to Allah and warned of the torment of Hell.

Hutbe-i Şâmiye ·1911 ·Hutbe I Samiye ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

In it is Paradise, and since it is a garment and a dwelling for women, it is understood that these women are worthy of that high Paradise, and at the same time, their virtues rise in accordance with the height of the degrees of Paradise. Also, there is an implied suggestion that Paradise is adorned with them. 1. The word "mutahhara" (purified) is a passive noun in terms of the verb "tathir" (purification), so there must certainly be an active agent causing the purification. That agent can only be the hand of power. Therefore, the descriptions of women purified and exalted by the hand of power cannot be expressed. Also, considering that the word "mutahhara" is in the plural form, it is understood that their purity does not come from themselves but has been transmitted to them from another source. Therefore, worldly women, after entering Paradise, will reach the levels of beauty of the houris through a process of purification, refinement, and transformation. ﴾And they will dwell therein eternally﴿. That is, "They, their pleasures, Paradise, and the delights of Paradise are all eternal."

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.07

The decay, separation, and imperfection in the universe are apparent. In reality, there is no separation, but unity. There is no decay and imperfection, but transformation. And everything in the universe is a kind of way to permanence. Death is the transition from this transient world to the eternal world. Death is a means for the people of guidance and the people of the Qur'an to meet their old friends and companions in the other world. It is also a means to enter their true homeland. It is an invitation from the prison of this world to the garden of eternity. It is also a shift in which the bounties of the Merciful and Compassionate God are given in return for one's service. It is also a relief from the burden of the duty of life. It is also a reward from the training and teachings of servitude and examination. If Azrail (peace be upon him) came today, I would greet him with joy, saying, "Welcome, you have come with purity." While Bediüzzaman is rescuing humanity from ignorance and error through the Risale-i Nur, he does not adopt a style of fear and terror. Instead, he overwhelms the senses with a hundred pains within an unlawful pleasure. He protects the heart and soul from being overwhelmed by sensuality. In the Risale-i Nur, through balanced arguments, it proves that disbelief and error contain a seed of the Zakkum tree of Hell, which even causes the torments of Hell in this world. On the other hand, in faith, Islam, and worship, there is a seed of Paradise, delicious pleasures, joys, and fruits of Paradise, which even bring a kind of reward in this world. The Risale-i Nur removes hypocrisy, suspicion, discrimination, sedition, and corruption, and establishes brotherhood, religious love, solidarity, and mutual support. This is also one of the principles of the Risale-i Nur school. The Risale-i Nur liberates people from bad morals such as pride, arrogance, pretentiousness, and baseness, and makes them possess good morals such as humility, sincerity, dignity, and composure. The Risale-i Nur makes a human being realize his helplessness and poverty. Bediüzzaman says: "A human becomes a complete Muslim and servant by understanding his helplessness and poverty."

Sözler ·1921 ·Konferans ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

For example, 1 "Indeed, His command, when He intends a thing, is only to say to it, 'Be,' and it becomes." Also, for example, 2 "And when We said to the angels, 'Prostrate yourselves before Adam.'" Look at the power and sublimity of these two commands in these two verses, then look at the speech of the human being in the form of commands. Are they not like the comparison of a star insect to the sun? Yes, the declaration of a true master while working on a task, the declaration of a true artist about the art he creates at the time of creation, and the declaration of a true believer about the kindness he performs while doing good deeds, that is, unifying word and action, declaring his actions both to the eye and to the ear, like this: "Look, I have done this. I am doing it this way. I have done this for this reason. This will be like this. For this reason, I am doing it this way." For example, "Do they not look at the sky above them, how We built it and adorned it, and how it has no flaw? And the earth, We stretched it out, and cast into it firm mountains, and caused to grow therein all kinds of beautiful plants, as a sign and a reminder for every servant who turns back. And We sent down from the sky blessed water, by which We caused gardens and grain for harvest to grow. And the date palms, towering, with clusters hanging down, as food for the servants, and by it We brought to life a dead land. Thus is the resurrection." In the sphere of the Qur'an, these descriptions, these acts, shining like stars in this chapter's constellation, with the eloquence of order and multiple layers of evidence, and proving the resurrection with the expression "Thus is the resurrection," where is the accusation against those who deny the resurrection at the beginning of the chapter? Where are the topics about the acts of people who are mostly foolish and have little contact with them? Flower paintings in the form of imitation cannot be compared to real, living flowers in the degree of their proportion! To express well the meaning from "Do they not look..." to "Thus is the resurrection" would take too long. We will just indicate and move on.

Sözler ·1921 ·Yirmi Besinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

When a great praise is mentioned, the mind hesitates, cannot believe, and needs a sign to believe. Likewise, the states of joy and delight should be free from illusions. Because a false imagination can destroy joy. Therefore, here, that great praise is emphasized with "an" to ensure the mind believes and to eliminate any illusion that could obscure that joy. Likewise, this praise is not merely a promise, but a sign that it is a reality. The "la" in "lahum" which indicates specialization, points to the fact that the praised thing is specifically theirs, their property, and their right, so that their pleasures may be complete and their joys may be pure. Likewise, if a king were to entertain a poor person as a guest, since that hospitality and that conversation are not eternal, they have no value. Since "lahum" indicates the precedence of the praised thing, the common people are led to believe that Paradise is assigned to them and thus the miserable condition of the people of fire is brought before their eyes. And in this respect, the pleasure of Paradise increases and its value becomes evident. The plural form of "Jannah" (Paradise) indicates the multiplicity of Paradises and the different levels of Paradise according to deeds. Likewise, each part of Paradise indicates that each part is a Paradise in itself and that the portion given to each believer, in proportion to its greatness, appears like a complete Paradise. The negation of the plural form of "Jannah" indicates that its beauty is beyond description or that the extraordinary preferences and choices of the knowledgeable ones are beyond comprehension.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

They are also the two results of this chain of creation. The places of these results are on both sides of the chain. The material and the coarse are on the lower side; the spiritual and the luminous are on the upper side. They are also the two repositories of the flow of worldly events and the spiritual fruits of the earth. The place of the repository depends on the nature of the fruits, with the inferior being beneath and the superior above. They are also the two basins of the flowing and undulating beings that move against eternity. The place of the basin is where the flow stops and converges. That is, the impure and the distorted are below, and the good and the pure are above. They are also the two places of manifestation of grace and wrath, of mercy and majesty. The place of manifestation can be anywhere. Al-Rahmân al-Zülcemâl and Al-Kaḥḥâr al-Zülcelâl open their place of manifestation wherever they will. However, the physical forms of Paradise and Hell have been proven with absolute certainty in the Tenth, Twenty-Eighth, and Twenty-Ninth Sayings. Here we say only this: The physical form of the fruit is as certain as the branch, the result as certain as the chain, the repository as certain as its fruits, the basin as certain as the river, and the place of manifestation as certain as the physical forms of mercy and wrath. FOURTH QUESTION: Just as the metaphorical love for the beloved can transform into real love, can the metaphorical love for the world, which is found in most people, also transform into real love? The answer: Yes. If the one who loves the transient and corrupting aspect of the world turns away from it upon seeing its decay and ugliness, and if he then looks upon the two other beautiful aspects of the world—the reflection of the divine names and the garden of the hereafter—then this metaphorical love, which is not legitimate, will then turn into real love.

Mektubat ·1929 ·Birinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

They are also the two results of this chain of creation. The places of these results are on both sides of the chain. The material and the coarse are on the lower side; the spiritual and the luminous are on the upper side. They are also the two repositories of the flow of worldly events and the spiritual fruits of the earth. The place of the repository depends on the nature of the fruits, with the inferior being beneath and the superior above. They are also the two basins of the flowing and undulating beings that move against eternity. The place of the basin is where the flow stops and converges. That is, the impure and the distorted are below, and the good and the pure are above. They are also the two places of manifestation of grace and wrath, of mercy and majesty. The place of manifestation can be anywhere. Al-Rahmân al-Zülcemâl and Al-Kaḥḥâr al-Zülcelâl open their place of manifestation wherever they will. However, the physical forms of Paradise and Hell have been proven with absolute certainty in the Tenth, Twenty-Eighth, and Twenty-Ninth Sayings. Here we say only this: The physical form of the fruit is as certain as the branch, the result as certain as the chain, the repository as certain as its fruits, the basin as certain as the river, and the place of manifestation as certain as the physical forms of mercy and wrath. FOURTH QUESTION: Just as the metaphorical love for the beloved can transform into real love, can the metaphorical love for the world, which is found in most people, also transform into real love? The answer: Yes. If the one who loves the transient and corrupt face of the world turns away from it upon seeing its decay and ugliness, and if he then turns to the two other beautiful faces of the world—the reflection of the divine names and the garden of the hereafter—then this metaphorical love, which is not legitimate, will then begin to transform into real love.

Mektubat ·1929 ·Birinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

All life is a joyful, obedient soldier, a steadfast and content official. All voices are either the remembrance and praise at the beginning of duty, or the gratitude and joy from the company of a friend, or the melody arising from the joy of action. All beings, in the eyes of that believer, are a favored servant of the Noble Lord and the Merciful King, a beloved official, a sweet book. Many more beautiful, lofty, and delicious, sweet truths emerge and manifest from his faith. Thus, faith carries the core of a spiritual paradise. Denial, on the other hand, hides the seed of a spiritual zakkum tree of Hell. Therefore, safety and security exist only in Islam and faith. Therefore, we must always say, "Alhamdulillahi alâ dini’l-İslâm ve kemâli’l-îman."

Sözler ·1921 ·Ikinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Divine descents against human reason for the tennis of the world, the style of the descent is the privilege of the beloved of man and soul. The fifth source is a pure and perfect style, like an eyewitness, in narration and storytelling, in the sincere reporting, in the essential points. Narrating to humanity, it indicates with it. The narrated things are: the first announcement, the last conditions, the secrets of Hell and Jinn, The truths of the unseen, the secrets of witness, the mysteries of the Divine, and the stories of the cosmic relationships, a narrative of the real. Which neither has been rejected, nor has logic refuted it. If logic does not accept it, it cannot even reject it. The heavenly books, which are the fabric of the world, Affirmatively narrate in the agreed points. In the conflicting places, it discusses with verification. Thus, such narrated matters originate miraculously from an unlettered person. The sixth element is: the established and founded religion of Islam. For Islam, neither the past is capable, nor the future is capable; if you investigate, you will find its time and place. Our earth, in the annual and daily circle, is this celestial sphere, which has taken hold and is rotating. It has heavily pressed upon the sphere, and also mounted it; it does not allow rebellion. The seventh source is: the six lights emerging from these six sources, which together produce a distinction. From it comes a beauty, from this comes a guess, through a luminous means, A pleasure arises from it. This pleasure of miraculousness is known; our language cannot reach its expression. The mind also fails to grasp it; it appears but cannot be captured, those celestial stars. For thirteen centuries, there has been a tendency towards imitation. In the style of the Qur'an. The desire to imitate has awakened in the hearts of the Qur'an's lovers. This is one proof of miraculousness.

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

In those two representations, the cause of those two extraordinary heroes' extraordinary fears and anxieties and sorrows is their ignorance and their stupidity and their deviation, as the Risale-i Nur has proven with hundreds of proofs, of which a couple of examples have been mentioned in the introduction of this treatise: Disbelief and deviation show thousands of terrible hostile tribes and chains throughout the entire universe. Blind power, aimless chance, deaf nature, with their hands, from the solar system to the tuberculosis microbes in the heart, thousands of hostile tribes attack poor humanity, and by constantly causing fear, sorrow, terror, and anxiety against the human being's comprehensive nature, his overall potential, his boundless needs, and his endless desires, disbelief and deviation become a hellish poison, and they place their possessor in a hell even in this world. And apart from religion and faith, thousands of human progress and sciences, like the heroism of Rostam and Hercules, have given no more than a few cents worth of benefit, and only by temporarily suppressing these fears through temporary numbness of feeling, through debauchery and drunkenness, they inject themselves with a syringe. Therefore, just as the balance between faith and disbelief in the hereafter yields fruits and results like Paradise and Hell, in this world, faith ensures a spiritual paradise and turns death into a discharge certificate, while disbelief, even in this world, creates a spiritual hell and destroys true human happiness and turns death into an eternal execution. We briefly conclude by referring to the hundreds of proofs of the Risale-i Nur, which are based on certain feelings and clear evidence. If you want to see the truth of this representation, raise your head and look at this universe. How many balloons, cars, airplanes, land and sea ships, look at the spheres of stars and the elegance of the universe, the chains of events and the sequences of happenings, all arranged with the power and wisdom of the Eternal.

Hutbe-i Şâmiye ·1911 ·Hutbe I Samiye ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

In those two representations, the cause of those two extraordinary heroes' extraordinary fears and anxieties and sorrows is their ignorance and their stupidity and their deviation, as the Risale-i Nur has proven with hundreds of proofs, of which a couple of examples have been mentioned in the introduction of this treatise: Disbelief and deviation show thousands of terrible hostile tribes and chains throughout the entire universe. Blind power, aimless chance, deaf nature, with their hands, from the solar system to the tuberculosis microbes in the heart, thousands of hostile tribes attack poor humanity, and by constantly causing fear, sorrow, terror, and anxiety against the human being's comprehensive nature, his overall potential, his boundless needs, and his endless desires, disbelief and deviation become a hellish poison, and they place their possessor in a hell even in this world. And apart from religion and faith, thousands of human progress and sciences, like the heroism of Rostam and Hercules, have given no more than a few cents worth of benefit, and only by temporary suppression of feeling, they inject decadence and drunkenness to avoid sensing those terrible fears for a while. Therefore, just as the balance between faith and disbelief in the hereafter yields fruits and results like Paradise and Hell, in this world, faith ensures a spiritual paradise and turns death into a discharge certificate, while disbelief, even in this world, creates a spiritual hell and destroys true human happiness and turns death into an eternal execution. We will briefly conclude by referring to the hundreds of proofs of the Risale-i Nur, which are based on certain feelings and clear evidence. If you want to see the truth of this representation, raise your head and look at this universe. How many balloons, cars, airplanes, land and sea ships, look at the spheres of stars and the elegance of the universe, the chains of events and the successive events, all arranged with the eternal power's order and wisdom on land, at sea, and in the air.

Hutbe-i Şâmiye ·1911 ·Mektup 32 ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

A Small Postscript to the Word of Paradise Concerning Hell As proved in the Second and Eighth Words, faith carries the core of a spiritual paradise. Disbelief also conceals the seed of a spiritual hell. Just as disbelief is a kernel of Hell, so too is Hell its fruit. Just as disbelief is the cause of the appearance of Hell, it is also the cause of its body and creation. For if a small judge had a small honor, a small effort, and a small majesty, and an impudent person said to him in mockery, "You will not and cannot punish me," certainly, even if there were no prison there, a prison would be created for that one impudent person, and he would be cast into it. Whereas, the disbeliever, by his denial, accuses and ascribes weakness to the Almighty, who is infinite in honor, effort, and majesty, and is a very great and infinite Lord of Power. He accuses Him of falsehood and weakness, greatly offends His honor, and dreadfully touches His effort, and rebelliously touches His majesty. Indeed, even if hypothetically Hell had no cause of existence at all, a Hell would be prepared for this denial and ascription of weakness, and that disbeliever would be cast into it. Our Lord, You did not create this in vain. Glory be to You. Save us from the punishment of the Fire. 1

Sözler ·1921 ·Yirmi Sekizinci Soz ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

The twenty-eighth word composed by the blessed Said Nursî in Barla, known as the Garden of Paradise, is the garden of Solomon. The Pitch tree on the hill overlooking Eğridir Lake from the Cam Mountains, where the Master stayed during the summer months. • • •

Tarihçe-i Hayat ·1958 ·Barla Hayati ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

NINTH POINT Some matters of religious law are called "taabbüdî," meaning they are not based on reason or logical reasoning, but are performed because they are commanded. The reason for them is the command itself. Some matters are described as "mâkulü'l-mânâ," meaning there is wisdom and benefit that has influenced the legislation of that ruling; however, it is not the cause or reason. Because the true cause is the divine command and prohibition. The taabbüdî aspects of religious rituals cannot be changed by wisdom or benefit. The taabbüdî nature is not subject to change; it is not affected by them. Even if a hundred thousand benefits were to come, they could not alter it. Therefore, it is incorrect to say or believe that "the benefit of religious rituals is only known utility." Perhaps those utilities are just one of the many benefits of the wisdom behind them. For example, someone might say, "The wisdom of the adhan (call to prayer) is to call Muslims to prayer. Therefore, firing a gun would suffice." However, that person does not realize that this one benefit is just one of many thousands of benefits of the adhan. Could the sound of a gunshot replace the adhan in calling people to prayer? Could it serve as a means of expressing servitude to God, which is the ultimate purpose of the universe and the purpose of humanity, and which is the declaration of divine unity and lordship? In conclusion, Hell is not unnecessary. There are many things that, with all their strength, would say, "Long live Hell." Paradise is also not cheap; it demands a significant price. Those who dwell in the Fire will not be equal to those who dwell in Paradise. The dwellers of Paradise are the successful ones. 1

Mektubat ·1929 ·Yirmi Dokuzuncu Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Sometimes the opposite assumes the opposite. There comes a time when the opposite hides. In the language of politics, words are the opposite of their meanings. Justice has been transferred to the head of oppression. The garment of nobility is worn cheaply by treachery. The name of mercy has been given to war and plunder. The tyranny of beasts, the tyranny of the devil, is called freedom. Opposites have become examples, forms have changed, names have reversed, and positions have exchanged places. • • • A politics based on interest is a monster. The current politics, built on the wheel of interest, is a monster, a beast. If you show sympathy to a hungry beast, it does not open its mercy, but its greed. Then it returns; with its claws and teeth, it demands your armor. • • • Human forces are not bounded, so crimes become great. Unlike animals, human forces have no natural limits. The good and evil that arise in them go without limit. If the greed in him and the arrogance and stubbornness that arise from it combine, such a sin occurs HAŞİYE-2 that humanity has not yet found a name for it. It is a proof of the need for Hell, and its punishment can only be Hell. For example, a man, to show that one false word is true, wishes for the calamity of Islam in his heart. At this time, it has shown: Hell is not unnecessary, and Paradise is not cheap. • • •

Sözler ·1921 ·Lemeat ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.06

Because man, even an animal with offspring, derives pleasure and happiness from the pleasures and happiness of his relatives, children, and loved ones, and thus attains joy in some degree. Therefore, you, O denier of truth, due to your misguidance, will either fall into eternal damnation or enter Hell. But damnation, which is pure evil, burns your soul, heart, and human nature far more severely than Hell itself, because your entire family and lineage, who are satisfied and somewhat joyful due to your loved ones and their happiness, will perish with you. For without Hell, there can be no Heaven. Everything falls into damnation because of your denial. If you enter Hell and remain within the physical realm, your loved ones and relatives will either be joyful in Paradise or shown mercy in some degree within the physical realm. Therefore, you must support the existence of Hell. To oppose Hell is to support damnation, which is to support the non-existence of the happiness of your countless friends. Yes, Hell is a terrifying and dreadful existing country where the Supreme Ruler of the physical realm, the Almighty and Just, carries out the function of a prison in a wise and just manner. While fulfilling the role of a prison, it also has many other functions. It has many wisdoms and services related to the world of eternity. It is also the abode of many living beings, like the Zebanis, who dwell in terrifying places. • • • Second Point: The existence and intense punishment of Hell do not contradict boundless mercy, true justice, and wise, measured wisdom. Perhaps mercy, justice, and wisdom themselves demand its existence. For just as punishing a tyrant who violates the rights of a thousand innocent people and killing a beast that maims a hundred suffering animals is an act of justice that brings a thousand mercies to the oppressed, forgiving the tyrant and releasing the beast is an act of unjust mercy that brings a hundred injustices and a hundred mercilessnesses.

Şualar ·1936 ·On Birinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Thus, a person who is among the people of Paradise, especially through his total submission with all his feelings and spiritual faculties, and who has thereby earned the right to the pleasures of Paradise, will be clothed in a style of dress that will satisfy each of his senses, soothe each of his spiritual faculties, and delight each of his subtle faculties. Such a garment will display a sample of each kind of Paradise, and will be bestowed upon them and their houris by the mercy of the Divine. And the fact that these multiple layers of clothing are not of the same type or kind is evidenced by the following hadith, which means: "The houris will be wearing seventy layers of clothing, yet their joints will be visible, and they will not be embarrassed." 1 Therefore, from the highest layer of clothing down to the lowest, there will be distinct samples, each of a different style, to delight and satisfy different sensory and emotional levels. As for the people of Hell, just as they have sinned in this world with their eyes, ears, hearts, hands, minds, and so on, using all their faculties, certainly in Hell they will be given a garment made of various pieces of different kinds, which will cause them pain and suffering, and will serve as a kind of small Hell. This does not appear to contradict wisdom and justice. FIFTH POINT You ask: "Were the ancestors of the Most Honored Prophet, upon whom be peace and blessings, following a religion during the time of ignorance?" The answer is: It is reported that they were following the religion of the remnants of the faith of Hazrat Ibrahim, upon whom be peace, which, although later hidden under the veils of ignorance and spiritual darkness, continued in certain specific individuals. 2 Certainly, the individuals in the luminous chain descending from Hazrat Ibrahim, upon whom be peace, and culminating in the Most Honored Prophet, upon whom be peace and blessings, did not fall away from the light of true religion and were not defeated by the darkness of disbelief.

Mektubat ·1929 ·Yirmi Sekizinci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Here, because of the sin of rebellion and transgression, the universe becomes angry, the created things become angry, and the creatures become angry, as it harms the wisdom of the Divine in the creation of the universe and the noble purposes in the preservation of the world, to some extent according to the degree of the sin. Therefore, the universe becomes angry, the created things become angry, and the creatures become angry toward the people of rebellion and the people of transgression. O poor human being, small in form and body, but great in crime and oppression, and immense in disgrace and shame! If you wish to escape from the anger of the universe, the hatred of the creatures, and the wrath of the created things, here is the solution to escape: Enter into the sacred circle of the Qur'an of the Supreme Judge and follow the sunnah of the noble Prophet Muhammad, peace and blessings be upon him, who was entrusted with the Qur'an. Enter and obey. TWELFTH SIGN It consists of four questions and answers. FIRST QUESTION: How can an infinite punishment and an endless Hell be considered just in a limited life and for limited sins? The Answer: It was clearly understood in the previous signs, especially in the Eleventh Sign, that disbelief and transgression are infinite crimes and violations of an infinite law. SECOND QUESTION: In the Sharia, it is said, "Hell is a punishment for deeds, but Paradise is a divine favor." What is the secret wisdom behind this? The Answer: It was previously explained that humans, through their arbitrary and selfish actions and limited achievements, cause tremendous destruction and evils by issuing a human or conditional command and proving it. Since the self and desires are always inclined toward evil and harm, the person bears the responsibility for the bad deeds resulting from that limited achievement.

Lem'alar ·1932 ·On Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Here, because of the sin of rebellion and transgression, the universe becomes angry, the created things become angry, and the creatures become angry, as it harms the wisdom of the Divine in the creation of the universe and the noble purposes in the preservation of the world to some extent according to the degree of the sin. If you, poor human being, who is small in form and body, but great in crime and oppression, and full of disgrace and shame, wish to escape from the anger of the universe, the hatred of the creatures, and the wrath of the created things, here is the solution to escape: Enter into the sacred circle of the Qur'an of the All-Wise and follow the Sunnah of the Honored Messenger, upon whom be peace and blessings, who was entrusted with the Qur'an. Enter and obey. TWELFTH SIGN It consists of four questions and answers. FIRST QUESTION: How can an infinite punishment and an endless Hell be considered just in a limited life and for limited sins? The Answer: It was clearly understood in the previous signs, especially in the Eleventh Sign, that disbelief and transgression are infinite crimes and violations of an infinite law. SECOND QUESTION: It is stated in the Sharia that "Hell is a punishment for deeds, but Paradise is a divine favor." What is the secret wisdom behind this? The Answer: It was previously explained that human beings, through their arbitrary and selfish actions and limited achievements, cause tremendous destruction and harm by issuing human or speculative commands and providing proof. Since the self and desires are always inclined toward evil and harm, the person bears the responsibility for the evil deeds resulting from that limited achievement.

Lem'alar ·1932 ·On Ucuncu Lema ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

As it is said at the end of the Thirty-Second Word, you are going toward the life of Paradise, which is not comparable to a thousand years of worldly happy life in one hour of existence; and even a thousand years of that Paradise life is not comparable to one hour of beholding the beauty of Jamal-i Zülcelâl. All the beauty and grace in the worldly creatures and in the beloveds you are attached to, enchanted by, and longing for metaphorically, are but a shadow of His grace and beauty and His beautiful names. And the entire Paradise, with all its delights, is but a glimpse of His mercy; and all desires, loves, attractions, and attractions are but a reflection of the love of a Beloved, the Lemyezel, the Lâyezâl, whose circle of peace you are going toward. And you are being invited to the eternal banquet of Paradise. Therefore, do not enter the gate of the grave weeping, but laughing. Moreover, these words give such a promise, saying: O human! Do not imagine or think that you are going toward destruction, humanity, nothingness, darkness, corruption, disintegration, and drowning in the abyss. You are not going toward destruction, but toward eternity. You are not being drawn toward humanity, but toward an eternal body. You are not entering darkness, but the world of light. You are going toward the side of the True Owner and Master. You are returning to the throne of the Eternal Sovereign. You are not drowning in the abyss, but breathing in the circle of unity. You are not a faction, but a seeker of union.

Mektubat ·1929 ·Yirminci Mektup ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

The fifth purpose of the expression "min qabluka" indicates the meaning of "before you." "Before" refers to an initial point, which in turn refers to a final point. The final point indicates the end of a need. Therefore, that person is Hâtemü'l-Enbiya (the Seal of the Prophets), and the human world does not need another prophet. The five subtleties and effects of the word "min qabluka" are indicated by the rhetorical evidence that these five purposes, like a river, flow beneath these verses and have converged in the pool of "min qabluka" as they move from verse to verse. Indeed, the visible appearance of the word suggests a kind of radiance and age, which indicates and implies that there is a pool beneath the word. Indeed, separate verses have been assigned to the explanation of these purposes. 2 (wa bil-âkhirati hum yuqinûn) This verse refers to the issue of the resurrection. Here, we will briefly mention the essence of the ten proofs that I understood from the grace of the Qur'an regarding the proof of resurrection and detailed in another treatise with their explanations. Namely, there is a perfect order arising from will and intention. In creation and formation, perfect wisdom is sovereign. There is no waste in the world, no extravagance in nature. This complete confirmation of the witnesses shows that every phenomenon is an impartial witness to the order of its kind.

İşaratü'l-İ'caz ·1916 ·Bakara Suresi ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Introduction The belief in the Day of Resurrection has many spiritual benefits and life results, and in this article, we will briefly explain the general result and show how necessary and essential this belief is for human life, especially for social life. We will also summarize one general proof from the many proofs of this belief in the Day of Resurrection and express how obvious and unquestionable this belief is. This is the essence of the Two Points. FIRST POINT The belief in the Hereafter is the foundation of human happiness and perfection in social and personal life. As evidence, we will mention only four of the many proofs: First: Children, who make up nearly half of the human population, can endure the terrifying and heartbreaking deaths and losses they face only through the idea of Paradise. In their weak and delicate bodies, they can find a spiritual strength. In their sensitive and easily weeping dispositions, they can find hope through Paradise and live joyfully. For example, with the idea of Paradise, they say: "My little brother or friend died. He became a bird in Paradise. He walks in Paradise and lives better than us." Otherwise, the deaths of children and adults around them would strike these weak and helpless children with anxious eyes, overwhelming their resistance and spiritual strength. This would cause them to weep so much that it would affect not only their eyes but also their soul, heart, and mind, leading them to either despair or become a wretched, mad creature.

Şualar ·1936 ·Dokuzuncu Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

And this nursery, the world, the truth-seekers of the hereafter, in terms of giving symbols, this poisonous seed refers to that tree of zakkum, saying, "I am its essence," and "For the wretched who carry me in their hearts, that zakkum tree becomes a special example, and my fruit." Since blasphemy is a violation of the law, it is certainly an unspeakable murder. Therefore, it deserves an unspeakable punishment. Since one minute of killing is considered just and in accordance with public interest and law to be punished with fifteen years of imprisonment (nearly eight million minutes), certainly, since one blasphemy is as bad as a thousand murders, one minute of absolute blasphemy deserves to suffer punishment for nearly eight million minutes, which is in accordance with the law of justice. One who spends a year of their life in blasphemy is entitled to punishment for nearly two trillion eight hundred and eighty (2,880) million minutes and will be kept in it forever, according to the secret of "khâlidîn fîhi abadan." Whatever the case, the miraculous explanation of the Qur'an al-Hakîm regarding Paradise and Hell, and the evidences of the Qur'an's interpretation and the Risale-i Nur's treatises on the bodies of Paradise and Hell, have left no need for further explanation. 2 "And they will reflect on the creation of the heavens and the earth. Our Lord, You did not create this in vain. Glory be to You. Save us from the punishment of the Fire." 3 "Our Lord, turn away from us the punishment of Hell. Indeed, its punishment is a burden. Indeed, it is a terrible place of rest and residence." There are many verses like these, and foremost among them, the Messenger of Mercy (peace and blessings be upon him) and the prophets and the people of truth, in their prayers at all times, most often say, "Save us from the Fire," "Deliver us from the Fire," "Rescue us from the Fire," and based on revelation and witness, dozens of these statements have become certain. This shows that the greatest issue for humanity is to be saved from Hell. And Hell is one of the most important, immense, and terrifying truths of the universe, which some of those who are witnesses, discoverers, and investigators observe it, and some see its manifestations and shadows, they cry out in fear, saying, "Save us from it."

Şualar ·1936 ·On Birinci Sua ·machine translation (qwen3-32b-sre) 0.05

Önceki Ayet: Tekvir 11 ← Tekvir Suresi → Tekvir 13: Sonraki Ayet Meali: 12-13- Cehennem tutuşturulduğunda ve cennet yaklaştırıldığında, '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 585. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Tekvir 12 0.20

Önceki Ayet: Tekvir 12 ← Tekvir Suresi → Tekvir 14: Sonraki Ayet Meali: 12-13- Cehennem tutuşturulduğunda ve cennet yaklaştırıldığında, '''Kur'an'daki Yeri: 30. Cüz, 585. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Tekvir 13 0.20

…
Bundan böyle ebediyet var, ölüm yoktur; ey cehennem ehli! Artık ebediyet var, ölüm yoktur” şeklinde nida edileceğini bildiren hadiste hulûd kelimesi tekrar edilmiştir (Buhârî, “Tefsîr”, 19/1; Müslim, “Cennet”, 40). Arap dil âlimleri ve müfessirler, huld kavramının temel mânasının “ebediyet” değil “uzun zaman sürmek” olduğunu kabul etmekte ve âhiret hayatının ebedîliğinin bu kelime ile değil diğer bazı naslarla sabit olduğunu söylemektedir (bk. CEHENNEM ). BİBLİYOGRAFYA Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “ḫld” md. Lisânü’l-ʿArab , “ḫld” md. Ebü’l-Bekā, el-Külliyyât , s. 434. Kāmus Tercümesi , “ḫld” md. Wensinck, el-Muʿcem , “ḫld” md. M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “ebd”, “ḫld” md.leri. Buhârî, “Tefsîr”, 19/1. Müslim, “Cennet”, 40. Taberî, Câmiʿu’l-beyân (Bulak) , XXVII, 100. Fahreddin er-Râzî, Mefâtîḥu’l-ġayb , XXIX, 150-151. Reşîd Rızâ, Tefsîrü’l-Menâr , V, 342-343. Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1998 yılında İstanbul’da basılan 18. cildinde, 324 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·HULD 0.18

…
Hemen bütün Sünnî âlimler, azabı en hafif olan birinci tabakada günahkâr müminlerin bir süre kaldıktan sonra buradan çıkarılacağını, yedinci tabakada ise münafıkların azap göreceğini kabul ederler. İkinci tabakadan itibaren de yahudiler, hıristiyanlar, Sâbiîler, ateşe tapanlar ve müşrikler cezalandırılacaktır. Ancak yedi kapı ifadesini yedi tabaka şeklinde anlamak, Kur’an’da geçen bazı isimlerle bunları adlandırmak ve sakinlerini belirlemek ilmî bir esasa dayanmamaktadır. Nitekim Kurtubî, âhiret halleriyle ilgili meşhur eserinde yedi kapı - yedi tabaka etrafındaki görüşlerden söz ederken bu konuda sahih hiçbir naklin mevcut olmadığını belirtmekte ve Kur’an’da yer alan cehennem isimlerinin onun belli bir yerinin değil tamamının adı olduğunu söylemektedir ( et-Teẕkire , s. 444-445). Muhaddis İbn Kesîr de Hz. Peygamber’e nisbet edilen ve yedi tabakadan bahseden hadisin sahih olmadığını kaydeder ( en-Nihâye , II, 237). Esasen Kur’ân-ı Kerîm’de yer alan bu yedi isimle cehennemin yaygın adı olan nâr kelimesinin Kur’an’daki kullanılışları incelenecek olursa bu kelimelerin hepsinin cehennemin tamamını kapsayacak şekilde tekrar edildiği görülür. Şöyle ki, İbrânîce asıllı olduğu anlaşılan cehennem kelimesi dışında diğer altı kelimenin tamamına yakını ilgili âyetlerin sonlarında yer almıştır. Özel bir üslûbu olan Kur’an metninde âyet sonlarındaki ses uyumu dikkate alınarak hepsi de cehennemin adı olan altı ismin seçiminde seci sağlama amacının gözetildiği kabul edilebilir. Kur’ân-ı Kerîm’de cehennemin tasviriyle ilgili olarak ayrıca etrafını saran bir duvardan da söz edilir (el-Kehf 18/29). Sürâdiḳ kelimesiyle ifade edilen bu ihata duvarını, kelimenin sözlük anlamından faydalanarak “ateşten veya dumandan oluşmuş bir engel” olarak açıklamak mümkündür. Cehennemin yapısına dair hadis literatüründe yer alan rivayetlerin sahih olanlarından anlaşılan tek şey, onun çok geniş ve derin bir mekân oluşundan ibarettir (söz konusu rivayetler için bk. İbn Kesîr, II, 225-234). Fecr sûresinin kıyameti tasvir eden âyetleri içinde, “O gün cehennem getirilecek ve o gün insan her şeyi anlayacak” (89/23) meâlindeki ilâhî beyana dayanarak cehennemin fiilen hareket ettirileceğini söylemek isabetli değildir. Fahreddin er-Râzî’nin belirttiği ( Mefâtîḥu’l-ġayb , XXI, 175) ve müfessir Elmalılı Muhammed Hamdi’nin de tercih ettiği gibi ( Hak Dini , VII, 5811) bu âyette söz konusu edilen getiriliş, cehennemin kıyamet halkına gösterilmesinden ibarettir. Nitekim yine kıyameti tasvir eden Şuarâ sûresindeki âyette, “Cehennem azgınlara gösterilir” (26/91) denilmektedir. Gerçi Müslim’in el-Câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ ’i ile (“Cennet”, 29) Tirmizî’nin es-Sünen ’inde (“Cehennem”, 1) rivayet edilen bir hadiste kıyamet günü cehennemin, 70.000 yuların her birinde görevlendirilmiş 70.000 meleğin çekmesi suretiyle getirileceği ifade edilmektedir. Ancak üslûbundan da anlaşılacağı üzere nakledilen metin, pedagojik amaçlarla kıyametin dehşetini anlatmayı hedeflemiştir. Esasen bu metin, Müslim ile Tirmizî’nin bir rivayetinde Hz. Peygamber’e nisbet edildiği halde Taberî’nin Câmiʿu’l-beyân ’ında (XXX, 120) ve Tirmizî’nin söz konusu rivayete düştüğü bir kayıtta İbn Mes‘ûd’a nisbet edilmiş, muhaddis İbn Kesîr de bu konudaki tereddüdünü belirtmiştir ( en-Nihâye , II, 87, 229). Aynı muhtevayı, İbn Kesîr’in “benzer haberlerin en yadırgananı” dediği oldukça uzun ilâvelerle, rivayetlerin sahih olanını olmayanından ayırma hususunda titiz davranmadıkları bilinen İbn Ebü’d-Dünyâ’nın Ebû Hüreyre’den, Ebû Nuaym’ın Kâ‘b el-Ahbâr’dan rivayet etmeleri de mevcut tereddütleri arttırmaktadır (bk. İbn Kesîr, II, 264-267). Eserleriyle geniş halk kitlelerine tesir etmeyi amaçlayan bazı müellifler, eski kültürlerden de faydalanarak kıyamet halleri, cennet ve cehennem hayatıyla ilgili etkileyici ve düşündürücü açıklamalar yapmışlardır. Ancak zühd ve rekāik türüne giren bu

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CEHENNEM 0.17

…
Hadis kitaplarının bir kısmında (bk. İbn Kesîr, II, 248-253; krş. Kurtubî, s. 468-472) sahih olup olmadıkları tartışılabilen rivayetlerde, Hz. Peygamber tarafından kullanıldığı kaydedilen cehennemle ilgili bazı isimler de vardır. “Bûlüs hapishanesi, hüzün kuyusu, lemlem vadisi, hebheb vadisi, kallût nehri” gibi. Müddessir sûresinde geçen (74/17) saûd kelimesi “güçlük ve meşakkat” anlamı taşımakla birlikte bazı rivayetlerde cehennemdeki bir dağın adı olduğu kaydedilmiştir (Taberî, XIX, 97-98; İbn Kesîr, II, 252-253). “Sarp yokuş, aşılması zor geçit” mânasındaki akabe kelimesi, Kur’ân-ı Kerîm’de “köle âzat etmek, açlık gününde yakını olan bir yetimi veya yerde sürünen bir yoksulu doyurmak” (el-Beled 90/1117) gibi ahlâkî meziyetler için kullanılan mecazi bir ifade olduğu halde bazı âlimlerce “cehennem, oradaki bir dağ, aşılması zor geçit” veya “cehennem üzerindeki sırat” mânasına alınmak istenmiştir (Kurtubî, s. 474-476). Tasviri. Dinler tarihi alanındaki araştırmalar, hemen bütün dinlerde ölümden sonra ikinci bir hayat yaşanacağı, orada insanlara dünya hayatında yaptıklarının karşılığı olarak mükâfat veya ceza verileceği düşüncesinin mevcut olduğunu göstermiştir. İnsandaki adalet duygusu ve müeyyide anlayışı da âhiret hayatındaki ceza ve mükâfatın varlığını gerekli kılar. Makdisî’ye göre ( el-Bedʾ ve’t-târîḫ , I, 184-185) bir konuda insanların çoğunun fikir birliğine varması, aklın da bunu tasvip etmesi o konunun hak olduğunun en büyük delilidir. Genellikle bütün dinlerde, özellikle de bunların semavî olanlarında ölüm sonrasındaki cezalandırmanın cehennemle (ateşle), mükâfatlandırmanın da cennetle olacağı kabul edilmiştir. İslâm literatüründe gerek Kur’an ve Sünnet’te yer alan, gerekse bunlara dayanan veya başka etkilerle oluşan cennet ve cehennem tasvirleri oldukça zengindir. Bazı İslâm âlimlerinin, geniş halk kitlelerini etkilemek amacıyla cehennem tasvirlerinde zaman zaman kendilerine has pedagojik anlayış ve metotlar çerçevesinde mübalağalı üslûp ve ifadeler kullandıkları, doğruluğu belgelenemeyen haberler naklettikleri de görülür. Cehennemin tasviri, yani yapısı ve işleyişiyle ilgili olarak iki mesele ile karşılaşılmaktadır: Kur’an dışında kalan nakillerin sıhhati, doğruluğu sabit olan nasların anlaşılması. İslâm kelâmcıları, âhiret hayatıyla ilgili nasların müteşâbih grubuna girdiğini ve asıl anlamları dışında mecazi mânalar da taşıyabileceklerini kabul etmişlerdir. Çünkü âhiret âlemi duyularla algılanamadığı gibi duyuların verilerine dayanan akıl yoluyla da tek başına idrak edilemez. Bu sebeple diğer âhiret hallerinde olduğu gibi cehennem konusunda da nassa bağlı kalmanın en doğru yol olduğu anlaşılmaktadır. Bununla birlikte inanç sahibi herkesi ilgilendirdiği için ebedî hayatla orada görülecek ceza ve mükâfat hakkında eski dönemlerden beri çok çeşitli senaryolar geliştirilmiş ve bir nevi âhiret edebiyatı oluşturulmuştur. Konunun deney âlemi dışında oluşu da farklı duyuşlarla farklı yorumların yapılmasına vesile teşkil etmiştir. Kur’ân-ı Kerîm’de cennet nimetlerinin hiçbir nefsin anlayamayacağı bir mahiyet taşıdığı ifade edilmiş (es-Secde 32/17), bir kutsî hadiste de iyi kullar için hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın duymadığı ve hiçbir zihnin tasavvur edemediği nimetler hazırlandığı haber verilmiştir (Buhârî, “Tevḥîd”, 35; Müslim, “Cennet”, 3-5). Makdisî gibi bazı âlimler, naslarda tasvir edilen cennet nimetleri ve cehennem sıkıntıları ile dünyadaki benzerleri arasında mevcut münasebetin mânada ve mahiyette değil sadece isimlerde ve kelimelerde olduğunu ileri sürmüşlerdir ( el-Bedʾ ve’t-târîḫ , I, 194-195). Yine Makdisî, “Cennetten istediğiniz gibi bahsedin, nasıl olsa o sizin yapabileceğiniz tasvirlerden çok daha üstündür” meâlinde mürsel bir hadisin rivayet edildiğini kaydederek cennet ve cehennem hakkında naslarda bulunmayan tasvirleri yapanların bu hadise dayandıklarını söyler ( a.g.e. , I, 190-191, 194). Cennet ve cehennemle

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CEHENNEM 0.17

…
diye seslenirler. Onlar da: Allah bunları kâfirlere haram kılmıştır, derler. '''Kur'an'daki Yeri: 8. Cüz, 155. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·A'raf 50 0.16

Luka, 16/1931) diye bahsetmektedir. Ayrıca bu yer “karanlıklar ve ceza yeri” (Matta, 8/12; 22/13; 25/30; Yahuda’nın Mektubu, 6, 13; Petrus’un İkinci Mektubu, 2/4, 17), “uçurum” (Luka, 8/31; Vahiy, 9/11; 20/1, 3), “kükürt ve ateş gölü” (Vahiy, 19/20; 20/9; 21/8) şeklinde de nitelendirilmektedir. Ahd-i Cedîd’e göre cehennem şeytanın ve cehennemliklerin ceza yeridir (Matta, 25/41); günahkârlar öldükten hemen sonra oraya inerler (Luka, 16/22); ruh ve vücutlarıyla azap çekerler (Matta, 10/28). Orada koyu karanlıklar içinde (Matta, 13/12; 22/13; 25/30), ölmeyen kurtlar ve sönmeyen ateşle (Markos, 9/43, 45, 47) korkunç azaplar vardır (Matta, 8/12; 13/50; 22/13; Luka, 8/28). Hıristiyan kutsal metinleri cehennemdeki azabın ateşle olacağını ve ebedîliğini vurgular (Matta, 18/8; 25/41; Yahuda’nın Mektubu, 7; Vahiy, 19/3). Hz. Îsâ cezanın suçlara göre olacağını belirtmiştir (Matta, 10/15; 11/21-24; Luka, 10/12-15; 12/47-48; Vahiy, 18/6, 7). BİBLİYOGRAFYA Lisânü’l-ʿArab , “cehennem” md. Ekrem Sarıkçıoğlu, Başlangıçtan Günümüze Dinler Tarihi , İstanbul 1983, s. 33, 63-64, 113-114, 164. M. Eliade, Histoire des croyances et des idées religieuses , Paris 1984, I, 76-79. M. Richard, “Enfer”, DTC , V/1, s. 28-120. A. Vacaut, “Enfer”, DB , II/2, s. 1792-1796. H. Lesêtre, “Géennom”, a.e. , III/1, s. 153-155. F. Vigouroux, “Géhenne”, a.e. , III/1, s. 155. J. Chaine, “Géhenne”, DBS , III, 563-579. P. Antoine, “Enfer”, a.e. , II, 1063-1076. T. H. Gaster, “Géhenna”, IDB , II, 361-362. a.mlf., “Dead, Abode of the”, a.e. , I, 787-788. Halim Sabit Şibay, “Cehennem”, İA , III, 45. TA , X, 95-98. C. Harris, “State of the Dead”, ERE , XI, 833-838. E. J. Thomas, “State of the Dead”, a.e. , XII, 829-833. L. J. Apple B. Kedar, “Netherworld”, EJd. , XII, 996-998. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1993 yılında İstanbul’da basılan 7. cildinde, 225-226 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 2 bölümden oluşan maddenin 2. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/cehennem#2-kelam 2/2 Müellif: BEKİR TOPALOĞLU CEHENNEM Müellif: BEKİR TOPALOĞLU Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 1993 Erişim Tarihi: 01.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/cehennem#2-kelam BEKİR TOPALOĞLU, "CEHENNEM", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/cehennem#2-kelam (01.04.2026). Kopyalama metni KELÂM. Cehennemin İsimleri. Kur’ân-ı Kerîm’in yetmiş yedi âyetinde yer alan cehennem, herhangi bir sözlük anlamı taşımaktan çok kâfirlerin, münafıkların, zalimlerin, gerçeğe boyun eğmeyenlerin azap görecekleri yer olarak tasvir edilir. Nitekim söz konusu âyetlerin birçoğunda cehennem “mesvâ, me’vâ” (mekân) kelimeleri veya “azâbü cehennem, nârü cehennem” terkipleriyle kullanılmıştır. Kur’an’da, kötülerin âhiret hayatında cezalandırılacakları yeri ifade eden başka kavramlar da mevcuttur. Halîmî’nin kanaatine göre ( el-Minhâc , I, 472) bu kelime veya terkipler bütünüyle cehennemin adı olmayıp amellerine göre cehennemliklere azap edilecek tabakaları veya azap çeşitlerini gösterir. Meselâ “cehennem ateşi” anlamında geçen nâr kelimesi, cehennem azabının çeşitli şekillerinden sadece yakıcı olanını ifade eder. Lezâ , saîr , hutame gibi diğer kelimeler de nârın yakıcılığını tasvir etmektedir. Cehennem kelimesinin geçtiği yetmiş yedi âyetin elli biri Mekkî, yirmi altısı Medenî sûreler içinde yer alır. Bundan dolayı bazı yabancı araştırmacıların ileri sürdüğü gibi, Hz. Peygamber’in âhiret azabını ifade etmek üzere önceleri açık bir kanaate sahip değilken daha sonra Habeşli hıristiyan danışmanlarından faydalanarak kararlı bir şekilde cehennem kelimesini kullanmış olması (T. O’Shaughnessy, s.

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CEHENNEM 0.16

…
, XIII, 83). Yahudi kutsal kitabında Şeol bütün ölülerin kalacağı, ceza ve mükâfatın olmadığı bir yer iken apokaliptik literatürde burası bir ceza yeri haline getirilmiş, iyilerin de Şeol’ün iyilere ayrılmış kısmında kalacakları veya Tanrı katına çıkacakları belirtilmiştir. Daha sonra ise iyilerin cennete gidecekleri inancı benimsenmiştir. Ancak yahudi düşüncesinde gelecek hayatla ilgili telakkiler uzun süre bir sisteme kavuşturulmadığı için rabbilerin eserlerinde, dünyanın sonuna doğru gerçekleşecek olan “mesîhî dönem” ile “gelecek dünya” bazan birbirinden ayrılmış, bazan da karıştırılmıştır. Bu sebeple iyilerin cennete, kötülerin cehenneme girmeleri, bazılarına göre yeniden diriliş ve son muhakemenin ardından, bazılarına göre ise hemen ölüm sonrasında olacaktır. Milâttan önce II. yüzyılda mesîhî ümitlerle yahudiler arasında iyilerin kalacağı yerin yeryüzünde olacağı fikri yayıldı. İşaya kitabı yazarı, ölen İsrâilliler’in bu krallığa katılmak için Şeol’den dirileceklerini yazmıştı. Yeryüzündeki bu mesîhî krallığın başşehri Kudüs (Siyon dağı) olacak, iyiler bu yeryüzü cennetinde ebediyen yaşayacaklardır. Apokaliptik literatürde cennetin üçüncü semada olduğu da nakledilmektedir. Rabbiler sonraki Yahudilik’te görülen mesîhî krallıktaki iyi kimselerin kalacakları bu yeri, dünyevî Eden bahçesini ve kutsal şehir Kudüs’le ilgili elemanları alıp birleştirmiş, İslâmî gelenekteki cennet tasvirini de göz önünde bulundurarak semavî bir cennet düşünmeye başlamışlardır. Rabbilerin yazdıklarında cennetle ilgili bilgi ve yorumlar oldukça çoktur. Rabbilere göre cennet ve cehennem dünya yaratılmadan önce de vardı. Cennet Tanrı’nın sağında, cehennem solundadır. Cehennem sadece ceza için değildir, onun A‘raf görevi de vardır. Bet Shammai’ye göre günahı ve sevabı denk gelenler cehennem ateşiyle temizlenecek, sonra cennete gireceklerdir. Kötüler on iki ay cehennemde azap görüp yok olacaklar (bir görüşe göre cennete girecekler), yahudilere muhalefet edenler ise sürekli azap göreceklerdir. Buna karşılık çok azılı günahkâr küçük bir grup dışındaki İsrâilliler cehennemden kurtulacak, cennete gireceklerdir. Hz. İbrâhim cehennemin girişinde duracak ve sünnetli olan zürriyetini ateşten kurtaracaktır (bazı Filistinli rabbiler cehennem diye bir yer olmadığını da ileri sürmüşlerdir). Rabbilerin kutsal kitabı yorumladıkları Midraş’ta (meselâ Midraş Aggada’da) cennetin geniş ve çeşitli tasvirleri yer alır. Ortaçağ’daki Talmud sonrası literatürde cennet-cehennem tasvirlerinin arttığı, doğrudan doğruya cennet veya cehennemi konu edinen risâlelerin rabbiler tarafından yazıldığı görülür. Bazı Ortaçağ yahudi filozofları cenneti Tanrı’ya kavuşma, cehennemi de ebedî hayattan mahrum kalma anlamında kullandılar. Kabbalistler bu kavramları bilhassa tenâsühle uzlaştırarak kendi karmaşık sistemlerine uydurdular. Moses Mendelssohn, Tanrı’nın merhametine uymuyor diye açıkça cehennemi inkâr ederken çeşitli dinî görüşlere sahip günümüz yahudileri, ruhun ölümsüzlüğüne inananlar da dahil olmak üzere, genellikle cennet ve cehennem inancına fazla önem vermezler. Hıristiyanlık’ta Cennet. Yeni Ahid’de Hıristiyanlığın cennet-cehennem telakkisine ışık tutan ifadelerde asıl ağırlık Eski Ahid ve yahudi geleneğidir. Ancak sonraları Hıristiyanlığa özgü farklı yorumlara dayanan bir âhiret telakkisi oluşmuştur. Luka İncili’nde cennet, Hz. Îsâ’nın da içinde yer aldığı bir mükâfat yeri olarak geçer (Luka, 24/43). Aynı İncil’de ölümden sonra iyilerin cennete girmesinden de söz edilir (Luka, 16/22-31). Pavlus bir mektubunda, bedeniyle olup olmadığını bilmediği özel bir tecrübeyle cennete, üçüncü kat göğe çıktığını, vahiy aldığını anlatmaktadır (2. Korintoslular’a Mektup, 12/1-4). İyi ve doğru kimselerin ebedî mükâfatı elde edecekleri ve semada bulunan bir mekânın mevcudiyeti göklerin melekûtu şeklinde Ahd-i Cedîd’de belirtilmektedir. Göklerin melekûtu bu dünya krallıklarından tamamen farklıdır (İbrânîler’e Mektup, 9/11) ve ebediyen devam edecektir. Sadece doğrular oraya gidebilecek ve orada barış

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CENNET 0.16

…
İbn Kesîr, II, 264-267). Eserleriyle geniş halk kitlelerine tesir etmeyi amaçlayan bazı müellifler, eski kültürlerden de faydalanarak kıyamet halleri, cennet ve cehennem hayatıyla ilgili etkileyici ve düşündürücü açıklamalar yapmışlardır. Ancak zühd ve rekāik türüne giren bu eserler, az çok hayalî unsurlar taşımaları sebebiyle İslâm âlimleri tarafından inanca veya pratiğe dair konularda (usul ve fürû) mesnet kabul edilmemiştir. Bu sebeple Gazzâlî’nin zühde dair bazı eserleriyle Erzurumlu İbrâhim Hakkı’nın aynı mahiyetteki Mârifetnâme ’sinde mevcut görüşlerin Carra de Vaux tarafından İslâm’ın cehennem telakkisi gibi sunulması ( EI [İng.], II, 998-999) isabetsiz olup akaid açısından herhangi bir önem taşımaz. Esasen Yazıcıoğlu Mehmed’in Muhammediyye ’si örneğinde açıkça görüldüğü gibi söz konusu eserler, İslâm inanç esaslarının tesbiti maksadıyla değil terbiye amacıyla telif edilmiştir. Naslar çerçevesindeki İslâmî telakkiye göre Allah ile kul arasındaki bağın ulûhiyyet açısından rahmete, kulluk açısından tâzime dönüşen bir muhabbete dayanması esas alınmış olmakla birlikte eğitilmesi çok zor olan insanlar için azap, diğer dinlerde olduğu gibi İslâm’da da bir müeyyide olarak kullanılmıştır. Kur’ân-ı Kerîm’de cehennem azabı çeşitli etkileriyle yakıcı olan ateşle tasvir edilmiştir. İbn Kesîr tarafından bir araya getirilen başlıca azap âyetlerinin ( en-Nihâye , II, 202-211) incelenmesinden anlaşılacağı üzere ateş maddî bir ateş olup yakıtı insanlar ve yanma özelliği bulunan taşlardan (yahut putlardan) ibarettir. Bu ateş alevlenen, sönmeye yüz tuttukça tekrar tutuşturulan, vücudu saran, tahripkâr yakıcılığı ile bedeni pişirip parçalayan ve iç organlara kadar nüfuz eden bir ateştir. Mürselât sûresinde (77/3233) cehennem ateşinin develer ve saraylar kadar kıvılcım saçtığı belirtilir. Bir hadiste, dünya ateşinin kemiyet ve keyfiyet açısından cehennem ateşinin yetmişte biri olduğu ifade edilmiştir (Müslim, “Cennet”, 30; Tirmizî, “Cehennem”, 8). Bir âyetin dolaylı (el-İnsân 76/13), bir hadisin de açık ifadesine göre (Buhârî, “Bedʾü’l-ḫalḳ”, 10; Tirmizî, “Cehennem”, 9) cehennemin yakıcı ateşi gibi dondurucu soğuğu da bir azap türüdür. Çeşitli âyetlerde cehenneme gireceklerin simalarından tanınacakları, perçemlerinden ve ayaklarından yakalanarak yüzleri üstü ateşe atılacakları, cehennemin kaynamaktan doğan uğultusunu duyacakları, hiddetli ve dehşetli görüntüsünü müşahede edecekleri anlatılır. Yine Kur’an’ın beyanlarına göre cehennemlikler kaynar sular, ateşten lâleler ve zincirler, ateşten elbiselerle cezalandırılacaktır. Kur’an’daki en açık ve etkili azap tasviri ise şöyledir: Altını ve gümüşü biriktirip de Allah yolunda harcamayanlar için bu altın ve gümüşler cehennem ateşinde kızdırılacak, sahiplerinin alınları, böğürleri ve sırtları onlarla dağlanacaktır (et-Tevbe 9/34-35). Cehennem ehli açlık ve susuzluk hissedecek, fakat yemek olarak kendilerine, karınlarında erimiş madenler gibi kaynayacak zakkum ağacı, darî‘ denilen zehirli nebat, içecek olarak da bağırsakları parçalayan kaynar su, kanla karışmış irin verilecektir. Cehennem azabının şiddet ve dehşetini ifade eden bu tasvirlerin gerçekte vuku bulmayacağı, caydırıcı bir müeyyide olarak insanların bunlarla sadece korkutulduğu şeklinde bir iddianın ileri sürüldüğünü kaydeden Takıyyüddin İbn Teymiyye, söz konusu iddianın dinin emir ve yasaklarını hiçe saymayı amaçladığını söyler. Böyle olsaydı ilâhî beyanların bütün inceliklerine vâkıf bulunan Hz. Peygamber’le bazı ashabın en azından kendi hayatları açısından umursamaz bir tavır içine girmeleri gerekirdi ( Mecmûʿu fetâvâ , VII, 502-503). İbâhî-Bâtınî zihniyetli kişilerin öne sürebileceği bu iddiaya mesnet olmak üzere Kur’ân-ı Kerîm’den gösterilen delil de aslında bu görüşü destekler nitelikte değildir (bk. Fahreddin er-Râzî,

TDV İslâm Ansiklopedisi ·CEHENNEM 0.16

…
diye seslenir. "Evet!" derler. Ve aralarından bir çağrıcı, Allah'ın lâneti zalimlerin üzerine olsun! diye bağırır. '''Kur'an'daki Yeri: 8. Cüz, 155. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·A'raf 44 0.16

Cennet ve cehennem hayatını tasvir eden birçok âyet ve hadisin ve ayrıca âhiret hayatıyla ilgili diğer nasların üslûp ve muhtevasına bakıldığı takdirde, bu ikinci hayatın sadece ruhlar âleminde başlayıp süreceğini ileri sürmek, bu hayat içinde bedenlerin rol almayacağını söylemek aşırı bir te’vil olur. Bu sebepledir ki Gazzâlî “haşr-i cismânî”yi inkâr eden filozofların bu kanaatini İslâm dışı telakki etmiştir. Âhiretle ilgili nasların ihtiva ettiği maddî unsur ve tasvirler, insanlar tarafından idrak edilebilmesi için dünyadakilere benzetilirse de bunların temel özellikleri itibariyle tamamen ayrı şeyler olduğu şüphesizdir. Ebedî âlemin kanunlarını fâni âlemin kanunlarıyla mukayese etmek ve birinin şartlandırdığı mantıkla diğeri hakkında hüküm vermek elbette ki yanlıştır (bk. es-Secde 32/17; Buhârî, “Bedʾü’l-ḫalḳ”, 8; Müslim, “Îmân”, 312). Cennet ile cehennemin ve âhiret hayatının ebedîliği hemen hemen bütün İslâm âlimlerinin benimsediği bir husustur. Saadet yurdu olan cennetin ebedîliğine itiraz edilmemekle beraber, elem ve azapla dolu cehennem hayatının sona erebileceğini veya cehennem halkının azaba karşı bağışıklık kazanabileceğini ileri sürenler olmuştur. Hz. Ömer, İbn Mes‘ûd, Ebû Hüreyre ve Ebû Saîd el-Hudrî tarafından benimsendiği rivayet edilen bu görüşe taraftar olanlar arasında İbnü’l-Arabî, İbn Teymiyye, İbn Kayyim el-Cevziyye de bulunmaktadır (bk. İbn Kayyim, s. 280-315) (âhiret hayatının çeşitli ayrıntıları için bk. A‘RÂF ; CEHENNEM ; CENNET ; HAŞİR ; KIYAMET ). İslâm inancının temel konularından birini teşkil eden âhiret mevzuu çeşitli İslâmî eserlerde ele alınarak işlenmiştir. Konularına göre düzenlenmiş muhtelif hadis kitapları, kıyamet alâmetleri ve âhiret hallerine çeşitli bölümler ayırmışlar (fiten ve melâhim, sıfatü’l-kıyâme, sıfatü’l-cenne, sıfatü cehennem gibi) ve konu ile ilgili birçok hadisi bu bölümlerde toplamışlardır. Kelâm ilmi, genellikle İslâm inancına veya Ehl-i sünnet akîdesine karşı yapılan itirazlara cevap mahiyetinde ortaya çıktığından, ilk döneme ait kelâm kitaplarında, tartışmalı konular arasına girmeyen âhiret mevzuuna fazla yer verilmemiştir. Mütekâmil devirden itibaren yazılan kelâm kitaplarında ise âhiret konusu daima kendine has yerini almış ve daha çok İslâm filozoflarıyla Mu‘tezile ve Havâric gibi bid‘at fırkaları arasında anlaşmazlık konusu olan meseleler tartışılmıştır. Tasavvuf ve irşada yönelik İslâmî eserlerde de âhiret konularına yer verilmiştir. İslâm âlimleri âhiret inancıyla ilgili müstakil eserler de meydana getirmişlerdir. Bu eserlerin bir kısmı, ölümden veya dünyanın yıkılışından itibaren cennet ile cehennemin ebedîliğine kadar bütün âhiret hayatını içine almaktadır. Bunlar arasında Ebû Dâvûd es-Sicistânî’ye ait el-Baʿs̱ (nşr. Ebû Hâcer M. Saîd b. Besyûnî Zağlûl, Beyrut 1407/1987), Gazzâlî’ye ait ed-Dürretü’l-fâḫire , İbn Abdüsselâm’a ait Beyânü aḥvâli’n-nâs yevme’l-ḳıyâme (bk. Keşfü’ẓ-ẓunûn , I, 260), Kurtubî’ye ait et-Teẕkire , Süyûtî’ye ait el-Budûrü’s-sâfire , İbn Kesîr’e ait en-Nihâye ve Seyyid Kutub’a ait Meşâhidü’l-ḳıyâme fi’l-Ḳurʾân (Beyrut, ts., Dârü’ş-Şurûk) adlı eserleri zikretmek mümkündür. Âhiret hayatıyla ilgili olarak kaleme alınan eserlerin bir kısmı da bu hayatın belli konularını kapsar. Meselâ kıyamet alâmetleri konusunda Şemseddin es-Sehâvî’ye ait el-Ḳanâʿa fîmâ yaḥsünü’l-iḥâṭa bihî min eşrâṭi’s-sâʿa (nşr. Mecdî es-Seyyid İbrâhim, Kahire, ts. [Mektebetü’l-Kur’ân]), Berzencî’ye ait el-İşâʿa ve Sıddîk Hasan Han’a ait el-İẕâʿa limâ kâne ve mâ yekûnü beyne yedeyi’s-sâʿa (Kahire 1379/1959) adlı eserler; kabir hayatı konusunda İbn Kayyim’in er-Rûḥ , İbn Receb’in Ehvâlü’l-ḳubûr ve aḥvâlü ehlihâ ile’n-nüşûr (nşr. Ebû Hâcer M. Saîd b. Besyûnî Zağlûl, Beyrut 1405/1985), Süyûtî’nin Şerḥu’ṣ-ṣudûr bi-şerḥi ḥâli’l-mevtâ ve’l-ḳubûr (Kahire, ts., Halebî baskısı) ve Süleyman Toprak’ın Ölümden Sonraki Hayat-Kabir Hayatı (Konya 1986) adlı eserleri zikredilebilir. Cennet ile cehennemin tavsifi konusu muhtelif hadis

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ÂHİRET 0.15

Önceki Ayet: Furkan 64 ← Furkan Suresi → Furkan 66: Sonraki Ayet Meali: 65- Ve şöyle derler: Rabbimiz! Cehennem azabını üzerimizden sav. Doğrusu onun azabı gelip geçici değil, devamlıdır. '''Kur'an'daki Yeri: 19. Cüz, 364. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Kur’an-ı Hakîm’in cennet ve cehennem hakkındaki mu’cizane izahatı ve Kur’an’ın tefsiri ve ondan gelen Risale-i Nur’un cennet ve cehennemin vücudlarına dair hüccetleri, daha başka beyana ihtiyaç bırakmamışlar. Al-i İmran 191| Furkan 65| Furkan 66| gibi pek çok âyetlerin ve başta Resul-i Ekrem (asm) ve umum peygamberler ve ehl-i hakikatin her vakit dualarında, en ziyade Risale:11. Şua (Ayet-Hadis Mealleri)#8| Risale:11. Şua (Ayet-Hadis Mealleri)#9| Risale:11. Şua (Ayet-Hadis Mealleri)#10| ve vahiy ve şuhuda binaen onlarca kat’iyet kesbeden cehennemden bizi hıfzeyle, demeleri gösteriyor ki nev-i beşerin en büyük meselesi cehennemden kurtulmaktır. Ve kâinatın pek çok ehemmiyetli ve muazzam ve dehşetli bir hakikati cehennemdir ki bir kısım o ehl-i şuhud ve keşif ve tahkik onu müşahede eder. Ve bir kısmı tereşşuhatını ve gölgelerini görür, dehşetinden feryat ederler. “Bizi ondan kurtar!” derler. (11. Şua) Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Furkan 65 0.15

…
bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/sirat#1 Müellif: HAYRETTİN NEBİ GÜDEKLİ SIRAT Müellif: HAYRETTİN NEBİ GÜDEKLİ Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi Baskı Tarihi: 2009 Erişim Tarihi: 02.04.2026 Web Adresi: https://islamansiklopedisi.org.tr/sirat HAYRETTİN NEBİ GÜDEKLİ, "SIRAT", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/sirat (02.04.2026). Kopyalama metni Sözlükte “yutmak” anlamına gelen s-r-ṭ kökünden (masdarı: sereṭ , sereṭân ) türemiş olup “yol” demektir. Sırat kelimesinin ilk harfi aslında “sîn” olmakla birlikte ( السراط ), sonundaki “tâ” harfinin kalın ses özelliği sebebiyle sâd harfine dönüşmüştür. Ağızda çiğnenen lokmanın giderek yutulup kaybolması gibi yolda yürüyen kişi de uzaklaştıkça gözden kaybolduğu için yola “sırat” denmiştir. İslâm inancına göre insanın ölümüyle dünya hayatı sona ermiş ve sonsuz âhiret hayatı başlamış olur. Bu süreç kıyamete kadar geçen kabir hayatı ( berzah ), evrenin düzeninin bozularak kıyametin kopması, tekrar diriliş ( ba‘s ), haşir ve neşir, hesaba çekilme ( mîzan ), sırattan geçme gibi evrelerden sonra cennet ve cehennem hayatıyla devam eder. Âhiret ahvali denilen bu evrelerden biri olan sırat, özellikle akaid ve kelâm ilimlerinde “ cehennem üzerinde kurulan, cennet ehlinin amellerinin ölçüsüne göre rahatlıkla geçtiği, cehennem ehlinin ise ayaklarının kayıp düştüğü köprü” şeklinde terim anlamı kazanmıştır. Sırat kelimesi Kur’ân-ı Kerîm’de genel olarak “Allah’a ulaştıran yol” anlamında kırk beş âyette geçmektedir. Bunlardan otuz üç âyette “dosdoğru” (müstakim) sıfatıyla birlikte (es-sırâtü’l-müstakîm), iki âyette de “düz” anlamdaki “seviy” kelimesiyle (es-sırâtü’s-seviyy: Meryem 19/43; Tâhâ 20/135) “doğru yol” anlamında kullanılmıştır. Âyet ve hadislerdeki kullanımlarından hareketle kelimeye hidayet ve irşad yolu, din, İslâm, hak, Kur’ân-ı Kerîm ve cehennem üzerine kurulacak köprü gibi anlamlar verilmiştir (Cenâbî, s. 155). Kur’an’da sırat kelimesi, “cehennemin üzerinde kurulmuş köprü” şeklindeki terim anlamıyla doğrudan geçmemekle birlikte ilgili âyetlerin bütününden bu anlamın çıkabileceği, özellikle de şu âyetlerin cehennem üzerine kurulacak sıratın varlığına işaret ettiği belirtilmiştir: “...Onlara cehennemin yolunu (sırâtü’l-cahîm) gösterin ve onları durdurun, çünkü sorguya çekilecekler” (es-Sâffât 37/23-24); “Sizden cehenneme uğramayacak hiç kimse yoktur. Bu, rabbinin kesinleşmiş bir hükmüdür. Sonra biz Allah’tan sakınanları (cehenneme düşmekten) kurtarırız; zalimleri de diz üstü çökmüş olarak orada bırakırız” (Meryem 19/71-72). Hadislerde ise sıratın mahiyet ve niteliklerine ilişkin çeşitli tasvirler yer almış, cehennem köprüsü anlatılırken “sırat” kelimesi ya da Arapça’da köprü anlamına gelen “cisr” ve “kantara” gibi kelimeler kullanılmıştır. Bu rivayetlerden birinde âhiret hayatından söz edilirken “cehennem köprüsü” kurulacağı belirtilmiş, bu köprü hakkında Hz. Peygamber’in “Ümmetini onun üstünden ilk önce geçirecek peygamber ben olacağım. O gün peygamberlerin duaları ‘Ey Allahım, selâmet ver, selâmet ver!’ şeklinde olacaktır” buyurduğu nakledilmiş, ayrıca sırat köprüsünde kötü amel sahiplerinin karşılaşacağı çeşitli tehlikeler tasvir edilmiştir (Buhârî, “Riḳāḳ”, 52, “Eẕân”, 129). Diğer bazı hadislerde Hz. Peygamber kendisine izin verildikten sonra sıratta müminlerle birlikte olacağını ve ilk gidenlerin sırattan şimşek gibi geçeceklerini, sonra inananların amellerine göre sırasıyla rüzgâr gibi, kuş hızıyla, koşarak veya daha başka şekillerde sırattan geçeceklerini, kendisinin sırat üzerinde dikilerek “Yâ Rab! Selâmet ver, selâmet ver!” diye niyazda bulunacağını, amelleri yetersiz olan bazı kişilerin yürüyemeyip emekleyerek sıratı geçebileceğini, bazılarının sıratın her iki yanında asılı duran çengellere takılacağını ve sonuçta insanların tırmıklanmış, kurtulmuş veya ateşe düşmüş olacaklarını (Müslim, “Îmân”, 329); cehennem köprüsünün önünde (veya üstünde) kaygan bir yol bulunduğunu ve buraya takılmadan geçebilmek için yükü

TDV İslâm Ansiklopedisi ·SIRAT 0.15

Önceki Ayet: Fatır 35 ← Fatır Suresi → Fatır 37: Sonraki Ayet Meali: 36- İnkâr edenlere de cehennem ateşi vardır. Öldürülmezler ki ölsünler, cehennem azabı da onlara biraz olsun hafifletilmez. İşte biz, küfürde ileri giden her nankörü böyle cezalandırırız. '''Kur'an'daki Yeri: 22. Cüz, 437. Sayfa Tilavet Notları: Diğer Notlar:''' Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği Risale-i Nur'daki Diğer Alakalı Yerler İlgili Maddeler

Nurpedia ·Fatır 36 0.15

…
Ölümsüzlük ve değişmezlik anlamına gelen bekā ise sadece Allah’a mahsustur. Yine Kur’an’da cennet ile cehennem ehlinin bulundukları yerlerde ebediyen kalacakları (en-Nisâ 4/57, 122, 169; el-Ahzâb 33/65), dolayısıyla ölmeyecekleri haber verilmektedir. Aynı mahiyetteki ifadeler hadislerde de yer alır (bk. Wensinck, el-Muʿcem , “cennet”, “cehennem” md.leri). İlk bakışta naslarda göze çarpan bu ifade farklılıkları kelâmcılar arasında cennet ve cehennem ile içindekilerin devamlılığı konusunda görüş ayrılığına yol açmıştır. Nitekim Cehm b. Safvân, Allah’tan başka her şeyin fâni olduğunu ifade eden naslara dayanarak geçmişte olduğu gibi gelecekte de Allah’tan başka hiçbir şeyin bulunmayacağını, dolayısıyla cennet, cehennem ve içindekilerin yok olacağını savunmuştur. Ebü’l-Hüzeyl el-Allâf ise aynı delillere dayanarak Allah’ın kudretiyle varlık kazanan her şeyin (makdûrât) fâni olduğunu ileri sürmüştür; ancak o bu fenâyı hareketsizlik mânasında anlamıştır (bk. İbn Hazm, el-Faṣl , IV, 145-146; Bağdâdî, el-Farḳ , s. 122-124). Buna karşılık kelâm âlimlerinin büyük çoğunluğu, aşağıdaki gerekçelere dayanarak bu görüşleri reddetmişlerdir: 1. Her şeyden önce, “her canlının öleceği ve her şeyin helâk olacağı” tarzındaki ifadelerle dünya hayatının ve kâinattaki bu düzenin kastedildiğini kabul etmek lâzımdır. Bu husus, bu tür ifadeleri ihtiva eden âyet ve hadislerin üslûp ve muhtevalarından açıkça anlaşılmaktadır. 2. Allah’a nisbet edilen bekā ile cennetle cehennemin bekāsı mahiyet itibariyle birbirinden farklıdır. Allah’a nisbet edilen bekā değişmez (lâ yetegayyer) ve kendisiyle özdeş (bi-zâtihî) anlamına gelir. Cennetle cehennemin, bunların içindeki halkın, nimet ve azabın bekāsı ise kendiliğinden olmayıp Allah’ın yaratmasıyla mümkündür ve daima değişerek varlığını sürdürmek durumundadır. Yani Allah’tan başka hiçbir şey kendi kendine yeterli olarak ve değişmeyerek aynıyla varlığını sürdüremez. Tıpkı dünyadaki canlıların, hücrelerinin yenilenerek devam etmesi gibi Allah her an bir cennet ile bir cehennemi yok eder ve aynı an içinde yerine başka bir cennet ile bir cehennem getirir. Burada bir şeyin aynıyla devam etmesi (bekā) değil benzerinin, türünün (emsâl) devamı bahis konusudur (bk. TECEDDÜD-i EMSÂL ). Bu ise gerçek değil zâhirî bir bekādır. 3. İbn Hazm gibi bazı âlimlere göre Allah’tan başka bütün varlığı zaman bakımından ezelî saymak dinin ve aklın kabul edeceği bir şey değildir. Şu halde bir şeyin hâdis (yaratılmış) olduğu kabul edildikten sonra onun gelecek açısından sonsuz (bâkî, ebedî) olduğunu söylemek din ve mantık açısından imkânsız değildir. Bu görüş de Allah’ın dışındaki varlıklara nisbet edilen bekānın gerçek mânada bir bekā olmadığı düşüncesine dayanır. BİBLİYOGRAFYA Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât , “beḳāʾ” md. İbnü’l-Esîr, en-Nihâye , “beḳāʾ” md. Lisânü’l-ʿArab , “beḳāʾ” md. Wensinck, el-Muʿcem , “cennet”, “cehennem” md.leri. Mustafavî, et-Taḥḳīḳ , “beḳāʾ” md. Cemîl Salîbâ, el-Muʿcemü’l-felsefî , “beḳāʾ” md. Müslim, “Ẕikir”, 61. İbn Mâce, “Duʿâʾ”, 2. Tirmizî, “Daʿavât”, 19. Mâtürîdî, Kitâbü’t-Tevḥîd , s. 13-16, 260. Abdülkāhir el-Bağdâdî, el-Esmâʾ ve’ṣ-ṣıfât , Kayseri Râşid Efendi Ktp., nr. 497, vr. 77 b -82 b . a.mlf., Uṣûlü’d-dîn , s. 108-109. a.mlf., el-Farḳ (Abdülhamîd), s. 122-124. İbn Hazm, el-Faṣl (Umeyre) , IV, 145-148. a.mlf., el-Uṣûl ve’l-fürûʿ , Beyrut 1404/1984, s. 43-45. Beyhakī, el-Esmâʾ ve’ṣ-ṣıfât , Kahire 1358, s. 9-12. Cüveynî, el-İrşâd (Muhammed) , s. 78. Gazzâlî, el-Maḳṣadü’l-esnâ , Kahire 1322, s. 96-98, 108. Fahreddin er-Râzî, Levâmiʿu’l-beyyinât , Kahire 1323, s. 96. a.mlf., Münâẓarât , Haydarâbâd 1355, s. 13-14. Teftâzânî, Şerḥu’l-Maḳāṣıd , II, 79-80. Cürcânî, Şerḥu’l-Mevâḳıf , II, 364-365. İbnü’l-Hümâm, el-Müsâyere , Kahire 1317, s. 23-24. Muhammed b. Yûsuf

TDV İslâm Ansiklopedisi ·BEKĀ 0.15

…
Diğer bir yerde ise Allah’ı rab tanıyarak hayatlarını istikamet üzere geçirenlerin -ölüm sırasında- (Taberî, XXIV, 145) kendilerine meleklerin ineceği ve onlara çok sıcak ifadelerle uhrevî müjdeler vereceği anlatılır (Fussılet 41/30-32; ayrıca bk. el-Enbiyâ 21/101-103; el-Ahzâb 33/43-44). Bundan başka birçok âyette iman edip sâlih amel işleyenlere hiçbir şekilde korku ve üzüntünün gelmeyeceği belirtilmektedir ( M. F. Abdülbâkī, el-Muʿcem , “ḫvf” md.). Kur’an’da ayrıca Allah yolunda şehid edilenlerin ölü kabul edilmemesi istenmiş, onların Allah katında ölüm sonrası âlemde diri olup mutlu bir hayat sürdürdükleri bildirilmiştir (el-Bakara 2/154; Âl-i İmrân 3/169-171). Âhirete intikal eden bütün mümin ruhlarının yüksek yerlerde ve cennet bahçelerindeki ağaç dallarında bulunacağını haber veren hadisler de mevcuttur (Müslim, “Cennet”, 75; İbn Mâce, “Zühd”, 32). Naslarda ölümle ilgili olarak tasvir edilen sevindirici ve korkutucu hallerin ölümden sonra da devam edeceği anlaşılmaktadır. Bu hususu şehidlere dair olan âyetler ortaya koyduğu gibi Hz. Îsâ’nın mûcizevî şekilde dünyaya gelişinden bahseden âyetlerde “doğduğu gün, öleceği gün ve diri olarak kabrinden kaldırılacağı gün” onun için esenlik dilenmesinden söz edilmesi de göstermektedir (Meryem 19/15, 33). Ölümün ve kıyametin anlatıldığı Vâkıa sûresinde (56/83-95) can boğaza dayandığı ve hasta sahiplerinin şaşkın şaşkın bakındığı esnada Allah’ın -veya meleklerin- kişiye etrafındakilerden daha yakın olduğu ifade edildikten sonra Allah dostlarına rahatlık, güzel rızık ve naîm cenneti sunulacağı, dinî gerçekleri yalanlayan yolunu şaşırmış kimselere ise kaynar su verilip cehennem azabı uygulanacağı belirtilir. Cennet ve cehennem bugün mevcut olsa bile kıyametin fiilen vuku bulmasından önce buralara girilmeyeceğinin kabulü karşısında sözü edilen tasvirlerde yer alan cennet nimeti ve cehennem azabının yoruma tâbi tutulması gerekmektedir. Hz. Peygamber’den rivayet edilen bazı hadisler bu konuya ışık tutmaktadır. Bu hadislerde, kişiye kıyamet gününde varacağı yer olan cennet veya cehennemin ölümünün hemen ardından gösterildiği ve bu işin sabah akşam tekrarlandığı anlatılır (Buhârî, “Riḳāḳ”, 42, “Cenâʾiz”, 89; Müslim, “Cennet”, 65-66; krş. Müslim, “Cennet”, 70-72; Ebû Dâvûd, “Cenâʾiz”, 20, 72). Yâsîn sûresinde (36/52) kabir hayatının uyku (uyku yeri) olarak gösterilmesinden, başka bir âyette de (ez-Zümer 39/42) uykuyla ölüm arasında benzerlik kurulmasından hareketle ölüm sonrası hayatın insan idrakine göre bir nevi uykudan ibaret olduğunu söylemek mümkündür. Fakat dünya hayatındaki uyku sırasında yaşanılan iyi veya kötü durumların çok kısa sürmesine karşılık kabir hayatı uzun asırlara yayılmıştır. Ölüm sonrası hayatla Ashâb-ı Kehf’in mağara hayatı arasında ilişki kurmak mümkündür. Ancak Ashâb-ı Kehf için yapılan, “Uykuda oldukları halde onları uyanık sanırsın” (el-Kehf 18/18) nitelemesine karşılık kabristan ehli için “Hayatta oldukları halde onları ölmüş sanırsın” demek gerekir. BİBLİYOGRAFYA Miftâḥu künûzi’s-sünne , s. 484-485. Müsned , IV, 182, 415, 418. İbn Kuteybe, ʿUyûnü’l-aḫbâr (Tavîl) , II, 325-343. Taberî, Câmiʿu’l-beyân (nşr. Sıdkī Cemîl el-Attâr), Beyrut 1415/1995, XXIV, 145. Muhammed b. Ahmed el-Kurtubî, et-Teẕkire fî aḥvâli’l-mevtâ ve umûri’l-âḫire , Beyrut 1405/1985, s. 38-42. Ebü’l-Fidâ İbn Kesîr, Tefsîrü’l-Ḳurʾâni’l-ʿaẓîm , Beyrut 1385/1966, I, 349. Aclûnî, Keşfü’l-ḫafâʾ , II, 112. Elmalılı, Hak Dini , V, 4127-4130. Maddenin bu bölümü TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 2007 yılında İstanbul’da basılan 34. cildinde, 34-35 numaralı sayfalarda yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız. 5 bölümden oluşan maddenin 3. bölümüdür. Maddenin TDV İslâm Ansiklopedisi’ndeki güncel elektronik versiyonuna erişmek için: https://islamansiklopedisi.org.tr/olum#3-islam-dusuncesi 3/5 Müellif: MUSTAFA ÇAĞRICI

TDV İslâm Ansiklopedisi ·ÖLÜM 0.15

…
Talmud, Midraş ve Rabbinik literatürde ölüm sonrası ruhun durumu, gelecek dünya, mesîhî kurtuluş ve dirilişle ilgili farklı görüşler bulunmakla birlikte ölüm sonrasıyla ilgili şu tesbitler yer almaktadır: Ölüm anında ruh bedeni terkeder, fakat ilk on iki ay boyunca gidip gelmek suretiyle ceset bozuluncaya kadar onunla irtibatı devam eder. Bu bir yıllık süre günahkârlar için bir arınma dönemidir, daha sonra iyiler cennete, kötüler ise cehenneme gider (Şabbat, 152 b -153 a ; Tan, Vayiqra, 8). Ancak ruhların durumu belirsizdir; bazılarına göre ruhlar izzet tahtının altında tam bir sessizlik içinde gizlenirler, bazılarına göre ise tam bir bilinç halindedirler (Şabat, 152 b ; Tan, Ber, 18 b -19 a ). Midraş’a göre ölü ile diri arasındaki tek fark konuşabilme özelliğidir. Mesîhî kurtuluş günlerinde ruh dirilişte yeniden vücut bulmak üzere toprağa dönüşecektir. Dirilecek kişilerin sadece iyilerden ibaret olup olmadığı hususu tartışmalıdır. Bazı rabbiler hesaba çekilmek üzere kötülerin diriltileceğini, sonra da yok olacağını, küllerinin iyilerin ayaklarının altına serpileceğini belirtmektedir. Diriliş, Rabbinik âhiret anlayışında esastır ve Ferîsîler’le Sadûkīler’i ayıran bir husustur. Talmud’da bu konu üzerinde ısrarla durulur ve âhirete inanmayanın öteki dünyada yerinin bulunmadığı belirtilir (Sanhedrin, 90 b -91 a ). Siyasal bir ütopya olarak kabul edilen mesîhî krallık konusu Rabbinik literatürde genişçe tartışılmıştır. Yahudilik’te cennet ve cehennem farklı kademelerden oluşan çok büyük mekânlar şeklinde tasvir edilmektedir. Ne zaman yaratıldıkları ve nerede bulundukları konusunda farklı görüşler ileri sürülmüştür. Yaygın inanca göre dünya yaratılmadan önce yaratılan ya da planlanan cehennem yerin altında veya semanın üzerinde yahut karanlık dağların arkasındadır. Cehennem sadece ceza yeni değil aynı zamanda arınma mekânıdır. Bir görüşe göre günahı ve sevabı eşit olanlar cehennemde on bir ay süresince arındıktan sonra cennete girecektir. Yaygın görüş hem İsrâil’den hem diğer milletlerden olan kötülerin cehennemde sadece on iki ay kalacakları ve ardından yok olacakları yönündedir. Yahudi ahdine bağlılıklarını ve temel yahudi öğretisini reddedenler sonsuz azaba uğrayacaktır. Bazılarınca Şabat’a denk gelen günlerde azap uygulanmayacağı söylenmektedir (Gürkan, s. 110). Günahkâr yahudilerin cehennemde sadece on iki ay kalacakları inancını Kur’an da yalanlamaktadır (el-Bakara 2/80-81). Cennetin bu dünyada bulunduğu ve iyilerin ruhlarının mesîhî dönemin sonunda gerçekleşecek yeniden dirilme anına kadar burada kalacağı belirtilmektedir. Henüz yaratılmamış olan öteki dünya ise yeniden dirilme ve ilâhî muhasebenin ardından iyilerin ve günahtan arınanların yeni bir beden ve ruhla sonsuza kadar yaşayacakları nihaî mükâfat yerini ifade etmektedir. Reformist yahudilerin ileri gelenleri Tanrı’nın merhametiyle bağdaşmadığı için cehennem kavramını kabul etmemişlerdir. Aynı şekilde günümüz liberal yahudi gruplarının çoğu da cennet ve cehennemin fiziksel anlamda var olduğuna veya olacağına inanmamaktadır. Yahudilik’te inanç konusunun dogmatik bağlayıcılığının olmaması ve âhiretle ilgili kavramların muğlaklığı sebebiyle bu tavır Ortodoks yahudiler açısından da bir problem teşkil etmemektedir ( a.g.e. , s. 114). E) Mesîh İnancı. Yahudilerin bir kurtarıcı tarafından yabancı boyunduruğundan kurtarılıp Filistin topraklarında dinî ve siyasî bağımsızlık kazanmak suretiyle eski ihtişamlarına kavuşmalarına yönelik inanç ve doktrini ifade eder ( a.g.e. , a.y.). Bu doktrin, ikinci mâbed döneminin sonlarından itibaren Yahudiliğin önemli bir öğesi haline gelmiştir. İbrânîce “mâşiah” (mesîh) kelimesi “yağla meshedilmiş” anlamındadır. İlk defa Levililer’de geçen (4/3-5) bu terim başlangıçta, peygamber veya kohen tarafından yağlanmak (kutsanmak) suretiyle görevlendirilen yahut doğrudan Tanrı tarafından görev verilen

TDV İslâm Ansiklopedisi ·YAHUDİLİK 0.14

Risale-i Nur'da küçük çocukların cennet inancı sayesinde, vefat eden küçük kardeşleri veya arkadaşları için "cennetin bir kuşu oldu" nazarıyla bakarak ümit ve teselli bulduğu bahsi geçer. Risale-i Nur'da Cennet Kuşu ile ilgili bahisler: *Tavus Kuşu: Cazibesinin ilâhî güzelliği yansıttığı ve görenleri kendisine hayran bıraktığı kabul edildiği için cennet kuşu olarak da bilinen kuş. *Tuyurun Hudrun: Hadiste bahsi geçen cennet kuşları. *Hüma: Doğu kültüründe efsanevî bir kuş olup 19. Mektup'ta Peygamberimiz için Cennetin Tayr-ı Hümayunu ifadesi kullanılır.

Nurpedia ·Cennet Kuşu (Tavzih) 0.14

…
Mazarratları mefaatlara mezc ve şerleri hayırların arasına bıraktı. Çirkinlikleri güzelliklerle içtima ettirdi. İşte bu vaziyette yed-i kudret, ezdadı (birbirine zıd şeyleri) hamur gibi beraber yoğurarak, kâinatı tebeddül, tegayyür, tahavvül ve tekammül kanununa tabi’ kıldı. Amma vaktaki imtihan meydanı kapandı, tecrübe vakti bitti. Hasat vakti de geldi, çattı; Sani-i Hakim-celle celaluhu- inayet-i ezeliyesiyle, kâinatı ebedîleştirmek üzere, birbirine karışık ve karıştırılmış zıdların tasfiyesini, birbirinden ayırd edilmesini; ve tagayyür sebeblerini birbirnden temyiz etmesini; Ve ihtilaf maddelerini yekdiğerinden tefrik edilmesini irade eyledi. İşte o zaman Cehennem muhkem ve ebedîliğe elverişli sağlam bir cisme dönüştürülerekö~:-+@«B²8!«: hitabına mazhar olacaktır. Cennet ise, bütün esasatıyle müebbed ve müşeyyed bir cisim giyerek tecelli edecektir. Evet münasebet ve uygunluluk intizamın şartı olduğundan, nizam da devamın sebebi olması sırrıyla; artık Cennet ve Cehennem tegayyür ve tebeddüle maruz kalmalarına hacat kalmıyacaktır. Ve sonra, Cenab-ı Hak Teala Kudret-i kâmilesiyle bu iki dar'ın (Cennet ve Cehennem evlerinin) sâkinlerine ebedî ve muhkem bir vücud bahşeyliyecek ve artık onlara inhilal ve tegayyürün müdahalesine ihtiyaç kalmamış olacaktır. Evet, bu dünyada inkiraza götüren sebeb; tagayyür, terkip ve tahlil münasebetinin tefavütünden ve dengesizliğinden ileri gel- mektedir. Amma ahirette nisbet ve münasebet ebedî bir surette istikrarlı ve dengeli bulunacaktır. Şayet bir teğayyür icabetse de, inhilale müncer olmadan gerçekleşmesi tarzında olacaktır. Üçüncü ve dördüncü noktalar: Bu alemin yıkılmasından sonra, tamirinin imkânı ve keza haşrin (yeniden dirilmenin) imkânının vuku bulması meselesidir. Evet, bilmiş ol ki: Tevhid ve Nübüvvet'in vaktaki sadece nakli delil ile isbatları Devr’in lüzumu (163) ortaya girmesinden dolayı sahih ve sağlam olmamasından, Kur'an-ı Hakîm onlara dair aklî 163 Devir, davanın delile, delilinde davaya bağlılıkları olmasıyla; dönüp dolaşıp eski vaziyete dönme ile tabir edilmiştir. (Kamus-u Türki, Ş. Sami sh: 624) Mütercim

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 382 0.14

NÜBÜVVETİN TAHKİKİ 365 365 yakınındaki hararetleri def 'aten kendine çeker, bürûdetle yandırır. O ateş mertebesi bu hale gelince, sular donar, buz olurlar. 56- Eğer Desen: Küre-i arzın cevfinde, karnındaki ateş küçük bir şey- dir. Acaba bütün semavat ve yeri içine alabilecek olan o büyük cehennemi nasıl istiab edebilecektir?! Cevaben sana denilir: Evet, mülk ve matviyyet itibarıyla her ne kadar cehennem küre-i arzın mazrufu da olsa, (küre kabı içinde dürülmüşte olsa) alem-i uhrevîye nazaran öyle bir azamettedir ki, bu dünya küresi gibi kürelerden binlercesini içine alır ve bütün onlardan daha büyüktür. Hatta denilebilir ki; şu alem-i şehadet, o ateşin tevabii olan sair dallarıyla irtibat kurmaya mâni' bir perde gibidir. Demek anlaşılıyor ki, Küre-i arzın karnındaki ateş, o büyük ateşin merkezi olabilir ve bu küçük ateş, o büyük Cehennemin bir sırrı ve bir çekirdeği olabilir.. veya da bu, o cehennem devinin ve ifritinin kalbidir. Hem hadisteki “Tahtiyyet” ise, küre-i arzla bitişik olmayı istilzam etmez. Çünkü, hilkat şeceresinin dalları; güneş, kamer, yıldız, dünyamız ve diğer dünyaları semere vermiştir. Bu semerelerin altı ise bütün o dalların nerede bulunurlarsa bulunsunlar mabeynleri altına düşen mesafeye şümûlu vardır. Allah'ın mülkü de geniştir. Şecere-i hilkat, bu geniş mülkün her tarafına yayılmış, dağılmıştır, Cehennem nereye hangilerin yanına misafir gitse, reddedilmez ve reddetmezler. Hem bir hadiste °}Å<¬Y²O«8ö«vÅX«Z«%öÅ ¬! (158) denilmiştir. Yani, Cehennem kendi içinde dürülmüş, katlanmış ve toparlanmıştır. Buna göre, cehennem tayyar olan küremizin bir yumurtası olması mümkündür. Ne zaman ki mülk perdesi yırtılsa, o yumurta dahi kabuğunu kıracak, dışarıya çıkacak ve ehl- i isyana hücuma geçmeye hazırlanacak, dişlerini bileyerek tezahür edecektir. İşte buna binaen ihtimaldir ki; ehl-i i'tizalin ayaklarını kaydıran 158 Hadisi aynı metniyle henüz bulmuş değiliz. Fakat Abdullah bin Ömer (r.a) den merfûan şöyle bir hadis-i şerif vardır. _«Z¬=ö~«*«:ö²w¬8ö-}ÅX«D²7!«:@«[²9ÇG7@¬" -n[µE-#ö-vÅX«Z«% (Cehennem dün- yayı ihata eylemektedir. Cennet ise, onun ötesinde, arkasındadır.) Tarih-i Bağdat - H. Bağdadî-2/891=Kenzül-Ummal H.no:39028 Mütercim

isarat ul icaz badilli tercumesi ·Sayfa 363 0.13